Οἱ ἀεικίνητοι οἰκουμενισταί

 

Οἱ ἀεικίνητοι οἰκουμενισταί

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἔχουμε κουραστεῖ νὰ βλέπουμε τοὺς οἰκουμενιστὲς νὰ ταξιδεύουν συνεχῶς καὶ νὰ ἐπικοινωνοῦν μεταξύ τους, προκειμένου νὰ μεθοδεύσουν τὴν «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν». Βεβαίως, ματαίως κοπιάζουν. Μέχρι τώρα οἱ προσπάθειές τους δὲν ἔχουν ἀποδώσει σύμφωνα μὲ τὰ σχέδιά τους. Ὅμως συν­εχίζουν, γιατί ἱκανοποιοῦν τὶς φιλοδοξίες τους, συν­ευφραίνονται, συσκέπονται ὑποκριτικὰ πάντα καὶ συμπεραίνουν μὲ εὐχές. Οἱ ἐνέργειές τους, ὡστόσο, δὲν ἐνδιαφέρουν τοὺς ὀρθοδόξους πιστούς. Καὶ οἱ ἑτερόδοξοι ἐπίσης δὲν ἀνησυχοῦν ὅτι βρίσκονται ἐκτὸς Ἐκκλησίας, ἀκολουθώντας ἐπὶ αἰῶνες τὸν ὀλέθριο δρόμο τῶν αἱρέσεων.

Ἰδιαίτερη πικρία νιώθουμε ἐμεῖς οἱ ὀρθόδοξοι, ὅταν βλέπουμε τὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη κ. Βαρθολομαῖο, πρωτεργάτη τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ τοὺς ὁμοϊδεάτες ἐπισκόπους του ἀνὰ τὴν ὑφήλιο, ἀλλὰ καὶ στὴν πατρίδα μας εἰδικότερα, ὅπου λείπει ἡ τόλμη καὶ ἡ παρρησία ἀπὸ τὴν πλειονότητα τῶν μητροπολιτῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖ­οι δὲν ἔχουν τὴ δύναμη τουλάχιστον νὰ ἐκφράσουν τὴν ἀνησυχία τους γιὰ τὸν οἰκουμενισμό, γιατί φοβοῦνται τὴν ἐνόχληση τοῦ Φαναρίου! Ἐνῷ θορυβοῦν κοσμικῶς γιὰ δευτερεύοντα καὶ ἀσήμαντα πράγματα. Δίνουν συμβουλὲς ὅμοιες μὲ ἐκεῖνες τῶν πολιτικῶν καὶ γνωματεύουν γιὰ θέματα ποὺ ἀνγοοῦν καὶ εἶναι ἔξω ἀπὸ τὶς ἁρμοδιότητές τους. Σκέπτονται, ἀποφασίζουν καὶ πράττουν ὡς δεσπότες στὴν κυριολεξία, μὲ τρόπο ποὺ δὲν ἔχει καμιὰ σχέση μὲ τὸ ὑψηλό τους ἀξίωμα. Τοὺς διαφεύγει ὅμως ὅτι τὸ ἀρχιερατικό τους ἀξίωμα στηρίζεται στὴν ἀγάπη τῶν πιστῶν καὶ ὅταν αὐτὴ δὲν ὑπάρχει καταντάει διακόσμηση καὶ συμπλήρωμα τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας. Καὶ αὐτὸ εἶναι μεγάλη πτώση καὶ δυσπερίγραπτη κατάντια.

Ὅταν ἡ παρουσία τοῦ μητροπολίτη δὲν κινητοποιεῖ τοὺς πιστοὺς νὰ τὸν δοῦν καὶ νὰ τὸν ἀκούσουν, ἀλλὰ ἀντίθετα τοὺς ἀπομακρύνει μὲ τὴ συμπεριφορά του καὶ τοὺς ἀποκρουστικοὺς λόγους του, τί τὸ χειρότερο μπορεῖ νὰ συμβεῖ; Ὅταν δὲν εἶναι ἀληθινὸς ποιμένας, ἀλλὰ δυνάστης, πρῶτα στοὺς ἱερεῖς τους καὶ μετὰ στὸν ἄτυχο λαό, γιατί νὰ τὸν σεβαστεῖ κανεὶς καὶ τί νὰ περιμένει ἀπ’ αὐτὸν στὸ θέμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ; Εἶναι ἀδιάφορος ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ οἰκουμενιστὲς ὑποβαθμίζουν τὴν Ὀρθοδοξία καὶ δημιουργοῦν τὴν ἀπαράδεκτη ἐντύπωση ὅτι ὅλοι οἱ χρισιανοὶ εἶναι τὸ ἴδιο!

Ὁ ἅγιος Παΐσιος ἔλεγε σχετικὰ μὲ τὶς δραστηριότητες τῶν οἰκουμενιστῶν: «Ρωτῆστε ἕνα χρυσοχόο: Κάνει νὰ ἀνακατέψουμε τὴ σαβούρα μὲ τὸ χρυσό;Ἔγινε τόσος ἀγώνας, γιὰ νὰ λαμπικάρει τὸ δόγμα. Οἱ ἅγιοι πατέρες κάτι ἤξεραν καὶ ἀπαγόρευσαν τὶς σχέσεις μὲ αἱρετικούς. Σήμερα οἱ οἰκουμενιστὲς λένε: Ὄχι μόνο μὲ αἱρετικό, ἀλλὰ καὶ μὲ βουδιστὴ καὶ μὲ πυρολάτρη καὶ δαιμονολάτρη πρέπει νὰ συμπροσευχηθοῦμε καὶ στὰ συνέδριά τους νὰ πηγαίνουν καὶ οἱ ὀρθόδοξοι».

Χρειάζεται οἱ ἀληθινοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ νὰ ἐπαγρυπνοῦν καὶ νὰ ἐλέγχουν τοὺς οἰκουμενιστὲς καὶ ὅταν ἀκόμα εἶναι μεγαλόσχημοι κληρικοί. Κανένας δὲν μᾶς βεβαιώνει ὅτι ἐνεργοῦν ὀρθὰ καὶ τιμοῦν τὴν Ὀρθοδοξία. Ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο συμβαίνει.

 Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

 http://aktines.blogspot.com/2024/08/blog-post_91.html#more

ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΝΑΚΑΜΨΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ; ΟΤΙ Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΞΕΧΑΣΤΗΚΕ Ο ΠΑΝ ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ, Ο ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΕ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΚΟΣΜΙΚΕΥΘΗΚΕ. ΕΝΑΣ ΜΟΝΙΜΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΖΕΤΟ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΗΝ ΘΥΣΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥΣ.  ΣΗΜΕΡΑ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΝΑΚΗΡΥΞΕ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΗΣ. ΤΑ ΜΥΣΤΗΡΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΕΣ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥΣ ΥΠΑΡΧΕΙ Ο ΧΡΙΣΤΟΣ, ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ ΟΥΤΕ ΟΙ ΑΓΙΟΙ. ΜΑΣ ΔΙΑΦΕΥΓΕΙ ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ. ΜΙΑ ΔΙΑΡΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΑΡΧΙΖΕΙ ΜΕ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ ΤΟΥ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΥ, ΤΗΝ ΠΑΡΑΒΑΣΗ ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΚΒΕ  ΓΙΑ ΝΑ ΦΤΑΣΕΙ ΣΤΗΝ ΓΑΛΛΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ Η ΟΠΟΙΑ ΔΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ ΒΑΔΙΖΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΑ ΠΑΝΤΑ. ΔΕΝ ΣΩΖΕΙ Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΑΛΛΑ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΤΗΣ.

Ἡ εἴσοδος εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν

Ἡ εἴσοδος εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν

 

Ἡ εἴσοδος εἰς τὴν Βασιλείαν τῶν Οὐρανῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση  

Στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας ὑπάρχουν κληρικοί, ἀλλὰ καὶ «εὐσεβεῖς» λαϊκοί, οἱ ὁποῖοι δραστηριοποιοῦνται στὸ ποιμαντικό, φιλανθρωπικὸ καὶ ἱεραποστολικὸ ἔργο της, χωρὶς ὅμως ἡ συμμετοχή τους νὰ ἔχει ἰδιαίτερη ἀξία, γι’ αὐτὸ καὶ ὁ Χριστὸς δὲν θὰ τὴν ἀναγνωρίσει, γιὰ νὰ εἰσέλθουν στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Εἶναι συγκλονιστικὸς καὶ ἀποκαλυπτικὸς ὁ λόγος τοῦ Κυρίου: «Στὴ βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν θὰ μπεῖ ὅποιος λέει «Κύριε, Κύριε, ἀλλὰ ὅποιος κάνει τὸ θέλημα τοῦ οὐράνιου Πατέρα μου» (Ματθ. ζ΄ 21).

Στὴν πρώτη κατηγορία εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ ἐργάζονται στὴν Ἐκκλησία ὡς ἐπαγγελματίες, τηροῦν γνωστοὺς κανόνες καὶ ἐξωτερικοὺς τύπους, ἐνῷ στὴν προσωπική τους ζωὴ δὲν ἐφαρμόζουν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Πρόκειται γιὰ εὐρέως διαδεδομένο φαινόμενο. Οἱ συγκεκριμένοι ἄνθρωποι βλέπουν τὴν Ἐκκλησία ὡς ἐπαγγελματικὸ χῶρο καὶ ὄχι ὡς ἱερό, ὅπου λατρεύεται ὁ Θεὸς ἀπὸ τοὺς πιστούς. Ἀκολουθοῦν τὴν τακτικὴ τῶν Φαρισαίων καὶ Γραμματέων τῆς ἐποχῆς τοῦ Χριστοῦ. Δείχνουν τὴν «καλὴ» εἰκόνα τους πρὸς τοὺς ἀνυποψίαστους ἀνθρώπους, κρύβοντας τὴν ἄθλια πραγματικότητα μὲ τὴν ὑποκρισία, τὰ ρητορικὰ λόγια καὶ τὶς ψευτοευγένειες. Αὐτοὺς ὁ Χριστὸς τοὺς ἀποκλείει ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Δὲν τοὺς γνωρίζει καὶ τοὺς διώχνει ἀπὸ κοντά του, γιατί ἀντιστρατεύονται στὸ νόμο τοῦ Θεοῦ.

Στὴ δεύτερη ὅμως κατηγορία τὰ πράγματα εἶναι ἐντελῶς διαφορετικά. Οἱ ἄνθρωποι τηροῦν τὸ νόμο τοῦ Θεοῦ ταπεινά, δίχως προβολή, χωρὶς νὰ ἐπιδιώκουν δόξα, ἱκανοποίηση ἐπιθυμιῶν καὶ ἐγωιστικοὺς σκοπούς. Τὰ χαρίσματά τους τὰ θέτουν στὴν ὑπηρεσία τῆς δόξας τοῦ Θεοῦ καὶ ὄχι στὴν κοινωνική τους ἀνάδειξη καὶ προβολή. Αὐτοὶ μὲ βεβαιότητα θὰ εἰσέλθουν στὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν.

Οἱ πρῶτοι ἐργάζονται γιὰ ἐφήμερα πράγματα, πού σήμερα ἀποκτῶνται καὶ αὔριο χάνονται, ἐνῷ οἱ δεύτεροι τηροῦν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή τους μὲ ἀδιάκοπη δοξολογία τοῦ οὐράνιου Πατέρα. Ὁ Χριστὸς παρομοιάζει αὐτοὺς ποὺ ἀκοῦν τοὺς λόγους του καὶ τοὺς ἐφαρμόζουν, μὲ τὸν συνετὸ ἄνθρωπο ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του πάνω στὸ βράχο καὶ δὲν κινδυνεύει οὔτε ἀπὸ τὴ βροχή, οὔτε ἀπὸ τὰ πλημμυρισμένα ποτάμια, οὔτε ἀπὸ τοὺς δυνατοὺς ἀνέμους, γιατί εἶναι θεμελιωμένο πάνω στὸ βράχο. Ἀντίθετα, ἐκείνους ποὺ ἀκοῦν τοὺς λόγους του, ἀλλὰ δὲν τοὺς τηροῦν, τοὺς παρομοιάζει μὲ τὸν ἄμυαλο ἄνθρωπο, ποὺ ἔκτισε τὸ σπίτι του πάνω στὴν ἄμμο καὶ τὰ καιρικὰ φαινόμενα, βροχή, πλημμυρισμένα ποτάμια καὶ δυνατοὶ ἄνεμοι, πέφτουν πάνω σ’ αὐτὸ καὶ τὸ γκρεμίζουν καὶ ἡ πτώση γίνεται μὲ μεγάλο πάταγο (Ματθ. δ΄ 24-27).

Ὅταν προσέξει κάποιος τοὺς παραπάνω λόγους τοῦ Χριστοῦ καὶ συνειδητοποιήσει τὸ τραγικὸ τέλος τῶν ὑποκριτῶν καὶ πονηρῶν ἀνθρώπων καὶ τὸν ἀποκλεισμό τους ἀπὸ τὴ βασιλεία τῶν οὐρανῶν, ἐὰν ἔχει καλὴ προαίρεση, ἀπὸ ἁπλός ἀκροατὴς τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ θὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἐφαρμογή του, γεγονὸς ποὺ θὰ δώσει τὸ πραγματικὸ νόημα στὴ ζωή του. Θὰ βρίσκεται σὲ σταθερὴ καὶ ἀδιάκοπη ἐπικοινωνία μὲ τὸν οὐράνιο Πατέρα, βιώνοντας πνευματικὲς καταστάσεις, ποὺ δὲν ὑπάρχουν λόγια νὰ τὶς ἐκφράσει. Παράλληλα θὰ ἔχει τὴν αἴσθηση τῆς προστασίας καὶ τῆς πρόνοιας τοῦ Θεοῦ καὶ αὐτὸ θὰ εἶναι ἡ μέγιστη ὠφέλεια στὴν παροῦσα ζωή.

Εφημερίδα Ορθόδοξος Τύπος

 https://aktines.blogspot.com/2024/06/blog-post_514.html

Συμβιβασμένοι μέ τόν κόσμον

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Οἱ περισσότεροι νέοι ἐπίσκοποι τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν πολλὲς γνώσεις, τὶς ὁποῖες ἀπέκτησαν σὲ ἑλληνικὰ καὶ ξένα πανεπιστήμια. Ἔχουν τὴν κατὰ κόσμον σοφία, ἐνῷ τοὺς λείπει ἡ κατὰ Θεὸν σοφία. Ἡ πρώτη ἀποτελεῖ τὸ ἐντυπωσιακὸ περιτύλιγμα τῆς πνευματικῆς τους πτωχείας καὶ δὲν πρέπει νὰ θεωρεῖται πλεονέκτημα καὶ ἰδιαίτερο προσόν. Γιὰ τοὺς πιστοὺς ἡ παρουσία τους δὲν ἐνθουσιάζει, γιατί δὲν ἔχουν φωνὴ, γιὰ νὰ ὁμολογήσουν καὶ νὰ ὑπερασπισθοῦν τὴν ὀρθόδοξη πίστη, οὔτε καὶ δύναμη νὰ ἐλέγξουν ἐκείνους ποὺ διώκουν τὴν Ἐκκλησία μὲ πολλοὺς τρόπους. Μόνο οἱ κοσμικοὶ ἄρχοντες τοὺς ἀναζητοῦν, ὅταν θέλουν νὰ παραστοῦν σὲ κάποια ἐκδήλωση. Ἔτσι γιὰ παραγέμισμα. Καὶ ἐννοεῖται ὅτι πρόθυμα συμμετέχουν, γιατί μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἱκανοποιοῦν τὸ φοβερὸ καὶ ὀλέθριο πάθος τῆς φιλοδοξίας τους...

Τὸ ἀντίθετο συμβαίνει μὲ πολλοὺς ἱερεῖς καὶ μοναχούς. Εἶναι ἀνοικτοὶ στὸν κόσμο καὶ ἀνταποκρίνονται στὰ αἰτήματα τοῦ θρησκευτικοῦ λαοῦ. Χωρὶς ἰδιαίτερα προσόντα καὶ χωρὶς πτυχία, ἐργάζονται, ἀγρυπνοῦν, διακονοῦν καὶ φυλᾶνε θερμοπύλες. Ἀνησυχοῦν γιὰ τὴν παρουσία καὶ δράση τῶν αἱρετικῶν καὶ ἀθέων. Ἔχουν ἱερὸ ζῆλο καὶ ἀρνοῦνται τὸ συμβιβασμὸ μὲ τὸν κόσμο. Δὲν ἀκολουθοῦν τὴ νοοτροπία τῶν ἀνθρώπων ποὺ δὲν ἔχουν φόβο Θεοῦ, ἀλλὰ προσπαθοῦν νὰ τοὺς πείσουν νὰ δεχθοῦν τὸ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα. Καὶ εἶναι θλιβερὴ πραγματικότητα ὅτι οἱ προϊστάμενοί τους, μητροπολίτες καὶ ἡγούμενοι, ὄχι μόνο δὲν τοὺς συμπαρίστανται, ἀλλὰ διαφωνοῦν μαζί τους καὶ προσπαθοῦν νὰ τοὺς πείσουν νὰ ἀναθεωρήσουν τὶς «ζηλωτικὲς» τους ἀπόψεις. Καὶ ὅταν αὐτὸ δὲν τὸ πετυχαίνουν, σηκώνουν τὸ ξίφος τῆς ἀπειλῆς καὶ τῆς τρομοκράτησης. Ἡ τακτικὴ αὐτὴ ἀποδεικνύει τὴν ἀνυπαρξία πνευματικοῦ βιώματος στοὺς συγκεκριμένους ἀξιωματούχους τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ τὴν ὁποία κανεὶς δὲν δείχνει τὸ ἐνδιαφέρον νὰ τὴν ἐξαλείψει. Ὑπάρχει, δυσ­τυχῶς, ἡ ἐσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι πάντα οἱ μητροπολίτες καὶ οἱ ἡγούμενοι ἔχουν δίκαιο καὶ ὀρθὴ σκέψη καὶ δὲν εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐλεγχθοῦν. Οἱ ἴδιοι δὲ τὸ θεωροῦν μεγάλη ἀνυπακοή, ὅταν κάποιος ὑφιστάμενός τους ἀμφισβητήσει τὶς ἀπόψεις τους καὶ ἐλέγξει τὶς ἐπιλογές τους. Ὅπως δὲν ἀνέχονται νὰ ὑπάρχουν εὐλαβέστεροι ἀπὸ τοὺς ἴδιους κληρικοὶ καὶ μοναχοί. Γι’ αὐτὸ μεθοδεύουν τὴν ἀπομάκρυνσή τους, ἄλλοτε ὑπογείως καὶ ἄλλοτε φανερά, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ βρίσκονται κοντά τους ὡς συνεργάτες ἄτομα ποὺ εἶναι γνωστὰ γιὰ τὴν ὑποκρισία τους καὶ τὴν πονηρία τους. Προφανῶς αὐτοὶ οἱ ρασοφόροι δὲν ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ δὲν αἰσθάνονται τὴν ἀνάγκη νὰ ὑπερ­ασπισθοῦν τὴν πίστη καὶ νὰ ἀντισταθοῦν στοὺς ἄθεους, τοῦ ἀντίχριστους καὶ τοὺς ἀμετανόητους ἁμαρτωλούς, οἱ ὁποῖοι δὲν παύουν νὰ φανερώνουν καὶ νὰ διαδίδουν τὶς ἀνόητες θεωρίες τους.

ΟΙ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας εἶχαν εὐαισθησία σὲ θέματα πίστεως καὶ ἡ φωνὴ τους ἦταν βροντερή, χωρὶς νὰ ὑπολογίζουν τὶς ἀντιδράσεις καὶ τὶς ἀπειλές. Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἔγραφε στὸν ἀδελφό του Πέτρο, γιὰ τὴ στάση ποὺ τηροῦσε ἀπέναντι στοὺς αἱρετικοὺς καὶ τοὺς ἀντιπάλους του: «Ὁ λόγος μου δὲν περιέχει μόνο ἀνατροπὴ τῶν αἱρετικῶν ἀπόψεων, ἀλλὰ καὶ διδασκαλία καὶ ἔκθεση τῶν δογμάτων τῆς πίστεώς μας. Θεώρησα πώς εἶναι ντροπὴ καὶ ὁλοκληρωτικὴ δειλία νὰ μὴ κρύβουν οἱ ἐχθροί μας τὴν ἀνοησία τους κι ἐμεῖς νὰ μὴ ὁμολογοῦμε μὲ παρρησία τὴν ἀλήθεια».

Εἶναι καιρὸς νὰ μιμηθοῦν τὸν ἅγιο Γρηγόριο ὅλοι οἱ ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς, γιὰ νὰ βλέπουν οἱ μακράν τῆς πίστεως εὑρισκόμενοι ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ μοναδικὴ κιβωτὸς σωτηρίας.

orthodoxostypos

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Συμβιβασμένοι μέ τόν κόσμον (orthodoxia-ellhnismos.gr)

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ ΠΛΕΟΝ ΟΤΙ ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ Η ΚΑΤΑ ΚΟΣΜΟΝ ΣΟΦΙΑ, ΟΤΙ Η ΜΟΡΦΩΣΗ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΑΠΟΚΤΗΣΗ ΓΝΩΣΕΩΣ. ΤΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΔΕΝ ΣΧΕΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΣΜΙΚΗ ΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΣΟΦΙΑ. ΜΙΛΑΜΕ ΓΙΑ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΑ. 

ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΦΡΟΝΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Η ΜΩΡΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ. ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΜΑΣ. ΤΟΝ ΣΗΜΕΡΙΝΟ ΑΝΘΡΩΠΟΘΕΟ. ΕΝΑ ΥΒΡΙΔΙΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΠΟΤΕ ΠΡΙΝ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ. ΜΙΑ ΤΕΡΑΤΩΔΗΣ ΕΝΩΣΗ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΚΑΙ ΔΑΙΜΟΝΟΣ. Η ΟΠΟΙΑ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΤΡΑΦΕΛΑΦΟ ΤΟΥ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗ. 

ΕΝΑΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΟΥ ΣΟΛΟΒΙΕΦ ΚΑΙ ΤΟΥ ΦΛΩΡΟΦΣΚΙ. ΕΝΑΣ ΚΟΣΜΙΚΟΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΜΑ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΕΙΑΣ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΗΣ. Η ΟΠΟΙΑ ΚΛΗΡΟΝΟΜΗΣΕ ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟ ΤΟΥ ΠΑΠΑ. ΕΝΑΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ ΚΑΤΑΤΑΣΣΟΝΤΑΣ ΤΟ ΣΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΚΛΗΡΟΥ.

Ἐφαρμογή τῶν πατερικῶν κειμένων

 

Ἐφαρμογή τῶν πατερικῶν κειμένων

τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

   Ἡ Ἐκκλησία προβάλλει τοὺς Ἁγίους Πατέρες καὶ ἀκολουθεῖ τὴν παράδοση ποὺ ἔχουν διαμορφώσει μὲ τὴ ζωή τους καὶ τὰ συγγράμματά τους. Πολλοὶ θεολόγοι, ἰδίως πανεπιστημιακοὶ διδάσκαλοι, μελετοῦν καὶ δημοσιεύουν τὰ πατερικὰ κείμενα, γιὰ νὰ γίνουν προσιτὰ στὸ ἀναγνωστικὸ κοινό. Τὸ ἔργο τους μέχρις ἐδῶ εἶναι θεοφιλὲς καὶ ἀναγνωρίζεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία. Πρέπει ὅμως νὰ ἔχει καὶ συνέχεια. Νὰ μὴ εἶναι μόνο μελέτη, ἀλλὰ νὰ προχωροῦν καὶ στὴ βιωματικὴ προσ­έγγιση τῶν κειμένων. Νὰ ἐφαρμόζουν οἱ μελετητές, ἀλλὰ καὶ ὁ λαός, τὰ ὅσα ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες. Ὁ τρόπος ζωῆς ἐκείνων νὰ γίνει καὶ δικός μας τρόπος. Νὰ ἀποτελοῦν γιὰ μᾶς φῶς καὶ ὁδηγὸ σὲ ὅλους τούς τομεῖς καὶ τὶς πτυχὲς τῆς ζωῆς μας. Δυστυχῶς, σχεδὸν ὅλοι μένουμε στὴ μελέτη καὶ δὲν προχωροῦμε καὶ στὴν ἐφαρμογή. Ἴσως μερικοὶ νὰ δικαιολογοῦν τὸν ἑαυτὸ τους ἰσχυριζόμενοι ὅτι οἱ πατέρες ἔζησαν σὲ ἐποχὲς πολὺ μακρινὲς ἀπὸ τὴ δική μας καὶ τὰ προβλήματά τους καὶ οἱ συν-θῆκες ἦταν ἐντελῶς διαφορετικές. Αὐτὴ εἶναι μία ἀλήθεια, ὅπως ἀλήθεια ποὺ δὲν ἐπιδέχεται καμιὰ ἀμφισβήτηση εἶναι ὅτι ὁ δρόμος τῆς πνευματικῆς ζωῆς παραμένει πάντα ὁ ἴδιος καὶ τὰ μέσα ἐπίσης τὰ ἴδια. Οἱ ἠθικὲς ἀρχές, ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν, ἡ μετάνοια, ἡ προσ­ευχή, ἡ ἀγάπη δὲν ἀλλάζουν, γι’ αὐτὸ ἡ ἐμπειρία τῶν Ἁγίων Πατέρων εἶναι πολύτιμη καὶ γιά μᾶς. Τὸ Εὐαγγέλιο μὲ τὴν ἠθικὴ διδασκαλία δὲν ἀναθεωρεῖται οὔτε παρερμηνεύεται.

   Συχνὰ ἐμφανίζονται θεολόγοι ποὺ χρησιμοποιοῦν τὰ πατερικὰ κείμενα, γιὰ νὰ στηρίξουν θέσεις καὶ σχέδια, ποὺ ὑπηρετοῦν διάφορες σκοπιμότητες. Πρόκειται γιὰ ἀνίερες προσπάθειες, οἱ ὁποῖες θυμίζουν δικολαβικὸ ἔργο. Θέλουν νὰ συσκοτίσουν τὴν ἀλήθεια καὶ νὰ συνηγορήσουν γιὰ ἀπαράδεκτα γιὰ τὴν Ἐκκλησία θέματα. Ἐπιστρατεύονται γιὰ παράδειγμα προκειμένου νὰ ἐμφανίσουν τὸν οἰκουμενισμὸ ὡς ἔργο θεοφιλές, ἐνῷ εἶναι παναίρεση! Οἱ θεολόγοι αὐτοὶ πρέπει νὰ ἐλέγχονται, γιὰ νὰ μὴ δημιουργοῦν ἐντυπώσεις διαβάλλοντας τὰ ἱερὰ πρόσωπα τῶν Ἁγίων.

   Ὁ π. Ἰωὴλ Γιαννακόπουλος ἦταν ξεκάθαρος στὸ θέμα τῆς πνευματικῆς ἀξιοποίησης τῶν πατερικῶν κειμένων. Ἔλεγε: «Κοιτάζουμε τί εἶπαν καὶ τί ἔγραψαν οἱ Πατέρες καὶ ὄχι πῶς ἔζησαν. Ἀντὶ νὰ κάνουμε σχόλια στὰ κείμενα τῶν Πατέρων, θὰ ἔπρεπε καλύτερα νὰ ἀντιγράφουμε τὴ ζωή τους. Οἱ Πατέρες προσεύχονταν πολύ, ἀγρυπνοῦσαν πολύ, νήστευαν πολύ, ἀγαποῦσαν τὴν πτωχεία καὶ τὴν ἁπλότητα, μισοῦσαν τὸ κοσμικὸ φρόνημα, πολεμοῦ­σαν τὶς πλάνες, ἀποστρέφονταν τὶς ἀνέσεις τοῦ βίου, ἀπέφευγαν τὰ ἀξιώματα, τὴ δόξα, τὶς τιμές καὶ ἀγαποῦσαν τὸ μαρτύριο. Τὰ κάνουμε ἐμεῖς αὐτά; Κρατοῦμε στὰ χέρια τὰ βιβλία τῶν Πατέρων καὶ ἡ ζωή μας εἶναι ἄρνηση τῆς δικῆς τους ζωῆς. Οἱ Πατέρες εἶναι ζωή, δὲν εἶναι φιλολογία!».

   Κάτι παρόμοιο παρατηροῦ­με καὶ μὲ τὶς διδαχὲς τῶν ἁγίων γερόντων τῆς ἐποχῆς μας. Τρέχουμε νὰ τοὺς ἀκούσουμε, νὰ θαυμάσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ζοῦν καὶ μετὰ ἀρχίζουμε ἀτέλειωτες διηγήσεις γι’ αὐτούς, χωρὶς οἱ ἴδιοι νὰ ἔχουμε ἐπηρεαστεῖ οὐσιαστικά, γι’ αὐτὸ καὶ δὲν ἀλλάζει ἡ ζωή μας. Μᾶς ἀρέσει ἡ ἐπικοινωνία μὲ ἁγίους, ἀλλὰ δὲν ἐπιλέγουμε τὸν ἐνάρετο βίο τους! Εἶναι τόσο ἰσχυρὸ τὸ κοσμικὸ φρόνημα ποὺ μᾶς καταπονεῖ στὰ βιοτικὰ θέματα καὶ μᾶς δεσμεύει, ὅταν πρόκειται νὰ κάνουμε τὴ μεγάλη ἐπιλογὴ τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς μὲ ὁδηγὸ τοὺς ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας.

   Τὴν ἴδια πραγματικότητα εἶχε διαπιστώσει καὶ ὁ ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κρονστάνδης, ὁ ὁποῖος ἦταν πολὺ δημοφιλής. Ἡ περιγραφὴ του εἶναι ἐνδιαφέρουσα, γιατί ἔχει ὁμοιότητα καὶ μὲ τὴ σημερινὴ πραγματικότητα. Ἔλεγε ὁ Ἅγιος: «Δείχνουμε πώς ἔχουμε τὸν Χριστό. Στὴν πραγματικότητα δὲν ἔχουμε τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, ἀλλὰ τὶς εἰκόνες του καὶ τὸ ὄνομά του. Τὸν ἔχουμε στὰ λόγια καὶ ὄχι στὰ ἔργα, στὸ στόμα καὶ ὄχι στὴν καρδιά. Νὰ τὸ κατάντημά μας… Τὸν Χριστὸ πρέπει νὰ τὸν ἔχουμε κυρίως στὴν καρδιά. Χωρὶς αὐτόν, τί ζωή μπορεῖ νὰ ὑπάρξει; Μία ζωή ψεύτικη, μία ἀξιοθρήνητη φυτοζωΐα. Ὀφείλουμε μὲ κάθε θυσία ν’ ἀναζητήσουμε τὸν ἴδιο τὸν Χριστό, νὰ τὸν βροῦ­με καὶ νὰ εἴμασθε πάντοτε μαζί του. Εἶναι δύσκολο αὐτό; Ὁ ἴδιος μᾶς περιμένει. Μὲ ποιὸν εἶναι πιὸ εὔκολο νὰ συναντηθοῦ­με, ἂν ὄχι μὲ τὸν «πανταχοῦ παρόντα Θεό;».

Ορθόδοξος Τύπος

http://aktines.blogspot.com/2022/11/blog-post_762.html

ΣΕΒΑΣΤΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΑΛΛΑ ΜΑΛΛΟΝ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΑ ΠΛΗΡΟΦΟΡΗΜΕΝΟΣ. ΟΙ ΠΑΤΕΡΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΕΞΗΓΟΥΝ ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΙΝΑΙ ΑΝΕΞΗΓΗΤΟ  ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΙΝ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΣΥΝΕΠΩΣ ΠΟΛΕΜΟΥΝ ΤΙΣ ΘΑΝΑΣΙΜΕΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΟΙ ΟΠΟΙΕΣ ΓΕΝΝΙΟΥΝΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΦΙΛΟΛΟΓΙΚΟ ΤΡΟΠΟ ΖΩΗΣ, ΑΝΑΠΟΦΕΥΚΤΑ. ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ Η ΚΑΤΑΝΟΗΣΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, ΤΗΝ ΧΑΡΙ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ. ΣΗΜΕΡΑ ΟΙ ΘΕΟΛΟΓΟΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΤΟ ΕΡΓΟ ΤΩΝ ΕΝΩΤΙΚΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, ΑΛΛΑ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ ΠΟΙΟΣ ΤΟΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΙ; 

ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΙΚΗ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΕΡΑ, ΚΑΤΕΞΟΧΗΝ, Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ. ΙΣΩΣ Η ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ ΤΗΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ.

ΔΕΝ ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΤΑΙ Η ΖΩΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ.

Ὁμολογία πίστεως

                                        

Ὁμολογία πίστεως

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ ὀρθόδοξοι χριστιανοὶ στὴ χώρα μας ἔχομεν μειωμένο ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν πίστη τους, χωρὶς αὐτὸ νὰ σημαίνει ὅτι τὴν ἀρνοῦνται ἢ τὴν ἀλλάζουν μὲ ἄλλη θρησκευτικὴ πίστη, ποὺ ἔχουν οἱ ἐγκατεστημένοι στὴν πατρίδα μας ἀλλοδαποί. Οἱ Ἕλληνες σπάνια ἀλλαξοπιστοῦν. Εἶναι ἀδιανόητο νὰ γίνει κάποιος μουσουλμάνος, ἀλλὰ καὶ παπικὸς ἢ προτεστάντης. Οἱ ἐξαιρέσεις στὸν κανόνα δὲν μᾶς ἀνησυχοῦν ἰδιαίτερα. Ὑπάρχουν βέβαια πνευματικοὶ κίνδυνοι. Ἡ χαλάρωση στὴν ἠθική, ἡ ἄμβλυνση τοῦ ὀρθοδόξου ἤθους, ἡ λήθη καὶ ἡ διαστρέβλωση τῶν ἐντολῶν καὶ γενικὰ ἡ περιφρόνηση τῆς παράδοσης τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐπικίνδυνοι ἐπίσης εἶναι καὶ οἱ πολιτικοί, ποὺ νομοθετοῦν ἀντίθετα ἀπὸ τὶς ἐντολὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἀκολουθώντας τοὺς Εὐρωπαίους, οἱ ὁποῖοι δὲν εἶναι ὀρθόδοξοι, ἀλλὰ αἱρετικοὶ χωρὶς ἰδιαίτερη ἀναφορὰ στὸ Θεό.

Ὅλους αὐτοὺς τοὺς κινδύνους ἡ Ἐκκλησία πρέπει νὰ ἀντιμετωπίζει μὲ ψυχραιμία, σταθερότητα, χωρὶς κοσμικοὺς συμβιβασμοὺς καὶ μὲ τρόπο ποὺ νὰ ἀναφέρει δυσ­πιστία στὰ ὅσα τῆς ὑπόσχονται οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ ἐξουσιαστὲς τοῦ πλούτου, ποὺ μὲ τὴν ὑποκρισία καλύπτουν τὴν ἀπιστία τους καὶ τὸ πάθος τους κατὰ τῆς Ἐκκλησίας. Μέσα σὲ αὐτὴ τὴ ζοφερὴ κατάσταση τῆς κοινωνίας οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ εὐσεβεῖς χριστιανοὶ βιώνουν ἄγριες συμπεριφορές, ποὺ τοὺς θλίβουν καὶ ἀνησυχοῦν γιὰ ὅ,τι συμβαίνει. Οἱ προβληματισμοὶ εἶναι πολλοὶ καὶ οἱ ἀπογοητεύσεις περισσότερες.

Ἡ Ἐκκλησία στέλνει τὸ σωτήριο μήνυμά της μὲ τὸ κήρυγμα, προφορικὸ καὶ γραπτό, μὲ τὸ φωτεινὸ παράδειγμα τῶν κληρικῶν καὶ τὸν ἐνάρετο βίο τῶν συνειδητῶν χριστιανῶν. Τὸ μήνυμα ἐπίσης τὸ στέλνει καὶ μὲ τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ἀντίδραση. Νὰ βλέπουν οἱ καλοπροαίρετοι ἄνθρωποι ὅτι ἡ Ἐκκλησία ἀγρυπνεῖ, ἐλέγχει στοργικὰ καὶ τοὺς περιμένει.

Ὁ συμβιβασμὸς τῶν κληρικῶν μὲ τοὺς ἰσχυρούς τῆς γῆς τοὺς ἀπομακρύνει ἀπὸ τὴν πίστη καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὴν περιφρόνηση ἀπὸ τὸ λαό, ὁ ὁποῖος δὲν θέλει νὰ συμπλέουν μὲ τοὺς πολιτικοὺς καὶ πλουσίους καὶ νὰ ἀπολαμβάνουν τὰ ὑλικὰ ἀγαθά, τὴν ὥρα ποὺ οἱ ἴδιοι στεροῦνται τὰ στοιχειώδη τῆς ζωῆς.

Ὁ ἅγιος Παΐσιος προέτρεπε τοὺς χριστιανοὺς καὶ εἰδικότερα τοὺς Μητροπολίτες, τοὺς κληρικοὺς καὶ τοὺς μοναχοὺς νὰ ὁμολογοῦν τὴν πίστη τους καὶ νὰ ἀντιδροῦν στὰ διάφορα σχέδια τῶν ἀντιχρίστων καὶ στὴν περιφρόνηση τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τοὺς ἄθεους καὶ κατὰ κόσμον σοφούς, ποὺ θορυβοῦν ὡς κύμβαλα ἀλαλάζοντα, γιὰ νὰ ἐντυπωσιάζουν τὸν ἀνυποψίαστο λαό, νὰ τὸν ἀπομακρύνουν ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία καὶ νὰ τὸν ὁδηγήσουν στὴν εἰδωλολατρία τῆς τέχνης, τῆς ἐπιστήμης, στὶς ἐνήδονες ἀπασχολήσεις καὶ τὴ φιλοχρηματία, ποὺ γενικὰ ὑποβαθμίζουν τοὺς ἀνθρώπους. Οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ δὲν ἔχουν καμιὰ ἀναφορὰ στὸ Θεὸ καὶ φυσικὰ καμιὰ ἐλπίδα αἰώνιας ζωῆς. Εἶναι νὰ τοὺς λυπᾶται κανείς, γιατί μὲ τὴ θέλησή τους καταντοῦν τυφλὰ ὄργανα τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος μὲ χίλιους τρόπους τοὺς ἐπηρεάζει καὶ τοὺς ὁδηγεῖ στὸ σκοτάδι, ἐνῷ ἔξω ὁ ἥλιος λάμπει!

Ὅλα αὐτὰ εἶναι κατανοητὰ ἀπὸ τοὺς καλοπροαίρετους χριστιανούς, ποὺ ἔχουν φόβο Θεοῦ, χρειάζεται ὡστόσο μία πνευματικὴ τόνωση καὶ μία διαρκής προσπάθεια. Πρέπει νὰ μπεῖ στὴν καθημερινὴ λίστα τῶν καθηκόντων τους ἡ τήρηση τῶν ἐντολῶν καὶ ταπεινὰ νὰ δοξάζουν τὸν οὐράνιο Πατέρα, νὰ ἐλπίζουν ὅτι τὰ πράγματα συνεχῶς θὰ βελτιώνονται καὶ πολλοὶ ἄνθρωποι θὰ βρίσκουν τὸ δρόμο τῆς σωτηρίας, θὰ γίνονται συνειδητοὶ χριστιανοὶ καὶ θὰ ἐντάσσονται στὴν Ἐκκλησία.

Ορθόδοξος Τύπος

http://aktines.blogspot.com/2022/10/blog-post_32.html

Ἀναγκαῖαι προϋποθέσεις διά τήν πνευματικήν ζωήν

                                            

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἡ Ἐκκλησία διδάσκει τοὺς ἀνθρώπους μὲ τὸ κήρυγμα. Ἀπευθύνεται στοὺς πιστοὺς καὶ μὲ ἀγάπη προσπαθεῖ νὰ τοὺς πείσει νὰ ἀκολουθοῦν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Τὰ ἀποτελέσματα ὅμως δὲν εἶναι τὰ ἀναμενόμενα. Οἱ ἄνθρωποι ἀκοῦν, ἴσως μερικοὶ καὶ νὰ προθυμοποιοῦνται, ἀλλά παραμένουν στὴν ἴδια κατάσταση. Δὲν ἔχουν τὴν πνευματικὴ δύναμη νὰ ἀλλάξουν τὶς συνήθειές τους καὶ νὰ σταθεροποιήσουν τὸ βηματισμό τους στὸ δρόμο τῆς σωτηρίας. Αὐτὸ, γιὰ νὰ τὸ πετύχει κανεὶς χρειάζεται προσπάθεια καὶ κατὰ Θεὸν καλλιέργεια. Χριάζεται ἐπίσης καὶ ὁ ἔμπειρος... πνευματικὸς χειραγωγός, τὸν ὁποῖο ὅμως δὲν βρίσκει κανεὶς εὔκολα.

Συνήθως οἱ κήρυκες τοῦ λόγου τοῦ Θεοῦ σπέρνουν, ἀλλὰ δὲν καλλιεργοῦν, γι’ αὐτὸ δὲν ὑπάρχει πνευματικὴ καρποφορία. Ἡ σπορὰ εἶναι σχετικὰ εὔκολη ἐργασία. Ἡ μετὰ τὴ σπορὰ ὅμως καλλιέργεια εἶναι δύσκολη, γιατί δὲν φτάνει μόνο ὁ λόγος, ἀλλὰ χρειάζεται καὶ τὸ φωτεινὸ παράδειγμα τοῦ κήρυκα, τὸ ὁποῖο πρέπει νὰ γνωρίσει ὁ κόσμος καὶ νὰ ἐμπιστευθεῖ.

Ὁ ἅγιος Σεραφεὶμ τοῦ Σάρωφ λέει σχετικά: «Εἶναι τόσο εὔκολο νὰ διδάξεις, ὅσο νὰ πετάξεις πέτρες ἀπὸ τὸ ὕψος ἑνὸς καμπαναριοῦ, γιὰ νὰ καλλιεργήσεις ὅμως πνευματικὰ αὐτὸν ποὺ διδάσκεις εἶναι τόσο δύσκολο, ὅσο τὸ νὰ μεταφέρεις πέτρες στὴν κορυφὴ τοῦ καμπαναριοῦ».

Στὶς μέρες μας δὲν ὑπάρχουν πολλοὶ χριστιανοί, ποὺ νὰ ἔχουν τὴν καλὴ ἀνησυχία γιὰ κάτι πιὸ οὐσιαστικὸ καὶ πιὸ πνευματικὸ στὴ ζωή τους. Δὲν ἀφοσιώνονται εὔκολα στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Δὲν ἐπιθυμοῦν τὴν ἄρνηση καὶ καταπολέμηση τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος. Τοὺς ἀρέσει ὁ εὔκολος συμβιβασμὸς μὲ τὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο. Διατηροῦν βέβαια τὴν ἐξωτερικὴ εὐσέβεια, εἶναι στὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ δὲν κάνουν πολλὲς θυσίες. Εἶναι πάντα κουμπωμένοι καὶ δύσκολα φανερώνουν τὶς ἐπιθυμίες τους. Ἔτσι δὲν θεωροῦν ἀναγκαία τὴ στενότερη ἐπαφὴ μὲ τὸν πνευματικό. Μένουν ἀνεκδήλωτοι ἀπέναντί του καὶ μιλοῦν πάντα γιὰ μικροπταίσματα καὶ ἀπογοητεύσεις ἀπὸ τὴν κοινωνικὴ συμπεριφορὰ τῶν ἄλλων, λησμονώντας συχνὰ τὶς δικές τους ἀπερίσκεπτες καὶ κάποτε ἐνοχλητικὲς ἐκδηλώσεις ποὺ δημιουργοῦν δυσάρεστες καταστάσεις.

Ὁ Ἅγιος Σεραφείμ, ἔχοντας μεγάλη ἐμπειρία, εἶχε διαπιστώσει ὅτι ἡ πνευματικὴ ἐπικοινωνία ἐπιτυγχάνεται ὑπὸ μία προϋπόθεση: «Δὲν πρέπει νὰ συζητᾶ κανεὶς πνευματικὰ θέματα μὲ ἀνθρώπους ποὺ δὲν τοὺς ἐνδιαφέρουν. Ἡ ἱεραποστολὴ μπορεῖ νὰ κάνει περισσότερο κακὸ παρὰ καλό, ὅταν γίνεται ἀπερίσκεπτα καὶ ἀπὸ ὁποιονδήποτε». Καὶ ἄλλοτε ἔλεγε: «Ἂν θέλεις νὰ χάσεις τὴν ψυχική σου εἰρήνη, συζήτησε μὲ κάποιον ποὺ ἔχει διαφορετικὴ νοοτροπία».

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ ἁγιορείτης, ὁ ἀσκητὴς τῆς Παναγούδας, συχνὰ ἔλεγε στοὺς κληρικοὺς καὶ στοὺς λαϊκοὺς θεολόγους, ποὺ ἐργάζονται στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ὅτι τὸ ἐνδιαφέρον τους πρέπει νὰ στοχεύει στὴ δημιουργία πνευματικῆς ἀνησυχίας στοὺς ἀνθρώπους. Μόνο τότε θὰ ἔχουν οὐσιαστικὰ καὶ μόνιμα ἀποτελέσματα.

Μακάρι κάποτε ἡ Ἐκκλησία νὰ ἀποκτήσει ἀξίους κληρικοὺς καὶ ἱκανοὺς θεολόγους, ποὺ θὰ ἐργάζονται στὸ ποιμαντικό της ἔργο μὲ ἐπιτυχία. Ὑπάρχουν βέβαια, ἀλλὰ χρειάζονται περισσότεροι.

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ἀναγκαῖαι προϋποθέσεις διά τήν πνευματικήν ζωήν (orthodoxia-ellhnismos.gr)

Ὑπάρχει καὶ ὁ θεμιτὸς πόλεμος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἰσχυριστεῖ ὅτι οἱ σύγχρονοι ἄνθρωποι, μὲ τὶς πολλὲς ἀνέσεις καὶ τὶς πολλὲς δυνατότητες βελτίωσης τῶν βιοτικῶν τους προβλημάτων, διακρίνονται γιὰ τὴν εὐσέβειά τους καὶ γενικὰ γιὰ τὴν τήρηση τῶν θείων ἐντολῶν. Οἱ ἄνθρωποι, δυστυχῶς, εἶναι πλήρως ἐκκοσμικευμένοι καὶ δὲν ἀκολουθοῦν τὸν ἠθικὸ τρόπο ζωῆς, δηλαδὴ τὸν παραδοσιακό, ποὺ ἐπὶ αἰῶνες προτείνει ἡ Ἐκκλησία. Ἔχουν ἀπαρνηθεῖ τὰ ἱερὰ καὶ τὰ ὅσια, ἐπιλέγουν τὴν ἁμαρτία καὶ δὲν ἀντιδροῦν γιὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν γύρω τους. Δὲν ἔχουν πίστη στὸ Θεὸ καὶ ζοῦν ὅπως οἱ εἰδωλολάτρες. Γι’ αὐτοὺς ὅλα ἐπιτρέπονται καὶ κανένας δὲν μπορεῖ νὰ ἀνακόψει... τὴν φόρα ποὺ πῆραν στὸν κατηφορικὸ δρόμο τῆς ἀπομάκρυνσης ἀπὸ τὸ Θεό. Ἐνῷ δέχονται τόσα μηνύματα ἐπιστροφῆς καὶ ἀναθεώρησης τῶν προτεραιοτήτων στὴ ζωή τους, αὐτοὶ μένουν ἀδιάφοροι καὶ ἀπρόθυμοι.

Μὲ αὐτοὺς τοὺς ἀνθρώπους καλεῖται νὰ ζήσει ὁ ἀληθινὸς χριστιανὸς καὶ σ’ αὐτοὺς πρέπει νὰ ἀπευθυνθεῖ καὶ νὰ δώσει τὸ σωτήριο μήνυμα τοῦ Χριστοῦ, χωρὶς φυσικὰ συμβιβασμοὺς καὶ ὑποχωρήσεις. Πρόκειται γιὰ δύσκολο ἔργο, ὅταν ὁ χριστιανὸς ἀντιμετωπίζει δικές του προσωπικὲς ἀδυναμίες. Ὅταν ὅμως εἶναι ἀγωνιστὴς καὶ μὲ σταθερὰ βήματα βρίσκεται στὸ δρόμο τῆς Ἐκκλησίας, τὸ ἔργο γίνεται εὔκολο καὶ τροφοδοτεῖ τὴν ἐλπίδα ὅτι κάτι καλὸ θὰ προκύψει, ὅταν φυσικὰ οἱ ἀδελφοὶ βρεθοῦν στὴν κατάλληλη στιγμὴ τῆς πνευματικῆς ἀναζήτησης.

Ἐδῶ πρέπει νὰ ἐπισημάνουμε ὅτι ὑπάρχουν πολλοὶ συνάνθρωποί μας ποὺ ἔχουν ἐχθρικὴ στάση ἀπέναντι στὸ Χριστὸ καὶ τὴν Ἐκκλησία, εἶναι ἀσεβεῖς καὶ δύσκολα μπορεῖς νὰ τοὺς προσ­εγγίσεις. Εἶναι πολέμιοι καὶ πρέπει νὰ ἐμποδίσεις τὸ πάθος τους. Αὐτοὶ μπορεῖ νὰ εἶναι καὶ μέσα στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, νὰ τρῶνε ψωμὶ ἀπ’ αὐτὴ καὶ κάποτε νὰ ρυθμίζουν καὶ πολλὲς ὑποθέσεις ποὺ ἀφοροῦν τὸ ποιμαντικὸ ἔργο. Στὴν περίπτωση αὐτὴ χρειάζεται γενναιότητα ψυχῆς. Εἶναι ἀπαραίτητος ὁ θεμιτὸς πόλεμος, ποὺ δὲν ἀνέχεται τὴ φοβερὴ εἰρήνη. Δυστυχῶς, πολλοὶ κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ ἐπιλέγουν τὶς εἰρηνικὲς σχέσεις μαζί τους, κλείνοντας τὰ μάτια τους στὴν ἄθλια καὶ ἀξιοκατάκριτη ἀθλιότητα. Καὶ αὐτὸ τὸ θεωροῦν πνευματικὴ ἀντιμετώπιση τῆς ἁμαρτωλῆς κατάστασης, καὶ ἀδιαφοροῦν ὅτι μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ ἀφήνουν τὸν ἀσεβῆ ἐλεύθερο νὰ συνεχίζει τὸ ἔργο του καὶ νὰ σκανδαλίζει τοὺς ἁπλοῦς ἀνθρώπους τοῦ Θεοῦ, ποὺ διατηροῦν ἀκόμα ἀγάπη καὶ σεβασμὸ πρὸς τὴν Ἐκκλησία. Προφανῶς πρόκειται γιὰ πλάνη, ἡ ὁποία πρέπει νὰ καταπολεμεῖται.

Ὁ πιστὸς ἄνθρωπος, ὅταν βλέπει τὴν ἀθλιότητα καὶ τοὺς πρωταγωνιστές της, ἐνοχλεῖται καὶ ἀντιδρᾶ. Δὲν φοβᾶται, δὲν συνεργάζεται καὶ δὲν δικαιολογεῖ τοὺς ἐνόχους. Μὲ τὴ στάση του αὐτὴ δείχνει στοὺς ἄλλους ὅτι διαφωνεῖ καὶ μένει ἀσυμβίβαστος. Μπορεῖ νὰ μὴ ἔχει ἄμεσα ἀποτελέσματα, ἀλλὰ ἐμποδίζει τὴν ἐξάπλωση τῆς ἀθλιότητας καὶ δίνει ἐλπίδα ὅτι αὔριο μπορεῖ νὰ διορθωθεῖ ἡ κατάσταση.

Μερικοὶ λένε ὅτι «αὐτοὶ εἶναι τώρα στὰ πράγματα, μὲ αὐτοὺς θὰ συνεργαστοῦμε»! Δηλαδή, γίνονται συνένοχοι. Κάνουν πὼς δὲν γνωρίζουν, μεταμορφώνονται καὶ συμπράττουν! Τοὺς βολεύει ἡ ἐφήμερη ψεύτικη εἰρήνη, ποὺ προστατεύει τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ἀσεβεῖς. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος καταδικάζει αὐτὴ τὴν τακτικὴ καὶ συμβουλεύει: «Ἂν δεῖς κάπου νὰ κακοποιεῖται ἡ εὐσέβεια, τότε μὴ προτιμήσεις τὴν ὁμόνοια ἀπὸ τὴν ἀλήθεια, ἀλλὰ στάσου ἀντιμέτωπος στὸ κακὸ μὲ γενναιότητα, μέχρι θανάτου». Ἐπίσης ὁ ἅγιος Ἰσίδωρος ὁ Πηλουσιώτης ἐπικρίνει αὐτοὺς ποὺ ἀνέχονται τοὺς ἀσεβεῖς καὶ ἀχρείους. Εἶναι ἀξιοπρόσεκτα τὰ λόγια του: «Ὑπάρχει καὶ πόλεμος θεμιτός, καὶ εἰρήνη φοβερότερη ἀπὸ κάθε ἀδιάλλακτη μάχη. Ὅποιος γιὰ παράδειγμα ἔχει εἰρηνικὲς σχέσεις μὲ ἐκείνους ποὺ ἀφρίζουν ἐνάντια στὴ θεία πρόνοια καὶ συμβιβάζεται μὲ τοὺς ἀχρείους ποὺ καιροφυλαχτοῦν καὶ διαφθείρουν τὰ χρηστὰ ἤθη, αὐτὸς στὴν πραγματικότητα βρίσκεται πολὺ μακριὰ ἀπὸ τὴν περιοχὴ τῆς εἰρήνης».

Στὸ θέμα αὐτὸ ὑστεροῦμε πολύ, γι’ αὐτὸ καὶ διαμορφώνονται ἁμαρτωλὲς καταστάσεις στὸν ἱερὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας καὶ διαιωνίζονται, ὅταν οἱ ὑπεύθυνοι Μητροπολίτες ἀδιαφοροῦν ἢ ἀδυνατοῦν νὰ τὶς ἐλέγξουν. Τὰ ἀποτελέσματα εἶναι τραγικά. Ὁ πιστὸς λαὸς σκανδαλίζεται, χάνει τὴν ἐμπιστοσύνη του στοὺς κληρικοὺς καὶ σταδιακὰ ἀπομακρύνεται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ἀφοῦ δὲν μπορεῖ νὰ ἀντέξει τὴ δυσοσμία τοῦ ἄθλιου περιβάλλοντος.

orthodoxostypos

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Ὑπάρχει καὶ ὁ θεμιτὸς πόλεμος (orthodoxia-ellhnismos.gr)

Παραπλανητικαί φῆμαι

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου πατρός Διονυσίου Τάτση

Εἶναι συνηθισμένο φαινόμενο πολλοὶ καλοπροαίρετοι χριστιανοὶ νὰ κάνουν λαθεμένες ἐπιλογὲς καὶ νὰ ἐμπιστεύονται ἀκατάλληλα πρόσωπα, ποὺ θὰ τοὺς ὁδηγήσουν στὴν πνευματικὴ ζωή. Γρήγορα ὅμως ἀπογοητεύονται, γιατί διαπιστώνουν ὅτι τὰ πρόσωπα αὐτὰ δὲν ἔχουν τὶς ἀναγκαῖες ἱκανότητες καὶ ἡ φήμη ποὺ τὰ συνοδεύει δὲν ἀνταποκρίνεται στὴν πραγματικότητα. Πρόκειται γιὰ ὑποκριτὲς ποὺ παραπλανοῦν τοὺς ἀνυποψίαστους. Ἡ φήμη τους δημιουργήθηκε ἀπὸ ἀφελεῖς ἀνθρώπους καὶ ὄχι ἀπὸ θεοφιλεῖς πράξεις, ποὺ οἱ ἴδιοι ἔκαναν ἢ ἀπὸ ἀληθινὲς ἀρετὲς ποὺ ἀπέκτησαν. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι τραγικό. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ τούς ἀκολούθησαν, κι ἐκεῖνοι ποὺ τοὺς ἀκολουθοῦν ἀκόμα, ἔχουν πνευματικὴ... σύγχυση καὶ δὲν μποροῦν νὰ ξεκαθαρίσουν στὸ νοῦ τους τί εἶναι ἡ πνευματικὴ ζωή καὶ ποιὰ εἶναι ἡ οὕτως κατὰ Θεὸν ἐμπειρία καὶ πρακτική. Τὰ ὅσα συμβαίνουν στὴ ζωή τους εἶναι ἀνησυχητικὰ καὶ πρέπει νὰ τούς λυπᾶται κανείς, χωρὶς ὅμως νὰ μπορεῖ εὔκολα νὰ τοὺς μεταπείσει καὶ νὰ τοὺς ἀπομακρύνει ἀπὸ τοὺς ἐπιτήδειους ἐκμεταλλευτὲς τῆς λαϊκῆς εὐσέβειας, οἱ ὁποῖοι συνήθως εἶναι κληρικοὶ καὶ μοναχοί.

Τὸ ἀκριβῶς ἀντίθετο συμβαίνει, ὅταν οἱ πνευματικοὶ πατέρες καὶ καθοδηγητὲς ἔχουν ἀρετές, χωρὶς νὰ εἶναι ἀπαραιτήτως καὶ φημισμένοι. Τὰ πρόσωπα αὐτὰ δὲν χρησιμοποιοῦν τρόπους προβολῆς, γιατί εἶναι ταπεινὰ καὶ ἀνιδιοτελῆ. Δὲν ἐπιδιώκουν τίποτα τὸ προσωπικὸ οὔτε καὶ περιμένουν κάποια ὑλικὴ ἀνταπόδοση. Ἐμποδίζουν μάλιστα τοὺς ἀνθρώπους ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται νὰ μιλοῦν ἐπαινετικὰ γι’ αὐτοὺς καὶ δὲν διανοοῦνται νὰ τοὺς χρησιμοποιοῦν γιὰ τὴν διεκπαιρέωση προσωπικῶν τους ὑποθέσεων. Δὲν θέλουν τὰ πνευματικά τους τέκνα νὰ εἶναι ὑπηρέτες τους οὔτε βέβαια τούς ζητοῦν νὰ ἔχουν δουλικὸ φρόνημα ἀπέναντί τους. Μὲ ἄλλα λόγια δὲν τοὺς στεροῦν τὴν ἐλευθερία τῆς ἐπιλογῆς, γιατί ἡ προσπάθειά τους εἶναι νὰ μάθουν νὰ ἀκολουθοῦν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή τους καὶ ὄχι νὰ ἐκβιάζονται καὶ νὰ πιέζονται μὲ ἀπαράδεκτους τρόπους.

Οἱ πνευματικοὶ πατέρες πρέπει νὰ ἔχουν εὐαισθησία, στοργὴ καὶ εἰλικρινῆ συμπεριφορά. Νὰ ξέρουν οἱ ἄνθρωποι ποὺ τοὺς ἐμπιστεύονται μὲ ποιοὺς ἔχουν νὰ κάνουν, νὰ χαίρονται, ὅταν τοὺς πλησιάζουν καὶ νὰ ἐνθουσιάζονται, ὅταν ἐκεῖνοι τοὺς διαβάζουν τὴ συγχωρητικὴ εὐχὴ ἢ ὅταν συναντοῦν κάποιον ἐν Χριστῷ ἀδελφό, ποὺ εἶναι πράγματι ἀ­δελφὸς καὶ μποροῦν νὰ ἐπικοινωνήσουν πνευματικά, γιατί ἔχουν τὸν ἴδιο γέροντα.

Δυστυχῶς, αὐτὴ ἡ δεύτερη περίπτωση, ἡ καλὴ καὶ ἰδανική, δὲν εἶναι συνήθης, γιατί λείπουν οἱ προϋποθέσεις, τόσο ἀ­πὸ τὴ μεριὰ τῶν ἁπλῶν ἀν­θρώπων, ὅσο καὶ ἀπὸ τὴ μεριὰ τῶν πνευματικῶν καθοδηγητῶν. Οἱ πρῶτοι πρέπει νὰ ἔχουν ἀγαθὴ προαίρεση καὶ νὰ ἐπιθυμοῦν τὴν τήρηση τῶν ἐντολῶν, παρὰ τὶς ἀδυναμίες τους, καὶ οἱ δεύτεροι νὰ εἶναι ταπεινοὶ καὶ νὰ ἔχουν συναίσθηση τῆς πνευματικῆς τους ἀποστολῆς. Τὸ λέω καὶ τὸ ξαναλέω αὐτό, γιατί συνεχῶς διαπιστώνω προσωπικά, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀδελφοί μοῦ λένε, ὅτι εἶναι φοβερὰ τὰ ὅσα συμβαίνουν. Πνευματικοὶ δημιουργοῦν δυσάρεστες καταστάσεις ἐντελῶς ἀναίτια. Κοσμικοὶ πνευματικοὶ καὶ ἀνημέρωτοι ἁγιορεῖτες πατέρες ἀντιμετωπίζουν καλοπροαίρετους νέους- χωρὶς νὰ γίνονται μέτοχοι τῆς ἀγωνίας τους- μὲ ἐπιπολαιότητα ποὺ ἀποδεικνύει τὴ σκληρότητα τῆς καρδιᾶς τους καὶ τὸ μέγεθος τῆς προκλητικῆς τους ἀδιαφορίας. Πληγώνουν ἀδιάκριτα τούς νέους καὶ μετὰ τοὺς ἐγκαταλείπουν. Τοὺς ἐπικρίνουν κιόλας γιὰ νὰ δικαιολογήσουν τὴ δική τους ἐγκληματικὴ συμπεριφορά. Καὶ ὅλα αὐτὰ μὲ τὴν ψευδαίσθηση ὅτι ἀκολουθοῦν τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἔχουν ἄνωθεν ἀποκαλύψεις!

orthodoxostypos

Ῥωμαίϊκο Ὁδοιπορικό: Παραπλανητικαί φῆμαι (orthodoxia-ellhnismos.gr)

Όταν κλείνουν οι Ι. Ναοί, ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως

                    

Ὅταν κλείνουν οἱ Ἱ. Ναοί, ἀνοίγουν αἱ πύλαι τῆς κολάσεως

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Ἡ ἀντιμετώπιση τοῦ κορωνοϊοῦ ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τῆς Νέας Δημοκρατίας μᾶς ὁδηγεῖ σὲ μερικὰ χρήσιμα συμπεράσματα γιὰ τὴ στάση ποὺ πρέπει νὰ ἔχουν οἱ κληρικοὶ καὶ οἱ συνειδητοὶ χριστιανοὶ ἀπέναντι στοὺς πολιτικοὺς (ὅλων τῶν ἀποχρώσεων). Δυσ­τυχῶς, πάντα συνέβαιναν τὰ ἴδια, δηλαδὴ οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ «κορυφαῖοι» ἐπιστήμονες θεωροῦσαν τὴν Ἐκκλησία ἕνα ἀπαρχαιωμένο θεσμό, ποὺ τοὺς ἐμπόδιζε στὴν πραγματοποίηση τῶν προοδευτικῶν τους σχεδίων, ἀδιαφορώντας ὅτι αὐτὰ στὸ τέλος, κατὰ ἕνα μεγάλο ποσοστό, ἀποδεικνύονται καταστροφικά.

Αὐτὸ τὸ ἔτος ποὺ δύει μᾶς ἔφερε ἀντιμέτωπους μὲ δυσάρεστες καταστάσεις, τὶς ὁποῖες κλήθηκαν οἱ πολιτικοὶ – στηριζόμενοι στὶς μελέτες καὶ τὰ συμπεράσματα τῶν εἰδικῶν ἐπιστημόνων – νὰ ἀντιμετωπίσουν, χωρὶς νὰ κάνουν καμιὰ ἀναφορὰ στὸ Θεό. Δὲν βρέθηκε οὔτε ἕνας ἁρμόδιος νὰ πεῖ ὅτι «μὲ τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ θὰ ξεπεράσουμε καὶ τὸν ἐπικίνδυνο κορωνοϊό». Πόσο ντροπαλοὶ ἔχουν γίνει ὅλοι αὐτοί!

Τὶς ὅποιες σχετικὲς ἀποφάσεις τῆς ἐπίσημης Ἐκκλησίας, ἀλλὰ καὶ μεμονωμένων κληρικῶν, τὶς ἀπορρίπτουν προτοῦ νὰ τὶς ἀκούσουν! Καὶ αὐτὸ μᾶς ἀναγκάζει νὰ δεχτοῦμε ὅτι ἐχθροὶ τῆς Ἐκκλησίας δὲν εἶναι μόνο οἱ φανεροὶ ἀντίχριστοι, ἀλλὰ καὶ οἱ ἀδιάφοροι περὶ τὴν πίστη, ποὺ ἀποφεύγουν τοὺς ἀντιχριστιανικοὺς λόγους, στὶς πράξεις τους ὅμως ἀποδεικνύονται ἀντίχριστοι! Αὐτοὶ εἶναι πιὸ ἐπικίνδυνοι ἀπὸ τοὺς πρώτους. Ἡ συγκεκριμένη στάση τους ἀπέναντι στὴν ὑγειονομικὴ κρίση φανερώνει τὴν ἀσεβῆ στάση τους ἀπέναντι στὴν Ἐκκλησία. Ἔκλεισαν τοὺς ἱ. ναοὺς χωρὶς καμιὰ ἠθικὴ ἀναστολή. Μᾶς λένε νὰ λειτουργοῦμε χωρὶς πιστούς! Δὲν μᾶς ἐξηγοῦν ὅμως γιὰ ποιὸν θὰ λειτουργοῦμε. Μήπως γιὰ τὶς ἱερὲς εἰκόνες; Ἀδιανόητη καὶ παράλογη ἀπαγόρευση. Μᾶς ρυθμίζουν καὶ τὶς λεπτομέρειες. Μᾶς στέλνουν καὶ τοὺς ἀστυνομικοὺς νὰ μετρήσουν τοὺς ὑπεράριθμους πιστούς, ἂν γιὰ τέσσερις εἶναι πέντε ἢ ἂν γιὰ ἐννιὰ εἶναι δέκα… Καὶ ἂν διαπιστωθεῖ κάτι τέτοιο ἀπὸ τὸ ἀστυνομικὸ ὄργανο, τότε ἔχουν μπροστά τους μέγιστο ποινικὸ ἀδίκημα! Γιὰ τὴ στρατιὰ τῶν 1.500 διαδηλωτῶν τοῦ Πολυτεχνείου, μὲ τὰ κοντάρια καὶ τὰ κόκκινα ὑφάσματα (δὲν ξέρω ἂν ἦταν σημαῖες) καμιὰ κινητοποίηση νὰ ματαιωθεῖ ἡ πορεία. Στὸν ἱερέα εὔκολα ἐπιβάλλουν τὸ πρόστιμο τῶν 1.500 εὐρὼ καὶ στὸν ἁπλὸ πιστὸ τὸ πρόστιμο τῶν 300 εὐρώ.

Οἱ πολιτικοὶ δὲν ἔχουν στοχαστεῖ ὅτι τὰ πρόσ­τιμα εἶναι τὰ δεκανίκια τῆς δημοκρατίας ποὺ χωλαίνει. Ὅσο πιὸ πολλὰ καὶ πιὸ μεγάλα ἐπιβάλλουν, τόσο ἀπομακρύνουν τὸ λαὸ ἀπὸ τὸ δημοκρατικὸ ἦθος καὶ τὸν κάνουν δύσπιστο ἀπέναντι στὴν ἐξουσία τους καὶ ἀπείθαρχο στὰ ὅσα νομοθετοῦν.

Ἕνα ἄλλο προκλητικὸ μέτρο εἶναι ὁ μαγικὸς ἀριθμὸς 9, ποὺ καθορίζει τοὺς πιστοὺς ποὺ μποροῦν νὰ ἐκκλησιασθοῦν (ἐννοεῖται, ὅταν αἴρεται τὸ ἀπαγορευτικό). Μὲ πικρία καὶ ἀνησυχία βλέπουμε νὰ καθορίζεται ὁ ἴδιος ἀριθμὸς καὶ γιὰ τὰ γλεντάκια τῶν Χριστουγέννων καὶ τῆς Πρωτοχρονιᾶς. Δηλαδὴ σὲ ἕνα διαμέρισμα (καὶ σὲ μία γκαρσονιέρα ἀκόμα) μποροῦν νὰ ξεφαντώσουν 9 ἄνθρωποι, γιὰ νὰ γιορτάσουν τὰ Χριστούγεννα (ποιὰ Χριστούγεννα!). Τὸ ἴδιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς ναούς. Σ’ ἕνα ναὸ ποὺ εἶναι δέκα φορὲς μεγαλύτερος, πάλι ἐννιά. Αὐτὸς ποὺ εἰσηγήθηκε αὐτὸ τὸ μέτρο εἶναι ὄντως ἀλάνθαστος ἐπιστήμονας! Ἀλλὰ εἴπαμε μᾶς ἀγαποῦν πολὺ οἱ πολιτικοὶ καὶ οἱ ἐπιστήμονες! Δυστυχῶς, οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἔχουν χάσει τὸ μέτρο, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι δὲν ἀνησυχοῦν, ἀφοῦ δὲν θυσιάζουν τὶς κοσμικὲς συνήθειες, γιὰ νὰ πᾶνε στὴν Ἐκκλησία.

Ἐπίσης οἱ πολιτικοὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὶς πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων. Ἀλήθεια, τί θὰ κάνει ὁ ἀσθενὴς ποὺ αἰσθάνεται μεγάλη ἀνάγκη νὰ προσευχηθεῖ, νὰ κοινωνήσει, νὰ γιορτάσει χριστιανικά, νὰ ἐπικοινωνήσει μὲ ἀδελφούς, νὰ παρηγορηθεῖ ἀπὸ τὸν ἱερέα κλπ. Ποιὸς ἀκούει τὸν πόνο του καὶ ποιὸς γνωρίζει τὸν πόθο του;

Ἀλλὰ θεωρῶ περιττὸ νὰ συνεχίσω τὸν σχολιασμό, γιατί οἱ συγκεκριμένοι πολιτικοὶ καὶ ἐπιστήμονες δὲν ἔχουν στοιχειώδη εὐαισθησία ἀπέναντι στὴν Ἐκκλησία καὶ ἀγνοοῦν καὶ τὸ ἀλφάβητο ἀκόμη τῆς ὀρθόδοξης πνευματικῆς ζωῆς. Ὡστόσο, πρέπει νὰ στηρίζουμε τοὺς πιστοὺς καὶ νὰ ματαιώνουμε τὰ σχέδια τῶν ἀντιχρίστων. Καὶ νὰ θυμούμασθε ὅτι οἱ κοσμικοὶ ἄρχοντες εἶναι ἐφήμεροι καὶ τὰ ἔργα τους διαρκοῦν ὅσο εἶναι στὴν ἐξουσία. Μετὰ τοὺς τρώει τὸ σκοτάδι. Ἡ ζημιὰ ὅμως γίνεται. Οἱ ἄνθρωποι πληγώνονται. Καὶ φυσικὰ οἱ πιστοὶ χριστιανοὶ εἶναι βέβαιοι ὅτι ὅταν κλείνουν οἱ ἱ. ναοί, ἀνοίγουν οἱ πύλες τῆς κολάσεως.

Ορθόδοξος Τύπος

ΑΚΤΙΝΕΣ: Όταν κλείνουν οι Ι. Ναοί, ανοίγουν οι πύλες της κολάσεως (aktines.blogspot.com)

Με αναφορά τον άγιο Μάρκο Ευγενικό

Η επικοινωνία με Οικουμενιστές, σημαίνει απομάκρυνση από τους Αγίους!

Πρὶν λίγες μέρες παραθέσαμε τὶς θέσεις τοῦ π. Θεόδωρου Ζήση καὶ τοῦ π. Διονυσίου Τάτση, οἱ ὁποῖοι ὁμιλοῦσαν περὶ τῶν παπόφιλων, δηλ. τῶν Οἰκουμενιστῶν (οἱ θέσεις τους ἐδῶ), μετὰ τῶν ὁποίων δὲν πρέπει νὰ ἔχουν καμία ἐπι-«κοινωνία», ὅσοι θέλουν νὰ ἔχουν κοινωνία μὲ τοὺς Ἁγίους!!!

Σήμερα θὰ παραθέσουμε κάποια ἀκόμα μικρὰ κείμενα, διὰ τῶν ὁποίων ὁ μὲν π. Θεόδωρος Ζήσης, κατοχυρώνει αὐτὲς τὶς θέσεις, παραπέμπων στὴν διδασκαλία τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ, ὁ δὲ π. Διονύσιος προειδοποιεῖ.

Γράφει ὁ π. Θεόδωρος, πὼς ὁ ἅγιος Μᾶρκος ὁ Εὐγενικὸς στὴν Ὁμολογία πίστεως ποὺ κατέθεσε στὴ σύνοδο Φερράρας-Φλωρεντίας, ἐπικαλεῖται κείμενο τοῦ Μ. Βασιλείου, διὰ τοῦ ὁποίου ὁ Ἅγιος διδάσκει«ὅτι ὅσους (“ὀρθόδοξους”) κοινωνοῦν μὲ τοὺς ἑτεροδόξους, ὄχι μόνον πρέπει νὰ τοὺς θέτουμε σὲ ἀκοινωνησία, “ἀλλὰ μηδὲ ἀδελφοὺς ὀνομάζειν”» . Kαὶ προσθέτει ὁ ἅγιος Μᾶρκος: «Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας Διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καὶ πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαὶ φεύγειν τοὺς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καὶ τῆς αὐτῶν κοινωνίας διίστασθαι».

Ἐπίσης λέγει, ὅτι ὁ «Ἅγιος Μάρκος ἦταν πεπεισμένος πὼς ὅσο ἀπομακρυνόταν ἀπὸ τὸν λατινόφρονα πατριάρχη Μητροφάνη καὶ τοὺς λοιποὺς λατινίσαντες (πόσο μᾶλλον μὲ τοὺς Παναιρετικοὺς Οἰκουμενιστές), τόσο περισσότερο προσήγγιζε πρὸς τὸ Θεὸ καὶ πρὸς ὅλους τοὺς Ἁγίους, καὶ χωριζόμενος ἀπὸ αὐτούς (τοὺς τότε Οἰκουμενιστές) ἑνωνόταν μὲτὴν ἀλήθεια καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες: «Πέπεισμαι γὰρ ἀκριβῶς ὅτι ὅσον ἀποδιΐσταμαι τούτου καὶ τῶν τοιούτων, ἐγγίζω τῷ Θεῷ καὶ πᾶσι τοῖς Ἁγίοις, καὶ ὥσπερ τούτων χωρίζομαι, οὕτως ἑνοῦμαι τῇ ἀληθείᾳ καὶ τοῖς Ἁγίοις Πατράσι, τοῖς Θεολόγοις τῆςἘκκλησίας» (π. Θεόδωρος Ζήσης - Οὔτε αἵρεσις οὔτε σχίσμα ὁ παπισμός, «Ὀρθόδοξος Τύπος», τεῦχος 3ης & 10ης Νοεμβρίου 2006).

Ἀλλὰ καὶ ὁ π. Διονύσιος Τάτσης προειδοποιοῦσε:

«Ὁ οἰκουμενισμὸς προκαλεῖ μεγάλη βλάβη στὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐκεῖνο ποὺ δὲν μπόρεσε μὲ τὴ δολιότητα νὰ πετύχει ὁ Πάπας, δηλαδὴ νὰ ὑποτάξει τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ πετυχαίνει τώρα μὲ τοὺς «ὀρθοδόξους» οἰκουμενιστές, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀναγνωρίζουν ὡς ὑπόσχεται πολλὰ καὶ εὔχεται γιὰ περισσότερα, μιὰ καὶ εἶναι ὁ μοναδικὸς ἐκπρόσωπος τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἐπὶ τῆς γῆς! τὸν ἔχουν ἀνάγκη!

« Ὁ ἐκ τοῦ φιλοπαπισμοῦ καὶ φιλοπροτεσταντισμοῦ κίνδυνος εἶναι μεγάλος. Πρέπει νὰ προλάβουμε τὴν ἐπερχόμενη προδοσία. Χρειάζονται περισσότεροι ζηλωτές, οἱ ὁποῖοι θὰ μιλοῦν μὲ παρρησία καὶ θὰ ἀφυπνίζουν τοὺς Ἐπισκόπους, ποὺ ἀναπαύονται στοὺς θρόνους τους καὶ νωχελικὰ ἁπλώνουν τὰ χέρια τους νὰ εὐλογήσουν ἀδιακρίτως ὀρθοδόξους, παπικοὺς καὶ προτεστάντες, ἀδιαφορώντας ἂν μὲ τὴν τακτική τους αὐτὴ προδίδουν τὴν Ὀρθοδοξία» (Ὀρθόδοξος Τύπος,13/01/2012).

Μόνο ποὺ τοὺς ζηλωτὲς τοὺς θέλετε στὰ μέτρα σας, καὶ ὄχι στὰ μέτρα τῶν διδασκαλιῶν τῶν Ἁγίων, εἰδάλλως τοὺς λοιδωρεῖτε!

paterikiparadosi

ΣΧΟΛΙΟ: Ο ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΚΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΚΑΛΕΣΤΗΚΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΚΑΝΟΝΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΤΗΡΙΞΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ. ΠΩΣ ΤΟΝ ΜΙΜΟΥΝΤΑΙ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ; ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΙΤΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ΤΟΝ ΣΚΥΛΟ ΧΟΡΤΑΤΟ; Ο ΖΗΣΗΣ ΔΕΝ ΣΠΟΥΔΑΣΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ; ΔΕΝ ΣΥΝΕΡΓΑΣΤΗΚΕ ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ; ΤΙ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΔΙΝΕΙ;  ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΛΛΑ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ Μ. ΑΝΤΩΝΙΟ; ΜΑΧΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΣΤΗΡΙΓΜΕΝΗ ΣΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ; 

ΔΕΙΛΗ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΨΥΧΗ ΓΕΡΑΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ. 

Η ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΗ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ. ΦΕΜΜΙΝΙΣΤΡΙΕΣ ΕΙΣΤΕ;;!! 

Ο ΤΡΙΚΑΜΗΝΑΣ ΠΑΛΕΨΕ ΣΤΗΝ ΛΑΡΙΣΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ. ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ; ΔΕΝ ΥΠΗΡΞΕ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ ΤΟΥ ΠΙΟ ΣΚΟΤΕΙΝΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ;

ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ ΚΑΤΑΝΟΗΤΟ, ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ.   ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ. ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΙ ΓΕΥΤΗΚΑΝ ΤΟΝ ΙΛΙΓΓΟ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ ΤΟΥ ΔΕΥΤΕΡΟΥ. ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΝ ΟΤΙ ΧΑΝΕΤΑΙ ΤΟ ΚΥΡΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΟΥ ΠΟΥ ΥΠΗΡΕΤΟΥΣΑΝ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΤΟΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟ ΕΜΦΥΛΙΟ.

ΔΙΟΤΙ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΥ ΑΠΟΔΟΜΕΙ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΕΧΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΕΩΣΦΟΡΟ ΚΑΙ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΜΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟΤΕ Ο ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΥ ΚΗΡΥΞΑΝ ΟΙ ΚΟΛΑΣΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΑΓΓΕΛΙΚΕΣ ΔΥΝΑΜΕΙΣ.

ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΙΑΚΟΙ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΧΑΡΑΞΑΝ ΟΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΕΣ ΣΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ. ΗΤΤΗΘΗΚΑΝ ΑΛΛΑ ΑΝΕΛΑΒΑΝ ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΗΤΙΚΗ ΤΗΣ ΚΑΘΟΔΗΓΗΣΗ.

ΚΑΙ Ο ΤΑΤΣΗΣ ΜΑΧΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΕΣ. ΠΩΣ ΔΙΑΚΡΙΝΕΙ ΤΑ ΔΥΟ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΑ; ΑΦΟΥ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΙΔΙΟΣ;!!

ΒΡΩΜΙΚΟΣ ΕΜΦΥΛΙΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΓΥΡΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΘΡΟΝΟΥΣ ΤΩΝ ΘΕΣΜΩΝ. Η ΠΙΣΤΗ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ. Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΡΟΣΧΗΜΑ.

Αμέθυστος

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Ζωὴ ταπεινὴ καὶ ἀθόρυβος

Ζωὴ ταπεινὴ καὶ ἀθόρυβος

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

Ο ΣΥΝΕΙ∆ΗΤΟΣ χριστιανὸς πρέπει νὰ εἶναι προσεκτικὸς ἀπέναντι στοὺς ἀνθρώπους ποὺ τὸν θαυµάζουν καὶ τὸν ἐπαινοῦν, γιατὶ πάντα ὑπάρχει ὁ µεγάλος κίνδυνος νὰ ὁδηγηθεῖ στὴν ἔπαρση καὶ ὑπερηφάνεια καὶ τὰ ἐνδιαφέροντά του νὰ στραφοῦν στὰ ὑλικὰ καὶ ἐφήµερα. Τὸ θέµα εἶναι σοβαρὸ καὶ χρειάζεται διάκριση στὴν ἀντιµετώπισή του.

Πολλὲς φορὲς οἱ ἁπλοὶ ἄνθρωποι ἐντυπωσιάζονται ἀπὸ µικρὰ πράγµατα καὶ τὰ περιγράφουν µὲ ὑπερβολικὸ τρόπο. Στὸ χῶρο τῆς Ἐκκλησίας τὸ φαινόµενο αὐτὸ εἶναι συχνό.

Ἐπαινοῦνται ἀρχιερεῖς, ἱερεῖς καὶ µοναχοὶ γιὰ τὶς ἀρετές τους καὶ τὴ δραστηριότητά τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴ συνεργασία τους στὸ παρελθὸν µὲ ἐνάρετους ἀνθρώπους. Ὑπάρχουν ὅµως καὶ κληρικοὶ ποὺ στοχεύουν στὸν ἐκ τῶν ἀνθρώπων ἔπαινο, γιὰ νὰ ἱκανοποιήσουν τὴ φιλοδοξία τους, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ µποροῦν νὰ ἐκµεταλλεύονται τὴ λαϊκὴ εὐσέβεια. Ὁ νοῦς αὐτῶν τῶν κληρικῶν εἶναι στραµµένος στὸν ἑαυτό τους καὶ στὰ ἔργα τους. Ἀγωνίζονται γιὰ τὰ γήινα ἔργα καὶ ἀδρανοῦν γιὰ τὰ οὐράνια. Μὲ ἀποτέλεσµα νὰ µὴ ἔχουν πνευµατικὴ ζωή. Γνωρίζουν περισσότερο γιὰ τὶς οἰκοδοµὲς καὶ τὴ σύγχρονη τεχνολογία καὶ λιγότερα γιὰ τὴν καταπολέµηση τῶν παθῶν, τὴ µετάνοια καὶ τὴν προσευχή.

Ὁ ἀββᾶς Ζήνων, ποὺ ἦταν µαθητὴς τοῦ µακαρίου Σιλουανοῦ, συµβούλευε: «Μὴ κατοικήσεις σὲ τόπο ξακουστὸ οὔτε νὰ συγ- κατοικήσεις µὲ ἄνθρωπο, ποὺ ἔχει µεγάλο ὄνοµα οὔτε ποτὲ νὰ ρίξεις θεµέλιο, γιὰ νὰ χτίσεις γιὰ τὸν ἑαυτό σου κελί». Ἡ πνευµατικὴ ἐµπειρία τὸν εἶχε πείσει ὅτι ὁ ξακουστὸς τόπος κάνει καὶ τὸ µοναχὸ ξακουστό, ὅπως πάλι ὁ ἐνάρετος ἄνθρωπος προσελκύει πλῆθος ἀνθρώπων, κάτι ποὺ ἐξαφανίζει τὴν ἡσυχία καὶ καταπονεῖ αὐτόν, ποὺ εἶναι κοντά του καὶ τέλος ὁ ταπεινὸς ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ δὲν πρέπει νὰ δίνει ἰδιαίτερη σηµασία στὶς οἰκοδοµὲς καὶ τὰ περήφανα κτίρια. Νὰ κατοικεῖ σὲ κοινὰ καὶ µὴ ἐντυπωσιακὰ κτίρια.

Ὁ µοναχὸς τηρώντας τὴ συµβουλὴ τοῦ ἀββᾶ Ζήνωνα, µπορεῖ νὰ καλλιεργεῖ τὴν ψυχή του καὶ νὰ ἐλπίζει στὴ σωτηρία. Κάτι παρόµοιο ἰσχύει καὶ γιὰ τοὺς χριστιανοὺς τοῦ κόσµου, οἱ ὁποῖοι ἀγωνίζονται κατὰ Θεὸν καὶ ἀντιµετωπίζουν τοὺς ἐπαίνους τῶν ἀδελφῶν καὶ τὶς ἀνάλογες ἐκδη- λώσεις τους. Πρέπει νὰ εἶναι ταπεινοί, νὰ ἐπιλέγουν τὰ ταπεινὰ καὶ ταπεινὰ νὰ ἀντιµετωπίζουν αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἐπαινοῦν. Νὰ µὴ θορυβοῦν οἱ ἴδιοι καὶ νὰ µὴ ἐπιτρέπουν καὶ στοὺς ἄλλους νὰ θορυβοῦν γι᾽ αὐτούς. Πολλοὶ κληρικοὶ ἔχουν ἀντίθετη γνώµη. Ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ καλὸ πρέπει νὰ προβάλλεται, οἱ ἐνάρετοι νὰ γίνονται γνωστοὶ στὸ εὐρὺ κοινὸ πρὸς παραδειγµατισµό, ἀλλὰ καὶ γιὰ νὰ ἀντιµετωπίζονται οἱ ἀντίχριστοι ποὺ ἀµφισβητοῦν τοὺς πιστοὺς καὶ πολλὲς φορὲς τοὺς συκοφαντοῦν ἀδικαιολόγητα. Ξεχνοῦν ὅµως ὅτι τὸ πνεῦµα τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἡ ζωὴ καὶ τὸ ἔργο τοῦ κάθε χριστιανοῦ νὰ παραµένουν στὴν ἀφάνεια καὶ νὰ ἀποφεύγεται ἡ κοσµικὴ δόξα.

Ορθόδοξος Τύπος, 29/1/2016

ΑΚΤΙΝΕΣ

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὸν Θεόν

Ἡ ἀπομάκρυνσις ἀπὸ τὸν Θεόν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

    ΠΟΙΟΣ εἶναι ὁ µεγαλύτερος ἐχθρὸς τῶν κοσµικῶν καὶ ἄπιστων ἀνθρώπων; Ἤ καλύτερα ποιὸν θεωροῦν µεγαλύτερο ἐχθρό τους; Εἶναι φοβερὴ ἡ ἀπάντηση. Θεωροῦν τὸν Θεό, γιατὶ τοὺς ἐµποδίζει στὴν ἀκόρεστη ἡδονή, στὴ φιλοδοξία καὶ τὴν πλεονεξία. ∆ὲν θέλουν οἱ ἄνθρωποι αὐτοὶ ἐµπόδια στὴν ἱκανοποίηση τῶν ἁµαρτωλῶν τους παθῶν, δὲν ἀναγνωρίζουν ἠθικὲς ἐντολὲς καὶ ἀρνοῦνται κάθε περιορισµὸ τῆς ἐλευθερίας τους, γι’ αὐτὸ κι ἔχουν κηρύξει πόλεµο κατὰ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῶν κληρικῶν. Προσπαθοῦν νὰ θέσουν στὸ περιθώριο καθετί ποὺ ἔχει σχέση µὲ τὸν Θεό -ὁ ὁποῖος γι᾽ αὐτοὺς δὲν ὑπάρχει!- καὶ κινοῦνται χωρὶς σαφῆ προσανατολισµό. Ἄλλοι ἔχουν πολιτικὲς ἰδέες καὶ ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἐπικράτησή τους, προκειµένου ὁ λαὸς νὰ εὐηµερεῖ καὶ νὰ ζεῖ µέρες εὐτυχίας, ἄλλοι ὑπερτονίζουν τὴν πνευµατικὴ ἀξία τοῦ πολιτισµοῦ, ἄλλοι µεθοῦν µὲ τὰ ἐπιτεύγµατα τῆς ἐπιστήµης καὶ τῆς τεχνολογίας καὶ γενικὰ µὲ κάθε ἐπιτυχία, ποὺ ἐντυπωσιάζει. Ὅλα αὐτὰ ὅµως ἔχουν σχετικὴ ἀξία καὶ δὲν ἐξασφαλίζουν ἐκεῖνα ποὺ κάνουν τὴ ζωὴ καλύτερη. ∆ὲν δίνουν νόηµα στὴ ζωή. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ἡ κατάσταση τῆς κοινωνίας εἶναι ἀποκαρδιωτική. Οἱ ἄνθρωποι δὲν ἀνυψώνονται, δὲν ἀποκτοῦν ἀρετές, δὲν πιστεύουν, στὴν ἄλλη ζωὴ καὶ δὲν ἔχουν ἐµπιστοσύνη στὴν πρόνοια τοῦ Θεοῦ. Ἡ δυστυχία τοὺς συνοδεύει παντοῦ. Εἶναι ἀποτέλεσµα τῆς ἀποµάκρυνσής τους ἀπὸ τὸ Θεό.

   Ὁ ἀείµνηστος γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ἔλεγε ὅτι ἡ δυστυχία τῶν ἀνθρώπων ὀφείλεται στὴν ἀπιστία τους. Εἶναι χαρακτηριστικὰ τὰ λόγια του: «Παντοῦ θλίψη, παντοῦ στενοχώριες, παντοῦ στεναγµοί, πόνοι καὶ θάνατοι. Μεγάλη ἡ ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Νόµισαν οἱ ἀχάριστοι ὅτι ὁ Θεὸς δὲν ἀκούει τὶς βλασφηµίες, ποὺ κάθε µέρα ἐξεστόµιζαν ἀπὸ τὰ ἀκάθαρτα στόµατά τους. Νόµισαν ὅτι δὲν βλέπει τὶς ἀσωτεῖες, τὶς ἀδικίες, τὶς πλεονεξίες, τοὺς δόλους, τὶς συκοφαντίες. Πλανήθηκαν οἱ σκοτισµένοι, προτίµησαν περισσότερο τὸ σκότος ἀπὸ τὸ φῶς, τὸν διάβολο ἀπὸ τὸν Χριστό, τώρα πληρώνονται, λαµβάνουν τὴν τιµὴ τῶν κακῶν, τὰ ὁποῖα ἐργάστηκαν. Θερίζουν ὅ,τι ἔσπειραν. Τρυγοῦν τοὺς καρποὺς τῆς ἀσεβείας, τῆς ἀπιστίας καὶ ἀκολασίας τους. ∆υστυχῶς δὲν µετανοοῦν, γιὰ νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Θεό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ἀποµακρύνθηκαν. Ἔκλεισαν τοὺς ὀφθαλµούς τους, γιὰ νὰ µὴ βλέπουν, βούλωσαν τὰ αὐτιά τους, γιὰ νὰ µὴ ἀκοῦν, πωρώθηκαν, σκληρύνθηκαν, ἔπεσαν οἱ ταλαίπωροι σὲ τέλεια ἀναισθησία'» (Γνωριµία µὲ τὸν γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο, Θεσ/νίκη 2014, σελ. 150-151).

    Μακάρι κάποτε οἱ ἄνθρωποι νὰ ἐπιστρέψουν στὸν Θεὸ καὶ νὰ γί- νουν συνειδητοὶ χριστιανοί. Νὰ βροῦν δηλ. τὸ πραγµατικὸ νόηµα τῆς ζωῆς καὶ νὰ ἀποκτήσουν ὅλα τὰ πνευµατικὰ ὅπλα, µὲ τὰ ὁποῖα θὰ ἀντιµετωπίζουν τὶς µεθοδεῖες τοῦ διαβόλου καὶ τὰ προβλήµατα, ποὺ θὰ παρουσιάζονται στὴ ζωή τους.

Ορθόδοξος Τύπος, 15/1/2016 
ΑΚΤΙΝΕΣ

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Πνευματικὴ ἀφασία

Πνευματικὴ ἀφασία

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

ΟΙ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΙ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δέν ἔχουν ἐκτιµήσει τόν πνευµατικό κίνδυνο τοῦ οἰκουµενισµοῦ.

Ἐνῶ ὑποτίθεται ὅτι ἀγρυπνοῦν γιά τό ποίµνιό τους, θεωροῦν ὅτι ὁ οἰκουµενισµός δέν εἶναι ἐπικίνδυνος, ἀφοῦ ξεκινάει καί κατευθύνεται ἀπό τό Οἰκουµενικό Πατριαρχεῖο! ∆έν ἐξετάζουν οἱ ἴδιοι τό θέµα, ἀλλά παθητικά δέχονται ὅσα τό Πατριαρχεῖο προγραµµατίζει καί µεθοδεύει. Καί αὐτό τό θεωροῦν σπουδαῖο κατόρθωµα, γιατί κάνουν τυφλή ὑπακοή στόν Πατριάρχη τοῦ Γένους, τήν ὥρα πού θά ἔπρεπε νά εἶχαν χάσει τόν ὕπνο τους καί νά µιλοῦσαν συνεχῶς γιά τήν παναίρεση τοῦ οἰκουµενισµοῦ, ὁ ὁποῖος κατεδαφίζει τήν Ὀρθοδοξία. ∆υστυχῶς αὐτοί ἀδιαφοροῦν καί συχνά συνευφραίνονται µέ τόν Πατριάρχη κατά τίς ἐπισκέψεις του στήν Ἑλλάδα.

Οἱ ἀδιάφοροι αὐτοί µητροπολίτες συνήθως εἶναι πολυµέριµνοι καί ἀσχολοῦνται µέ κοινωνικά καί πολιτικά θέµατα, ἀκόµη καί ἀθλητικά γεγονότα, προκαλώντας τήν πλειοψηφία τοῦ λαοῦ µας. Θέλουν νά ἐµφανίζονται ὡς πνευµατικοί ἡγέτες, ὄντας ἀδιάφοροι στούς πνευµατικούς κινδύνους, ὅπως εἶναι ὁ οἰκουµενισµός. Σέ λίγο θά χάσουµε τήν ἀκεραιότητα τῆς πίστεώς µας καί τήν πολύτιµη παράδοσή µας.

Ἀναφέρω µιά περίπτωση πνευµατικῆς ἀφασίας, ἡ ὁποία ἐπιβεβαιώνει τά παραπάνω. Ἕνας πρωτοσύγκελλος, ὑπερασπιζόµενος τό µητροπολίτη του σέ µιά ὑπόθεση µέ κάποιον ζηλωτή κληρικό, εἶπε τό ἑξῆς ἀποκαλυπτικό καί συνάµα ἀποκαρδιωτικό: «Ὁ Σεβασµιώτατος οὐδέποτε ἠσχολήθη µέ τό θέµα τοῦ Οἰκουµενισµοῦ οὔτε τοῦ Ἀντιοικουµενισµοῦ, οὔτε ἔχει καταχωρήσει ἀπόψεις θετικές γιά τό ζήτηµα τοῦ οἰκουµενισµοῦ καί τοῦ παπισµοῦ». Ποιόν, ἀλήθεια, νά πρωτοσυγχαρῶ; Τόν πρωτοσύγκελλο ἤ τό µητροπολίτη; Θά εἶχε ἐνδιαφέρον νά µᾶς ἔλεγαν, γιατί συµβαίνει αὐτό, ὅταν ὁ συγκεκριµένος µητροπολίτης εἶναι λαλίστατος καί ποτέ δέν δήλωσε ἄγνοια ἤ ἀναρµοδιότητα γιά κάποιο θέµα οὔτε καί ἀρνήθηκε ποτέ τά µικρόφωνα καί τίς κάµερες.

∆υστυχῶς, οἱ συγκεκριµένοι αὐτοί ρασοφόροι ἐπιδιώκουν τήν κοσµική δόξα, γι᾿ αὐτό δέν πρέπει νά ἐλπίζουµε ὅτι κάποτε θά ἀποκτήσουν ἀντιοικουµενιστικό φρόνηµα. Ἄν δέ ἀναλογιστοῦµε λίγο καί τήν ἱστορία τους, δηλ. πῶς ἐκλέχτηκαν µητροπολίτες, πῶς µετατέθηκαν σέ πλουσιότερες καί µεγαλύτερες µητροπόλεις καί πῶς κατόρθωσαν νά ἐκλεγοῦν καί οἱ στενοί τους συνεργάτες µητροπολίτες, περιφρονώντας τό Ἅγιο Πνεῦµα, ἀσφαλῶς εἶναι παραδείγµατα πρός ἀποφυγήν, καί ἄς εἶναι δεκαετίες µητροπολίτες.

Πρέπει πάντα νά θυµόµαστε ὅτι ὁ σεβασµός δέν ἐπιβάλλεται, ἀλλά ἐµπνέεται ἀπό τό ἦθος καί τήν ἐν φόβῳ Θεοῦ διακονία στήν Ἐκκλησία καί ὄχι µέ τή θορυβώδη θεωρητική κοινωνική δράση, προκειµένου νά προκληθοῦν χειροκροτήµατα θαυµασµοῦ.

Ορθόδοξος Τύπος, 25/12/2015

ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ

Ἀνάγκη ἐπιστροφῆς εἰς τὸν Θεόν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Καυχῶνται γιά τήν ἀπελευθέρωσή τους ἀπό τήν ἠθική καί ἱκανοποιοῦν τά ἁμαρτωλά τους πάθη. Εἶναι φιλήδονοι, φιλόδοξοι καί φιλάργυροι. Ἀδικοῦν, ἁρπάζουν καί βιαιοπραγοῦν. Μέ τόν τρόπο αὐτό νομίζουν ὅτι θά διαμορφώσουν τήν ἰδανική κοινωνία!
Ξεχνοῦν ὡστόσο ὅτι ὁ Θεός μέ ποικίλους τρόπους παρεμβαίνει καί ἀνακόπτει τήν καταστροφική πορεία τους. Ἰδιαίτερα ὅταν ξεπερνοῦν ἀναιδῶς τά ὅρια ἀνοχῆς του. Τό ἀποτέλεσμα εἶναι ἡ ἐπώδυνη δυστυχία. Ὅμως αὐτό δέν τό συνειδητοποιοῦν. Ἐξηγοῦν τίς παρεμβάσεις τοῦ Θεοῦ μέ τή δική τους κοντόφθαλμη σκέψη, ἡ ὁποία εἶναι παράλογη.

Ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς περιγράφει τήν θλιβερή κατάσταση πού ἐπικρατεῖ στήν κοινωνία μας μέ ἕνα παράδειγμα: «Οἱ λαοί στήν ἐποχή μας ἔβαλαν τό Χριστό, τό Θεό, στήν τελευταία θέση τοῦ δείπνου αὐτοῦ τοῦ κόσμου. Τόν ἄφησαν σάν κακόμοιρο, γιά νά βάλουν στίς πρῶτες θέσεις τοῦ τραπεζιοῦ τούς δικούς τους “μεγάλους” ἀνθρώπους, τούς πολιτικούς, τούς λογοτέχνες, τούς φιλοσόφους, τούς παραμυθάδες, τούς οἰκονομολόγους, ἀκόμη καί τούς τουρίστες καί ἀθλητές. Ὅλα τά βλέμματα αὐτῶν τῶν λαῶν στράφηκαν σ᾿ αὐτούς τούς φαινομενικά μεγαλειώδεις καί μοντέρνους θεούς, ἐνῶστόν ἀναστημένο Χριστό ἔδωσαν πολύ λίγη σημασία. Τότε καταστράφηκαν πολλοί λαοί τῆς γῆς μπροστά στά μάτια μας. Ὄχι μόνο ὅλες οἱ εἰδωλολατρικές ἀνθρώπινες μεγαλειότητες ἔσβησαν, ἀλλά καί κανείς δέν σκέφθηκε πλέον νά τίς λατρέψει» (Μέσα ἀπό τό παράθυρο τῆς φυλακῆς. Μηνύματα στό λαό, Θεσ/νίκη 2012, σελ. 61-62).

Εἶναι ἀνάγκη οἱ ἄνθρωποι νά ἐπιστρέψουν στό Θεό, ἀρνούμενοι κάθε δεσμό μέ τό διάβολο. Νά ἀποκτήσουν προορισμό, νά ἔχουν πνευματική ζωή καί νά ἐργάζονται, τό κατά δύναμη ὁ καθένας, γιά τό κοινό καλό. Μέ τόν τρόπο αὐτό ἡ ζωή τους θά πάρει ἀξία καί μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ θά ξεπερνᾶνε κάθε πειρασμό καί δυσκολία. Χωρίς τήν ἐπιστροφή τῶν ἀνθρώπων στό Θεό, εἶναι μάταιο νά ἐλπίζει κανείς ὅτι ἡ κοινωνία θά ἀλλάξει καί ἡ δυστυχία θά περιοριστεῖ ἤ καί θά ἐξαλειφθεῖ. Τό ἔργο τοῦ Θεοῦ δέν μποροῦν νά τό ἀντικαταστήσουν οἱ πολιτικές ἐπιλογές καί οἱ κοινωνιολογικές ἀναλύσεις τῶν ἐπιστημόνων. Οὔτε φυσικά ἡ λεγόμενη τέχνη καί ὁ πολιτισμός μποροῦν νά συμβάλουν θετικά καί νά ἄρουν τίς αἰτίες τῆς κακοδαιμονίας καί ἀναταραχῆς πού παρατηροῦνται στίς κοινωνίες τῶν σύγχρονων ἀνθρώπων. Ὅμως ὁ λαός βρίσκεται σέ πλήρη σύγχυση καί ἡ καθημερινή παραπληροφόρηση ἐπιδεινώνει τήν τραγική κατάσταση, γεγονός θλιβερό, γιατί τό σκοτάδι γίνεται πυκνότερο καί τό φῶς μειώνεται ἀνησυχητικά. Ἡ ἐλπίδα πιά γιά βελτίωση τῆς κοινωνίας εἶναι ἀνύπαρκτη, ἐκτός καί ἄν ὁ Θεός βάλει τό χέρι του καί ἀνατρέψει τά σχέδια τῶν ἀνθρώπων, πού ἐν ἐπιγνώσει ὑπηρετοῦν τό διάβολο.
Ορθόδοξος Τύπος, 18/12/2015

thriskeftika.blogspot.gr

πηγη
elekklesia.

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Παραπλανητικὴ τακτική

Παραπλανητικὴ τακτική

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. ∆ιονυσίου Τάτση

ΠΟΛΛΟΙ κρυπτοοικουµενιστές δέν µιλοῦν εὐθέως γιά τήν ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν, γιά «τό κοινό εὐχαριστηριακό ποτήριο», ἀλλά ἀναφέρονται στή «συσπείρωση τῶν δυνάµεων τῶν πιστῶν γιά τή µάχη ἐνάντια στό κακό, τήν ἀδικία, τό ψέµα, τό µῖσος, τήν ὑποδούλωση, τήν πνευµατική καί τήν ὑλική ἐξαθλίωση, τήν κατάλυση τῶν ἀνθρωπιστικῶν ἀξιῶν τοῦ πολιτισµοῦ, τήν καταπάτηση τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωµάτων καί τῶν µορφωτικῶν ἀγαθῶν» (Ἀθανάσιου Ἰ ∆εληκωστοπούλου, Ὀρθοδοξία. Ἡ σύγχρονη πρόκληση, Ἀθήνα 1986, σελ.18). ∆ηλαδή γιά ἐξωτερικά, κοινωνικά καί πολιτικά θέµατα, ἀφήνοντας στήν ἄκρη τίς µεγάλες δογµατικές διαφορές, οἱ ὁποῖες, ὅπως µᾶς διαβεβαιώνει ὁ θεολογικός διάλογος πού ἀπό δεκαετίες διεξάγεται, δέν γεφυρώνονται, γιατί ἁπλά οἱ ἑτερόδοξοι ἐπιµένουν στίς αἱρετικές τους διδασκαλίες.

Ἡ συσπείρωση τῶν χριστιανῶν γιά τά θέµατα αὐτά φαίνεται καί ἀναγκαία καί ἄµεµπτη. Ὅµως ὁ σκοπός δέν ἁγιάζει τά µέσα. Πρῶτα πρέπει νά διαπιστωθεῖ ἡ ἁγνότητα τῶν προθέσεων, ἡ εἰλικρίνεια τῶν ἀνθρώπων πού θά συνεργαστοῦν καί ἡ ἀληθινή εὐαισθησία γιά ὅ,τι ἀρνητικό συµβαίνει στόν κόσµο. Ἡ συνεργασία µέ τούς παπικούς καί τούς προτεστάντες δέν προϋποθέτει συµπροσευχές, ἀπαράδεκτες κοινωνικές σχέσεις καί ἀλλαγή τῶν ὀρθόδοξων κριτηρίων. Οἱ Ὀρθόδοξοι εἶναι ἀδιανόητο νά συµπροσεύχονται µέ τούς αἱρετικούς καί νά µή ὁµολογοῦν τήν πίστη τους, γιά νά εἶναι εὐχάριστοι καί εὐγενικοί. Ἡ συνεργασία, ὅταν δέν εἶναι ἀποτελεσµατική, δέν πρέπει νά συνεχίζεται. Ὅταν ὑποκριτικά µιλᾶµε γιά συνεργασία, προκειµένου νά ἀντιµετωπιστοῦν µεγάλα παγκόσµια προβλήµατα, ἡ λύση τῶν ὁποίων ὑπερβαίνει τίς δυνάµεις µας, δέν κάνουµε τίποτα ἄλλο παρά νά ὑποτασσόµαστε στά σχέδια τῶν οἰκουµενιστῶν, χωρίς νά τό καταλαβαίνουµε.

Ἀλήθεια, πόση ἐπίδραση ἔχουν τά µηνύµατα τῶν ἑτεροδόξων ἀρχόντων γιά τήν εἰρήνη καί τήν ἀντιµετώπιση τῆς δυστυχίας στόν κόσµο; Ἁπλῶς λέγονται γιά ἐφήµερες ἐντυπώσεις καί τίποτα περισσότερο. Θέλουν καί αὐτοί νά ἔχουν κοσµική ἐξουσία καί νά ἐπηρεάζουν τόν ἁπλό λαό, ὄχι γιά νά τόν σώσουν, ἀλλά γιά νά τόν ὑποδουλώσουν!

Τό θέµα εἶναι πολύ σοβαρό καί δέν πρέπει νά ἀντιµετωπίζεται µέ ἐπιπολαιότητα. Καί νά µή ξεχνᾶµε ὅτι ἡ Ἐκκλησία κυρίως ἔχει πνευµατική ἀποστολή καί δευτερευόντως κοινωνική. Ὅσοι νοµίζουν ὅτι εἶναι ἕνας ὀργανισµός κοινωνικῶν ὑπηρεσιῶν, κάνουν λάθος. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι κιβωτός σωτηρίας καί τά µέσα πού χρησιµοποεῖ εἶναι πνευµατικά. Ἐκεῖνοι πού δέν πιστεύουν στό Θεό δέν µποροῦν νά ἐκτιµήσουν τήν ἱερή ἀποστολή της. Αὐτό πρέπει νά τονίζουν οἱ κληρικοί, γιά νά µή δηµιουργεῖται σύγχυση στό λαό σχετικά µέ τήν ἀποστολή τῆς Ἐκκλησίας καί βέβαια, γιά νά ἀποκαλύπτεται ἡ δολιότητα τῶν οἰκουµενιστῶν.

Ορθόδοξος Τύπος, 23/10/2015
ΑΚΤΙΝΕΣ