Φοιτητές και Καγκελάριοι: Το αδύνατο παζλ της Ευρώπης

Όλα είναι συνδεδεμένα. Και καθώς η κατάσταση επιδεινώνεται, το νήμα που συγκρατεί μια ανησυχητική και, κατά κάποιο τρόπο, εξευτελιστική πραγματικότητα γίνεται πιο πικρά ορατό: έτσι, φαινομενικά μακρινά γεγονότα, όπως η διαμαρτυρία των Γάλλων φοιτητών ενάντια σε ένα σχολείο χωρίς μέλλον ή η απογοήτευση του Merz μετά την επίσκεψη στον Zelensky στο ακόμη ανεξερεύνητο κρησφύγετό του, ταιριάζουν απόλυτα σε μια εικόνα παρακμής και ανορεξίας που μας οδηγεί από το χέρι σε αδιέξοδο. Και ας ξεκινήσουμε με αυτό το δεύτερο γεγονός: Ο Merz βρέθηκε αντιμέτωπος με το ρητό αίτημα του ναζί-σιωνιστή ηγέτη του Κιέβου να ενταχθεί στην ΕΕ ως πλήρες μέλος, όχι μόνο ως συνδεδεμένο μέλος. Το γεγονός είναι ότι οι Βρυξέλλες έχουν πλήρη επίγνωση ότι έχουν εργαστεί ενεργά για την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή της Ουκρανίας: η ανοικοδόμηση θα απαιτήσει τουλάχιστον ένα τρισεκατομμύριο, ένα ποσό ανέφικτο σε μια εποχή που η ολοκληρωτική υποστήριξη της ΕΕ στα πονηρά οράματα της βορειοαμερικανικής ολιγαρχίας έχει ουσιαστικά καταστρέψει το οικονομικό μοντέλο της ηπείρου, που βασίζεται σε άριστες κατασκευές και φθηνή ρωσική ενέργεια.

Να λοιπόν ο Καγκελάριος Τίποτα δεν συγκρίνεται με το να πηγαίνεις σε έναν κοκαινομανή για να προσπαθήσεις να βρεις έναν συμβιβασμό και, παραδόξως -αλλά συμβαίνει στους ηλίθιους- ακόμη και  ένα είδος ανάκαμψης της εικόνας σου μετά τις πρόσφατες εκλογικές καταστροφές.Πώς είναι δυνατόν να μην έχει καταλάβει ότι ακριβώς επειδή έθεσε σε κίνδυνο το μέλλον της Γερμανίας με τον πόλεμο στην Ουκρανία, ο λαός τον απορρίπτει; Αλλά ξέρετε, ο Μερτς εργαζόταν πάντα στα χρηματοοικονομικά, σε έναν τομέα όπου η μόνη γνώση που απαιτείται είναι η ικανότητα να βλάπτεις τους ανθρώπους, όχι να τους κατανοείς στο σύνολό τους και πέρα ​​από τον πιο κοινότοπο εγωισμό που ο καπιταλισμός εκλέγει ως ουσία του ανθρώπου. Ωστόσο, καταλαβαίνει ότι η φυσική επιβίωση του Ζελένσκι και η προσωπική του πολιτική επιβίωση συνδέονται με τη διατήρηση μιας κατάστασης επιθετικότητας που σε αυτό το σημείο δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια απίστευτη εξάντληση της Ευρώπης, όχι μόνο των υπολειπόμενων κεφαλαίων της, αλλά και του ίδιου του μέλλοντος της.

Βεβαίως το μέλλον. Αλλά πώς; Μετά από δύο ολόκληρες δεκαετίες ευρώ και εμμονικών νεοφιλελεύθερων συνταγών, μετά από μια δεκαετία εμμονικής υποστήριξης σε αγγλοσαξονικά παραπετάσματα καπνού που προέβλεπαν επιθετικότητα κατά της Ρωσίας, μετά από πέντε χρόνια εκτροπής κεφαλαίων και κοινωνικής πρόνοιας για την παροχή όπλων και οικονομικής υποστήριξης στην Ουκρανία ενάντια στον «εχθρό» που μέχρι ένα χρόνο νωρίτερα μας παρείχε ενέργεια και πόρους για την κατασκευή, η Ευρώπη υστερεί σε κάθε τεχνολογικό τομέα, εκτός από το ότι έχει κάνει ένα τεράστιο βήμα προς τα πίσω κοινωνικά και πολιτικά. Και εδώ έρχεται το σχολικό σύστημα και η καταστροφή της δημόσιας εκπαίδευσης σε κάθε χώρα της ηπείρου, η οποία είναι ο πραγματικός μετρονόμος της εκπαίδευσης γενικά: ο ιδιωτικός τομέας προσαρμόζεται επειδή μπορεί να κερδίσει αδρά μόνο παρέχοντας ένα πολύ μικρό οριακό πλεονέκτημα σε σύγκριση με τη βασική. 

Αλλά όλα αυτά έχουν καταλήξει να «κυριαρχήσουν» ολόκληρο τον γνωστικό τομέα και να υποβαθμίσουν τις ανθρωπιστικές επιστήμες, ειδικότερα, σε ένα είδος αμερικανικού τύπου ερείπωσης, που πλήττεται από τους βαθμούς και την ξέφρενη αναζήτηση ανίκανων δεξιοτήτων. Δεκάδες χιλιάδες εντελώς άχρηστες εργασίες, φρικιαστικής μετριότητας, συχνά ελαττωματικές, και τώρα ακόμη και παραγόμενες από τεχνητή νοημοσύνη, συνωστίζουν τα απελπισμένα πλήθη του πλήθους που θέλει να δημοσιεύσει ή να χαθεί. Κανείς δεν θα τις διαβάσει ποτέ, και είναι φυσικά αδύνατο να διαχωρίσει κανείς τα ψήγματα από τα βότσαλα: υπάρχει πάρα πολλή λάσπη για να κοσκινίσει. Εν τω μεταξύ, οι σπουδές STEM, όπως συμβαίνει στις ΗΠΑ, υποεξυπηρετούνται ολοένα και περισσότερο και είναι ολοένα και πιο μέτριες, γεγονός που καθιστά ευκολότερη την προσέλκυση όχι φοιτητών, αλλά τώρα πελατών που πληρώνουν ή εκείνων που επιτρέπουν μεγαλύτερη δημόσια χρηματοδότηση. Η παρακμή της ίδιας της ιδέας της αυστηρότητας μετατοπίζει τον ανταγωνισμό από την ποιότητα στην απλή ποσότητα.

Ας αφήσουμε στην άκρη τα συγκεκριμένα αιτήματα των Γάλλων φοιτητών: αυτή η έλλειψη μέλλοντος και νοήματος είναι που τους οδηγεί στους δρόμους. Αναρωτιέμαι πώς μπορεί κάποιος να μην το καταλαβαίνει αυτό, παρόλο που καταλαβαίνω ότι σε μια χώρα σαν τη δική μας, που τώρα στερείται κάθε δύναμης και ονείρου, όλο αυτό φαίνεται αινιγματικό και επομένως δικαιολογημένο με τις τελετουργικές κοινοτοπίες όσων είναι υπεύθυνοι για τον νόμο και την τάξη. Και όταν όλα αυτά είναι απλώς μια ευκαιρία να επισημανθούν μερικοί φλεγόμενοι κάδοι απορριμμάτων και να καταδειχθεί πόσο άγριοι είναι οι διαδηλωτές, απλώς υποβαθμίζουν τη συζήτηση στην καρέκλα του κουρέα. Είναι πραγματικά κρίμα που αυτοί οι κάδοι απορριμμάτων στερούνται της κυρίαρχης πληροφόρησης, των πυραμίδων τους από χαρτί και ηχογραφήσεις-βίντεο, του αλαζονικού ισχυρισμού τους ότι είναι ένα φίλτρο αλήθειας, ενώ στην πραγματικότητα δεν είναι τίποτα περισσότερο από την όσμωση των οικονομικών δυνάμεων που ελέγχουν την πληροφορία, ακόμη και αυτή των λεγόμενων επιστημονικών περιοδικών. Σύντομα, δεν θα υπάρχει πλέον δύναμη να ανέβει κανείς την ολοένα και πιο απότομη πλαγιά, χωρίς καν να το συνειδητοποιήσει. Κάτι που είναι περίεργο: η δυσοσμία που προκύπτει από αυτή την αποσύνθεση είναι αφόρητη, τουλάχιστον για όσους δεν βάζουν μενθόλη στα ρουθούνια τους.

Studenti e cancellieri: il puzzle impossibile dell'Europa | il Simplicissimus