Άδειες κολοκύθες που αντηχούν

Ο Τραμπ πιθανότατα μας χάρισε μια από τις πιο αστείες μέρες των τελευταίων ετών: μετά τη συμφωνία του με τον Πούτιν για το ντίζελ και την επακόλουθη αποκήρυξη του Ζελένσκι, οι Ευρωπαίοι έχουν τρελαθεί, ή μάλλον, επειδή βρίσκονται ήδη στο τρελοκομείο της ιστορίας, έχουν δώσει διέξοδο στην υστερία τους για τους υπηρέτες που προδόθηκαν από τον αφέντη τους. Δεδομένου ότι δεν μπορούν πραγματικά να κάνουν τίποτα στη Ρωσία μόνοι τους και εφαρμόζουν τις άχρηστες κυρώσεις τους σαν μπούμερανγκ, η εκεχειρία πετρελαίου που επικύρωσε ο Τραμπ έχει πέσει πάνω τους, πάνω στην επιβίωσή τους στην εξουσία, στην πολιτική και ανθρώπινη μηδαμινότητά τους σαν το ροκανισμένο ρόπαλο που είναι το μόνο πράγμα που τους αξίζει. Χαχανίζουν σαν τρελές κότες στο κοτέτσι: οι μεγάλες εφημερίδες, με επικεφαλής τις La Repubblica και Corriere della Sera, ή μάλλον, οι ευρωσιωνιστικές εφημερίδες του ηλιοβασιλέματος, λένε ότι με αυτή τη συμφωνία, οι ευρωπαϊκές δημοκρατίες κινδυνεύουν. Είναι πραγματικά κρίμα που αυτές οι λεγόμενες δημοκρατίες δεν κινδύνευαν καθόλου όταν το φυσικό αέριο και το πετρέλαιο αγοράζονταν από τη Ρωσία για μια δεκάρα για να τροφοδοτήσουν τις βιομηχανίες τους. Αλλά από την άλλη, το προσωπικό των υπηρεσιών δεν επιλέγεται για τον πολιτισμό, την ευφυΐα ή τη συνοχή του. Επιλέγεται σαν τον πολύγραφο του αφεντικού σε ανθρώπινη μορφή. Και ανησυχούμε για τα ρομπότ όταν δεν έχουμε να κάνουμε με ανθρώπους, αλλά με ανδροειδή.

Για να κατανοήσουμε την ηλιθιότητα αυτών των ανθρώπων, τόσο διαδεδομένη που ξεπερνά τον ορίζοντα, ένας χαρακτήρας ονόματι Κάρλο Καλέντα έρχεται να μας βοηθήσει. Είναι γιος καλλιτέχνη, αλλά ως τέτοιος, όπως συμβαίνει συχνά, δεν είναι ούτε τέχνη ούτε μέρος, χωρίς τίποτα να πει, ούτε καν στον τοπικό μπακάλη. Δήλωσε ότι ο Τραμπ «είναι υπηρέτης του Πούτιν» που θέτει σε κίνδυνο μια χώρα-πρότυπο... ναι, γιατί σε περίπτωση που το χάσατε, «η Ουκρανία είναι μια ελεύθερη και κυρίαρχη χώρα». Μόνο για να θυμώσει στη συνέχεια με όσους θα ήθελαν η Ιταλία να είναι κι αυτή κυρίαρχη χώρα. Και φυσικά, αυτό είναι το αξιοθαύμαστο καλούπι στο οποίο έχουν συμμορφωθεί αμέσως οι έντυπες σελίδες της Bel Paese, οι οποίες, καθώς πουλάνε λιγότερο, πουλάνε λιγότερο. Ίσως θα έπρεπε να υπενθυμιστεί στον Καλέντα ότι η θητεία του Ζελένσκι ως προέδρου έχει λήξει για δύο χρόνια και ότι το ίδιο το κοινοβούλιο του Κιέβου λειτουργεί χωρίς εκλογές. Ίσως θα έπρεπε να προβληθούν σε αυτόν τον ψευδοπολιτικό μερικά βίντεο με αναγκαστικές στρατολογήσεις. Και να τους εξηγήσουν ότι μετά από αυτόν τον χειμώνα, οι Ουκρανοί θα μισούν όσους τους έχουν μετατρέψει σε κρέας για τα κανόνια και θα επιμένουν να τους θυσιάζουν με απαράμιλλο πείσμα με μοναδικό σκοπό να διατηρήσουν τις θέσεις τους. Αλλά θα ήταν μάταιο: όσο πιο άδεια είναι μια κολοκύθα, τόσο λιγότερα μπορεί να χωρέσει, και χρησιμεύει μόνο ως τύμπανα προπαγάνδας.

Zucche vuote che rimbombano | il Simplicissimus