Ο Λορέντζο Μέρλο διακρίνει την κρίση που διχάζει από εκείνη που γνωρίζει και αντιπαραβάλλει το αυτοαναφορικό εγώ στην δυνατότητα του Ενός.
από τον Λορέντζο Μέρλο
Θρύλος
Στη σχεσιακή σφαίρα υπάρχουν δύο είδη κρίσεων, των οποίων η διαφορά, ως επί το πλείστον κρυφή, πρέπει να αναγνωρίζεται μέσω του συναισθήματος και όχι μέσω της γνωστικής κατανόησης.
Η πρώτη κρίση προκύπτει από την άγνοια του εκπέμποντος την· η δεύτερη συμβαίνει συνειδητά. Η πρώτη αντιστοιχεί στην ιδέα ότι οι άλλοι βρίσκονται αντιμέτωποι με τον ίδιο κόσμο με εμάς. Αυτή η συνθήκη απαιτεί την επακόλουθη ταύτιση του εαυτού μας με την κρίση που έχει ληφθεί. Ο άλλος τύπος κρίσης, άσχετος με την ταύτιση, αντιστοιχεί στην αναγνώριση του εαυτού μας, κάποιας πτυχής του εαυτού μας που μέχρι τότε παρέμενε στη σκιά της προσωπικής σημασίας. Αυτός ο δεύτερος τύπος κρίσης βασίζεται στον σεβασμό και στη νομιμότητα αυτού που δεν ταιριάζει στους κανόνες μας.
Αλλά η πιο προφανής διάκριση μεταξύ των δύο τύπων κρίσης έγκειται στην επανάληψη των λέξεων «Δεν είμαι έτσι» ή « Κι εγώ είμαι έτσι», όσον αφορά το πρώτο, και, όσον αφορά το δεύτερο, « μπορεί κανείς να είναι κάτι που δεν είχα καν υποψιαστεί ποτέ», και ας δούμε πώς μπορεί κανείς να καταλήξει να λέει ή να ενεργεί με αυτόν τον τρόπο.
Η πρώτη τείνει να διαιρεί και να σπάει τη γραμμή της γνώσης, η δεύτερη να διατηρεί τη σχέση, να ανακαλύπτει μέσα σε αυτήν τις βιογραφικές τροπικότητες που έχουν οδηγήσει σε μια συγκεκριμένη σκέψη, δράση και δήλωση ξένη προς την πορεία μας. Επομένως, η πρώτη συνεχίζει να αγνοεί τις ανθρώπινες δομές, ενώ η δεύτερη επιδιώκει να τις δει. Η πρώτη ενδιαφέρεται για την εξουσία, η δεύτερη για τη γνώση. Η πρώτη δεν γνωρίζει ότι η γνώση έρχεται μέσω της επίγνωσης και ότι δεν ανήκει σε κανέναν, και ότι η γνώση είναι απλώς μια συσσώρευση δεδομένων που ο καθένας μπορεί να συσσωρεύσει. Η πρώτη είναι μηχανική και πιστεύει ότι η αλήθεια μπορεί να επιτευχθεί στον διττό-κοσμικό κόσμο. Η δεύτερη, η οποία είναι μαγική ή κβαντική, γνωρίζει ότι η αλήθεια ανήκει στο συμπαντικό Ένα. Η πρώτη αφιερώνεται στο να διογκώνει το εγώ και έτσι να διατηρεί το status quo της ταυτότητας και τείνει να κλείνεται στον εαυτό της. Η δεύτερη προσπαθεί να μην αιχμαλωτίζεται από τις απαιτήσεις του εγώ και αγωνίζεται για αυτο-εξέλιξη και αυτο-άνοιγμα.
Υπάρχει ένας τρίτος τύπος κρίσης, ένας που είναι αυθεντικός στον τεχνικό τομέα, που ορίζεται από εγγενείς κανόνες. Αν και δεν συζητείται λεπτομερώς εδώ, εξαιτίας αυτού, και της ακατάλληλης και ασυνείδητης επέκτασής του, προκύπτει η κρίση του πρώτου τύπου, αυτή με την οποία ταυτιζόμαστε, αυτή που προϋποθέτει την παρατήρηση του κόσμου από τον άλλον μέσα από τη δική μας όραση, σαν να κινείται σύμφωνα με τους δικούς μας αυτοαναφορικούς νόμους, κανόνες, συνήθειες, ανησυχίες και ηθικά. Έτσι, μεταφέροντας αυτό που είναι νόμιμο σε ένα τεχνικό πλαίσιο σε ένα ανοιχτό σχεσιακό πλαίσιο, βουτάμε άθελά μας στους ωκεανούς της παρεξήγησης, της παρεξήγησης και της ταύτισης του φερόμενου σφάλματος με το άτομο που φέρεται να το διέπραξε.Αν λόγω του πρώτου από τους δύο τύπους κρίσης μπορεί κανείς να πει:
Ο ορισμός των άλλων, η υποταγή στην συντριπτική δύναμη ενός ορισμού και η απόδοση μιας συγκεκριμένης αξίας σε αυτά που λένε οι άλλοι είναι μαγικές πράξεις μέσω των οποίων, ακόμη και χωρίς να το θέλουμε ή να το συνειδητοποιούμε, ζωγραφίζουμε μια πινελιά προς τον ορισμό του εαυτού μας, αυτού που πιστεύουμε ότι είμαστε ή τείνουμε να είμαστε. Με τον πρώτο τύπο κρίσης, εκτός από τον ορισμό του εαυτού μας, δηλώνουμε τη διαφορά μας από τούς κρινόμενους ή ότι ανήκουμε στην φανταστική κατηγορία στην οποία, σύμφωνα με εμάς και την κρίση μας, αναφερόμαστε αυτοαναφορικά. Όπως αναφέρθηκε, είναι μια κρίση που στέλνει πάντα κρυφά το ίδιο μήνυμα: Δεν είμαι έτσι ή είμαι κι εγώ έτσι.
Μια κατηγορία που, πάντα με έναν μαγικό ή κβαντικό τρόπο, διαλύουμε όταν οι ρόλοι αντιστρέφονται, σε σημείο που κατηγορούμε όσους, τη στιγμή της παρατήρησής μας και της επακόλουθης κρίσης μας, συμπεριφέρονται ακριβώς όπως κάναμε και θα κάνουμε εμείς σε άλλο χρόνο και τρόπο. Είναι μια ασυνείδητη κβαντική σύσταση της πραγματικότητας που έχει σχεδιαστεί για να διατηρεί την αίσθηση της δικής μας συνέχειας. Ή, είναι η κινητικότητα του σημείου προσοχής που, σαν μια σιλουέτα που στοχεύει, αποκλείει ολόκληρο τον κόσμο γύρω της από το βλέμμα του σκοπευτή.
Η αυτο-υπεράσπιση συνεπάγεται την αναγωγή στο άθλιο επίπεδο του ανθρώπου ως αντικείμενο της αυτοαναφορικής διάκρισης. Τόσο ο δάσκαλος που κατηγορεί το παιδί ότι δεν σέβεται το αίτημά του όσο και η γενοκτονία και η σχετική εθνοκάθαρση στη Γάζα είναι ισοδύναμα. Με τον ίδιο τρόπο, όλοι υποφέρουμε για το υπόλοιπο της ζωής μας, κάθε φορά που κρίνουμε την έκφραση των άλλων, επιτιθέμενοι στο άτομο που την εκφράζει.
Αντιθέτως, δηλαδή, απελευθερώνοντας τον εαυτό μας από την αντιδραστική και ολοκληρωτική υπεράσπιση του εαυτού μας και των σκέψεών μας, και αποκηρύσσοντας την επιθυμία να κυριαρχήσουμε στην πραγματικότητα και στους άλλους προς όφελός μας, μπορούμε να δημιουργήσουμε ένα μοντέλο δυναμικής σχέσης που δεν έχει καμία σχέση με ένα μοντέλο επικριτικής, κατακρίσεως.
Ο εγωκεντρισμός, ο υλισμός και η μηχανικότης υπονοούν την υπεροχή της ηθικής και της σκέψης. Ανάμεσα σε αυτά, γιορτάζεται η ανύψωση του εαυτού στην ασυνείδητη γενεαλογία του δημιουργού και κυβερνήτη του κόσμου. Ένας κόσμος, μια πραγματικότητα, μια τάξη που πηγάζει από το άτομο, επενδύεται από αυτό και την οποία το ίδιο το άτομο θεωρεί εξωτερική, αντικειμενική και ίση για όλους.
Η εγωκεντρική κρίση υποβιβάζει την αιωνιότητα στον εαυτό της, αγνοεί την εναλλαγή των ρόλων, την ταυτότητα των ρόλων και βλέπει μόνο τα έθιμα και την επαναληψιμότητα του χρόνου. Βλέπει πέρα από τη δική της μύτη και ασυνείδητα χρησιμοποιεί τον εαυτό της ως μονάδα μέτρησης για όλα τα πράγματα, για να αξιολογήσει τις δικές της επιλογές και τις πράξεις των άλλων. Είναι επίσης αυτή η ναρκισσιστική μυωπία που εξηγεί την άθλια κατάσταση ύπαρξης, εκπαίδευσης, πολιτικής και πολιτισμού.
Λόγω της αυτοαναφορικότητάς της, η επιστημονική κουλτούρα έχει εξαλείψει από την καρτεσιανή της δομή το αληθινό νόημα της μαγείας και τη δυναμική που μαζί της μετατρέπεται από ασαφή σε αυτονόητη. Έτσι, έχει αφαιρέσει την υπέρτατη επιστήμη από τη διαδικασία της γνώσης, υποβιβάζοντάς την σε ένα αστείο που δεν είναι. Αν αυτό δεν είχε συμβεί, θα γνωρίζαμε πώς διαπερνά τα πάντα και μας επιτρέπει να παρατηρούμε την ενότητα όλων των πραγμάτων. Τίποτα δεν είναι ξεχωριστό και ανεξάρτητο. Ο δυϊσμός είναι καθοριστικός παράγοντας για την ιστορία. Όλα είναι Ένα. Ήταν η κλασική επιστήμη και ο αδέξιος γιος της, ο επιστήμονας, που πίστευαν ότι μπορούσαν να αποκτήσουν γνώση κατακερματίζοντας την πραγματικότητα. Και είναι πάντα ο επιστήμονας που πιστεύει, και κάνει τους άλλους να πιστεύουν, ότι οι μικρές τεχνικές δεξιότητες που ισχυρίζεται ότι ανακάλυψε συνεπάγονται γνώση και εξελικτική πρόοδο.
Μόνο με την κβαντική φυσική ο παρατηρητής της υποτιθέμενης μοναδικής πραγματικότητας παύει να είναι κάτι διαφορετικό από αυτό που παρατηρεί, και αυτό που παρατηρεί, ενώ αντικειμενοποιείται εργαλειακά, παύει να είναι αντικειμενικό.
Στην κοσμογονία της σκέψης που δημιουργείται από την ιδέα της αντικειμενικής πραγματικότητας που εξαντλείται από την υλική διάσταση και τον διαχωρισμό των αντικειμένων, και από τη διάκριση μεταξύ νου και ύλης, ακόμη και η σχεσιακή πραγματικότητα - δηλαδή, η πραγματικότητα που είναι συνεπής ή ξένη προς τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τα συναισθήματά μας - υλοποιείται εξίσου, οδηγώντας έτσι σε διαίρεση, διαχωρισμό και διακοπή. Αυτό είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που παρατηρούμε στο στοχαστικό, ενεργειακό βασίλειο, όπου παρακολουθούμε προσωπικά την ένωση με το σύνολο, καθώς και την υλιστική-αντικειμενιστική διαδικασία και τη σχετική έξαρση της αναλυτικής αλλά και επιφανειακής γνώσης και την περιορισμένη διείσδυσή της σε βαθιά γνώση.
Από ένα πρόσφατο άρθρο του Marcello Veneziani, θα χρησιμοποιήσω μερικές γραμμές ως παράδειγμα για να δείξω τι σημαίνει να ταυτίζεται κανείς με την κρίση του:
«Ο διευθυντής μιας εφημερίδας είναι τελικά ένας μικρός θεός που κάθε μέρα σκιαγραφεί τον κόσμο και αποφασίζει με μια καθολική κρίση την κλίμακα των γεγονότων και των χαρακτήρων, των πνιγμένων και των διασωσμένων». (1)
Η εναλλακτική λύση δεν είναι η αδράνεια ή ο θάνατος, αλλά το αν γνωρίζουμε ή όχι ότι οι πνιγμένοι και οι σωσμένοι αντιστοιχούν σε ένα εντελώς αυθαίρετο κριτήριο που θεωρήσαμε ότι ήταν το μόνο σωστό, και νιώθουμε το τρομακτικό κρύο ρίγος. Μια επίγνωση υπό το φως της οποίας μπορούμε να ζήσουμε, να μιλήσουμε και να σκεφτούμε χωρίς να χρησιμοποιούμε τη λέξη «εγώ». Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια διαφορετική κουλτούρα, και αν η κουλτούρα είναι υπερβολική, μια άλλη εκπαίδευση, μια άλλη πολιτική, μια άλλη κοινωνία.
Η αυταπάρνηση συμβαίνει επίσης μέσω ενός μαγικού ή κβαντικού άλματος. Είναι τόσο αδιανόητη σε ένα εγωκεντρικό-αντικειμενιστικό-υλιστικό πλαίσιο όσο και συνηθισμένη σε ένα εξελικτικό, όπου ο εαυτός δεν παύει να υπάρχει αλλά παύει να κυριαρχεί στους άλλους, ακόμη και στον εαυτό μας. Ένα πλαίσιο στο οποίο αναδύεται μια αντίληψη του κόσμου, της πραγματικότητας και των άλλων, όχι πλέον ως ξεχωριστή από εμάς, αλλά ως η εκπόρευσή μας, η αντανάκλαση, ο καθρέφτης, η γνώση και η προνοητικότητα, στην οποία αντιλαμβανόμαστε τον εαυτό μας ως την προσωρινή ενσάρκωση της αιώνιας ενέργειας.
Μια πραγματικότητα που ονομάζεται και ολογραφική, δηλαδή μια πραγματικότητα που εμφανίζεται και αλλάζει μπροστά στα μάτια μας, κατάλληλη για εμάς, όχι απαραίτητα κατάλληλη για άλλους, αλλά που αντιστοιχεί και σε ομάδες ανθρώπων, για παράδειγμα οπαδούς της ίδιας εκκλησίας, ιδεολογίας, ομάδας, κόμματος, ηθικής κ.λπ.
Ουσιαστικά, μια πραγματικότητα στην οποία αποκτούμε επίγνωση της ύπαρξής μας. Ένα είδος όγκου που μας περιέχει, μέσα στον οποίο πιστεύουμε ότι κινούμαστε, αλλά που μετατοπίζεται μαζί μας και αλλάζει στην εικόνα και την ομοίωσή μας.
Τήν βαθιά φύση του χωρισμού και της διακοπής πρέπει να τήν θυμόμαστε καί για την καταστροφική τους δύναμη στην υγεία, την θεραπεία και την ενέργεια που παραμένει κολλημένη σε κάποια ματαιοδοξία προσωπικής σημασίας, σε κάποια υλιστική ιδέα, όπως η μη αναστρέψιμη ανάγκη για ιατρική, αντί να ρέει μέσα μας και να μας κρατά συνδεδεμένους με το σύμπαν, με την ισορροπία του και με την αυτοθεραπεία που συνεπάγεται, ως ανακάλυψη των αιτιών και της ευθύνης που έχουμε για την έναρξη της αδιαθεσίας.
Η εμπειρία της ένωσης με το σύνολο γίνεται αισθητή μέσα από την αίσθηση της άνευ όρων, ανιδιοτελούς ευγνωμοσύνης, με τη συγχώρεση, την υπομονή και την ανοχή που απορρέουν από αυτήν, δηλαδή με την απελευθέρωση από το εγώ. Μια εμπειρία της οποίας η κοινωνική δύναμη εκφράζεται στην κυκλική-εκπαιδευτική αξία που συνεπάγεται, χωρίς να την επιβάλλει κανένας γραμμικός νόμος.
Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε ποιες δυναμικές θα βλέπαμε αν ήμασταν συνηθισμένοι σε μια κουλτούρα κρίσης βασισμένη στην προηγούμενη νομιμοποίηση των άλλων. Δηλαδή, αν είχαμε ό,τι χρειάζεται για να κατασκευάσουμε μια αρχιτεκτονική γεγονότων, συναισθημάτων, τραυμάτων, χαρών, αισθημάτων, επιτυχιών και απογοητεύσεων που οδήγησαν κάποιον να εκφράσει κάτι που εμείς κρίναμε λανθασμένα. Αυτό ισχύει και για την ορθή κρίση, αλλά σε αυτήν την περίπτωση, η νομιμότητα και η δικαιολόγηση οποιουδήποτε προηγούμενου - όπως η προθυμία, που στερείται στους άλλους, να θαυμάσουν τον Μαραντόνα παρά τον εθισμό του στα ναρκωτικά - είναι έμμεσες.
Αυτή η ανακατασκευή, είτε ολοκληρωθεί είτε γίνει αποδεκτή, είναι αυτό που κάνουμε απέναντι στα παιδιά και τους φίλους που έχουν διαπράξει πράξεις που δεν επιτρέπονται από τον Δεκάλογο των Εντολών μας. Αλλά καθόλου απέναντι σε έναν ξένο ή έναν εχθρό, ο τελευταίος είναι ένα είδος άλλου που στερείται όλων όσων μας αποτελούν, πιθανώς ακόμη και μέχρι τον θάνατό του, θεωρούμενοι ως δίκαιοι.
Η κρίση που μας έχει αναγνωριστεί εμποδίζει την κατανόηση του τρόπου με τον οποίο η επικριθείσα δήλωση γίνεται αληθινή και κατατοπιστική, εμποδίζοντας την κβαντική αλχημεία να επιτρέψει και στη συνέχεια να μεταγγίσει το συναίσθημα που μας επιτρέπει να κατανοήσουμε τις ενέργειες που παίζουν ρόλο, τι συνεπάγονται, ποιος τις βίωσε και ποιος τις εξέπεμψε. Η επιλογή να πιούμε Coca-Cola, αλκοόλ και να λάβουμε ορισμένες ουσίες παρά τη γνωστή βλαπτικότητά τους προσφέρει σε πολλούς την ευκαιρία να αναγνωρίσουν την ενεργειακή δυναμική για την οποία μιλάμε.
Όταν, μέσω συνειδητής βούλησης ή συναισθηματικής περίστασης, η υπεροχή του εαυτού που νομίζουμε ότι είμαστε μειώνεται, έχουμε πρόσβαση στην πραγματικότητα μέσω της στοχασμού και κατανοούμε πώς η πραγματικότητα βρίσκεται στη σχέση και εξαρτάται από αυτήν. Είναι μια κατάσταση που εξυψώνει το συναίσθημα και φιμώνει τη σκέψη, την ηθική της και τον εαυτό που τα εκπορεύει. Η πνευματική διάσταση υποτάσσεται και το σώμα γίνεται όργανο αντίληψης ίσο με τη μαντική ράβδο. Πρέπει να καθαρίσουμε τον εαυτό μας από κάθε τοξικότητα, κάθε διαταραχή, σειρήνες, χίμαιρες και ματαιοδοξίες.
Το συναίσθημα έχει μια ενεργειακή, δονητική και λεπτή φύση. Για να ακουστεί για τις ακριβείς πληροφορίες που προσφέρει, απαιτείται η απουσία σωματικών και ψυχολογικών διαταραχών. Είναι αδιαμφισβήτητο στις πληροφορίες που παρέχει, καθώς παραπέμπει σε μια βαθιά σχέση με ένα άτομο, έναν τόπο, ένα σπίτι, η οποία, αν παρατηρηθεί ηθικά, τεχνικά ή ορθολογικά, δεν μεταφέρει τις πληροφορίες που συλλέγονται μέσω του συναισθήματος. Το φενγκ σούι είναι ένα παράδειγμα του τι σημαίνει να παρατηρείς τον κόσμο μέσα από το τρίτο μάτι.
Χωρίς την αντίσταση του εγώ, τις κρίσεις και τις κατηγορίες του —δηλαδή, χωρίς την κυρίαρχη σημασία του über alles που δίνουμε στον εαυτό μας— μπορούμε να συλλογιστούμε και να νιώσουμε την ενέργεια των ανθρώπων, των τόπων και των στιγμών. Μπορούμε να κινηθούμε και να επιλέξουμε σύμφωνα με τον αληθινό μας εαυτό, όχι πλέον κάτω από τον ζυγό του παρασίτου μας που ονομάζεται εγώ, του ενεργοβόρου καταβροχθιστή όλων των μαγικών μας δυνατοτήτων.
Διαφορετικά σύμπαντα πάλλονται μέσα μας, και από μόνα τους θα ήταν αρκετά για να καταστήσουν σαφές πόσο ακατάλληλο είναι να επικρίνουμε πριν επικυρώσουμε, πόσο αυτό οφείλεται στον εγωκεντρικό υπερεθνικισμό που, σαν τροχός χάμστερ, μας κρατά συνεχώς να περιστρέφουμε γύρω από τα ίδια μοτίβα σκέψης, εμποδίζοντάς μας να συλλέγουμε γνώση από τα συσσωματώματα ενέργειας που συνθέτουν και κινούν τα πάντα. Μας αναγκάζει να πιστεύουμε ότι υπάρχει μόνο μία θέση απέναντι στον κόσμο σε κάθε δεδομένη στιγμή, και αυτή αντιστοιχεί πάντα στη δική μας.
Με την κουλτούρα της στοχασμού, θα δημιουργούσαμε καταξιωμένους άνδρες, ικανούς για ανοχή και υπομονή, όχι επιβεβλημένους από διάφορες πνευματικές διδασκαλίες, αλλά ριζωμένους στο σώμα. Άνδρες ικανούς να εκφράζουν πάντα την καλύτερη δημιουργική τους δύναμη, τη μεγαλύτερη ανθεκτικότητά τους.
Αντιθέτως, με την υλιστική κουλτούρα της αντικειμενικότητας ή της υπεροχής του εγώ, δεν μπορούμε να αποφύγουμε να ζούμε πάντα εν μέσω συγκρούσεων διαφόρων ειδών όσον αφορά την ποιότητα και την ποσότητα, να αποδίδουμε ευθύνες, να υπερασπιζόμαστε τον μικρό μας κήπο με κάθε κόστος, να γεμίζουμε τον κόσμο με θυματοποίηση και να κλαίμε για κακή τύχη.
«Συχνά συμβαίνει αυτό που θεωρούνταν η κορυφή να ήταν στην πραγματικότητα απλώς ένα ακόμη βήμα».
Σενέκας, Ηθικές Επιστολές προς τον Λουκίλιο , Επιστολή 118, 6.
Ανώνυμος είπε...