Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο
Ο προοδευτικός κόσμος αναγνωρίζεται από την περιφρονητική του στάση απέναντι στην κοινή λογική, η οποία, όντας κοινή και επομένως πληβειακή, πρέπει να εκπαιδευτεί.
Ο προοδευτικός κόσμος είναι αυτός που συνήθως εκφράζει αγανάκτηση για πραγματικές ή φερόμενες περιπτώσεις διακρίσεων, αλλά μόνο όταν η πραγματική ή φερόμενη διάκριση διαπράττεται από την άλλη πλευρά.
Ο προοδευτικός κόσμος γίνεται αδιάφορος, ακόμη και άγριος, όταν οι δικές του ιδέες δεν αναγνωρίζονται ως Καλές.
Ο προοδευτικός κόσμος εκφράζει πλήρη αλληλεγγύη με τους δικαστές που ενέκριναν την απαγωγή των παιδιών Trevillion, σαν οι γονείς τους να ήταν γίγαντες.
Θα βρείτε τον προοδευτικό κόσμο με ένα χαμόγελο στο πρόσωπό του όταν καταγγέλλετε τη βία μιας επιχείρησης που σχεδιάστηκε από εκείνους τους κύκλους που θεωρούν την «οικογένεια του δάσους» αντιδραστική, αλλά όταν προσπαθείτε να του κάνετε να καταλάβει ότι αν αυτό είναι το πρότυπο, γιατί δεν λαμβάνονται τα ίδια μέτρα εναντίον εκείνων των οικογενειών Ρομά που πολύ συχνά ζουν σε απόλυτη υποβάθμιση, τότε ξεσπά αγανάκτηση.
Ο προοδευτικός κόσμος διεκδικεί το δικαίωμα να ορίσει την «περιθωριακή» οικογένεια ως μια «δυσλειτουργική οικογένεια, αποτελούμενη από απροσάρμοστους γονείς που αναγκάζουν τα παιδιά τους να γίνουν αντικοινωνικά, σαν η περίμετρος της ύπαρξης να περιορίζεται στον κύκλο των οικογενειακών συναισθημάτων και να μην περιλαμβάνει και αντιπαράθεση/σύγκρουση με την υπόλοιπη κοινωνία...», όπως έγραψε με αλαζονική αλαζονεία ένας χρήστης από αυτόν τον κόσμο σε ένα σχόλιο στην όμορφη ανάρτηση του Pino Cabras σχετικά με την επιστολή της μητέρας των τριών απαχθέντων παιδιών.
Ο προοδευτικός κόσμος είναι αυτός που νιώθει κατακλυσμένος από συναισθήματα, αλλά μόνο όταν αυτά μπορούν να αξιοποιηθούν για τον δικό του σκοπό - φυσικά, είναι αυτονόητο, έναν προοδευτικό.
1 σχόλιο:
«Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος».....
'' Ή ακόμη η περίπτωση του Hubert Védrine, πρώην Γενικού Γραμματέα του Ελιζέ (1991-95) και μετά Γάλλου υπουργού Εξωτερικών (1997-2002). Όταν ήταν ο στενότερος συνεργάτης του προέδρου François Mitterrand [8], παγιδεύτηκε από το ΝΑΤΟ σε ένα σπίτι όπου πήγαινε δύο φορές το μήνα για να συμμετάσχει στο δημοτικό συμβούλιο του μικρού χωριού στο οποίο είχε εκλεγεί. Κάτω από τα ανέμελα μάτια του, νεοναζιστικά μέλη του δικτύου stay-behind του ΝΑΤΟ δημιούργησαν εκεί το μεγαλύτερο στούντιο παιδικής πορνογραφίας στην Ευρώπη [9]. Η υπόθεση πνίγηκε. Με δική του πρωτοβουλία, ο διευθυντής ασφαλείας του Ελιζέ εξαφάνισε δύο παράγοντες, ένας από τους οποίους με «καρδιακή προσβολή». Ωστόσο, ο θάνατος του δεύτερου, που πιθανότατα δολοφονήθηκε από αστυνομικό της υπηρεσίας πληροφοριών που πήγε να τον συλλάβει καταχρηστικά στο σπίτι του, δεν πέρασε απαρατήρητος και προκάλεσε συζήτηση στο Κοινοβούλιο [10]. https://www.voltairenet.org/article211818.html
Δημοσίευση σχολίου