Γράφει ο Λευτέρης Πανούσης
Σας κάμει εντύπωση που ο επικεφαλής της "ορθόδοξης" εκκλησίας τα βρίσκει τόσο εύκολα, με τους "άθεους" εθνοκτόνους της ροζ συμμορίας;
Σας κάμει εντύπωση, που ο πρώτος ποιμένας των "ορθόδοξων" προβάτων, είπε "Ναι σε όλα", σχετικά με την κάρτα του πολίτη;
Σας κάμει εντύπωση, που ο αρχιπαπάς της Ελληνικής χριστιανωσύνης κάμει ότι περνάει από το "άγιο" χέρι του, για να διευκολύνει τους λαθρομετανάστες, τους λαθρέποικους και τους λαθροεισβολείς, ξεπερνώντας ακόμα και τον Πάπα σε μεταναστολαγνεία;
Σας κάμει εντύπωση, που το αρχιεπισκοπικό κογκλάβιο δεν βγάνει κουβέντα για τις σφαγές των χριστιανών στην
άγρια αφροασία;
Ή μήπως σας ξενίζει η λυσαλέα επιθετικότητα της "ορθόδοξης" νομενκλαντούρας, εναντίον κάθε οργανωμένης πολιτικής δύναμης τολμά ακόμα να μιλά για έθνος, για πατρίδα και για κοινό Πεπρωμένο του Αιματος, όταν είναι γνωστό σε όλους όσοι μελετούν την ιστορία, ότι ο απλός, ορθόδοξος παπάς έδωσε μάχες στο παρελθόν για την επιβίωση του Ελληνισμού.
Ε λοιπόν, να μην σας κάμει εντύπωση. Διότι αυτό που αποκαλείται "οικουμενικός" [και όχι ελληνορθόδοξος] χριστιανισμός, δεν είναι παρά η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος, με τον εφιάλτη της νεοταξίτικης παγκοσμιοποίησης, που ο πιο γνήσιος εγχώριος εντολοδόχος του είναι ο σύριζα...
Τα βρίσκουν μια χαρά.
Και στην καρτα του πολιτη και στη λαθροεισβολη και στα πάντα όλα...
Οι διαφορές που υποτιθεται οτι τους χωριζουν ειναι μαι μαγικη εικονα.
Στην πραγμαιτκοτητα δεν ειναι παρα οι δυο οψεις του ιδιου νομισματος....
Μόνο κατ' όνομα είναι επικεφαλής όλων των ορθοδόξων ο Πατριάρχης της Κωνσταντινουπόλεως.
Η Ελληνορθόδοξη εκκλησία παραδείγματος χάριν είναι αυτοκέφαλη και ανεξάρτητη από τους εθνοπροδότες της Κωνσταντινουπόλεως, που εχουν προσκυνήσει τον Τουρκο αφέντη, από την εποχή του Μωαμεθ του Πορθητή.
Άλλωστε η αυτοκέφαλη Ελληνορθόδοξη αρχιεπισκοπή, γεννήθηκε μετά την ανάδυση του νέου Ελληνικού κράτους, ακριβώς για να απελευθερωθεί από την κυριαρχία των "οικουμενιστών" παπάδων, που μια ζωή πρόδιδαν τους εθνικοαπαλευθερωτικούς αγώνες των Ελλήνων.
Δεν χρειάζεται να θυμίσω εδώ την καταδίκη της επανάστασης και τον αφορισμό των αγωνιστών του 21, από τον Πατριάρχη, ούτε άλλα πασίγνωστα περιστατικά προδοσίας του φαναρίου και των υποτελών παπάδων της Κωνσταντινουπόλεως.
Η Ελληνορθόδοξη εκκλησία ανεξαρτητοποιήθηκε από το τουρκοκρατούμενο πατριαρχείο, ακριβώς για να μην επαναληφθούν τέτοια περιστατικά, που επιδρούσαν άσχημα στο ηθικό των ελεύθερων Ελλήνων και αποτελούσαν έναν δούρειο ίππο στους απελευθερωτικούς αγώνες του γένους μας.
Ωστόσο, η γάγγραινα του "οικουμενισμού", φαίνεται ότι ξαναμπαίνει από την κερκόπορτα της ιστορίας, στο σώμα του Ελληνισμού, σαπίζοντας ότι πιο υγιές υπάρχει ακόμα στο "χριστεπώνυμον πλήρωμα"
Λέγοντας "οικουμενισμό" εννοούμε μία τάση στη χριστιανωσύνη [ασχέτως δόγματος] που κηρύσσει ένα είδος υπερεθνικού, παγκοσμιοποιημένου χριστιανισμού, εντός του οποίου δεν θα υπάρχουν τα έθνη, παρά μόνον ως γλωσσολογικές ή πολιτισμικές ιδιαιτερότητες.
Ο καθολικισμός παραδείγματος χάριν ήταν και παραμένει οικουμενικός.
Το Βατικανό σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του πολέμησε λυσαλέα κάθε είδους εθνικό ή εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα, ως και αυτή την προσπάθεια δημιουργίας του Ιταλικού κράτους [το οποίο σημειωτέον δεν υπήρχε πριν από τον Γκαριμπάλντι]
Αντίστοιχα και το πατριαρχείο της Κωνσταντινουπόλεως, που διατήρησε τη δομή του και τα προνόμια του, όπως είχαν διαμορφωθεί μετά τη νίκη των εικονολατρών τον 9ο αιώνα, σε όλη τη διάρκεια της τουρκοκρατίας.
Ο "οικουμενικός" Πατριάρχης δεν ήταν παρά μια μαριονέτα στα χέρια των σουλτάνων, οι οποίοι τον χρησιμοποιούσαν για να κρατάνε σκλάβους τους ραγιάδες. Τον ίδιο περίπου ρόλο που έπαιξε στο Βυζάντιο το πατριαρχείο από τον 9ο αιώνα και μετά, όπου συνέβαλε τα μέγιστα στο να θεωρείται η λέξη "Έλληνας" βρισιά, ώστε να ελέγχουν απόλυτα οι βυζαντινοί βασιλιάδες την πολυεθνοτική και πολυφυλετική αυτοκρατορία τους.
Ωστόσο ο Ελληνισμός και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες του οικουμενικού παπαδαριού, τα κατάφερε να επιβιώσει κάτω από τη μύτη των οικουμενιστών, συχνά μάλιστα με τη σιωπηρή συμμετοχή και των ίδιων των πατριαρχών, όταν κάποιοι από δαύτους είχαν τη δυνατοτητα να "βλέπουν" μακριά [όπως ο Φώτιος λόγου χάριν]
Η επιβίωση της Ελληνικής εθνικής ταυτότητας, που αμφισβητείται φυσικά από τους διεθνιστές ή τους οικουμενιστές, αποδείχθηκε όταν αυτή αναδύθηκε για άλλη μια φορά στο προσκήνιο της Ιστορίας, μετά το πέρας των σταυροφοριών και την εισροή των αρχαίων Ελληνικών γραμμάτων στην τότε ημιβάρβαρη Ευρώπη.
Η ενέργεια του Γεώργιου Γεμιστού να ελληνοποιήσει το όνομα του σε Πλήθων, φανερώνει πόσο μακριά ήταν πλέον η παπαδίστικη προπαγάνδα, ότι Έλληνας σημαίνει τον ειδωλολάτρη και πόσο είχαν αλλάξει τα πράγματα στην εποχή των Παλαιολόγων.
Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ του οικουμενικού χριστιανισμού, που αντιμάχεται τα έθνη, με τον Ελληνορθόδοξο χριστιανισμό, που παλεύει στο πλευρό του Ελληνικού εθνους, πρωτοχαράχτηκε στα χρονια της Ελληνικής αναγέννησης, περίπου στα τελη του 13ου αιώνος και ενδεχομένως να είχε αλλάξει εντελώς την πορεία του Γένους μας, αν δεν τη σταματούσε η Πτώση της Κωνσταντινουπόλεως στα μέσα του 15ου αιώνα.
Από τον καιρό όμως του Μωάμεθ του Πορθητή και δώθε, δεν έχει σταματήσει να υφίσταται αυτή η αμείλικτη διαμάχη μεταξύ των οικουμενιστών και των ελληνορθόδοξων παπάδων, η οποία μάλιστα έλαβε και κοινωνικά χαρακτηριστικά, στην εξέλιξη των αιώνων.
Η πλειοψηφία του μικρού κλήρου, που ήταν έτσι κι αλλιώς κοντά στον λαό, κατά κύριον λόγο αποτελούνταν από εθνικιστές ελληνόφρονες παπάδες, ενώ αντίθετα το υψηλόβαθμο παπαδαριό λυσούσε να σβήσει το Ελληνικό έθνος από τον χάρτη, παίζοντας άλλοτε το παιχνίδι των σουλτάνων και άλλοτε το παιχνίδι του διεθνισμού ή της παγκοσμιοποίησης, όπως ακριβώς πράττει τώρα.
Η ορθοδοξία μπορεί να γεννάει παπαφλέσσες, γεννάει όμως και γρηγόριους [ή ιερώνυμους]
Η ασχήμια δεν είναι ποτε μοναχά ζήτημα σωματικών χαρακτηριστικών.
Ειναι αυτο που ακτινοβολει η ψυχη μας, που μας "δειχνει" ελκυστικους ή αποκρουστικούς.
Σαπιες ψυχες απωθουν.
Γλυκες ψυχες, τερπουν.
Τα συμπερασματα δικα σας...
Παρατηρηστε προσεκτικα την φωτο απο πανου.
Ο κ. Φιλης δεν ειναι "άσχημος", οπως το τερας που καθεται διπλα του και που ακτινοβολει μια ψυχη δημίου [γι αυτο και ειναι αποκρουστικο]
Ωστοσο υπαρχει κατι το απωθητικο και στον συντροφο Φιλη.
Εξεταζοντας προσεκτικα την "εικονα" του μπορει να δειτε αυτο το μειλιχιο και κάπως γλυκανάλατο υφος, που χαρακτηριζει το παπαδαριο.
Ακομα και το παχος του κ. Φιλη, ειναι πανομοιοτυπο με το παχος του βανουν οι παπαδες.
Ενα μαλθακο, ξεχειλωμενο υπογαστριο, ανθρωπου που δεν γυμναστηκε ή δεν μόχθησε ποτε του...
Το πάχος ενός ευνούχου...
Οι ομοιότητες ανάμεσα στον οικουμενικό χριστιανισμό και στη νεοταξίτικη παγκοσμιοποίηση είναι τρανταχτές και αποτυπωνονται ακομα και στην φυσικη εικονα των πιο φανατικων εκπροσωπων τους, όπως το πααδίστικο ύφος και το πλαδαφρο υπογάστριο του συντρ΄φου Φιλη και του αρχιεπισκόπυ Ιερώνυμου.
Οι εγχώριοι εντολοδόχοι της Νεας Ταξεως αντιμάχονται λυσαλεα τα εθνη/κρατη και καμουν οτι περναει απο το χερι τους για να τα εξαφανισουν.
Το ιδιο ακριβως πραττει και ο ανωτερος κληρος του οικουμενικου παπαδαριου, σε αντιθεση με την πλειοψηφια των απλων παπαδων της ελληνορθοδοξιας, που στεκονται [σιωπηρα] πλαι στον Ελληνα.
Οι διαχειριστές του δογματος του Σοκ, επιχειρουν να εξαφανίσουν κάθε είδους συλλογική ταυτότητα ακόμα και αυτή του βιολογικού φύλου, απωθώντας αρχέγονα χαρακτηριστικά, όπως η αρρενωπότητα, η ανδρεία, η βούληση για δύναμη, η ντοπροσύνη, το θάρρος ή η προστασία της οικογένειας, στα τάρταρα του φασισμού, της φαλλοκρατίας ή της ψυχολογικής πάθησης.
Κάτι που από την αρχή της ιστορίας του προσπαθούσε να επιβάλλει το παπαδαριό, αναβιβάζοντας σε πρότυπο τον αδύναμο, τον στρεψόδικο, τον θηλυπρεπή, τον άρρωστο, τον δειλό, τον συμβιβαστικό, τον τάχα μου φιλάνθρωπο και κατ' ουσίαν απάνθρωπο, σημερνό "μέσον ανθρωπάκο", που τρέχει να προσφέρει γλυκίσματα στους λαθροεισβολείς, αντί να τους πετάξει στη θάλασσα, με φωτιά και με ατσάλι...
Οι νεοταξίτες μηχανικοί ελέγχου του νου, προσπαθουν παντι τροπω να ενδοβαλλουν στο μυαλα των συγχρονων σκλαβων, οτι ειναι "καλο" τα αγορακια να φορανε φουστιτσες και να παιζουν τα μηλα με αλλα αγορακια, αντί να σηκώνουν με άγρια χαρά τα όπλα, όπως έκαμε κάποτε ο Αχιλλέας, στο βουνό των Κενταυρων.
Τα ίδια ακριβώς δηλαδή που πράττει εδω κι αιώνες το παπαδαριό ευνουχίζοντας το αρσενικό και πιπιλώντας το νου το θηλυκου, ότι τάχα μου είναι ένοχο γιατί γουστάρει τη δύναμη, την περηφάνεια ή το σθένος ενός πολεμιστή.
Εν ολίγοις, οι τοποτηρητές και οι γκαουλάιτερς της Νέας τάξεως επιθυμούν να εγκαταστήσουν παντού σε όλον τον πλανήτη μια μπάσταρδη γενιά ανθρώπων/ανδρείκελων, που θα δουλεύουν αδιάκοπα για έναν πιάτο ρύζι και θα υπακούν αδιαμαρτύρητα στις προσταγές κάποιας παγκόσμια διακυβέρνησης, η οποία θα ελέγχει την πλανητική αυτοκρατορια της, με την ίδια αδιαπραγμάτευτη ισχύ του φυσικού ή του μεταφυσικού τρόμου, που οραματίζονταν να την ελέγχουν οι παπες και οι οικουμενιστες παπαδες.
Η μονη διαφορα δηλαδη ειναι οτι ο παλιος ξεθωριασμενος Παντοκρατωρ του οικουμενικου παπαδαριου, αντικατασταθηκε απο τον Μεγαλο Αδελφο της παγκοσμιας διακυβερνησης.
Το αποτελεσμα ομως ειναι το ιδιο.
Η καρτα του πολιτη εμφυτευμενη στο πετσι ολωνων μας και ενας παγκοσμιος εφιαλτης, απο τον οποιο δεν μπορεις να διαφυγεις παρα μονο με τον θανατο σου...
Ο συντροφος Φιλης και ο αρχιεπισκοπος Ιερωνυμος δεν ειναι παρα οι δυο οψεις του ιδιου νομισματος. Ενος νομισματος που στο παλαιο προσωπο του ανθρωπου εχει τυπωσει τη φρικαλεα φατσα ενος μπασταρδου δουλου, χωρις εθνικοτητα, χωρις φυλη, χωρις ρατσα, χωρις ιστορια, χωρις οικογενεια, που δεν ελπιζει πια, παρα μονον να τον δειξει τελευταιον ο δημιος.
Κι αυτους τους δυο ορκισμενους αντιπροσωπους της παγκοσμιας αυτοκρατοριας, οι θλιβεροι σκλαβοι τους κρατουν οι ιδιοι στην εξουσια, τον εναν χαρη στον μεταφυσικο τρομο και τον αλλον χαρη στον φυσικο τρομο, του: "μηπως μακρια απο αυτους τους φαντασιακους πατερουληδες, τα πραγματα θα ησαν πολυ χειροτερα!"
Δυστυχο γενος των ανθρωπων...
Παντα οι λυκοι που σου εκοβαν τις σαρκες σου φορουσαν την προβεια του αμνου...
Πηγή
attikanea
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου