Πηγή: Λορέντζο Μέρλο
Μια μπανάλ αποκάλυψη των γελοίων τεχνασμάτων του Τραμπ. Ποιος δεν θα μπορούσε να τις βρει σχετικές με τη συμπεριφορά της μαριονέτας του Λευκού Οίκου εν ώρα υπηρεσίας; Ίσως εκείνοι που σας παροτρύνουν να πάτε να ψηφίσετε; Ή εκείνοι που λένε «Η Αμερική είναι φίλη μας». Η λίστα με τους αργόσχολους στον καναπέ είναι μεγάλη. Αν τους απαριθμήσουμε όλους, δεν θα προλάβουμε καθώς θα καταρρεύσει γύρω μας ο χάρτινος ουρανός του Τρούμαν και θα αποκαλύψει τη δημοκρατική αρχιτεκτονική -φυσικά- που τον στήριξε.
Θα μπορούσε ένα άτομο να αντέξει το βάρος της καταστροφής; Θα μπορούσε να αντέξει την κατάρρευση του βιογραφικού του ιστού - δηλαδή, όλων όσων του επιτρέπουν να ισχυρίζεται ότι είναι ζωντανός, ότι υπάρχει, ότι κατέχει το νόημα που του επιτρέπει να σχεδιάζει και να δημιουργεί ένα μέλλον; Θα μπορούσε εμείς, ο καθένας από εμάς, να δει να αποκαλύπτεται στον κόσμο αυτό που κρύβουμε από όλους τους άλλους; Θα μπορούσε ένας άγιος να ισχυριστεί ότι αναγνωρίζεται στην διαβολική του ύπαρξη; Γενικά όχι. Γενικά, ο καθένας από εμάς θα βυθιζόταν στην απώλεια, δηλαδή σε εκείνο το υπαρξιακό μέρος όπου έρχεται στο μυαλό η σκέψη να αφαιρέσουμε τη ζωή μας, αφού μόνο στον θάνατο αναγνωρίζουμε μια διέξοδο από αυτή την αφόρητη κατάσταση.
Θα μπορούσε, λοιπόν, ο Τραμπ να αποφύγει τον εκβιασμό του εβραϊκού λόμπι που δεν βλέπει ζωές και ανθρώπους -μεταξύ των πολλών δειγμάτων, βλέπε τη Γάζα- αλλά χαρτιά που πρέπει να θυσιαστούν για να κερδηθεί το παιχνίδι;
Ο φόβος του φακέλου Epstein, το βάθος του, το εύρος της ανθρωπότητας που περιλαμβάνει - ποιος θα μπορούσε να παραμείνει άτρωτος στον τρόμο; Ποιος δεν θα υποκλινόταν στη θέληση εκείνων που τον κρατούν αιχμάλωτο; Ποιος θα μπορούσε να έχει τους απαραίτητους πόρους για να τους εκβιάσει για να σωθεί;
Ποιος άνθρωπος θα μπορούσε να βαδίσει αλώβητος μέσα από τον παγκόσμιο δημόσιο χλευασμό; Ποιος θα μπορούσε να αναλάβει την ευθύνη για την κατάρρευση των Ηνωμένων Πολιτειών και, πάνω απ' όλα, για την απώλεια της σχετικής παγκόσμιας ηγεμονίας τους ή για τη διατήρηση όσων απομένουν από αυτήν;
Δεν θα έκανε κανείς κάτι, για να ξεφύγει από την αβάσταχτη ντροπή και τον απόλυτο χλευασμό, συμπεριλαμβανομένου του εκμεταλλευτικού είδους, του οποίου θα ήταν ο ίδιος στόχος; Δεν θα απήγαγε έναν Πρόεδρο; Δεν θα μιλούσε για ένα κομμάτι γης που ανήκει σε άλλο κράτος, σαν να ήταν στη διάθεσή τους; Δεν θα υποστήριζε τις σιωνιστικές αδικίες;
Οι εκλεκτοί άνθρωποι (ο εκλεκτός λαός,), με τα οικονομικά τους λόμπι και τη Μοσάντ τους, μπορούν, αυστηρά μιλώντας, να επιδοθούν σε οτιδήποτε. Αν μπορούν, υπό προεδρικό πρόσχημα, να παρακάμψουν τη διεθνή τάξη και να γνωρίζουν ότι δεν θα υποστούν καμία συνέπεια, τουλάχιστον νομική, δεν μπορούν να μας φερθούν σε όλους όπως φέρονται στον Τραμπ - δηλαδή, να τον θεωρήσουν ένα χαρτί στο τρέχον χέρι τού παιχνιδιού, όπως και όσο θα είναι απαραίτητο αυτό;
Αν, επομένως, μπορεί να είναι μια κοινότοπη παρατήρηση να αναγνωρίσουμε το σιωνιστικό longa manus στη συμπεριφορά του Τραμπ από την εκλογή του ως απλή συμμόρφωση με εντολές από πάνω και από τα παρασκήνια, στη σκιά των οποίων βρίσκονται οι κάτοχοι του φακέλου Epstein, ποιός καλύτερα από τον Ντόναλντ, πρώτα προστατευμένος και μετά χρησιμοποιημένος, θα μπορούσε να αποδείξει τη σιωνιστική δύναμη που διαταράσσει και επισκιάζει τον κόσμο;
Ασήμαντο καί banal ναι, αλλά όχι για όλους. Όχι για τους ανόητους ψηφοφόρους τού καναπέ, της δημοκρατίας, της ελεύθερης μετανάστευσης, της κυκλοφορίας υποτιθέμενων ιών και εγγυημένων αλλοιωτικών ουσιών, της ζωής με πόντους και της παρακολουθούμενης, της οικολογίας εις βάρος μας, του διορθώστε (εσείς για ό,τι έχουμε κάνει εμείς), της διαγραφής πολιτισμών, του Πούτιν που αν και προειδοποιεί για τον κίνδυνο της 5ης Φεβρουαρίου 2026, της ημέρας που θα λήξει η συνθήκη New Start για τον περιορισμό των εξοπλισμών, εξακολουθεί να ευθύνεται για την κατάρρευση του κόσμου, για εκείνες του θύματος και του επιτιθέμενου, για τις αυτοδημιουργημένες αλλαγές καθεστώτος και όχι υποκινούμενες και χρηματοδοτούμενες από τη CIA και τη Μοσάντ, για τα σαρκαστικά γέλια για τις χημικές ουρές, για το βιώσιμο αρκεί να είναι καπιταλιστικό, που μας δίνει τον καλύτερο δυνατό κόσμο, για το πόσο όμορφα κάνουμε σκι, για το πόσο υπέροχο είναι το κάθετο δάσος, για τη λογοκρισία ως σωστή και ακίνδυνη, για την αδυναμία να δούμε στο Χόλιγουντ ένα από τα πιο σημαντικά ηνία για να καθοδηγήσει την άμαξα του κόσμου, για τον απεριόριστο θαυμασμό για το δρεπάνι (διαβάστε τεχνητή νοημοσύνη), του βαθέως κράτους που δεν υπάρχει, τήν εξύμνηση της αφυπνισμένης κουλτούρας, της βέβαιης αυτοκτονίας του Έπσταϊν, του Λι Χάρβεϊ Όσβαλντ ως δολοφόνου του Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, της 11ης Σεπτεμβρίου από τους Ισλαμιστές, του «δώσε το στον σατανικό θεωρητικό συνωμοσίας όταν του πεις την έννοια της πυραμίδας στο χαρτονόμισμα του δολαρίου», της επιστήμης über alles και ξένης προς το να γίνει εμπόρευμα στην αγορά εξουσίας, της προσκόλλησης στην ιδεολογία του νεοφεμινισμού.
Καθόλου ασήμαντο, γιατί κάθε προσπάθεια να τους ξυπνήσεις από τον λήθαργό τους διαβάζοντας και ξαναδιαβάζοντας το «Βραδινό Παραμύθι», το μόνο βιβλίο που έχουν στο κομοδίνο τους, είναι καταδικασμένη σε αποτυχία. Και είναι κατανοητό. Τι άλλο θα μπορούσες να τους πεις αν η επαναλαμβανόμενη αντίδρασή τους, «Τότε πήγαινε να ζήσεις στη Ρωσία», δεν αποδείκνυε ότι είσαι ο πιο ηλίθιος από τους δύο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου