ΠΟΙΟΝ ΡΩΤΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟ ΣΩΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ; “” Ξεχάσαμε ότι είμαστε οδοιπόροι σ’ αυτή τη ζωή, και ούτε που ρωτάμε κανένα για τον δρόμο που πρέπει να πάρουμε.””

 Αποσπασματικές αναρτήσεις από το βιβλίο του αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

“Μέσα από το παράθυρο της φυλακής”, εκδόσεις “Ορθόδοξη Κυψελη” Ρωμιοί της Πόλης

Οδοιπόρος είμαι και φιλοξενούμενος σ’ αυτή τη ζωή. Έτσι μιλούσαν παλαιότερα οι ηλικιωμένοι. Το όραμά τους ήταν διαυγές και τα αισθήματά τους για τη ζωή ήταν ξεκάθαρα. Αυτό το όραμα στα χρόνια μας θάμπωσε.
Η αντίληψη της πραγματικότητας στην εποχή μας θόλωσε. Αδερφοί μου ! Και τα δύο παραπάνω είναι σημαντικά, πολύ σημαντικά… Για ποιο λόγο το όραμά μας, για τη ζωή, θάμπωσε όπως θαμπώνει το τζάμι του παραθύρου και δεν διακρίνεται τίποτε;
Για ποιο λόγο βυθιστήκαμε σε μια τέτοια κατάσταση, ώστε να μην μπορούμε να καταλάβουμε ποιοι άνεμοι φυσούν από την Ανατολή και από την Δύση; Ξεχάσαμε ότι είμαστε οδοιπόροι σ’ αυτή τη ζωή, και ούτε που ρωτάμε κανένα για τον δρόμο που πρέπει να πάρουμε.
Φτιάξαμε την εστία του σπιτιού μας στην μέση του δρόμου έχοντας την ελπίδα ότι η φωτιά της θα κρατήσει για χιλιάδες χρόνια… Λησμονήσαμε πως είμαστε φιλοξενούμενοι. Αφεθήκαμε στο ξένο σπίτι σαν να βρισκόμασταν σε ξενοδοχείο, φωνάζοντας τόσο δυνατά μέσα σ’ αυτό, σαν να ήμασταν εμείς οι ιδιοκτήτες του.
Γι’ αυτό το λόγο το χέρι του αόρατου Οικοδεσπότη μας ραπίζει, και μας πονάει. Παραπονιόμαστε στο Θεό αλλά συνεχίζουμε τα ίδια. Θα πείτε : Μα εμείς ρωτάμε για το σωστό δρόμο. Ποιόν ρωτάτε ;
Εάν δύο οδοιπόροι πορεύονταν σ’ έναν άγνωστο τόπο, για πρώτη φορά, δίχως να ρωτάνε κανένα , για το σωστό δρόμο, θα λέγατε πως αυτοί παραφρόνησαν. Το ίδιο συμβαίνει και με τους ανθρώπους σήμερα. Όλοι οι μοντέρνοι λαοί συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.
Οι λαοί αυτοί αρέσκονται περισσότερο να λέγονται μοντέρνοι παρά χριστιανικοί. Για τους λαούς αυτούς ο δρόμος του Θεού μετατράπηκε σε δρόμο για σουλάτσο. Αυτοί οι λαοί, τον ιερό τόπο του Κυρίου, το πέρασαν για το χάνι που διασκεδάζουν οι μεθυσμένοι.
Ποιος θα μας υποδείξει τον δρόμο; Για ποιο δρόμο ρωτάμε; 

Πύρινο «τετέλεσται» για τη χώρα! Ο Ν.Σαχινίδης λέει όσα μας κρύβουν για τις φωτιές

Πύρινο «τετέλεσται» για την χώρα από τις φωτιές διαρκείας, τις οποίες όπως φαίνεται ο λεγόμενος κρατικός μηχανισμός δεν μπορεί να σβήσει… Ο Έβρος καταστράφηκε, το μοναδικό δάσος της Δαδιάς γίνεται στάχτη! Δεν υπάρχει απολύτως καμία δικαιολογία! Κατακαήκαμε πέρυσι, πρόπερσι, έχουμε θρηνήσει ανθρώπους, στην Ηλεία ,στο Μάτι… Θρηνήσαμε και φέτος πολλές ανθρώπινες ζωές. Εκατοντάδες χιλιάδες φυσικού πλούτου της χώρας καταστράφηκαν, όπως και ανθρώπινες ζωές που είδαν το μοναδικό τους περιουσιακό στοιχείο, το σπίτι τους, να καίγεται! Όπως και πέρυσι και πρόπερσι, ο πρωθυπουργός ψεύδεται εξαγγέλοντας ξανά αγορές…αεροπλάνων που δεν υπάρχουν καν στην παραγωγή και κατόπιν καταστρφής μοιράζει αποζημιώσεις! Για το δάσος της Δαδιάς ποια μπορεί να είναι η αποπζημίωση; Τι φταίει τέλος πάντων; Ο κ. Νίκος Σαχινίδης εξηγεί ότι το πρόβλημα μας δεν είναι στον αέρα αλλά στο έδαφος. Μιλά στο militaire channel και λέει όσα αποφεύγουν να μας πουν. Χαρακτηρίζει «καφενείο» την Πολιτική Προστασία, μιλά για την παντελή έλλειψη σχεδιασμού αντιμετώπισης των πυρκαγιών , επισημαίνει τις αδυναμίες που έχει η Πυροσβστική . Ο κ.Σαχινίδης γνωρίζει πολύ καλά το θέμα των πυρκαγιών. Είχε δημιουργήσει το ΕΣΕΠΑ (Εθελοντικό Σώμα Ελλήνων Πυροσβεστών Αναδασωτών). Ξεκίνησε το 1999 και έφθασε να δημιουργήσει ένα κανονικό και οργανωμένο πυροσβεστικό εθελοντικό σώμα , που είχε φτάσει να έχει μέχρι 1.500 δασοπυροσβέστες με σταθερό πυρήνα 600 εκπαιδευμένων ατόμων, αλλά και εξοπλισμό και οχήματα. Η προσπάθεια σταμάτησε από μία ανώνυμη καταγγελία σύμφωνα με την οποία ο κ.Σαχινίδης και η σύζυγος του είχαν αποκομίσει χρήματα από αυτή την προσπάθεια. Μετά από πολύχρονη έρευνα και ταλαιπωρία για τον κ.Σαχινίδη , όλα αυτά αποδείχτηκαν ψευδή. Κάποιοι απλά δεν ήθελαν το ΕΣΕΠΑ.

(168) Πύρινο «τετέλεσται» για τη χώρα! Ο Ν.Σαχινίδης λέει όσα μας κρύβουν για τις φωτιές - YouTube

Οι δύο κύριες δογματικές πλάνες των σύγχρονων χριστιανών Αρχιμανδρίτης Ραφαήλ (Καρέλιν)

Η κύρια δογματική βλάβη που έχει συντελεστεί στο νου των σύγχρονων χριστιανών είναι ότι έχουν απωλέσει την αγιοπατερική κατανόηση της Εκκλησίας ως φύλακα της αλήθειας, της Ιεράς Παράδοσης και της Αγίας Γραφής.

Η σύγχρονη αντίληψη περί Εκκλησίας στους φιλελεύθερους κύκλους πλησιάζει όλο και πιο πολύ στην προτεσταντική άποψη που θεωρεί την Εκκλησία μια ανθρώπινη κοινότητα, που συνενώνεται με βάση τα δόγματα και έθιμα, και συνιστά μια ένωση ομοϊδεατών.

Ταυτόχρονα, απαλείφεται το πιο σημαντικό, που είναι η θεία πλευρά της Εκκλησίας ως φύλακα της χάριτος και φορέα του Θαβωρίου φωτός και ατελεύτητης Πεντηκοστής, και την αντιλαμβάνονται ως ανθρώπινο θεσμό.

Για τους ένθερμους μοντερνιστές η Εκκλησία γίνεται σπίτι που δεν έχει ιδιοκτήτη και που το έχουν ιδιωτικοποιήσει και το αναδιαμορφώνουν όπως επιθυμούν.

Η Αποκάλυψη έχει δύο μορφές : τη Γραφή και την Παράδοση. Η Ιερά Παράδοση, που αποτυπώνεται στα συμβολικά βιβλία (τα βιβλία της διδασκαλίας της πίστης που έγιναν δεκτά από την Εκκλησία), στις δογματικές και κανονικές διατάξεις των Οικουμενικών Συνόδων, στα λειτουργικά κείμενα και στα αγιογραφικά μνημεία, όλο και πιο πολύ χάνει την αξία της στα μάτια της φιλελεύθερης κοινωνίας.

Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε αυτούς που τα ονόματα μπήκαν στα Συναξάρια.

                             

«Λέγεται για κάποια μοναχή, ότι εξομολογήθηκε στον Άγιο Σεραφείμ του Σάρωφ και του ομολόγησε ότι πάσχει από δυνατή οργή και νευρικό θυμό. Ανέμενε από τον άνθρωπο του Θεού μεγάλη επίπληξη και βαρύ κανόνα. Αλλά αντί επιπλήξεων και κανόνα τα αυτιά της χάιδεψαν οι παρακάτω στοργικές λέξεις του πνευματικού γέροντα:
"Μα τι λες αδελφή; Κοίταξε βαθιά μέσα σου, υπάρχει ένας υπέροχος ήσυχος χαρακτήρας, πραγματικά μαγευτικός, μετριόφρων και σεμνός!". Σαν απαλή βροχή που πέφτει στη διψασμένη γη, έπεσαν αυτές οι στοργικές λέξεις στην ψυχή της γυναίκας. Ντράπηκε πολύ για τον εαυτό της, αλλά ταυτόχρονα γέμισε αυτοπεποίθηση.
Δηλαδή εδώ έχουμε τις δύο σημαντικότερες συνθήκες για την επαναφορά! Αυτό το παράδειγμα μας δείχνει πως μπορούμε να πετύχουμε να ανυψώσουμε τους ανθρώπους με λόγο στοργικό και ευχάριστο, βοηθώντας τους παράλληλα να ανυψωθούν και ως προς τα έργα τους. Όταν μπορούμε να αφυπνίσουμε τον άνθρωπο που κοιμάται με χάδι, γιατί να τον χτυπήσουμε με μαστίγιο;
Εσύ τώρα μπορείς να μου πεις: μα ο Άγιος Σεραφείμ δεν είπε την αλήθεια σε εκείνη τη γυναίκα κατάματα, ενώ εγώ λέω στον καθένα την αλήθεια κατά πρόσωπο! Ο Άγιος Σεραφείμ είπε την αλήθεια, αλλά την αλήθεια εκείνη, που δεν έφερε τη γυναίκα στο σημείο εκείνο να εκφραστεί με θυμό και οργή. Αφού η γυναίκα μερικές φορές παραδιδόταν στον θυμό, αλλά το μεγαλύτερο διάστημα της ζωής της ήταν εντελώς ήσυχη και σεμνή. Και ο Άγιος Θεός ως άριστος παιδαγωγός και γιατρός, ανύψωσε εκείνο που είναι καλό μέσα στην ψυχή της, αποσιωπώντας εκείνο που είναι κακό. Αφού τι νόημα θα είχε να μιλήσει περί του κακού για το οποίο ήδη η ίδια η γυναίκα είχε μιλήσει;
Εσύ όμως, έχεις εντελώς αντίθετη μέθοδο, εσύ λες κατά πρόσωπο ότι κακό έχει η ηθική αρρώστια κάποιου ανθρώπου! Και αυτό τονισμένο αυστηρά και κακοπροαίρετα. Παράλληλα, εκείνο που είναι καλό σε κάποιον αμαρτωλό το αποσιωπάς. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σ’ εσένα και σ’ εκείνον του οποίου το όνομα μπήκε στον Συναξαριστή».

(Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς, Δε φτάνει μόνο η πίστη, εκδ. Εν πλω σελ 239-240)

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ: Η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα σε εμάς και σε αυτούς που τα ονόματα μπήκαν στα Συναξάρια. (trelogiannis.blogspot.com)

ΣΤΑ ΚΑΘ' ΗΜΑΣ ΟΜΩΣ ΚΥΡΙΑΡΧΟΥΝ ΤΑ ΑΠΛΑΝΗ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟΥ ΚΑΝΤΙΩΤΗ.

Γράφει ο Μέτοικος

Ο επίσκοπος Σουηδίας Κλεόπας, αυτός με την προστακτική επιταγή Enough is enough! Για όσους δεν «σέβονται» το Κοράνι που, ο ίδιος σέβεται και το «σεπτό κέντρο της ορθοδοξίας» δωρίζει αντί της Αγίας Γραφής, κάνει φιγούρα με κείμενο για την έστω και ολιγόλεπτη γνωριμία του με τους έξι (;) νέους αγίους της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

«Η γνωριμία μου [υποστηρίζει ο επίσκοπος Κλεόπας] με τα πνευματικά αυτά αναστήματα της Εκκλησίας μας ήταν για μένα πολλαπλές μοναδικές πνευματικές εμπειρίες, καταλυτικές για τη διακονία μου στην Εκκλησία.

Οι άγιοι μου δίδαξαν τη διάκριση (!), να προσεύχομαι (!), να αγαπώ τη νοερά προσευχή και το κομποσκοίνι (!), τις ιερές ακολουθίες (!), τους λόγους και τις διδαχές των Πατέρων (!!!)».

Επίσκοπε Κλεόπα, με εξαίρεση τον πλανεμένο Σωφρόνιο του Έσσεξ που συγκαταλέγεις στους αγίους, ποιος από τους Ορθοδόξους αγίους που επαίρεσαι για τη γνωριμία του, θα χαιρόταν με τα αντιορθόδοξα καμώματά σου;

Κλεόπα… σιώπα! | ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ (wordpress.com)

ΕΥΗΜΕΡΙΑ, ΤΟ ΑΒΑΤΑΡ ΤΗΣ ΕΥΤΥΧΙΑΣ - Roberto Pecchioli (Μέρος πρώτο)

Οι ουτοπίες του Διαφωτισμού είχαν καταστροφικά αποτελέσματα. Η μεγάλη αποτυχημένη υπόσχεση της νεωτερικότητας είναι η ευτυχία: μόλις καταργηθεί η έρευνά (επιδίωξή) της, όλα μετατοπίζονται στην ευημερία, στην υλική κατανάλωση.

Αμερικανική Διακήρυξη Ανεξαρτησίας. 4 Ιουλίου 1776.

Η ευτυχία είναι η μεγάλη αποτυχημένη (ανεκπλήρωτη) υπόσχεση της νεωτερικότητας, που διασταυρώνεται από τις μεγάλες αφηγήσεις της προόδου, της ελευθερίας και της ευτυχίας. Η ουτοπία του Διαφωτισμού είχε καταστροφικά αποτελέσματα, μετατρέποντας σύντομα σε απελευθέρωση της ύλης, που ανέτρεψε το όραμα της ζωής των Ευρωπαίων και των Αμερικανών. Ο Τόμας Τζέφερσον, εμπνευστής της Αμερικανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας στις 4 Ιουλίου 1776, πρέπει πιθανώς να έχει παραλείψει την τεράστια σημασία του προοιμίου που του αποδίδεται, στο οποίο δηλώνει: Θεωρούμε τις ακόλουθες αλήθειες αυτονόητες: Όλοι οι άνθρωποι δημιουργούνται ίσοι. Έχουν προικιστεί από τον Δημιουργό με ορισμένα αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα. Μεταξύ αυτών των δικαιωμάτων είναι η ζωή, η ελευθερία και η επιδίωξη της ευτυχίας.

Ας επιχειρήσουμε μια αξιολόγηση του εύρους, του πεδίου εφαρμογής, των αποτελεσμάτων και των συνεπειών της προαναφερθείσας φόρμουλας, που διατυπώθηκε με τόση σοβαρότητα και χαιρετίστηκε στην Ευρώπη από τον πιο ριζοσπαστικό από τους Γάλλους επαναστάτες, τον Louis-Antoine Saint-Just (Λουί-Αντουάν Σεν Ζυστ). Σε μια ομιλία του το 1794, λίγο μετά την ψήφιση του νόμου του τρόμου, ήλπιζε ότι η αγάπη για την αρετή και την ευτυχία, μια «νέα ιδέα στην Ευρώπη», θα εξαπλωθεί στη Γαλλία. Λίγο πολύ τα ίδια χρόνια, ο οικονομολόγος γιος του Διαφωτισμού και της Επανάστασης, Jean Baptiste Say, όρισε την ατομική ευτυχία ως προς τη σύγκριση μεταξύ της ποσότητας των υλικών αναγκών και της ικανότητας ικανοποίησής τους, δηλώνοντας: «η ευτυχία είναι ανάλογη με την ποσότητα προϊόντων που έχει κανείς στη διάθεσή του». Παρόμοια συλλογίστηκε και ο Άγγλος Jeremy Bentham, για τον οποίο η ευτυχία συνέπιπτε με τη χρησιμότητα. Με βάση αυτό γεννήθηκε η νεωτερικότητα και αναπτύχθηκε μέχρι σήμερα.

Γιατί δεν είμαστε σήμερα πιο ευτυχισμένοι από τους προγόνους μας, παρά τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο, τη μεγαλύτερη ψυχαγωγία και το προσδόκιμο ζωής που επεκτείνονται από την ιατρική πρόοδο; Η ευτυχία ορίζει μια διαρκή κατάσταση του νου που περιλαμβάνει τη χαρά της ζωής, την προσμονή, την προοπτική, την γόνιμη ένωση με τον περιβάλλοντα κόσμο, ενώ η ευημερία είναι ένα ουσιαστικά αισθητηριακό περαστικό συναίσθημα!

 Ακούγοντας την ιστορία, κανένα πολιτικό καθεστώς, καμία ανθρώπινη ιδεολογία δεν κατάφερε να πετύχει την ευτυχία. Το σύστημα της φιλελεύθερης αγοράς έχει αντικαταστήσει την ευτυχία, μια πνευματική συνθήκη, με το υλικό υποκατάστατό της, την ιδέα (και την πρακτική) της ευημερίας. Είναι ένα μαγικό κόλπο, μια προσομοίωση τέλεια συντονισμένη με τους μηχανισμούς των δημοσίων σχέσεων, του μάρκετινγκ και της διαφήμισης που μετατρέπονται σε ιδεολογία, όραμα του κόσμου. Ένας Γάλλος διανοούμενος ενάντια στο ρεύμα, ο Philippe Grasset, παρατηρώντας τα ατελείωτα διαφημιστικά αποσπάσματα σε μια από τις διαφορετικές τηλεοπτικές αλυσίδες, εξηγεί ότι «συνειδητοποίησε με έναν πολύ δυνατό, αν όχι βάναυσο τρόπο, σαν μια αστραπή που ξαφνικά φωτίζει τήν φανταστική αλλαγή σε αυτές τις δραστηριότητες από την αρχή, της δεκαετίας του 1960». Μέσα στο όργιο των μηνυμάτων, αναγνωρίζοντας το εύρος των μέσων που χρησιμοποιήθηκαν, τήν επιδεικτική πολυτέλεια, το εύρος στη χρήση των πιο εκλεπτυσμένων τεχνολογιών για την κατασκευή των εικόνων που αποτελούν τόσα μηνύματα, ο Grasset υπογραμμίζει την εξαιρετική μοναδικότητα ενός λόγου στον οποίο η ιδεολογική μορφή προηγείται της ιδιαιτερότητας του περιεχομένου, του ίδιου του περιεχομένου, γιά νά γίνει η ανακοίνωση μιας πειστικής αλλά ανελέητης ιδεολογίας.

Στην επικοινωνία που γενικά ονομάζουμε διαφήμιση, εκδηλώνεται μια βαθιά ιδεολογία της μορφής που ξεπερνά τον εαυτό της. Οποιαδήποτε συζήτηση αποκλείεται, δεν εγείρεται ούτε γίνεται παραδεκτή η παραμικρή αντίρρηση. Η νεωτερικότητα γίνεται μετανεωτερικότητα στον ατομικισμό και στον ορίζοντα μιας μετα-ελευθεριακής κοινωνίας, εμποτισμένης με μια πολυπολιτισμικότητα που αποτελείται από υποχρεωτικές ποσοστώσεις, παγκοσμιοποιημένη παραγωγικότητα που γιορτάζει και αναπαράγει τον εαυτό της αποικίζοντας τη φαντασία μέσω του επαναληπτικού καταναγκασμού. Δεν υπάρχει εναλλακτική στο σύστημα, και γιατί θα έπρεπε να υπάρχει, εάν το ρητό μήνυμα το υποθέτει ως το μόνο ικανό να διασφαλίσει την ευημερία, λιγότερη ευτυχία μιας ανθρωπότητας όλο και λιγότερο sapiens.

Από τη στιγμή που η μετανεωτερικότητα ζει στο άγχος της ρύθμισης των πάντων, εφηύρε μέρες αφιερωμένες στις πιο ποικίλες αιτίες. Η Παγκόσμια Ημέρα Ευτυχίας γιορτάζεται στις 20 Μαρτίου κάθε έτους υπό την αιγίδα του ΟΗΕ, κάτι που από μόνο του εξασφαλίζει το φιάσκο της πρωτοβουλίας. Σε μια ταραγμένη και μελαγχολική κοινωνία, σκόπιμα χαμόγελα και χειρονομίες ψεύτικου ενθουσιασμού ευδοκιμούν κάτω από την ιδεολογική αυτοκρατορία της «θετικής» σκέψης, ανάμεσα σε κουρασμένους πανηγυρισμούς, κενές φράσεις, μεγαλειώδεις κοινοτοπίες. Η ευτυχία, που αποτελούσε πυλώνα της πολιτικής σκέψης του Αριστοτέλη - αν και προοριζόταν για τον Θεό - ανάγεται, στις σύγχρονες κοινωνίες της αγοράς, σε μια ψυχολογική και οικονομική κατηγορία που πρέπει να γιορτάζεται σε καθορισμένη ημερομηνία. Αποχαρακτηρίζεται ως ευημερία ώστε να υπολογίζεται με κομψές εξισώσεις, σκοπός των οποίων είναι η μέτρηση της ποιότητας ζωής μέσω υλικών προτύπων.

Η πρόθεση είναι να οριστεί μια κατάσταση του νου με στατιστικούς όρους, μια εννοιολογική κατηγορία που αποφεύγει τον αριθμητικό υπολογισμό, καθώς βασίζεται σε ένα αναπόφευκτο μεταφυσικό στοιχείο. Οι λεγόμενοι ειδικοί αδυνατούν να αποδεχτούν, με μαθηματικά μοντέλα στό χέρι, ότι οι πιο ευημερούσες οικονομικά κοινωνίες πλήττονται από επιδημίες κατάθλιψης, δυστυχίας που χαρακτηρίζεται από τον πόνο μέχρι τίς πολλές αυτοκτονίες που αναφέρονται στις ειδήσεις. Η «τεχνική» λύση αναζητείται με βιοϊατρικούς όρους, με την άνοδο μιας εκπληκτικής επιστήμης της ευτυχίας. Η ύπαρξή της και μόνο καταδεικνύει την τρομερή κατάχρηση της λέξης «επιστήμη», καθώς και τον επείγοντα χαρακτήρα μιας φιλοσοφίας της επιστήμης που νά βασίζεται σε πιο στέρεα ηθικά και γνωσιολογικά θεμέλια.

Μια βραδιά στη Madame Geoffrin di Lemonnier, 1812.

Οι ουτοπίες του Διαφωτισμού είχαν καταστροφικά αποτελέσματα. Η μεγάλη αποτυχημένη υπόσχεση της νεωτερικότητας είναι η ευτυχία: μόλις καταργηθεί η έρευνά της, όλα μετατοπίζονται στην ευημερία, στην υλική κατανάλωση.

Οι κριτικές που στοχεύουν αυτή τη διάφανη ιδεολογία της ευτυχίας που εκφράζεται με όρους υλικής ευημερίας που περιγράφεται με αριθμούς δεν είναι σε θέση να σημειώσουν πρόοδο στο ισχυρό μέτωπο της λεγόμενης θετικής σκέψης, που στοχεύει στην «ευτυχισμένη» έκσταση μέσω της εμπορευματικής μορφής. Το σφρίγος της κριτικής, σε συνδυασμό με την απελπιστική πρακτική της αναποτελεσματικότητα, οδηγεί στην πολιτική αδυναμία οποιασδήποτε κριτικής ή σύγκρουσης ιδεών σε δημοκρατίες που βασίζονται στην αγορά. Στον ορίζοντα του ανθρωπολογικού φιλελευθερισμού, που δεν αγνοεί καμία πτυχή της ζωής, η ευτυχία συλλαμβάνεται ως μια καθολική ιδιότητα που βιώνεται υποκειμενικά ως ευημερία. Σε σύγχυση με την κατάσταση του νου που σχετίζεται με τη βιολογική υγεία, η ευτυχία ταυτίζεται με την ευημερία, μια αδιαφανής έννοια που ανάγει το πρόβλημα της ευτυχίας σε βιοχημεία.

Τα αγχολυτικά, τα αντικαταθλιπτικά και τα ευφορικά φάρμακα εξαπλώνονται, γελοία εγχειρίδια που υπόσχονται αυτοδημιούργητη ευτυχία τυπώνονται και γίνονται best-seller. Θα ήταν γέλιο, θα ήταν πηγή καλού χιούμορ αν το χαμόγελο δεν περιείχε μια σαρδόνια πίκρα. Σε αυτά τα μικρά έργα, τις μικρές οπερέτες εξυψώνονται εκατομμύρια ελαχιστοποιημένα «εγώ» που ζουν σε μια εγωκεντρική, υποκειμενική αλλά αδιαμφισβήτητη διάσταση. Εύθραυστες  προσωπικότητες «αυτογνωσίας» μασούν με απόλαυση προϊόντα οικολογικής καθαρότητας, σημειώνουν κάθε τάση της ψυχής, τους κιρκάδιους ρυθμούς του σώματος, καταγράφουν όνειρα και καρδιακούς παλμούς, καλωσορίζουν κάθε παρατήρηση της γύρω πραγματικότητας στην οποία κάθε λεπτομέρεια ορίζεται σε συνάρτηση με τήν ατομική ευημερία. Οι «απελευθερωμένες», κοσμοπολίτικες συνειδήσεις ασκούν την πιο σχολαστική αυτοανάλυση αναζητώντας μια διαρκή ισορροπία, πεπεισμένες ότι ο κόσμος περιστρέφεται γύρω από το υπερτροφικό και άρα δυστυχισμένο εγώ τους. Ένα σύμπαν στο μέγεθος του ομφαλού.

Εφόσον η μετανεωτερικότητα ζει στο άγχος της ρύθμισης των πάντων, έχει εφεύρει μέρες αφιερωμένες στις πιο ποικίλες αιτίες.

Οι ψεύτικες θρησκείες της αυτογνωσίας εκφράζουν επίπονα τα θαύματα της εγωλατρίας στην εξατομικευμένη μορφή μιας διανεμητικής καθολικής ευτυχίας, που βιώνεται ως δικαίωμα. Το πρόβλημα είναι ότι το άτομο, η υποκειμενική συνείδηση, δεν συντηρείται: απαιτεί έναν ουσιαστικό δεσμό, τη σύγκριση με τους άλλους. Η ατομική ταυτότητα προκύπτει από το να ανήκεις σε μια κοινή δομή, η οποία φανερώνει την αδυναμία να είναι κάποιος άνθρωπος αν δεν βρίσκεται σε επικοινωνία με άλλους ανθρώπους. Η ίδια η ιδέα της ευτυχίας είναι ένα ιστορικό προϊόν των πραγματικών συνθηκών και όχι ένα αφηρημένο καθολικό κριτήριο που ισχύει για όλους με βάση στατιστικές παραμέτρους. Η ευτυχία ορίζεται με χίλιους διακριτούς, αμέτρητους τρόπους, πολύ λιγότερο με την κενή διαφημιστική αισιοδοξία της σύγχρονης σκέψης που στοχεύει στη στατιστική: τήν ευτυχία τών λογιστών.

Η Μεγάλη Ύφεση του 1929.

Στη δεκαετία του 1920 έφτασε στις ΗΠΑ το πρώτο κύμα σύγχρονης επικοινωνίας, μια βουλιμική μοντερνιστική άνοια. Στα τρελά και βρυχόμενα χρόνια του Φιτζέραλντ, πριν καταλήξει στο κραχ του 1929 και βυθιστεί στη Μεγάλη Ύφεση, γινόταν λόγος για τη φιλοσοφία της ευτυχίας (ή της αισιοδοξίας). Σήμερα είναι κάτι άλλο, μια μινιμαλιστική πρακτική ύπαρξης ή μάλλον η απλή δυνατότητα ύπαρξης. Αυτό που επιδιώκεται είναι ένα είδος «υπέρ τά πάντα», ένα είδος "υπερ-παντός", του οποίου το αποτέλεσμα είναι ο διανθρωπισμός (1) και ο Homo Deus. Εκφράζεται μια φιλοσοφία της στιγμής, το Big Now, τό μεγάλο τώρα, του οποίου το κέντρο δεν είναι πια η ευτυχία αλλά η ευημερία. Είναι μια χυδαία και εμπορική παρωδία, μια εννοιολογική ληστεία, μια προσομοίωση που στήθηκε ως τοτέμ από την καταναλωτική κοινωνία. Είναι η εμπορευματοποίηση της έννοιας της ευτυχίας προς όφελος της ιδεολογίας του συστήματος, της αγοράς, της επιθυμίας, της κατανάλωσης. Μια ανθρωπολογική επανάσταση που χτίστηκε γύρω από το τραπέζι σήμαινε ότι τό comfort, η άνεση, η ευκολία - μια περαιτέρω χυδαιοποίηση της ευημερίας - πήραν τη θέση τους ανάμεσα στις θεμελιώδεις αξίες, σε σημείο να γίνουν η κατ' εξοχήν φιλοδοξία της νέας ιδεολογίας που προορίζεται να διαιωνίσει τους κανόνες τού συστήματος.

Η ευτυχία χειραγωγήθηκε; Σε σύγχυση με την κατάσταση του νου που σχετίζεται με τη βιολογική υγεία, η ευτυχία ταυτίζεται με την ευημερία, μια αδιαφανής έννοια που ανάγει το πρόβλημα της ευτυχίας σε βιοχημεία! 

 Οι ψυχολόγοι διακρίνουν τις εργαλειακές οργανικές αξίες (μέσα) από τις τερματικές τελικές αξίες, οι οποίες βρίσκουν τον αυτοσκοπό τους. Έννοιες όπως η ασφάλεια, η ταχύτητα αποτελούν μέρος της λειτουργικής σφαίρας, ενώ η φιλία, η αγάπη και η ελευθερία είναι μέρος της τελικής σφαίρας. Ο Milton Rokeach, ο ψυχολόγος που θεώρησε αυτή την κλίμακα στη δεκαετία του 1960, ήταν ο πρώτος που έδειξε τήν άνεση ως «τελική» αξία, τήν κεντρική αρχή της ζωής. Σε αυτή τη βάση, η καταναλωτική κοινωνία μπόρεσε να μετατρέψει την ευημερία σε εμπόρευμα, μεταμφίεση ευτυχίας. Στην ουσία πούλησε την ευχαρίστηση, ή μάλλον την ελπίδα, την προσδοκία, αποκαλώντας την ευτυχία. Η ευημερία που μετατρέπεται σε υποχρεωτική αρχή είναι ένα μέσο για να γίνουν έννοιες όπως αυτή των «πολιτών του κόσμου» - η γλώσσα της παγκοσμιοποίησης - να μεταβούν από μια ιδέα με τη δική της εννοιολογική αξιοπρέπεια σε μια χυδαία μετα-ιδεολογία που ενσωματώνεται στον απεριόριστο καταναλωτισμό. Αποτέλεσμα της οποίας είναι η αναπαραγωγή του Συστήματος στην υπερφιλελεύθερη μορφή του.

Εν τω μεταξύ, το χάσμα μεταξύ εκείνων που μπορούν να επεκτείνουν την ευημερία σε νέες ψεύτικες ανάγκες, ιδιοτροπίες ή ανέσεις και όλων των άλλων συνεχίζει να βαθαίνει. Η έκπληξη των οικονομολόγων για την έλλειψη ευτυχίας των ευκατάστατων εμπλουτίστηκε από τη συμβολή του Richard Easterlin, του θεωρητικού του παραδόξου που φέρει το όνομά του. Έκπληκτος από την ευθυμία που παρατήρησε στις φτωχές χώρες, δημιούργησε ένα επιτυχημένο μαθηματικό μοντέλο

Ρίτσαρντ Ίστερλιν.

(όλα σήμερα πρέπει να εκφράζονται με εξισώσεις!) καταδεικνύοντας την κακή φτωχή σχέση μεταξύ εισοδήματος, υλικής ευημερίας και ευτυχίας.

Μια ξεκάθαρη αποτυχία, αποδεδειγμένη  γεωμετρικά, του έργου που προέκυψε με τον Διαφωτισμό πριν από δυόμισι αιώνες, την πηγή των μεγάλων αφηγήσεων της προόδου και της ευτυχίας. Πράγματι, ακόμη και οι πιο υλιστές άνθρωποι ήταν πεπεισμένοι εκείνη την εποχή ότι η τεχνική πρόοδος ήταν συνώνυμη με την ηθική πρόοδο. Ο άνθρωπος, σύμφωνα με το όραμα του Condorcet, θα ήταν ικανός να κατανοήσει την ευθύνη για την ευημερία και να ζήσει μιά ζωή πιο ευτυχισμένη, αφού πίστευε ότι η σχέση μεταξύ ελευθερίας και ευτυχίας ήταν εμφανής. Η ελευθερία δεν θεωρήθηκε μόνο το θεμέλιο ενός χειραφετισμένου πολιτικού σχεδίου, αλλά ο ουσιαστικός σύνδεσμος ενός συμβολαίου που έθετε την ελεύθερη επιλογή ως εκ των ων ουκ άνευ (απαραίτητη προϋπόθεση) της ευτυχίας. Το επόμενο βήμα της αφομοίωσης της κοινωνίας στην αγορά, το μάρκετινγκ, ήταν εύκολο – ψευδές συνώνυμο της ελεύθερης επιλογής του καταναλωτή – εγγυητή της ίδιας της δημοκρατίας.

Είναι πολύ εύκολο να δούμε ότι η νεωτερικότητα δεν τήρησε την υπόσχεσή της. Ο άνθρωπος δεν έχει κάνει σημαντική πρόοδο στο δρόμο προς την ευτυχία. Το αντίθετο φαίνεται να ισχύει, όχι μόνο σε στατιστικούς όρους που επιβεβαιώνουν ότι δεν είμαστε πιο ευτυχισμένοι από τους προγόνους μας παρά τον περισσότερο ελεύθερο χρόνο, τη μεγαλύτερη ψυχαγωγία και το προσδόκιμο ζωής που επεκτείνονται από την ιατρική πρόοδο. Μια αγωνία άγνωστη στις προηγούμενες γενιές έχει εξαπλωθεί. Ο αθεϊσμός σε συνδυασμό με τον πιο βαρύ υλισμό προκαλεί τη φρίκη του θανάτου, που φέρνει μαζί του την αδυναμία ανοχής, σύλληψης και ακόμη και παρατήρησης ασθένειας, δυστυχίας και κινδύνου. Η αναζήτηση της ευτυχίας, με όλο τον σεβασμό στον Τζέφερσον και στο αμερικανικό όνειρο, έχοντας εξαντλήσει τις ψευδαισθήσεις σχετικά με την ηθική πρόοδο της ανθρωπότητας, έγινε μια συγκλονιστική αποτυχία του Διαφωτισμού.

Το σύστημα της φιλελεύθερης αγοράς έχει αντικαταστήσει την ευτυχία με τόν «θεό της κατανάλωσης» ! 

 Τι μπορούμε λοιπόν να υποσχεθούμε στους ανθρώπους, και μάλιστα σε άτομα, αν η ευτυχία δεν είναι πλέον ένας εύλογος ορίζοντας; Ο καπιταλισμός, κληρονόμος και ωφελούμενος της επαναστατικής καταιγίδας, βρήκε την απάντηση: το «κοσμικό» και απτό υποκατάστατο της ευτυχίας είναι η ευημερία. Επρόκειτο να προτείνει (επιβολή) σε γενιές ανίκανες να είναι ευτυχισμένες ένα είδος avatar, δηλαδή την ευημερία. [Δηλ. το θέμα ήταν να προταθεί (να επιβληθεί) στις γενιές που δεν είναι ικανές για ευτυχία ένα είδος άβαταρ, η ευημερία ακριβώς].Το avatar, που οι χρήστες του δικτύου το γνωρίζουν καλά, είναι μια αναπαράσταση, όχι μια συγκεκριμένη, πραγματική μορφή. Η ευημερία γίνεται το άβαταρ της ευτυχίας καθώς παίρνει την εμφάνισή της. Avatar, στα σανσκριτικά, σημαίνει "αυτός που κατεβαίνει". ήταν ο ορισμός της θεότητας που δεν εμφανιζόταν στους ανθρώπους παρά μόνο έμμεσα.

Η ευτυχία ορίζει μια διαρκή κατάσταση του νου που περιλαμβάνει τη χαρά της ζωής, την προσμονή, την προοπτική, την γόνιμη ένωση με τον περιβάλλοντα κόσμο, η ευημερία είναι ένα ουσιαστικά αισθητηριακό περαστικό/παροδικό συναίσθημα. Επομένως, υπάρχει μια φιλοσοφική παράδοση που μιλά για την ευτυχία, αλλά καμία δεν επικεντρώνεται στην ευημερία. Η κοινωνία της αγοράς περιφρονεί κάθε πνευματική ένταση, πολεμά κάθε ηθική που δεν βασίζεται στη στιγμή, στην ποσότητα, σε οτιδήποτε δεν είναι μετρήσιμο και πωλήσιμο. Για το λόγο αυτό, τα οικονομικά της υποκατάστατης ευτυχίας διαδίδουν την ιδέα ότι οι εξωτερικοί παράγοντες έχουν μικρή επίδραση στην ευημερία, η οποία είναι ένα ατομικό και ηδονιστικό γεγονός. Καταργεί έτσι την αναζήτηση της ευτυχίας, μετατοπίζοντάς την στην απόλαυση, προσφέροντας ευεξία, ευχαρίστηση, κατανάλωση. Όλα μαζί, δεν είναι παρά άβαταρ, ολογραφικές αναπαραστάσεις, υποκατάστατα που ενώνονται με την αρχή της εμπορευματοποίησης της ζωής μέσα από μια ψυχολογία του να έχεις, μια ψυχολογία της ύπαρξης. Η εποχή μας έχει φέρει σε πέρας την αναγωγή της ευτυχίας στον εργαλειακό υπολογισμό που εκφράζεται στη λογιστική μονάδα του χρήματος, ένα παγκόσμιο κίνητρο.

Ο Κάρολος Ντίκενς έγραψε στο Ντέιβιντ Κόπερφιλντ την αυγή της βιομηχανικής επανάστασης: «Ετήσιο εισόδημα είκοσι λίρες, ετήσια έξοδα δεκαεννέα λίρες δεκαεννέα σελίνια και έξι πένες. Αποτέλεσμα: ευτυχία. Ετήσιο εισόδημα είκοσι λίρες, έξοδα είκοσι λίρες και έξι πένες, αποτέλεσμα: Απόγνωση»

ΣΗΜΕΙΩΣΗ

(1) Ο μεταανθρωπισμός (ή ο διανθρωπισμός, μερικές φορές συντομογραφείται σε >H ή H+ ή H-plus) είναι ένα πολιτιστικό κίνημα που υποστηρίζει τη χρήση επιστημονικών και τεχνολογικών ανακαλύψεων για την αύξηση των φυσικών και γνωστικών ικανοτήτων και τη βελτίωση εκείνων των πτυχών της ανθρώπινης κατάστασης που θεωρούνται ανεπιθύμητες, όπως η ασθένεια και η γήρανση, επίσης με στόχο έναν πιθανό μετα-ανθρώπινο μετασχηματισμό.

BENESSERE, L’AVATAR DELLA FELICITÀ. (Parte prima) - Inchiostronero

Ὁ Ἱερὸς Χρυσόστομος γιὰ τὴν ἀποτομὴ τῆς ἁγίας κεφαλῆς τοῦ Τιμίου Προδρόμου

«Ἐν ἐκείνω τῷ καιρῶ ἤκουσεν Ἡρώδης ὁ τετράρχης τὴν ἀκοὴν Ἰησοῦ (:ἐκεῖνον τὸν καιρὸ ἄκουσε ὁ Ἡρώδης Ἀντίπας, ὁ τετράρχης τῆς Γαλιλαίας καὶ τῆς Περαίας, τὴ φήμη τοῦ Ἰησοῦ)»[Μάτθ.14,1]· διότι ὁ βασιλιὰς Ἡρώδης, ὁ πατέρας του, ποὺ εἶχε φονεύσει τὰ νήπια της Βηθλεὲμ καὶ τῶν περιχώρων της, εἶχε πεθάνει.
Ὁ εὐαγγελιστὴς δὲν σημειώνει ἁπλῶς καὶ χωρὶς αἰτία τὸν καιρό, ἀλλὰ γιὰ νὰ πληροφορηθεῖς τὴν ἀλαζονεία καὶ τὴν ἀδιαφορία τοῦ τυράννου· διότι δὲν πληροφορήθηκε ἀπὸ νωρὶς τὰ σχετικὰ μὲ Αὐτόν, ἀλλὰ μετὰ ἀπὸ πολὺ χρόνο. Τέτοιοι δηλαδὴ εἶναι αὐτοὶ ποὺ κυβερνοῦν καὶ περιβάλλονται ἀπὸ πολὺ μεγάλη ὑλικὴ δύναμη. Τὰ πληροφοροῦνται αὐτὰ πολὺ ἀργά, ἐπειδὴ δὲν ἀσχολοῦνται καὶ πολὺ μὲ αὐτά. Ἐσὺ ὅμως, σὲ παρακαλῶ, πρόσεξε πόσο σπουδαῖο πράγμα εἶναι ἡ ἀρετή· διότι μολονότι εἶχε πλέον πεθάνει ὁ ἐνάρετος Ἰωάννης, τὸν φοβᾶται, καὶ ἀπὸ τὸν φόβο φιλοσοφεῖ καὶ γιὰ τὴν...ἀνάσταση· διότι λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς παρακάτω: «καὶ εἶπε τοῖς παισὶν αὐτοῦ· οὗτος ἐστιν Ἰωάννης ὁ βαπτιστής· αὐτὸς ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ διὰ τοῦτο αἳ δυνάμεις ἐνεργούσιν ἐν αὐτῶ(:καὶ εἶπε στοὺς αὐλικούς του: “Αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης ὁ Βαπτιστής? αὐτὸς ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκροὺς μὲ νέα ἀποστολὴ ἀπὸ τὸν Θεό. Καὶ γι’ αὐτὸ οἱ ὑπερφυσικὲς δυνάμεις ἐνεργοῦν μέσα ἀπ’ αὐτόν”)»[Μάτθ.14,2].

Εἶδες τὴν ἔκταση ποῦ ἔλαβε ὁ φόβος; Διότι οὔτε καὶ τότε τόλμησε νὰ πεῖ κάτι στὸν ἔξω κόσμο, ἀλλὰ καὶ τότε τὸ λέγει μόνο στοὺς αὐλικούς του. Καὶ αὐτὴ ὅμως ἡ σκέψη τοῦ εἶναι στρατιωτικὴ καὶ παράλογη. Καθόσον καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἀναστήθηκαν ἀπὸ τοὺς νεκροὺς καὶ κανεὶς δὲν ἔκανε κανένα παρόμοιο θαυματουργικὸ σημεῖο. Ἐγὼ νομίζω ὅτι τὰ λόγια αὐτὰ περιέχουν καὶ φιλοτιμία καὶ φόβο· διότι παρόμοιο πράγμα παθαίνουν οἱ παράλογοι ἄνθρωποι, οἱ ὁποῖοι δέχονται πολλὲς φορὲς μέσα τοὺς ἀντίθετα πάθη.

Ὁ Λουκᾶς ὅμως λέγει ὅτι τὸ πλῆθος ἔλεγε γιὰ τὸν Ἰησοῦ: «Ἤκουσε δὲ Ἡρώδης ὁ τετράρχης τὰ γινόμενα ὓπ αὐτοῦ πάντα, καὶ διηπόρει διὰ τὸ λέγεσθαι ὑπὸ τινῶν ὅτι Ἰωάννης ἐγήγερται ἐκ τῶν νεκρῶν, ὑπὸ τινῶν δὲ ὅτι Ἠλίας ἐφάνη, ἄλλων δὲ ὅτι προφήτης τὶς τῶν ἀρχαίων ἀνέστη(:ὅταν ἄκουσε ὅμως ὁ τετράρχης Ἡρώδης ὅλα τὰ θαυμαστὰ ποὺ γίνονταν ἀπὸ τὸν Ἰησοῦ, βρισκόταν σὲ μεγάλη ἀπορία· διότι μερικοὶ ἔλεγαν ὅτι ὁ Ἰωάννης ἀναστήθηκε ἀπ’ τοὺς νεκροὺς καὶ ὅτι αὐτὸς ἔκανε τὰ θαύματα. Μερικοὶ ἄλλοι πάλι ταύτιζαν τὸν Ἰησοῦ μὲ κάποιον ἀπ’ τοὺς ἄλλους προφῆτες καὶ ἔλεγαν ὅτι ἐμφανίστηκε πάλι ὁ Ἠλίας, ὁ ὁποῖος δὲν εἶχε πεθάνει ἀλλὰ εἶχε ἀναληφθεῖ. Κι ἄλλοι πάλι ἔλεγαν ὅτι ἀναστήθηκε κάποιος ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους προφῆτες)» [Λουκᾶ 9,7-8]. Ὁ Ἡρώδης ὅμως σὰν νὰ ἔλεγε κάτι πιὸ σοφὸ ἀπὸ τοὺς ἄλλους εἶπε αὐτό. Καταρχὴν λοιπὸν αὐτὸς κατὰ πολὺ φυσικὸ λόγο, ὅταν οἱ ἄλλοι ἔλεγαν ὅτι ὁ Ἰησοῦς εἶναι ὁ Ἰωάννης (διότι πολλοὶ τὸ ἰσχυρίζονταν καὶ αὐτό), τὸ ἀρνιόταν καὶ ἔλεγε μὲ ὑπερηφάνεια καὶ ἀλαζονεία ὅτι «ἐγὼ τὸν φόνευσα τὸν Ἰωάννη» [βλ. Μάρκ.6,16: «ἀκούσας δὲ ὁ Ἡρώδης εἶπεν ὅτι ὂν ἐγὼ ἀπεκεφάλισα Ἰωάννην, οὗτος ἐστιν· αὐτὸς ἠγέρθη ἐκ νεκρῶν(:ὅταν λοιπὸν ἄκουσε ὁ Ἡρώδης αὐτὰ ποὺ ἔλεγαν ὅλοι αὐτοὶ γιὰ τὸν Ἰησοῦ, εἶπε ὅτι αὐτὸς εἶναι ὁ Ἰωάννης ποὺ ἐγὼ τὸν ἀποκεφάλισα. Αὐτὸς ἀναστήθηκε ἀπὸ τοὺς νεκροὺς)» καὶ Λουκᾶ 9,9: «Ἰωάννην ἐγὼ ἀπεκεφάλισα· τὶς δὲ ἐστιν οὗτος περὶ οὗ ἐγὼ ἀκούω τοιαῦτα;(:ἐγὼ τὸν Ἰωάννη τὸν ἀποκεφάλισα καὶ ἀπαλλάχθηκα ὁριστικὰ ἀπ’ αὐτόν. Ποιὸς ὅμως νὰ εἶναι αὐτὸς γιὰ τὸν ὁποῖο ἐγὼ ἀκούω ὅτι ἐνεργεῖ τέτοια παράδοξα ἔργα; Καὶ ζητοῦσε νὰ δεῖ τὸν Ἰησοῦ)»]. Ὅταν ὅμως ἡ φήμη αὐτὴ ἔπαψε, τότε πλέον καὶ αὐτὸς στὸ ἑξῆς λέγει τὰ ἴδια μὲ τὸν πολὺ κόσμο. Ἀκολούθως ὁ εὐαγγελιστὴς μᾶς διηγεῖται καὶ τὴν ἱστορία.

Καὶ γιατί λοιπὸν δὲν τὴν ἀνέφερε προηγουμένως; Ἐπειδὴ ὅλη ἡ συγγραφικὴ δράση τῶν εὐαγγελιστῶν ἀπέβλεπε στὸ νὰ ἐκθέσει τὴν ἱστορία τοῦ Χριστοῦ· καὶ δὲν ἔκαναν τίποτε ἄλλο ποὺ ἦταν ἄσχετο μὲ αὐτό, ἐκτὸς βέβαια ἐὰν καὶ αὐτὸ ἐπρόκειτο νὰ συμβάλλει στὸν σκοπὸ τοὺς αὐτό. Συνεπῶς οὔτε τώρα θὰ μνημόνευαν τὴν ἱστορία τοῦ Ἰωάννη, ἐὰν δὲν ἐπρόκειτο γιὰ τὸν Χριστό, ἀλλὰ καὶ ἐπειδὴ ἔλεγε ὁ Ἡρώδης ὅτι ἀναστήθηκε ὁ Ἰωάννης. Ὁ Μάρκος πάλι λέγει ὅτι ὁ Ἡρώδης τιμοῦσε πάρα πολὺ τὸν ἄνδρα, παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἐλεγχόταν ἀπὸ αὐτὸν [Μάρκ. 6,20: «ὁ γὰρ Ἡρώδης ἐφοβεῖτο τὸν Ἰωάννην, εἰδῶς αὐτὸν ἄνδρα δίκαιον καὶ ἅγιον, καὶ συνετήρει αὐτόν, καὶ ἀκούσας αὐτοῦ πολλὰ ἐποίει καὶ ἠδέως αὐτοῦ ἤκουε(:καὶ δὲν μποροῦσε ἡ Ἡρωδιάδα νὰ σκοτώσει τὸν Ἰωάννη, διότι ὁ Ἡρώδης τὸν φοβόταν ἐπειδὴ τὸν σεβόταν ὁ λαός, ἀλλὰ καὶ ἐπιπλέον ἐπειδὴ ἤξερε ὅτι εἶναι ἄνθρωπος δίκαιος καὶ ἅγιος. Καὶ γι’ αὐτὸ τὸν κρατοῦσε στὴ ζωή. Καὶ ὅταν κάποτε τὸν ἄκουσε στὴ φυλακή, ἔκανε πολλὰ ἀπὸ ἐκεῖνα ποὺ τὸν συμβούλευσε ὁ Ἰωάννης. Καὶ κάθε φορᾶ ποὺ τὸν συναντοῦσε, τὸν ἄκουγε μὲ εὐχαρίστηση)»].Τόσο μεγάλο πράγμα εἶναι ἡ ἀρετή.

Roberto Pecchioli - Ο Τζορτζ Σόρος και η Ανοιχτή Κοινωνία (6)

Συνέχεια από:  Κυριακή 27 Αυγούστου 2023

KATA ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΥ (ΤΟ ΑΝΤΙΦΩΝΟ ΤΟΥ ΣΟΡΟΣ)

Επιμέλεια Lorenzo Maria Pacini

Η ΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΗ ΣΤΕΡΛΙΝΑ ΚΑΙ ΤΗ ΛΙΡΕΤΑ

Η χρηματοπιστωτική επιχείρηση που έκανε διάσημο τον Τζορτζ Σόρος ήταν αυτή που γονάτισε τις κυβερνήσεις του Ηνωμένου Βασιλείου και της Ιταλίας και έμεινε στην ιστορία ως η "Μαύρη Τετάρτη" της 16ης Σεπτεμβρίου 1992, η ημέρα της κερδοσκοπικής επίθεσης στη λίρα. Το ιστορικό ανάγεται στο 1979, όταν τα κράτη της τότε ΕΟΚ (Ευρωπαϊκής Οικονομικής Κοινότητας) υπέγραψαν το ΕΝΣ (Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα), μια συμφωνία για τη διατήρηση της συναλλαγματικής ισοτιμίας μεταξύ των νομισμάτων των χωρών μελών εντός μιας σταθερής ζώνης έναντι του ECU, της εικονικής ευρωπαϊκής λογιστικής μονάδας που καθοριζόταν με βάση τη μέση αξία των νομισμάτων. Το εύρος ορίστηκε στο 2,25%, εκτός από τις χώρες με υψηλό πληθωρισμό, συμπεριλαμβανομένης της Ιταλίας και της Μεγάλης Βρετανίας, το οποίο διευρύνθηκε στο 6%. Η υπέρβαση του ανώτατου ορίου θα οδηγούσε σε παρέμβαση της κεντρικής τράπεζας του οικείου κράτους.

Τα προειδοποιητικά μηνύματα το 1992 προήλθαν στην Ιταλία από την αποτυχία των δημοπρασιών των BOTs (συνήθεις κρατικές συναλλαγματικές), οι οποίες δεν μπορούσαν πλέον να αγοραστούν από το ίδρυμα έκδοσης λόγω του καταστροφικού "διαζυγίου" μεταξύ του Υπουργείου Οικονομικών και της Τράπεζας της Ιταλίας. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Τράπεζα της Αγγλίας δεν ήθελε να αυξήσει το κόστος του χρήματος, έναν κλασικό αντιπληθωριστικό ελιγμό. Η πρόσφατα επανενωμένη Γερμανία αύξανε τα επιτόκια για να στηρίξει την ανασυγκρότηση της οικονομίας της πρώην Ανατολικής Γερμανίας. Σε αυτό το συγκεχυμένο τοπίο, το Quantum Fund επιτέθηκε βίαια στην ιταλική λιρέτα και τη βρετανική λίρα, προκαλώντας την έξοδο των δύο νομισμάτων από το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα. Ο Αμερικανός χρηματοδότης σορτάρισε περισσότερες από δέκα δισεκατομμύρια στερλίνες. Μέσα σε μία μόνο ημέρα και μόνο με τη συναλλαγή της στερλίνας, ο Σόρος αποκόμισε καθαρό κέρδος 1,1 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Η ταυτόχρονη επίθεση στη λιρέτα, με παρόμοιο τρόπο, εκτόπισε πλήρως την Τράπεζα της Ιταλίας, της οποίας διοικητής ήταν ο Carlo Azeglio Ciampi. Ο Σόρος είχε αντιληφθεί ότι η Ιταλία δεν είχε καμία προστασία για να υπερασπιστεί το νόμισμά της μετά τις δηλώσεις του διοικητή της Bundesbank, της γερμανικής κεντρικής τράπεζας, Χέλμουτ Σλέσινγκερ, ο οποίος κατέστησε σαφές -με προφανή στόχο να επιφέρει πλήγμα στην Ιταλία και τη βιομηχανική της παραγωγή- ότι δεν θα κουνήσει ούτε το δαχτυλάκι του για την υπεράσπιση της λιρέτας.

Επανειλημμένα, ο μεγιστάνας της Ανοιχτής Κοινωνίας έχει δηλώσει ότι δεν εκμεταλλεύτηκε καμία εμπιστευτική πληροφορία στην περίσταση, αλλά ενήργησε με βάση τη διαίσθησή του και την αρχή της αντανακλαστικότητας. Δεν έχουμε πειστεί, τουλάχιστον όσον αφορά την Αγγλία. Η Τράπεζα της Αγγλίας επιστράτευσε πενήντα δισεκατομμύρια στερλίνες από τα αποθεματικά της για να αποκρούσει το χτύπημα χωρίς επιτυχία και ο Νόρμαν Λάμοντ, υπουργός Οικονομικών, αναγκάστηκε να μειώσει δραστικά τα επιτόκια και να βγει από το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (ΕΝΣ). Ήταν, σύμφωνα με τα λόγια του συνήθως συμπονετικού υπουργού, το πιο παραληρηματικό οικονομικό χάος στην ιστορία, από το οποίο ο Σόρος βγήκε νικητής και στη μέγγενη, όπως λέγεται, έντονης έξαρσης. Ο Σόρος ανέλαβε την ευθύνη στα μέσα ενημέρωσης για τις επιχειρήσεις αυτές. Χάρηκε που ο διεθνής Τύπος τον περιέγραψε ως τον μεγάλο μαριονετίστα, τον χρηματοδότη-χειραγωγό. Πίσω του, στην πραγματικότητα, υπήρχαν ακόμη μεγαλύτερα συμφέροντα, η βούληση για σαμποτάζ της Ευρώπης, οι εμπνευστές της οποίας βρίσκονταν εν μέρει στην Αμερική (οι αμερικανικές τράπεζες ήταν οι δεύτεροι μεγαλύτεροι δικαιούχοι της επίθεσης του Σόρος), αλλά ίσως και σε κύκλους της Αγγλοσφαίρας που ήταν αποφασισμένοι να αποτρέψουν την οικονομική ολοκλήρωση του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ευρώπη. Ένα στόχο που πέτυχαν, αφού η στερλίνα εξακολουθεί να υπάρχει και η κυβέρνηση της Αυτού Μεγαλειότητας της Βρετανίας έχει αναλάβει εκ νέου έναν διεθνή, οικονομικό, χρηματοπιστωτικό και γεωπολιτικό ρόλο αυτόνομο από την Ευρώπη μετά την αποχώρησή της από την ΕΕ (Brexit).

(συνεχίζεται)

1992: Οταν ο Σόρος στραγγάλισε τη στερλίνα

Vaslin Jacques Marie, 21 Σεπτεμβρίου 2012 (ΤΑ ΝΕΑ)

Η απουσία πολιτικής ενότητας στην Ευρώπη ευνοεί την κερδοσκοπία εις βάρος του ευρώ. Η Βόρεια Ευρώπη αναπτύσσεται όταν αυτή του Νότου βυθίζεται στην ύφεση. Ο κίνδυνος διάλυσης της ευρωζώνης είναι κραυγαλέος. Και η Ελλάδα τέθηκε υπό κηδεμονία, γεγονός που δεν διευθετεί απολύτως τίποτε. Η κατάσταση αυτή θυμίζει τις συνθήκες της επίθεσης του Τζορτζ Σόρος εναντίον της στερλίνας, πριν από 20 χρόνια.

Το τέλος των συμφωνιών του Μπρέτον Γουντς, το 1971, σηματοδοτεί την αρχή της διακύμανσης της ισοτιμίας των νομισμάτων. Οι ευρωπαϊκές χώρες, της Βρετανίας περιλαμβανομένης, αποφασίζουν στις 10 Απριλίου 1972 να εφοδιαστούν με ένα σύστημα σταθερών ισοτιμιών με το «ευρωπαϊκό νομισματικό φίδι». Η διαχείριση αυτού του συστήματος όμως σύντομα κατέστη αδύνατη. Αντικαταστάθηκε στις 13 Μαρτίου 1979 από το Ευρωπαϊκό Νομισματικό Σύστημα (ΕΝΣ).

Τα ευρωπαϊκά νομίσματα έχουν τώρα περιθώριο διακύμανσης 2,25% γύρω από ένα εικονικό νόμισμα, το ECU (European Currency Unit, Ευρωπαϊκή Νομισματική Μονάδα). Οι ισοτιμίες διατηρούνται χάρη στην αλληλεγγύη των κεντρικών τραπεζών. Το σύστημα αυτό ευνοεί το εμπόριο στο εσωτερικό της Ενωσης, καθώς οι επιχειρήσεις δεν έχουν τον κίνδυνο του συναλλάγματος. Σε αντιστάθμισμα, αυτό σημαίνει επεμβάσεις των κεντρικών τραπεζών για να διατηρηθούν οι ισοτιμίες καθώς και μια σχετική ομοιογένεια των οικονομιών. Αν μια χώρα εξασθενήσει σε σχέση με τις άλλες, η αξία του νομίσματός της δεν αντανακλά πλέον αυτή της οικονομίας της. Η υποτίμηση καθίσταται αναπόφευκτη.

Το 1992, στο οικονομικό επίπεδο, η Ευρώπη βρίσκεται σε ύφεση. Η επανένωση της Γερμανίας κοστίζει κάθε χρόνο 150 δισ. μάρκα. Για να καταπολεμήσει τον πληθωρισμό που προκαλείται η Μπούντεσμπανκ αυξάνει τα επιτόκιά της, κάτι που έχει ως αποτέλεσμα την άνοδο του μάρκου. Οι άλλες ευρωπαϊκές χώρες αναγκάζονται να αυξήσουν, με τη σειρά τους, τα επιτόκια για να υπερασπιστούν τα νομίσματά τους.

Εξαιτίας μιας ενδημικής ανεργίας και ενός πληθωρισμού μεγαλύτερου αυτού των άλλων ευρωπαϊκών χωρών, η κατάσταση στη Βρετανία καθίσταται αφόρητη. Η βρετανική κυβέρνηση έχει δύο λύσεις: είτε να αυξήσει τα επιτόκια δανεισμού είτε να υποτιμήσει το νόμισμά της. Η πρώτη λύση, υπάρχει κίνδυνος να επιδεινώσει την ανεργία και επιπλέον το επιτόκιο της Τράπεζας της Αγγλίας είναι ήδη άνω του 10%. Όσο για την υποτίμηση, θα έθιγε την υπερηφάνεια της χώρας. Έτσι ο υπουργός Οικονομικών αποφασίζει να μην κάνει τίποτε.

Η ΑΝΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ. Ο Τζορτζ Σόρος θα θελήσει να επωφεληθεί από αυτή την αναποφασιστικότητα. Γεννημένος το 1930 στη Βουδαπέστη, πήγε σε ηλικία 17 ετών στη Βρετανία. Αφού πήρε πτυχίο από το Λόντον Σκουλ οφ Ικονόμικς, πηγαίνει το 1956 στις ΗΠΑ και επιλέγει την αμερικανική υπηκοότητα. Το 1973 δημιουργεί το επενδυτικό ταμείο Quantum.

Ο μηχανισμός που χρησιμοποιεί ο αμερικανός επενδυτής για να κερδοσκοπήσει επί των νομισμάτων είναι αρκετά απλός. Δανείζεται το νόμισμα που είναι υπερτιμημένο, όπως η στερλίνα το 1992, και το μετατρέπει σε νομίσματα που είναι υποτιμημένα, τη χρονιά εκείνη το μάρκο και το φράγκο. Μόλις η στερλίνα πέσει αρκετά, την ξαναγοράζει για να αποπληρώσει το δάνειο.

Την Τετάρτη 16 Σεπτεμβρίου 1992 το Quantum περνάει στην επίθεση μετατρέποντας σε άλλα νομίσματα σχεδόν 7 δισ. στερλίνες που είχε δανειστεί. Η επιχείρηση γίνεται με τυμπανοκρουσίες μαζί με τα ταμεία Caxton Corp και Jones Investment, καθώς και με τις αμερικανικές τράπεζες JP Morgan, Citicorp, Chase Manhattan και Bank of America, γεγονός που μεγεθύνει την κίνηση.

Αντιμέτωπη με μια τέτοια κερδοσκοπία, η Τράπεζα της Αγγλίας δαπανά 50 δισ. στερλίνες για να στηρίξει το νόμισμά της, αλλά μάταια. Οταν φτάνει στο τέλος των αποθεμάτων της, συνθηκολογεί. Την επομένη, η Βρετανία αποφασίζει να βγει από το ΕΝΣ και προχωρεί σε υποτίμηση 15%. Ο Τζορτζ Σόρος μπορεί τότε να αγοράσει ξανά στερλίνες και να αποπληρώσει το δάνειό του. Μέσα σε μερικές ώρες καταγράφει κέρδη άνω του ενός δισ. δολαρίων. Το βρετανικό υπουργείο Οικονομικών υπολογίζει τις απώλειές του σε 3,4 δισ. στερλίνες. Τα άλλα ευρωπαϊκά νομίσματα υποτιμώνται το ένα μετά το άλλο. Το ΕΝΣ δέχεται σοβαρό πλήγμα και την 1η Αυγούστου 1993 τα περιθώρια διακύμανσης των νομισμάτων αυξάνονται στο 15%.

Παραδόξως αυτή η περιβόητη Μαύρη Τετάρτη δεν είναι τόσο σκοτεινή για την αγγλική οικονομία. Η πτώση της στερλίνας κατέστησε σαφώς πιο ανταγωνιστικά τα προϊόντα στην ευρωπαϊκή αγορά. Η βρετανική οικονομία μπόρεσε έτσι να ανακάμψει.

Ο Ζακ-Μαρί Βαλέν είναι λέκτορας στο Ινστιτούτο Διοίκησης Επιχειρήσεων της Αμιένης στη Γαλλία.

ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΤΡΕΛΑ ΤΟΥ ΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΩΝ ΝΕΩΝ, ΣΤΗΝ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ, ΚΑΤΟΡΘΩΣΑΜΕ ΝΑ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΜΑΣ ΣΤΟΥΣ ΥΠΕΡΠΛΟΥΣΙΟΥΣ, ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΔΥΝΑΤΩΝΤΑΣ ΝΑ ΑΠΟΚΤΗΣΟΥΝ ΟΠΟΙΑΔΗΠΟΤΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΓΗΙΝΗ ΖΩΗ ΣΕ ΚΟΛΑΣΗ.

Η ΚΟΛΑΣΗ ΑΥΤΗ ΕΠΗΡΕΑΣΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΝΕΟΣΥΣΤΑΤΗ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΑΝΑΓΚΑΖΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΝΑ ΘΡΥΜΜΑΤΙΣΤΕΙ ΣΕ ΑΝΑΡΙΘΜΗΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΗΓΕΜΟΝΙΑ ΤΟΥ ΝΕΟΥ, ΧΩΡΙΣ ΚΑΜΜΙΑ ΕΠΙΓΝΩΣΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ ΤΗΣ ΠΟΛΛΑΠΛΟΤΗΤΟΣ ΠΟΥ ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΣΕ.

ΕΚΤΟΤΕ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ ΝΑ ΣΥΜΠΙΕΣΟΥΜΕ ΤΗΝ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ ΜΑΣ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΚΟΛΑΣΗΣ, ΑΝΑΣΤΑΙΝΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΠΑΡΕΚΚΛΙΣΗ ΤΟΥ ΠΑΛΑΙΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΓΩΝΙΖΟΤΑΝ ΣΤΟΥΣ ΑΙΩΝΕΣ ΝΑ ΑΠΟΦΥΓΕΙ ΤΗΝ ΚΑΙΝΩΣΗ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΔΙΑ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ.

ΚΑΙ ΖΟΥΜΕ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΝΕΟΒΑΡΛΑΑΜΙΣΜΟΥΣ, ΝΕΟΝΙΚΟΛΑΙΤΙΣΜΟΥΣ, ΝΕΟΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥΣ, ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ, ΝΕΟΑΚΑΔΗΜΙΕΣ, ΝΕΟΟΝΤΟΛΟΓΙΕΣ, ΝΕΑΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΟΥΣ ΝΕΟΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΕΣ, ΝΕΑ ΕΚΚΛΗΣΙΑ,ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΠΟΡΕΥΟΜΕΝΟΙ ΣΤΑΘΕΡΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟ.

Γιατί ο Θεός επιτρέπει την εξουσία ανθρώπου επί άνθρωπο. Μαξίμου του Ομολογητού

Μαξίμου του Ομολογητού

Στην παρακάτω επιστολή που απευθύνει ο άγιος Μάξιμος ο ομολογητής προς τον κουβικουλάριο Ιωάννη, εξηγεί θεολογικά το γιατί ο Θεός επιτρέπει την εξουσία ανθρώπου επί άνθρωπο. 
Ι’. ΠΡΟΣ ΙΩΑΝΝΗΝ ΚΟΥΒΙΚΟΥΛΑΡΙΟΝ[i]

Επειδή μου παραγγείλατε να σας γράψω τον λόγο για τον οποίο ο Θεός έκρινε δίκαιο ν’ αποφασίσει να ορίσει οι άνθρωποι να εξουσιάζονται από άλλους ανθρώπους, ενώ όλοι έχουν την ίδια φύση, και αποδεικνύει αυτή όλους, όσοι τη μετέχουν σύμφωνα με το απλό νόημά της, ομότιμους, θα πω σύμφωνα με τη δύναμή μου, χωρίς να κρύψω τίποτε, όσα έμαθα από σοφούς και μακαρίους άνδρες, περικόπτοντας για συντομία τα πολλά, όσα είναι ενδεχόμενο να λεχθούν για το θέμα. Λόγος αληθινός, όπως λένε, υπαγορεύει μυστικά, ότι ο άνθρωπος, που του έλαχε κατά χάρη του Δημιουργού του Θεού, η κυριαρχία όλου του ορατού κόσμου, εξαιτίας της κακής χρήσης των έμφυτων δυνάμεων της νοερής ουσίας που έχει, τρέποντας τις κινήσεις του προς τα παρά φύση, εισήγαγε για τον εαυτό του και όλον αυτόν τον κόσμο την αλλοίωση και τη φθορά σύμφωνα με τη δίκαιη κρίση του Θεού, για να μην φυλαχθεί αθάνατη για πάντα στις κινήσεις του η δύναμη της ψυχής, πράγμα βέβαια που είναι όχι μόνο το έσχατο σκαλί της κακίας και η ολοφάνερη έκπτωση της αληθινής οντότητας του ίδιου του ανθρώπου, αλλά και σαφής άρνηση της θείας αγαθότητας.

Γι’ αυτό και ο πολύμοχθος και πολυστένακτος αυτός βίος των ανθρώπων με τον πολύ παραλογισμό και την πολλή αταξία της ύλης που είναι η τροφός του, που φέρει και φέρεται πότε έτσι και πότε αλλιώς, και για να μιλήσω ακριβέστερα, φέρνοντας μαζί του στην κάθε φορά του όλους τους ανθρώπους, τους κάνει όλους μετόχους των ίδιων των δεινών του, και δεν αφήνει κανέναν απολύτως ελεύθερο από την ταραχή του. Και αυτό το πράγμα διατυπώθηκε σύμφωνα με τον τρόπο που πρέπει στη σοφία του Θεού, ώστε μαθαίνοντας κάποτε, έστω και αργά, τον παρόντα βίο, που τον ποθούμε και τον αγαπούμε παράλογα, με τις κατά περίπτωση ταλαιπωρίες που μας προκαλεί, και πόσο μας βλάπτει η φιλία προς αυτόν, να κατανοήσομε ότι πολύ πιο χρήσιμος από την αγάπη προς αυτόν είναι ο χωρισμός μας από αυτόν, και να κατακυρώσομε δίκαια το μίσος μας εναντίον του, και, αφού ξεφύγομε από την ανάμιξη και την ταραχή των ορατών, να μεταθέσομε με σωφροσύνη τόν πόθο μας στην ακλόνητη ταυτότητα των νοητών.

Αλλά επειδή με όλα τα κτυπήματα και τα μύρια δεινά που υποφέρομε, δεν ανεχόμαστε να διαλύσομε το δεσμό φιλίας μαζί του, διατύπωσε προνοητικά ο Θεός, σαν σοφός και αγαθός, το νόμο της βασιλείας για τους ανθρώπους, αναστέλλοντας έτσι από πολύ ενωρίς τη πολλή λύσσα της κακίας που είχε προβλεφθεί ότι θα συνέβαινε στη ζωή εξαιτίας της άνεσης, για να μη γίνουν οι άνθρωποι, σύμφωνα με το νόμο των ψαριών της θάλασσας, τροφή ο ένας του άλλου, αφού δεν θα υπήρχε κανένας επικεφαλής να εμποδίζει την άδικη επίθεση του δυνατότερου εναντίον του ασθενέστερου. Γι’ αυτό ίσχυσε για κάποιο διάστημα, όπως ήταν φυσικό, αναγκαστικά στο γένος των ανθρώπων η βασιλεία, λαμβάνοντας από τον Θεό σοφία κι εξουσία, και επιτράπηκε να χωριστεί η ισότιμη φύση σε άρχουσα και αρχόμενη, ώστε με τη μία να δέχεται όσους πείθονται νόμιμα στους θεσμούς της φύσης, και με την άλλη να τιμωρεί δίκαια όσους από αυθάδεια δεν θέλουν να υπακούσουν σ’ αυτούς, και βάσει αυτού χαρίζει τη δικαιοσύνη σε όλους ως επιβράβευση του πόθου και του φόβου, με την οποία εξαφανίζεται η ανωμαλία και η διαφορά της γνώμης του καθενός και αναδεικνύεται περίλαμπρα γαλήνια και ήμερη η ισότητα της φύσης όλων. Αυτό δεν θα γινόταν ποτέ, αν ο φόβος δεν τιμωρούσε την αλόγιστη ορμή των πολλών προς την αταξία και δεν οδηγούσε με την βία προς την ημερότητα των φρονίμων. Γιατί αυτό που ο λόγος έχει να πείθει τους φρονίμους να τον αποδέχονται θέλοντας, αυτό ο φόβος συνήθως αναγκάζει τους ανόητους να το υπομένουν μη θέλοντας.

Γι’ αυτή την αιτία εγώ διδάχθηκα ότι έχει επιτραπεί να εισέλθει στο βίο των ανθρώπων ο θεσμός της βασιλείας και δέχομαι την εξήγηση ως αληθινή και δάσκαλο της αιτίας. Αν όμως είναι κι άλλος λόγος αίτιος της κατά τη θεία Γραφή, αυτόν μπορούν να τον αντιληφθούν όσοι έχουν καθαρή διάνοια. Όμως κι αυτός που ανέφερα δεν απάδει εντελώς στο σκοπό της θείας Γραφής. Γιατί κι εκείνη, σ’ ανθρώπους που αρνούνται τη βασιλεία του Θεού, διηγείται ότι ο Θεός επιτρέπει να έχουν βασιλιάδες έστω κι από αυτούς τους ίδιους, μη τυχόν η αταξία της αναρχίας προκαλέσει πολυαρχία και εξαιτίας της δημιουργηθεί στάση καταστρεπτική σ’ ολόκληρο το γένος των ανθρώπων, μη έχοντας εμπιστευθεί σε κανέναν από αυτούς με απόφασή του την επιμέλειά τους, και έτσι με το λόγο οδηγεί στην ημερότητα όσους πείθονται στο λόγο, ενώ με τον φόβο της δύναμης τιμωρεί όσους μηχανεύονται την πονηρία και καταστρέφουν το έμφυτο αγαθό της γνώσης μέσα τους μ’ ελεύθερη γνώμη τους και με τους παρά φύση τρόπους τους.

Όποιος λοιπόν από τους βασιλείς ενδιαφέρθηκε να φυλάξει μ’ αυτόν τον τρόπο το νόμο της βασιλείας, αποδείχθηκε πάνω στη γη αληθινά δεύτερος θεός, επειδή έγινε πιστότατος υπηρέτης του θείου θελήματος, και δεχόμενος ως βασιλιά του τον Θεό, του έλαχε δίκαια ο κλήρος να γίνει βασιλιάς των ανθρώπων. Όποιος όμως απέκρουσε αυτόν τον θεσμό, και αποφάσισε οπωσδήποτε να είναι βασιλιάς για χάρη του εαυτού του και όχι για χάρη του Θεού, είναι φυσικό να κάνει τα αντίθετα από αυτούς˙ ν’ απομακρύνει δηλαδή με βία τυραννική από κοντά του τους αγαθούς και να τους θέτει μακριά από κάθε βουλή και αρχή, και να προσπαθεί να τραβήξει με δύναμη κοντά του τους πονηρούς και να τους κάνει κύριους όλης της εξουσίας του, πράγμα που είναι το τελευταίο βάραθρο απώλειας και εκείνων που εξουσιάζουν και εκείνων που εξουσιάζονται. Σ’ εμάς όμως είθε να δώσει ο Θεός να είναι αυτός βασιλιάς μας με τη θέλησή μας, με την εκπλήρωση των ζωοποιών του εντολών, και να τιμούμε επάξια όσους βασιλεύουν στη γη με το θέλημά του, επειδή είναι φύλακες των θείων διαταγμάτων του.

(Μετ. Ιγνάτιο Σακαλής, Μαξίμου του Ομολογητού Επιστολές, στην Σειρά Φιλοκαλία των Νηπτικών και Ασκητικών, των εκδόσεων ΕΠΕ, τομ. 15Β σσ. 139-143)

[i] Κουβικουλάριος (cibicularius) ήταν ο θαλαμηπόλος ή κοιτωνίτης. Αυτός ήταν ευνούχος αυλικός και είχε ως προϊσταμένη αρχή τον Πριμικήριον του Ιερού Κουβουκλ(ε)ίου. Ο Πριμικήριος υπαγόταν στον Πραιπόσιτο του Ιερού Κουβουκλ(ε)ίου (Praepositus Sacri Cubiculi), αξίωμα που αντικατέστησε το παλαιότερο ρωμαϊκό «a cubiculo» (επί του κοιτώνος). Η αντικατάσταση έγινε τον Δ’ α. και ενώ αρχικά ο Πραιπόσιτος ήταν κατώτατο οφφίκιο υπαγόμενο στον Castrensis Sacri Palatii, στην συνέχεια ανέβηκε ιεραρχικά και ο Πραιπόσιτος γίνεται ο ισχυρότερος άνδρας της αυλής. Την εποχή του αγίου Μαξίμου η δύναμη του Πραιποσίτου έχει ατονήσει και έχει αντικατασταθεί από τον Πριμικήριο, αξίωμα το οποίο περί τον Η’ αι. εξελίσσεται σε αυτό του Παρακοιμώμενου. Γίνεται λοιπόν κατανοητό ότι η κλάση των κουβικουλάριων ήταν πολλά υποσχόμενη για πολιτική σταδιοδρομία. (Κ. Πλακογιαννάκης, Τιμητικοί τίτλοι και ενεργά αξιώματα στο Βυζάντιο, Θεσ/νικη 2001, σ. 65-67).

www.impantokratoros.gr

πηγή : serafeimtousarof

AΠΟΜΑΚΡΥΝΘΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΞΕΧΑΣΑΜΕ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΣΑΝ ΥΠΗΡΕΤΕΣ ΤΗΣ ΓΝΩΜΗΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΠΛΕΟΝ ΝΑ ΕΠΙΣΤΡΕΨΟΥΜΕ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΕ ΚΑΘΑΡΟ ΝΟΥ ΝΑ ΔΟΥΜΕ ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΟΡΙΖΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΤΟΥ ΕΓΩ ΤΟΥΣ ΣΗΜΕΡΑ.

Το ανατριχιαστικό «Σύστημα Κοινωνικής Πίστωσης» της Κίνας

ΝΑ ΕΜΠΙΣΤΕΥΕΣΤΕ ΚΑΘΕ ΜΟΡΦΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑ.

Τα Ευαγγέλια και ο Χριστός δεν ξέρανε.

Το πρότυπο του Νταβός είναι η Κίνα.

Οι πολιτικοί μας λατρεύουν τους θεούς του Νταβός . Φυσιολογική εξέλιξη κάθε εξουσίας.

Ο Κούλης το 2003 αποφοίτησε απο τη Μεγάλη των Ηγετών Σχολή του.

Μην πιστεύετε τον Θεό. Να πιστεύετε τα είδωλα. Αυτό κάνουν και οι μισθωτοί ποιμένες.

Και γι' αυτό μας είχε προειδοποιήσει ο Χριστός, αλλά, όπως είπαμε, μη Του δίνετε σημασία.

Το Χρήμα είναι ο θεός, ο οδηγός, ο άρχοντας και η αξία μας σήμερα.

Ο μαμωνάς, που έλεγαν παλιά.

Έχουμε διαλέξει.

(167) Το ανατριχιαστικό «Σύστημα Κοινωνικής Πίστωσης» της Κίνας - YouTube

«ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ (δεύτερο μέρος)» Ρόμπερτ Πεκιόλι

Η ενιαία σκέψη παρουσιάζεται σήμερα με μια μορφή και με τρόπους πολύ διαφορετικούς από αυτούς του χθες, αλλά με τους συνήθεις στόχους.

ΜΙΑ ΑΝΑΤΟΜΙΑ ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ 

(δεύτερο μέρος)

Οι μακρινές απαρχές της σύγχρονης δυτικής ενιαίας σκέψης μπορούν να αναχθούν στη διαίρεση της γνώσης που προώθησαν οι Descartes και Bacon τον 17ο αιώνα, με την ηγεμονία της τεχνικής, επιστημονικής και οργανικής γνώσης, την οποία ο 19ος αιώνας θα όριζε ως «θετική». Ο κόσμος δεν είναι παρά ένας μηχανισμός. Γεννήθηκε «το γεωμετρικό πνεύμα» (Σπινόζα), η μηχανιστική σύλληψη του σύμπαντος, ο γενικευμένος ωφελιμισμός που καθιστά τη διαλογιστική σκέψη το πίσω μέρος της τεχνολογίας, ανεβάζοντας τη μυθογραφία της προόδου.

Αν όλα είναι μηχανισμός, αρκεί να ανακαλύψουμε και να οργανώσουμε τη λειτουργία του, που από τη φύση του είναι αδιάφορη για το κοινό καλό και για κάθε άλλο σκοπό που δεν μπορεί να ανιχνευθεί στη λειτουργική σφαίρα. Το καλά κατασκευασμένο μηχάνημα κινείται μόνο του προς τη χρησιμότητα. Η πολιτική -δηλαδή η συζήτηση για τις αρχές και τους σκοπούς της κοινής ζωής- πρέπει να απομακρυνθεί από την τύχη και τα πάθη της στιγμής, δηλαδή από την ελεύθερη σκέψη, για να οικοδομηθεί μια απόλυτα ορθολογική κοινωνία στην οποία το ανθρώπινο πρόσωπο έχει τό καταστατικό του ατόμου ή ενός γραναζιού. Η βούληση πρέπει να κατευθύνεται στην επιδίωξη ενός ενιαίου συμφέροντος, ατομικής χρησιμότητας. Σε αυτές τις προϋποθέσεις, η σκέψη γίνεται μια «τεχνική» άσκηση σύμφωνα με σταθερούς κανόνες εν όψει της καλύτερης, αναπόφευκτα μοναδικής, λύσης.

Η αποδέσμευση του Σπινόζα από τον σχολαστικισμό και από τον Ντεκάρτ

Γεννήθηκε η τεχνοκρατία, σκοπός της οποίας ήταν να φέρει την ακρίβεια των λεγόμενων θετικών επιστημών. Αν αυτός είναι ο μόνος στόχος, πρέπει να απορριφθεί η κριτική σκέψη, τα θεμέλια της οποίας αφορούν τη σφαίρα των σκοπών, που επιλύονται χάρη στον προληπτικό προσδιορισμό της μοναδικότητας ενός προκαθορισμένου σκοπού, που ταυτίζεται με την ορθολογιστική και οργανωμένη συνεχή πρόοδο. Επομένως, η κοινωνία πρέπει απλώς να διοικείται, να διοικείται βάσει κανόνων που παρουσιάζονται ως επιστημονικοί, ορθολογικοί και μη αμφισβητούμενοι νόμοι, στήν διακυβέρνηση. Η παραγωγή, η οικονομική χρησιμότητα, η υλική ευημερία, η ανάπτυξη ταυτίζονται με το Καλό: δεν χρειάζεται πλέον να φανταστούμε κάτι άλλο. Η σκέψη εστιάζει αποκλειστικά σε τεχνικά μέσα για να προσθέσει έναν ενιαίο σκοπό, ο οποίος είναι επίσης τεχνικός.

Η τεχνοκρατική προσέγγιση εξουδετερώνει όλα τα ασύμβατα με αυτήν συστήματα σκέψης, αρνούμενη τη σύγκρουση μεταξύ πολιτισμικών και πολιτικών παραγόντων ως άχρηστη, αδρανή, παράλογη. Η σκέψη δεν έχει πια λόγο να προφέρει στούς σκοπούς. Δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να αφεθούμε στους τεχνοεπιστημονικούς κανόνες που ορίζει η νέα κατηγορία ειδικών. Κάθε ερώτημα –κοινωνικό, πολιτικό, ηθικό, πολιτιστικό– είναι ένα τεχνικό πρόβλημα, η λύση του οποίου, όπως και στον μαθηματικό υπολογισμό, είναι μοναδική. Ο αλγόριθμος – στη μορφή και για τους σκοπούς αυτών που τον κατασκευάζουν – γίνεται το κυρίαρχο στοιχείο : η μηχανική έναντι της σκέψης.

Η τεχνική πρόοδος είναι το κριτήριο της ιστορίας, η αγορά το πρότυπο κοινωνικής δράσης. Η νομιμότητα –δηλαδή η τήρηση ηθικών κριτηρίων– περιορίζεται στην συμμόρφωση, δηλαδή στη σωστή διαδικασία στο πρότυπο των επιστημονικών πρωτοκόλλων. Ο νόμος γίνεται τεχνική και χάνει την ηθική του έννοια της αναζήτησης δικαιοσύνης. Η βασική ιδέα αυτού του συστήματος σκέψης διατυπώθηκε τη δεκαετία του 1980 από τη Μάργκαρετ Θάτσερ: δεν υπάρχει εναλλακτική, πρέπει να ζούμε σε έναν ορίζοντα μοίρας, μέσα σε έναν ντετερμινισμό στον οποίο οι πίνακες των εντολών είναι αυτοί της οικονομίας, τής τεχνικής προόδου, που έγινε για να συμπέσει με το Καλό.

Το τιμόνι της μηχανής (της οποίας οι κύριοι είναι οι νικητές του στημένου ανταγωνισμού στην παγκόσμια αγορά!) είναι στα χέρια της τεχνοδομής, η αρχή "δεν υπάρχει εναλλακτική" (ΤΙΝΑ, δεν υπάρχει εναλλακτική) επεκτείνεται σε κάθε τομέα της ανθρώπινης δράσης. Υπό αυτή την έννοια, η ενιαία σκέψη γίνεται αναπόφευκτη, αφού το Καλό και το Σωστό – αποχαρακτηρισμένο από την αποτελεσματικότητα στον ωφελιμιστικό σκοπό – μπορεί να επιτευχθεί αποκλειστικά μέσω τεχνικής και επιστημονικής έρευνας. Δύο συν δύο ίσον τέσσερα. Αυτή η βεβαιότητα κάνει όλα τα άλλα περιττά. Δεν έχει νόημα να αντιτασσόμαστε σε αναπόφευκτες διαδικασίες, για τις οποίες επιβεβαιώνεται ο θετικός ντετερμινισμός, πολύ λιγότερο να συζητάμε το νόημα ή την ευκαιρία τους. Μάταιο, γελοίο να εκφράζονται αξιολογικές κρίσεις.

Ο καπιταλισμός της αγοράς δεν είναι ένα μέσο οικονομικής οργάνωσης, αλλά η φυσική κατάσταση της ανθρώπινης κοινωνίας. Τέλος της ιστορίας, ματαιότητα της σκέψης. Ηττημένη ελευθερία, αποδυναμωμένη δημοκρατία από μια επιλογή μεταξύ διαφορετικών σχεδίων σε μια υπολειπόμενη, μερική διαδικασία, καθησυχαστική για τα υποκείμενα, που προορίζονται να ευνοήσουν - το πολύ - έναν ελεγχόμενο κύκλο εργασιών ηγετικών ομάδων πιστών στη γραμμή, κατά τα άλλα ίσων.

Υπηρετείται η ενιαία σκέψη: η αυτοκρατορία της εμπορικής λογικής στην οποία το κοινωνικό ασφυκτιά από το μονοπώλιο της αγοράς όπου ο μεγαλύτερος διώχνει όλους τους άλλους. Η αποτελεσματικότητα είναι το μόνο κριτήριο αξιολόγησης και η πρόοδος είναι πάντα μεγαλύτερη από χθες και μικρότερη από αύριο. Τα υπόλοιπα είναι άσχετα, περιττά, μπελάς για όσους διαχειρίζονται τη μηχανή, που πρέπει πρώτα να γελοιοποιηθούν, μετά να εξαλειφθούν ως άχρηστη, αφηρημένη, αναχρονιστική ουτοπία μιας παιδικής ανθρωπότητας. Η αμφιβολία - μηχανή της σκέψης - έχει ως αποτέλεσμα να κλείνει τις πόρτες της συζήτησης. Η αυτοαποκαλούμενη ανοιχτή κοινωνία απαγορεύεται σε όποιον εγείρει αντιρρήσεις.

Κάθε φαινόμενο που καθορίζεται από τους παγκόσμιους δασκάλους -όπως η εξάλειψη θρησκευτικών, κοινοτικών, εθνικών και τώρα και σεξουαλικών ταυτοτήτων και ιδιαιτεροτήτων- παρουσιάζεται ως μια μοιραία, ακόμη και φυσική διαδικασία, στην οποία είναι παράλογο να αντιταχθεί κανείς. Αντίθετα, είναι κατασκευές που βασίζονται σε ιδεολογικές πεποιθήσεις που μεταμφιέζονται σε αντικειμενικά γεγονότα. Για να ενισχύσουν τη λαβή τους στην κοινή γνώμη, οι κύριοι της ενιαίας σκέψης επιβάλλουν την αφαίρεση της μνήμης, του παρελθόντος, εν τέλει της σκέψης, που είναι πάντα μια δυναμική αντιπαράθεση με κάτι ήδη δεδομένο. Είναι η κουλτούρα της ακύρωσης, του μίσους προς τον εαυτό, η tabula rasa που ο συγγραφέας έχει ορίσει ως τη θέληση για ανικανότητα.

Δεδομένου ότι τα πάντα από τον άνθρωπο δεν μπορούν να εξαλειφθούν χωρίς συνέπειες, η επόμενη πράξη είναι να γεμίσει το κενό με τον πολλαπλασιασμό της επιθυμίας, η οποία με τη σειρά της γίνεται η κυρίαρχη σκέψη. Αυτό επιτυγχάνει τον διπλό στόχο της εφαρμογής της κατανάλωσης -δηλαδή των κερδών της κυρίαρχης ολιγαρχίας- και της φυλάκισής μας σε έναν χαμηλού προφίλ, εγωιστικό ατομικισμό που αρνείται την κοινωνική φύση του ανθρώπου στις ρίζες του. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η περαιτέρω ενίσχυση της εξουσίας μέσω μιας ενημερωμένης έκδοσης του αιωνόβιου "διαίρει και βασίλευε". Κλίμα εξιλασμού επιβάλλεται σε όλους, οι ταραξίες καταγγέλλονται ως «φορείς μίσους», ποινικοποιώντας τις ασυμβίβαστες σκέψεις και συναισθήματα.

Ανεβάζουν τον παιάνα στον πλουραλισμό αλλά τόν αρνούνται στην πράξη. Η μοναχική σκέψη χρειάζεται τιμωρίες: επομένως δημιουργείται ένα μόνιμο κλίμα κυνηγιού μαγισσών. Η έκφραση θυμίζει τη θρησκευτική μήτρα. Το χαρακτηριστικό της σύγχρονης ενιαίας σκέψης, επαναλαμβάνουμε, είναι ότι παρουσιάζεται ως υψηλό ήθος, ως υψηλή ηθική. Γεννήθηκε στην Αμερική και από την αυθεντική κουλτούρα των ΗΠΑ έχει διατηρήσει - στρίβοντάς την - τον πουριτανισμό των Πατέρων  Προσκυνητών (Pilgrim Fathers). Το να τοποθετεί κανείς τον εαυτό του στο επίπεδο της ηθικής σημαίνει να τοποθετεί τις πεποιθήσεις του σε δόγματα. Το δόγμα είναι ένα άυλο ταμπού: η άρνηση ή η αμφιβολία σημαίνει ότι είσαι αιρετικός, εχθρός του Δικαίου και του Καλού. Αυτό είναι: η αντίθεση και η αμφιβολία/αμφισβήτηση γίνονται αμαρτίες.

Robert Walter Weir, The Embarkation of the Pilgrim Fathers, 1857, Μουσείο Μπρούκλιν, Νέα Υόρκη.

Ο αντίπαλος δεν υπάρχει πια, αλλά ο απόλυτος εχθρός, ο πονηρός εναντίον του οποίου κάθε μέσο είναι όχι μόνο νόμιμο, αλλά και απαραίτητο. Ένα άλλο χαρακτηριστικό της ενιαίας σκέψης είναι ότι αντιμετωπίζει αυτό που αποδοκιμάζει ως ασθένεια. Οι νεολογισμοί που καταλήγουν σε «φοβία» είναι αχαλίνωτοι. Η Ρόζα Λούξεμπουργκ αναγνώριζε ότι ελευθερία είναι πάντα να σκέφτεσαι διαφορετικά, αλλά σήμερα αυτό απορρίπτεται ως παράλογη ψυχική ασθένεια που πρέπει να θεραπευθεί μέσω ιατρικών θεραπειών. Ο πολλαπλασιασμός των φοβιών είναι μια πτυχή της ιατρικοποίησης της ζωής: εάν είστε φοβικοί, πρέπει να υποβληθείτε σε θεραπεία ή επανεκπαίδευση, με την επιφύλαξη της τοποθέτησης μιας ετικέτας. Τίποτα καινούργιο κάτω από τον ήλιο.

Όποιος έχει αμφιβολίες για τη μετανάστευση είναι αναμφίβολα ξενοφοβικός. Αν επιμείνει, γίνεται ρατσιστής, ανίατος ασθενής για να τον κλείσουν στο μεταμοντέρνο λεπροκομείο. Εάν δεν εκτιμάτε ορισμένους «σεξουαλικούς προσανατολισμούς», είστε ομοφοβικός (μια γκροτέσκα λέξη που σημαίνει φόβος για το ίδιο…) ή τρανσφοβικός, ένας φρικτός όρος που είναι δύσκολο να προφερθεί. Ψυχικές ασθένειες που γίνονται εγκλήματα.

Διπλό πλεονέκτημα: ο ορισμός της ασθένειας της σκέψης ή του εγκλήματος απαλλάσσει τον κόπο να το συζητήσουμε. Η σκέψη είναι μοναδική ακριβώς γιατί δεν περιλαμβάνει εξαιρέσεις, πολύ λιγότερο αντιρρήσεις: η αλήθεια είναι εκεί, έτοιμη, συσκευασμένη από ψηλά. Οι αποδείξεις της είναι τέτοιες που μια αντίθετη γνώμη αρκεί για να εξαπολύσει, με το αντανακλαστικό του Παβλόφ, την αγανάκτηση των πιστών. Όπου απαγορεύεται η συζήτηση, ανεξαρτήτως θέματος, κάποιος τοποθετείται έξω από τη λογική σκέψη. Είναι μια μαγική σκέψη, μια παραμορφωμένη μορφή θρησκείας στην οποία ο αντίπαλος –ο άπιστος– δεν διαψεύδεται αλλά αφορίζεται. Δεν υπάρχουν επιχειρήματα, καταργούνται όλες οι εξαιρέσεις.

Εδώ διευκρινίζεται ένα άλλο καθοριστικό σημείο: η κύρωση, η συκοφαντική ταμπέλα, η διάκριση, ο εκβιασμός - ηθικός και υλικός - έχουν συγκεκριμένο σκοπό, την αποφυγή λογομαχιών, κρίσης και επί της ουσίας αντιπαράθεσης. Είναι ένα ολοκληρωτικό χαρακτηριστικό, που αντιπροσωπεύεται καλά από αυτό που φώναξε η κατηγορία των Ιακωβίνων στον βασιλιά: δεν είμαστε εδώ για να σε κρίνουμε, αλλά για να σε καταδικάσουμε. Η γκιλοτίνα δεν έχει ακόμη στηθεί, αλλά υπάρχει μια αμείλικτη προληπτική ηθική καταδίκη, χωρίς έφεση, η οποία απαλλάσσει την εξέταση των απόψεων.

Η απάτη φτάνει στο αποκορύφωμά της, και σε επίπεδο συναισθηματικής πυράκτωσης για τους «πιστούς», με τις δύο πιο διαβόητες κατηγορίες: τον ρατσισμό και τον φασισμό. Τίποτα δεν έχει σημασία αν η έννοια του ρατσισμού επεκταθεί πέρα ​​από κάθε όριο, χάνοντας τον αρχικό ορισμό της θεωρίας που υποθέτει την ανωτερότητα κάποιου με βάση εθνικά και βιολογικά κριτήρια. Ακόμη λιγότερη λαβή έχει η αρχή της πραγματικότητας που αναγνωρίζει την απουσία του φασισμού, η οποία μετατράπηκε από μια ιδεολογία του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα σε μια αιώνια κατηγορία κακού, σύμφωνα με το μοντέλο του «Ur-φασισμού»(Αιώνιου Φασισμού) που θεώρησε ο Umberto Eco.

Η μοναδική σύγχρονη σκέψη διακηρύσσει τον πλουραλισμό κατά την αναχώρηση (στην αρχή) για να τον αρνηθεί κατά την άφιξη (στο τέλος). Σε αντίθεση με τη χριστιανική θρησκεία, η παραδοχή της ενοχής δεν ακολουθείται από τό έλεος.

Η κατηγορία του ρατσισμού έχει σκοπό να αποτρέψει μια συζήτηση για την ετερότητα, για τις διαφορές που η νεωτερικότητα αδυνατεί να αντιμετωπίσει ή να εξηγήσει, περιοριζόμενη στην προκατειλημμένη άρνηση: η σκόνη κάτω από το χαλί. Η κατηγορία του αντιφασισμού είναι ξεπερασμένη και μάλιστα κωμική, εκτός κι αν πειστεί κανείς –το θέλει η μόνη σκέψη– ότι οποιαδήποτε έκφραση του «Άλλου εκτός του εαυτού» είναι παράξενη και επομένως ο ίδιος ο φασισμός. Μαγική σκέψη, στην πραγματικότητα, καθώς και ένα ψέμα πιστεύεται από τον υπερτονισμό, τον καταναγκασμό σε επανάληψη.

Το 1997, ένας αρθρογράφος της αστικής εφημερίδας Le Monde έγραφε: «δεν διαφωνεί κανείς με την ακροδεξιά, την διώχνει». Εξυπακούεται ότι η απόφαση για το ποιος είναι και ποιος είναι η ακροδεξιά εναπόκειται στους κυρίους/αφέντες. Η παρέα των κακών έχει αρκετό κόσμο και στις αίθουσες αναμονής κατηγορίες, παρέες, πάντα νέες σκέψεις συσσωρεύονται. Ο Λέο Στράους το ονόμασε reductio ad hitlerum, τη συνεχή σύγκριση με το απόλυτο κακό για να δυσφημήσει κάθε διαφορετική σκέψη. Περιοδικά –διδάσκει ο René Girard– σκηνοθετείται ένα συλλογικό ψυχόδραμα, με την τελετουργική θυσία του αποδιοπομπαίο τράγου (του φασίστα, του ρατσιστή, του ομοφοβικού, του σεξιστή ή του Άλλου).

Το πιο περίεργο είναι ότι ο αντιφασισμός ερήμην του φασισμού είναι μια κερδοσκοπική μορφή φασισμού. Αν αυτό είναι ένα παράδειγμα μισαλλοδοξίας, άρνησης της ελευθερίας, της ελεύθερης σκέψης (ή δικαστηρίου σκέψης, σύμφωνα με τον Norberto Bobbio), οι φασίστες, αυστηρά μιλώντας, είναι οι κύριοι και οι πιστοί της τρέχουσας τάξης πραγμάτων. Τέλος, ο σημερινός αντιφασισμός είναι η τέλεια παγίδα, ένας λόγος στην υπηρεσία της καπιταλιστικής υπερτάξης. Μέχρι να κινητοποιηθούν οι λεγόμενες ανταγωνιστικές δυνάμεις ενάντια σε ένα φάντασμα, η Νέα Τάξη, η πραγματική δύναμη, θα κοιμάται ανάμεσα σε δύο μαξιλάρια.

Η μεγαλύτερη επιτυχία της ενιαίας σκέψης είναι το σβήσιμο της κριτικής συνείδησης, της κόρης του πολιτισμού, της σύγκρισης, της ορθολογικής ανάλυσης. Είναι ο πυλώνας μιας αγωνιώδους νεωτερικότητας επειδή είναι θεσμικά αρνητική («η σκέψη που πάντα αρνείται»), που υποστηρίζεται όχι από έναν μηχανισμό αρχών, αλλά από μπαμπούλες που ταράζονται εμμονικά να κρύψουν τις κοινωνικές παθολογίες που έχει δημιουργήσει και την προοδευτική κατάργηση τών συγκεκριμένων ελευθεριών. Έχοντας επίγνωση του μηδενισμού της, η σύγχρονη σκέψη εγκυμονεί/χειρίζεται ψευδείς κινδύνους για να κρύψει τους πραγματικούς από ένα ναρκωμένο πλήθος. Δεν μπορεί να αντέξει το επιχείρημα: η σκαλωσιά θα έπεφτε, παρόμοια με την κατάρρευση ενός ερειπωμένου κτιρίου. Αναγγέλλει μια σειρά από απόλυτων κακών και βάζει τις υποψίες έξω από την ανθρωπότητα. Εκχωρεί ετικέτες και τις εφαρμόζει όπως ισόβια κάθειρξη ή κίτρινο αστέρι. Οι φτηνοί ψυχαναλυτές ερμηνεύουν κάθε άρνηση των θυμάτων ως περαιτέρω επιβεβαίωση, παίρνοντας τον παραισθησιογόνο αέρα των αγανακτισμένων ηθικολόγων, ισάξιων του χθεσινού θρησκευτικού φανατισμού.

Το συμπέρασμα είναι ότι η ενιαία σύγχρονη σκέψη διακηρύσσει τον πλουραλισμό στην αρχή για να τον αρνηθεί κατά την άφιξη, στο τέλος. Ξεκίνησαν, στη διακήρυξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με τη διαβεβαίωση ότι «ένα από τα πιο πολύτιμα δικαιώματα είναι η ελεύθερη επικοινωνία ιδεών και απόψεων». Αυτή η ελευθερία πλέον απαγορεύεται για δήθεν «ηθικούς» λόγους, απορρίπτοντας εκ των προτέρων τη νομιμότητα των ανεπιθύμητων προσανατολισμών. Η ενιαία σκέψη γίνεται θεολογία, το ευαγγέλιο μιας υλιστικής και ντετερμινιστικής ψευδοθρησκείας. Είναι το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του, το οποίο επιτρέπει την επικύρωση διαφορετικών συναισθημάτων («ρητορική μίσους»), εξισώνοντάς τα με αμαρτίες: σκέψεις, λόγια, έργα και παραλείψεις. Σε αντίθεση με τη χριστιανική θρησκεία, η παραδοχή της ενοχής δεν ακολουθείται από έλεος.

Τελικά, πέρα ​​από τα ενδεχόμενα χαρακτηριστικά και παρά τις διακηρύξεις της ελευθερίας, κάθε υποχρεωτική σκέψη -άρα μοναδική- είναι η επανέκθεση/επαναπρόταση με διάφορες μορφές του επιχειρήματος του σοφιστή Θρασύμαχου στη Δημοκρατία του Πλάτωνα: το δίκαιο είναι το κέρδος του ισχυρότερου. Είκοσι πέντε αιώνες μετά, έχουμε κλείσει τον κύκλο μας.

Ρόμπερτ Πεκιόλι

«ANATOMIA DEL PENSIERO UNICO (parte seconda)» - Inchiostronero

ΠΩΣ ΝΑ ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΤΕΙ Ο ΔΥΣΤΥΧΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΑΔΟΣ ΟΤΙ ΑΜΕΣΩΣ ΘΑ ΣΥΝΑΝΤΟΥΣΕ ΤΗΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΗΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΕΠΙΒΑΛΛΟΥΝ ΟΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΙ. ΤΗΣ ΜΟΝΑΔΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ, ΣΑΝ ΠΙΣΤΗΣ.

"Αυτό που θα μας σώσει είναι η ενότητά μας, η αλήθεια του Κυρίου, όπως την διδάσκει η Εκκλησία μας".