Το Ιράν είναι ένα νέο Βιετνάμ για τη Δύση

 Fabrizio Fratus - 10 Μαρτίου 2026

Πηγή: Φαμπρίτσιο Φράτους

Ενώ τα δυτικά ειδησεογραφικά προγράμματα καταμετρούν τους στόχους που έχουν πληγεί, ο ρωσικός, κινεζικός και αραβικός τύπος απεικονίζουν μια ριζικά διαφορετική πραγματικότητα: αυτή της Επιχείρησης Desert Storm 2.0, η οποία δεν καταφέρνει να γονατίσει την Ισλαμική Δημοκρατία. Πράγματι, σύμφωνα με αναλύσεις που προέρχονται από τη Μόσχα και το Πεκίνο, το Ιράν δεν βυθίζεται, αλλά μετατρέπει τη σύγκρουση σε έναν πόλεμο φθοράς που αδειάζει τα ταμεία της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ.
Σύμφωνα με το ρωσικό πρακτορείο ειδήσεων TASS και το δίκτυο RT, η αεροπορική εκστρατεία επιδρομών υπό την ηγεσία των ΗΠΑ και του Ισραήλ πλήττει πολιτικές υποδομές και αποθήκες καυσίμων, αλλά χωρίς να επηρεάζει την καρδιά της ιρανικής στρατιωτικής διοίκησης (IRGC). Η ρωσική αφήγηση είναι σαφής: το Ιράν έχει πάρει τα μαθήματά του από προηγούμενες συγκρούσεις, θάβοντας τις στρατηγικές του τοποθεσίες εκατοντάδες μέτρα κάτω από το έδαφος.
«Η Δύση ξοδεύει εκατομμύρια δολάρια σε πυραύλους για να καταστρέψει άδειες αποθήκες ή φουσκωτά δολώματα», σχολιάζουν οι αναλυτές της Μόσχας, υπονοώντας ότι η «ασύμμετρη αντεπίθεση» της Τεχεράνης είναι εντυπωσιακή για την ακρίβεια και το χαμηλό κόστος της.
Από την Κίνα, το CGTN υπογραμμίζει την έλλειψη σαφούς πολιτικού στόχου της Συμμαχίας. Για το Πεκίνο, οι ΗΠΑ έχουν εισέλθει σε μια «οικονομική μαύρη τρύπα»: κάθε αναχαίτιση από συστήματα Patriot ή Iron Dome εναντίον ιρανικών drones «Shahed» (που κοστίζει μερικές χιλιάδες δολάρια) κοστίζει στη Δύση μια περιουσία.
Ο κινεζικός τύπος υπογραμμίζει πώς οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν κολλήσει σε αδιέξοδο: δεν μπορούν να σταματήσουν χωρίς να παραδεχτούν την ήττα τους, αλλά δεν μπορούν να κερδίσουν χωρίς μια χερσαία εισβολή που κανείς δεν θέλει (ή δεν μπορεί) να αντέξει οικονομικά. Το Al Jazeera αναφέρει τις παράπλευρες απώλειες που τροφοδοτούν αντιδυτικά αισθήματα σε όλη την περιοχή. Οι εικόνες των επιδρομών στην Τεχεράνη και το Ισφαχάν, αντί να τρομοκρατούν τον πληθυσμό, φαίνεται να έχουν συσπειρώσει την ιρανική κοινωνία γύρω από τη νέα ηγεσία του Mojtaba Khamenei. Οι εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων εναντίον αμερικανικών βάσεων στο Κατάρ και το Μπαχρέιν έχουν δείξει ότι το Ιράν μπορεί να χτυπήσει όπου θέλει, παρά την αεροπορική υπεροχή του εχθρού. Με το Στενό του Ορμούζ μερικώς αποκλεισμένο, οι τιμές του αργού πετρελαίου ξεπέρασαν τα 100 δολάρια χθες, θέτοντας τις ευρωπαϊκές οικονομίες σε υψηλό συναγερμό.
«Είμαστε έτοιμοι για έναν δεκαετή πόλεμο». Οι Tehran Times δημοσίευσαν προκλητικά κύρια άρθρα: «Η Συμμαχία έχει ρολόι, εμείς έχουμε χρόνο». Το ιρανικό επιχείρημα είναι ότι οι ισραηλινές επιθέσεις αποτελούν μια πράξη απελπισίας για να καλυφθούν οι αποτυχίες στη Γάζα και τον Λίβανο. Το μήνυμα απευθύνεται στους Αμερικανούς: «Καίτε τις οικονομίες σας για έναν πόλεμο που δεν έχει τέλος, εναντίον ενός λαού που δεν φοβάται να μείνει στο σκοτάδι».
Μια λεπτομέρεια έρχεται στο φως από τα αραβικά μέσα ενημέρωσης: η υποψία ότι η Ρωσία παρέχει στο Ιράν δορυφορικές πληροφορίες σε πραγματικό χρόνο για να καθοδηγεί τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη του εναντίον αμερικανικών ναυτικών μονάδων. Εάν επιβεβαιωθεί, αυτό θα σημαίνει ότι οι ΗΠΑ δεν πολεμούν απλώς την Τεχεράνη, αλλά έναν άξονα που έχει κάθε συμφέρον να μετατρέψει το Ιράν σε ένα νέο Βιετνάμ για τη Δύση. Αυτή τη φορά, οι ΗΠΑ έχουν παγιδευτεί στην παγίδα και θα είναι όλο και πιο δύσκολο για τον Τραμπ να ξεφύγει.

L'Iran è un nuovo Vietnam per l'Occidente

Θωμάς είπε...

Πώς ορίζει ο Εμανουέλ Τοντ τον «μηδενισμό» στην αμερικανική εξωτερική πολιτική;

Ο Εμανουέλ Τοντ ορίζει τον «μηδενισμό» (nihilisme) στην αμερικανική εξωτερική πολιτική ως μια «θέληση θεοποίησης του κενού».
Αυτό το φαινόμενο πηγάζει από την αποσύνθεση των θρησκευτικών και ηθικών αξιών, η οποία αφήνει τα άτομα σε ένα κενό που οδηγεί στην επιθυμία για καταστροφή πραγμάτων, ανθρώπων και της ίδιας της πραγματικότητας.
Σύμφωνα με τις πηγές, ο μηδενισμός αυτός εκδηλώνεται με τους εξής τρόπους:

-Απώλεια Ορθολογισμού: Ο Τοντ υποστηρίζει ότι δεν πρέπει πλέον να σκεφτόμαστε την αμερικανική εξωτερική πολιτική με όρους ορθολογικότητας ή επίτευξης συγκεκριμένων στόχων. Αντιθέτως, βλέπει μια μηδενιστική παρόρμηση που ξεφεύγει από τη λογική και οδηγεί σε χαοτικές ενέργειες.

-Παρόρμηση για Βία και Φόνο: Ο μηδενισμός συνδέεται με μια αυξανόμενη ανάγκη για βία, την οποία ο Τοντ περιγράφει ως «απόλαυση στην άσκηση της βίας» ή ένα «πάθος για τον φόνο». Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι η βία ασκείται πλέον «για χάρη της δολοφονίας» (killing for the sake of killing), καθώς δεν υπάρχει τίποτα πια που να θεωρείται άξιο προστασίας.

-Τρομοκρατική Συμπεριφορά: Η αμερικανική αυτοκρατορία μετατρέπεται σε μια «αυτοκρατορία του φόβου», υιοθετώντας αυτό που ο Τοντ αποκαλεί «τρομοκρατική συμπεριφορά». Αυτό περιλαμβάνει τη στοχοποίηση και τη φυσική εξόντωση ατόμων (δολοφονίες ξένων ηγετών), μια πρακτική που αποσκοπεί στον εκφοβισμό τόσο των αντιπάλων όσο και των συμμάχων, όπως οι Ευρωπαίοι ηγέτες.

-Καταστροφή Συμμάχων: Στο πλαίσιο αυτού του βίαιου μηδενισμού, οι ΗΠΑ μπορεί να πλήττουν ακόμη και τους συμμάχους τους. Ο Τοντ θέτει το ερώτημα αν οι αμερικανικές ενέργειες (όπως στο Ιράν) στοχεύουν τελικά και στην αποδυνάμωση της Ευρώπης, μέσω της διακοπής των ενεργειακών πόρων, υποδηλώνοντας μια στρατηγική που υπερβαίνει τα παραδοσιακά γεωπολιτικά συμφέροντα.