Τετάρτη 8 Ιουλίου 2026

Όσοι αναζητητές του Θεού ζητούν από τον Κύριο τα όντως χρειαζούμενα αγαθά, αυτά δεν θα τους λείψουν ποτέ.

                                                        πρ. Νικόλαος Λουδοβίκος

                                      

Ντρέπομαι σχεδόν που τα λέω αυτά, διότι είναι τόσο μεγάλα που, αν τα πάρει κανείς στα σοβαρά, θα λάμπει ολόκληρος και δεν θα μπορέσει να γυρίσει πίσω στα ανθρώπινα έτσι όπως τα κάναμε εμείς. Φανταστείτε τώρα αυτή την κατάσταση, τρέμουμε και φοβόμαστε σαν τα μυρμήγκια και αναρωτιόμαστε τι θα πάθουμε, αν θα τα καταφέρει η κυβέρνηση να μας «σώσει» κ.λπ. Τίποτα δεν θα καταφέρουνε, έτσι όπως είναι τα πράγματα, και είναι τόσο μεγάλο το παιχνίδι που παίζεται που θα το δούμε μετά από χρόνια.

Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα καταφέρουμε να βρούμε λίγες δραχμές, ούτε αν θα τα καταφέρουμε να επιβιώσουμε, αλλά αν υπάρχει δυνατότητα να περπατάμε στον κόσμο και να νιώθουμε ότι είναι όλα δικά μας. Όχι γιατί τα πήραμε από τους άλλους, αλλά γιατί έχουμε τον Θεό.

Υπάρχει τέτοια δυνατότητα στον άνθρωπο, να είναι δηλαδή ένας θεός κατά χάριν πάνω στον κόσμο; Αυτό λέει πάντως ο Παύλος και αυτό ζούνε οι άγιοι του Θεού, και νομίζω πως αυτό είναι η μεγάλη μας παρηγοριά και ελπίδα. Αλλιώς θα τρέχουμε να αδειάζουμε τα σούπερ μάρκετ ανά πάσα στιγμή, και θα παίρνουμε όπλα στο σπίτι για να φυλαχτούμε από την πείνα του πλησίον κι εκείνος το ανάλογο. Και πού καταλήγει αυτό το πράγμα; Έχουμε δει χιλιάδες φορές να παίζεται αυτό το δράμα στην ανθρωπότητα και πάντοτε τελειώνουμε με μιαν όλο και πιο μεγάλη συμφορά.

Ενώ η παραπάνω πνευματική στάση απολήγει σε μια τελείως ειδική και προσωπική σχέση του ανθρώπου με τον Θεό και ο Θεός έχει μία ειδική πρόνοια για έναν τέτοιο άνθρωπο. […] Τότε μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος που δεν φοβάται τίποτα, που οι φόβοι του, μόλις εκδηλωθούν, αμέσως σταματάνε, είναι σαν το κύμα να σκάει στην αμμουδιά χωρίς να γίνεται τσουνάμι και να καταστρέφει τα πάντα. Έτσι έζησαν χιλιάδες άνθρωποι για πάρα πολλά χρόνια στον τόπο αυτό, σε πολύ σκληρές συνθήκες και με μεγάλες οικογένειες και… ο Θεός ήταν μεγάλος: Παραδόξως γι’ αυτούς ο Θεός ήταν μεγάλος, γιατί παίρνει στα σοβαρά το πώς Τον εκλαμβάνουμε.
Αλλά πρέπει κανείς να είναι ειλικρινής· στην πίστη δεν προσερχόμαστε για να πορισθούμε αγαθά, αλλά για να γνωρίσουμε την αλήθεια και το θεμέλιο της ύπαρξής μας, που είναι ο Θεός. Τα άλλα έρχονται. Όσοι αναζητητές του Θεού ζητούν από τον Κύριο τα όντως χρειαζούμενα αγαθά, αυτά δεν θα τους λείψουν ποτέ.


ΚΑΤ' ΕΣΕ Ω! ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗ, ΜΙΛΑ ΟΡΘΟΔΟΞΑ Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ;

5 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Γιατί δεν μιλαει; Εξηγησου.

amethystos είπε...

υπάρχει δυνατότητα να περπατάμε στον κόσμο και να νιώθουμε ότι είναι όλα δικά μας. Όχι γιατί τα πήραμε από τους άλλους, αλλά γιατί έχουμε τον Θεό.Πολύ κτητικός γιά ορθόδοξος, νομίζω.

Ανώνυμος είπε...

Μα για ποιόν ανθρωπο μιλάει;
Εδώ υπάρχει μια μικρή (έως μεγάλη) σύγχυση.

Πολύ γενικόλογα, χωρίς κανένα παράγοντα να υπισερχεται.

Η είμαστε όλοι άγιοι a priori και σπροϋπόθετα;;; και έχουμε τα δωράκια μας;

Ανώνυμος είπε...

Παραδείγματος χάριν :

Η ΔΟΞΑ μὲ δαγκώνει, κενή, μάταιη τὰ δόντια της ἔμπηξε στὴν καρδιά μου,κι ὅταν ἦρθαν τ’ ἄγρια σκυλιά, τὸ πλῆθος τὰ θηρία,μὲ βρῆκαν νὰ κείτομαι καὶ μὲ κατασπάραξαν.

Ἡ τρυφὴ κι ὁ ἔπαινος τὸν μυελὸ καὶ τὰ νεῦρα μου διέσπασαν, τῆς ψυχῆς τὴ δύναμη καὶ προθυμία.Ὅσα μοῦ ἀφαίρεσαν, ἀλίμονο, πῶς νὰ τὰ γράψω ὅλα;

Ἀντὶ γι’ αὐτὰ μοῦ ‘βαλαν νἄχω ληστὲς τὴν οἴηση καὶ τὸν ὄκνο, τὴν ἡδονὴ καὶ τὴ μέριμνα πῶς ν’ ἀρέσω στοὺς ἄλλους, στ’ ἀντίθετα μ’ ἔσυραν καὶ μὲ διαμέλισαν

amethystos είπε...

Φίλε το Λουδοβίκο τόν λήστεψαν καί τόν λιντσάρισαν. Ο Θεός νά μάς λυπηθεί όλους πού τόν βάζουμε στούς ναούς νά μάς φωτίσει.