Πόσο επηρεάζει τό τάμ τάμ τις επιλογές των τρανς ατόμων;

από τον Μαρτσέλο Βενετσιάνι

Είναι ολοένα και πιο συνηθισμένο για τα κορίτσια να ομολογούν ή, αν προτιμάτε, να αποκαλύπτουν στους γονείς τους: Είμαι λεσβία, έχω σχέση με μια φίλη μου. Μερικές φορές συμβαίνει αφού είχαν άνδρες συντρόφους ή δεν είχαν ποτέ καμία συμπεριφορά που θα το υπαινισσόταν. Το φάσμα των οικογενειακών αντιδράσεων κυμαίνεται από το σοκ μέχρι την κατανόηση, από την αποθάρρυνση και την απογοήτευση μέχρι το να προσποιούνται ότι δεν συμβαίνει τίποτα ή να πιστεύουν ότι είναι απλώς μια μεταβατική φάση, μια λεπτή στιγμή για να διαχειριστούν. Από την κοινωνική ντροπή μέχρι την υποψία για τη φίλη ότι «την παρέσυρε», μέχρι την πλήρη αποδοχή της επιλογής. Συνήθως, το εύρος των αντιδράσεων ακολουθεί μια σταδιακή εξέλιξη, από την εχθρότητα μέχρι την παραίτηση, μέχρι να ξεπεραστεί κάθε δισταγμός. Με αμφίπλευρο ρεαλισμό, παρατηρώ ότι, αφενός, η πικρία μιας μητέρας και ενός πατέρα, ή παππούδων, όταν αντιμετωπίζουν μια τέτοια δήλωση ή ανακάλυψη είναι κατανοητή. Είναι ανθρώπινο, πολύ ανθρώπινο, να περιμένεις ότι η κόρη σου, η εγγονή ή ο γιος σου θα σχηματίσουν οικογένεια και θα κάνουν παιδιά, και θα ζήσουν όπως οι γονείς τους και οι προηγούμενες γενιές. Τι είναι κακό στο να προτιμάς αυτό το κληροδοτημένο οικογενειακό μοντέλο; Αν ζούσαμε πάντα μέσα σε αυτόν τον γνώριμο ορίζοντα, γιατί να το θεωρούμε λάθος ή κατακριτέο; Αλλά από την άλλη πλευρά, είναι εξίσου κατανοητό και ανθρώπινο να προβλέψουμε ότι αυτή η αντισυμβατική επιλογή δεν θα επηρεάσει στο ελάχιστο την αγάπη και τη φροντίδα σας για την κόρη σας: την αγαπάτε επειδή «είσαι, απλά, είσαι» κόρη μου, όχι για αυτό που είστε. Η ίδια σας η ύπαρξη είναι η ρίζα της αγάπης, όχι οι σεξουαλικές σας προτιμήσεις ή οι σύντροφοι που επιλέγετε. Στις περισσότερες περιπτώσεις, η πατρική, μητρική και υιική αγάπη ούτε θα μειωθεί ούτε θα αποδυναμωθεί, αλλά θα συνεχίσει να υπάρχει αλώβητη, ξεπερνώντας κάθε κατανοητό αρχικό αποπροσανατολισμό.

Επιτρέψτε μου όμως να θίξω ένα ευαίσθητο θέμα, ένα θέμα για το οποίο υπάρχουν ακόμη και προκαταρκτικές απαγορεύσεις που υπονοούν. Πόσο ρόλο παίζει το κλίμα, η φασαρία, η πίεση των μέσων ενημέρωσης και ο επικρατών πολιτισμικός προσανατολισμός σε αυτή την ολοένα και πιο διαδεδομένη τάση, ειδικά μεταξύ των γυναικών, να ανακαλύπτουν λεσβιακές και ομοφυλοφιλικές ορμές; Άκουγα κορίτσια, ούτε καν είκοσι ετών, που είχαν απορροφήσει ένα εμμονικό, μονόπλευρο κήρυγμα από το σχολείο, τον κινηματογράφο, την τηλεόραση, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τους δημόσιους φορείς: ο άνδρας είναι ο εχθρός, η αγάπη συχνά εκφυλίζεται σε σοβινιστική και πατριαρχική καταπίεση, ο σεξισμός είναι προ των πυλών, οδηγώντας σε βία, ακόμη και γυναικοκτονία. Το επόμενο μήνυμα είναι ότι εμείς οι γυναίκες είμαστε μια χαρά χωρίς άνδρες συντρόφους. Στην πραγματικότητα, οι γυναίκες είναι καλύτερες με γυναίκες και οι άνδρες με άνδρες, όπως παρατηρείται όλο και περισσότερο σε ορισμένες ομάδες unisex που φαίνεται να αναπαράγουν τις τάξεις του παρελθόντος, χωρισμένες σε γυναικεία και ανδρικά τμήματα. Μια νέα μισαλλοδοξία του αντίθετου είδους κερδίζει έδαφος και ωθεί τα φύλα να μεταναστεύσουν. Πόσο σημαντική είναι η ανύψωση των λεσβιών σε ένα προηγμένο μοντέλο απελευθέρωσης και πνευματικής χειραφέτησης σε αυτά τα coming-outs;

Έχω γνωρίσει κορίτσια, κόρες φίλων, που μεγάλωσαν και κατηχήθηκαν, όχι από τους γονείς τους, σε αυτό το εχθρικό και συγκρουσιακό όραμα, αυτή τη φεμινιστική δυσπιστία απέναντι σε όλα τα αρρενωπά πράγματα· υποκινήθηκαν σε αγώνα φύλου, υιοθετώντας νέες μορφές σεξουαλικού απαρτχάιντ: καλύτερα να το αντιμετωπίσουμε μεταξύ μας, καλύτερα να αποφύγουμε τους άνδρες εισβολείς που δεν μας καταλαβαίνουν και θέλουν να κυριαρχήσουν. Νάρκες... Σαν όλες οι αγάπες και οι ετεροφυλοφιλικές σχέσεις να καταλήγουν στη βία, την κακοποίηση και την καταπίεση. Και σαν κάθε άνδρας, εκτός ίσως από τους ομοφυλόφιλους άνδρες, να κρύβει ένα βίαιο άτομο, έναν καταπιεστή, αν όχι έναν πιθανό βιαστή γυναικών. Αυτή, λένε, είναι η κληρονομιά της πατριαρχικής κοινωνίας που κουβαλάμε μέσα μας και από την οποία πρέπει να απελευθερωθούμε.

Επιστρέφω στο σημείο εκκίνησής μου και αναρωτιέμαι: πόσο επηρεάζει αυτή η αδιάκοπη εκστρατεία τις επιλογές και συμπεριφορές που προκύπτουν; Υπάρχει σύνδεση μεταξύ αυτών των ομοφυλοφιλικών επιλογών και αυτού του κλίματος που καλλιεργείται μεταξύ των φύλων, αυτών των συνεχών πιέσεων για απελευθέρωση από το φύλο, αυτού του περιβάλλοντος που ευνοεί οτιδήποτε ομοφυλόφιλο ή τρανς και καχύποπτο και εχθρικό προς οτιδήποτε ετεροφυλόφιλο, «φυσικό» και παραδοσιακό; Πόσο επιβαρύνει αυτή η έντονη ψυχολογική και κοινωνική πίεση την ακόμη απροσδιόριστη σεξουαλικότητα των παιδιών και των εφήβων; Πόσο επηρεάζει τη σεξουαλική επιλογή; Και πόση ζημιά μπορεί να προκαλέσει αυτή η διείσδυση και αυτή η βαριά εξωτερική εξαρτημένη μάθηση στη ζωή των ανθρώπων, ακριβώς όπως καταγγέλλεται η αντίστροφη διείσδυση της παραδοσιακής εκπαίδευσης και των πατριαρχικών μοντέλων οικογένειας, ζευγαριών και ενώσεων;

Γνωρίζω ότι πολλοί από τους πιο ένθερμους φονταμενταλιστές της νέας ιδεολογίας ρευστότητας φύλου, αμφιφυλοφιλίας ή έμφυλης προκατάληψης απορρίπτουν αγανακτισμένα αυτά τα ερωτήματα και αυτές τις συνδέσεις, ακόμα και όταν στη συνέχεια τα εφαρμόζουν επιπόλαια προς την αντίθετη κατεύθυνση: για παράδειγμα, όταν κατηγορούν τους «αναδρομικούς» και «αντιδραστικούς» υπερασπιστές της «φυσικής» και παραδοσιακής οικογένειας (σήμερα τους αποκαλούν Vannacciani) για την εξάπλωση σοβινιστικών και σεξιστικών συμπεριφορών, οι οποίες στη συνέχεια οδηγούν σε βία, ακόμη και σε γυναικοκτονία. Μπορούν να αποδίδουν τα ατομικά εγκλήματα σε συντηρητικές και παραδοσιακές πολιτισμικές και κοινωνικές επιλογές, ενώ δεν τους επιτρέπεται να υποθέσουν ότι ορισμένες ατομικές επιλογές, όπως ο διαφορετικός σεξουαλικός προσανατολισμός, επηρεάζονται από διάχυτα πολιτισμικά και κοινωνικά μοντέλα, που προωθούνται από τον ριζοσπαστικό προοδευτισμό και τον πιο επιθετικό φεμινισμό. Έτσι, φέρνουν την ομοφυλοφιλική υπερηφάνεια στην πόρτα σας, κατευθείαν στην πόρτα σας. Και αλίμονό σας αν τολμήσετε να μιλήσετε.

Quanto influisce il tam tam sulle scelte transessuali? - Marcello Veneziani