Πρόβα διάσπασης στην ευρωζώνη

ΠΗΓΗ: Antinews

Σε απομόνωση η Κύπρος, σενάρια για ευρώ δύο ταχυτήτων με γερμανικό σχεδιασμό

Το κυπριακό ευρώ δεν είναι πια σαν των άλλων μελών της ευρωζώνης. Το «κούρεμα» των καταθέσεων και οι ασφυκτικοί περιορισμοί στις τραπεζικές συναλλαγές που παραβιάζουν μια βασική κοινοτική ελευθερία, αυτή που αφορά την κίνηση κεφαλαίων, σηματοδοτούν στην πράξη άτυπη κατάσχεση περιουσίας, κάτι απολύτως πρωτοφανές στα ευρωπαϊκά πράγματα.
Με αυτή την έννοια, η διάσπαση της ευρωζώνης συντελείται ήδη, με την απομόνωση ενός κράτους- μέλους που βρίσκεται σε ειδικό status quo και μάλιστα χωρίς προθεσμία.
Το μεγάλο ερώτημα είναι αν αυτή είναι μια πορεία χωρίς επιστροφή, αν δηλαδή η διάσπαση θα εξελίσσεται για να ολοκληρωθεί κάποια στιγμή, ή αν πρόκειται για σταθμό στη διαδρομή προς την οικονομική/πολιτική ενοποίηση που για να γίνει θα έχουν προηγηθεί θεραπείες-σοκ στις χώρες με προβλήματα ελλειμμάτων και χρέους.
Κανείς δεν ξέρει αυτή τη στιγμή αν έχουν δίκιο ή όχι οι «Financial Times» ή η «Nomura» που βλέπουν τη διάλυση να πλησιάζει. Αυτό που οπωσδήποτε συμβαίνει είναι ότι πλέον λαμβάνονται αποφάσεις τόσο υψηλού πολιτικού και οικονομικού ρίσκου που τα πάντα μπορεί να συμβούν εκτός προγράμματος, από ατύχημα.
Ηδη στην Κύπρο ακούγονται φωνές για έξοδο από την ευρωζώνη. Το είπε ο αντιπρόεδρος του συγκυβερνώντος ΔΗ.ΚΟ. Νίκος Παπαδόπουλος (γιος του Τάσσου), ο νομπελίστας οικονομολόγος και πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Οικονομίας της Κύπρου Χρ. Πισαρίδης, ο Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος, το λένε πολίτες στις διαδηλώσεις πάνω στο θυμό τους, τους ενθαρρύνει και ο Πολ Κρούγκμαν, που, όπως ο ίδιος έχει παραδεχθεί, δεν γνωρίζει το νησί. Το ΑΚΕΛ ζητάει δημοψήφισμα μεταθέτοντας το βάρος της επιλογής σε μια σαστισμένη κοινωνία που δεν ξέρει ούτε τι ακριβώς προηγήθηκε των ευρωπαϊκών αποφάσεων, πόσω μάλλον τι ακολουθεί. Μια τέτοια έξοδος θα ήταν άλμα στο κενό αν λάβει κανείς υπ’ όψιν όλα τα γεωοικονομικά δεδομένα. Οταν, όμως, ήδη γίνεται λόγος για την «Αργεντινή της Μεσογείου», μπορεί εύκολα να καλλιεργηθεί η ψευδαίσθηση ότι τα χειρότερα είναι τώρα και δεν υπάρχουν άλλα. Πόσω μάλλον όταν στις αρχές του καλοκαιριού θα βρεθεί με πιεστικό τρόπο στο προσκήνιο το Κυπριακό. Τότε θα μπορούσε το σενάριο «cy-exit» να γοητεύσει εντονότερα κόμματα και πολίτες ως τρόπος απεμπλοκής από ένα σχέδιο λύσης που θα μοιάζει με εκείνο που απορρίφθηκε το 2004.
Μία από τις δραματικές συνέπειες της απόφασης του Eurogroup για την Κύπρο είναι η κρίση εμπιστοσύνης που προκαλείται στις σχέσεις καταθετών και τραπεζών. Οι έχοντες καταθέσεις άνω των 100.000 ευρώ γνωρίζουν ότι, αν μια τράπεζα βρεθεί κοντά στην κατάρρευση, μπορεί να αντιμετωπιστούν ως επενδυτές και ολιγάρχες που θα πρέπει να αναλάβουν το βάρος της διάσωσης. Σε πρόσφατη συνάντηση που πραγματοποιήθηκε μεταξύ ευρωσοσιαλιστών στις Βρυξέλλες συζητήθηκε ανοιχτά ο κίνδυνος μεταφοράς κεφαλαίων από τον Νότο στον ασφαλή Βορρά, γεγονός που θα υπονομεύσει στην πράξη τα προγράμματα προσαρμογής που εφαρμόζονται. Αυτό είναι και το επιχείρημα όσων πιστεύουν ότι το Βερολίνο έχει κρυφή ατζέντα και προετοιμάζεται για μια νέα τάξη πραγμάτων με δύο ζώνες στο εσωτερικό της ευρωζώνης που θα χρησιμοποιούν το μαλακό και το σκληρό ευρώ αναλόγως της δημοσιονομικής τους υγείας και της ευρωστίας του χρηματοπιστωτικού τους συστήματος. Αλλά στην πραγματικότητα κανείς δεν ξέρει ποιο είναι το τέλος του δρόμου.
Και αν η Σλοβενία αναγκαστεί να ζητήσει «διάσωση»; Και αν η Λετονία γίνει το 18^ο μέλος της ευρωζώνης; Θα επαναληφθεί το κυπριακό παράδειγμα και θα υπάρξει κάποιο άλλο πείραμα που αυτή τη στιγμή δεν μπορούμε να φανταστούμε;

Ισπανία ή Σλοβενία ο επόμενος υποψήφιος για διάσωση
Δημοσκόπηση μεταξύ οικονομολόγων, που έκανε το πρακτορείο ειδήσεων Ρόιτερς, έδειξε ότι υπάρχουν ισχυρές εκτιμήσεις κατά τις οποίες και άλλη χώρα της ευρωζώνης θα χρειαστεί σύντομα διάσωση. Το πιστεύουν οι 36 στους 48 οικονομολόγους που ρωτήθηκαν στο πλαίσιο της έρευνας. Οι 16 κατονόμασαν την Ισπανία και ισάριθμοι τη Σλοβενία, όπου ο τραπεζικός τομέας είναι υπερδιογκωμένος και χρειάζεται άμεσα ανακεφαλαιοποίηση. Η πρωθυπουργός της Σλοβενίας Αλένκα Μπράτουσεκ, μετά τη συμφωνία για την Κύπρο, προσπάθησε να ξορκίσει το κακό, υποστηρίζοντας ότι η χώρα της μπορεί να επιλύσει τα προβλήματά της μόνη της, αλλά το κόστος δανεισμού έχει ανέβει πολύ.
Στη Μάλτα εκφράζονται φόβοι ότι σύντομα θα επιβληθεί η εφαρμογή πικρής συνταγής, αλλά ακόμη και το Λουξεμβούργο των 3^Α αντιλαμβάνεται ότι σύντομα θα πρέπει να αλλάξει πολλά στη λειτουργία του τραπεζικού του συστήματος, αφού οι φορολογικοί παράδεισοι έχουν μπει στο στόχαστρο από μια Γερμανία που μπλόκαρε για μήνες την ανάπτυξη μηχανισμού τραπεζικής εποπτείας από την ΕΚΤ πετυχαίνοντας τελικά την εξαίρεση των μη συστημικών τραπεζών, των μικρότερων δηλαδή, γιατί υπάρχουν πολλές τέτοιες στα ομόσπονδα κρατίδια που διαδραματίζουν νευραλγικό ρόλο στη γερμανική οικονομία.
Ενίσχυση των ποσοστών του ευρωσκεπτικισμού
Ο ευρωσκεπτικισμός τέμνει οριζόντια το πολιτικό σύστημα. Η οικονομική καταστροφή της Κύπρου, πίσω από τη βιτρίνα της διάσωσης, πυροδότησε τις αμφιβολίες και την απογοήτευση της ελληνικής κοινωνίας για τη φιλοσοφία και τους κανόνες λειτουργίας που διέπουν την ευρωζώνη. Σύμφωνα με τα ποιοτικά στοιχεία των μετρήσεων που έχουν φτάσει σε κομματικά επιτελεία και πραγματοποιήθηκαν μετά το ξέσπασμα της κυπριακής κρίσης, η ψυχική απόσταση των πολιτών από ό,τι σημαίνει σήμερα ευρωζώνη διαρκώς μεγαλώνει. Και μάλιστα αυτή η τάση εκφράζεται και στο εσωτερικό κομμάτων, όπως η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, που σε επίπεδο ηγεσίας θεωρούν φετίχ το νόμισμα.
Το φαινόμενο του ευρωσκεπτικισμού βρίσκεται σε έξαρση σε ολόκληρη την Ε.Ε. και τροφοδοτείται από την ύφεση, την ανεργία, την απουσία αίσιας προοπτικής, τον πολιτικό κυνισμό που καθορίζει τις αποφάσεις.
Ωστόσο, στην Ελλάδα το έδαφος είναι ιδιαίτερα εύφλεκτο λόγω της πολυετούς λιτότητας και της ανεξέλεγκτης διάχυσης της φτώχειας.
Παρ’ όλα αυτά, κατά τις ίδιες πληροφορίες, δεν καταγράφεται αποδυνάμωση της άποψης για την αναγκαιότητα της ελληνικής παρουσίας στην ευρωζώνη.
Υπάρχει, με άλλα λόγια, ένα συλλογικό ψυχολογικό αδιέξοδο: Το ευρωπαϊκό περιβάλλον γίνεται απογοητευτικό, αλλά δεν διαφαίνεται άλλος ρεαλιστικός δρόμος.
Αγγελική Σπανού, στον “Τύπο της Κυριακής”

ΟΙ ΠΡΟΒΟΛΕΣ ΚΑΙ Η ΑΠΟΣΥΡΣΗ ΤΟΥΣ ΣΤΗΝ ΓΙΟΥΓΚΙΑΝΗ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ (17)

Συνέχεια από Παρασκευή 15 Μαρτίου 2013

Αντανακλάσεις της ψυχής

Marie–Louise von Franz

Β.Ο εσωτερικός σύντροφος στην Ερμητική φιλοσοφία και την Αλχημεία 

Στην ερμητική φιλοσοφία της ύστερης αρχαιότητας και  σ τ η ν  α λ χ η μ ε ί α  επέζησε μια πνευματική στάση που, σε αντίθεση με τον Χριστιανισμό, αναζητούσε μια απρογραμμάτιστη εμπειρία του «εσωτερικού συντρόφου» ή του δαίμονα που δείχνει τον δρόμο. Αυτός ο δαίμονας συνήθως τιμόταν σε αυτές τις παραδόσεις σαν Ερμής – Ψυχοπομπός, σαν Ποιμάνδρης (ποιμένας ανθρώπων) και σαν  Α γ α θ ό ς  Δ α ί μ ω ν (καλό πνεύμα. O Richard Reitzenstein έχει τονίσει με σαφήνεια την ύπαρξη μιας πραγματικής θρησκείας του Ερμή κατά την ύστερη αρχαιότητα, αλλά μέχρι στιγμής η εργασία του δεν έχει αναγνωρισθή αρκετά. Κατά την γνώμη μου αυτή η θρησκεία είχε μια σπουδαιότητα που δεν πρέπει να υποτιμηθή. Σε εκείνους τους κύκλους δινόταν μια πραγματικά θρησκευτική προσοχή στον «εσωτερικό σύντροφο», μια προσοχή που στην γλώσσα της σημερινής ψυχολογίας θα περιγράφαμε σαν σχέση με τον εσωτερικό «guru»,ή, στην Γιουγκιανή γλώσσα, το Ταυτό.

Σε ένα αστρολογικό κείμενο του 3^ου αιώνα π. Χ., στο οποίο ο ιερέας Πετόσιρις συμβουλεύει τον βασιλιά Νεχοψώ, ο Ερμής ήδη εμφανίζεται σαν ο δάσκαλος όλης της μυστικής σοφίας, η οποία, όμως, μπορεί να βιωθή μόνο σε κατάσταση έκστασης. Αυτή η σοφία φανερώνεται στον προφήτη σαν μια «φωνή» τυλιγμένη σε ένα σκοτεινό ένδυμα. Καθώς ο πιστός προσεύχεται, αυτή η φωνή του υποδεικνύει τους δρόμους των ουρανίων σωμάτων στο διάστημα, και του αποκαλύπτει την σοφία του κόσμου. Η ίδια μορφή εμφανίζεται σαν Ποιμάνδρης (Ποιμένας ανθρώπων στην πραγματεία του  C o r p u s  H e r m e t i c u m, και περιγράφεται εκεί σαν «Νους της αυθεντίας», το «Πνεύμα της Αλήθειας». Ο αλχημιστή Ζώσιμος (τρίτος αιώνας μ. Χ.) ανήκε σε μια κοινότητα που λάτρευε αυτήν την μορφή. Η τελευταία αποκάλυψε τον εαυτό της στον Ζώσιμο σαν «πνεύμα» και σαν «Κύριος των Πνευμάτων», και τον καθοδηγούσε κατά τις μεταμορφώσεις του αλχημιστικού  o p u s  ενεργώντας σαν οδηγός του σε μια πορεία προς τον υπόγειο κόσμο, που αντίστοιχά της γνωρίζουμε από την αιγυπτιακή φιλολογία: Στον «Ποιμάνδρη» αυτό το πνεύμα, που εμφανίζεται με την μορφή ενός ανθρώπου κοσμικών διαστάσεων, λέει στον προσευχόμενο: «Τί θα ακούσης και θα δης και θα μάθης μέσω της σκέψης και της εμπειρίας;». Εγώ απαντώ: « Ποιος είσαι;» «Είμαι ο Ποιμάνδρης, το Πνεύμα της Αλήθειας (ή του Απόλυτου). Ξέρω τί βρίσκεται μέσα στις σκέψεις σου  κ α ι  ε ί μ α ι  μ α ζ ί  σ ο υ  π α ν τ ο ύ. Έπειτα άλλαξε την μορφή του και όλα σαν να άνοιξαν για μένα μονομιάς, και είδα ένα ατελείωτο όραμα – και ένα φιλικό, χ α ρ ο ύ μ ε ν ο  φως που φώτιζε τα πάντα…

Αυτή η μορφή, σύμφωνα με ένα άλλο κείμενο του  C o r p u s  H e r m e t i c u m, είχε στείλει ένα δοχείο γεμάτο από Νου (γνώση του Θεού) στους ανθρώπους, και είχε δώσει εντολή οι καρδιές τους να βαφτισθούν σε αυτό για να έρθουν κοντά στον Θεό, γνωρίζοντας το γιατί είχαν γεννηθή. Αλλά ο Θεός μπορεί επίσης να εμφανισθή στους ανθρώπους με άλλες μορφές: αυτός που  φ α ν τ ά ζ ε τ α ι ολόκληρο τον κόσμο, εμφανίζεται μέσα σε όλα τα πράγματα, και μάλιστα ιδιαίτερα σε εκείνους, στους οποίους θέλει να εμφανισθή. Τους σώζει με αυτόν τον τρόπο από την  α γ ν ω σ ί α – την ασυνειδητότητα. Ο Νους μέσα στον άνθρωπο, από την άλλη μεριά, ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό· είναι το «καλό πνεύμα» (αγαθοδαίμων) μέσα στους ανθρώπους. «Έρχεται σε εσένα παντού μέσα στην πορεία της ζωής σου και αποκαλύπτεται παντού, όπου και όταν ελάχιστα τον περιμένεις, όταν είσαι ξύπνιος, στον ύπνο, στην θάλασσα, στον δρόμο την νύχτα, την ημέρα, όταν μιλάς ή είσαι σιωπηλός, επειδή δεν υπάρχει τίποτε που δεν είναι αυτός». Ο Nock αναφέρεται στην ομοιότητα αυτού του χωρίου με το απόκρυφο λόγιο του Ιησού: «Εκεί που κάποιος είναι μόνος του, εγώ λέω: είμαι μαζί σου. Σήκωσε μια πέτρα και θα με βρης εκεί, σχίσε ένα ξύλο και θα είμαι εκεί!».

Στην δέκατη Τρίτη πραγματεία του C o r p u s  H e r m e t i c u m, o Eρμής δίνει στον μαθητή του μια περιγραφή του δικού του τρόπου αφύπνισης σε μια ανώτερη συνειδητότητα με τις ακόλουθες λέξεις: «Αφού κοίταξα μέσα μου και είδα ένα ακαθόριστο όραμα που μου στάλθηκε από την ευσπλαχνία του Θεού, βγήκα από τον εαυτό μου και μπήκα σε ένα αθάνατο σώμα, έτσι ώστε δεν είμαι πια αυτός που ήμουν, αλλά ξαναγεννήθηκα μέσα στον Νου. Αυτή η εμπειρία δεν μπορεί να διδαχθή… Έτσι ήρθε η γνώση του Θεού σε εμένα, και μέσω αυτής της δημιουργικής πράξης έγινα θεϊκός».

Σε ένα κείμενο που επίσης γνώριζε ο Ζώσιμος λέγεται για αυτόν τον Ερμή – Θωθ ότι αυτός, ο γιός του θεού, για να σώση τις ευσεβείς ψυχές «έγινε τα πάντα, θεός, άγγελος, ανθρώπινο ον που μπορεί να πάσχη. Επειδή είναι παντοδύναμος και μπορεί να γίνη ότι θέλει, ακολουθεί το θέλημα του πατέρα του (του Θεού) εισχωρώντας μέσα σε όλα τα σώματα και φωτίζοντας το πνεύμα όλη της ανθρωπότητας… και οδηγώντας το προς τα επάνω, προς το φως».

Μπορεί επίσης κανείς να συναντήση αυτόν τον θεό-δαίμονα με παρόμοια μορφή στους μαγικούς παπύρους αυτής της περιόδου, με την διαφορά ότι στους παπύρους ο άνθρωπος κάνει την απόπειρα, μέσω της μαγείας, να κυριαρχήση επάνω σε αυτόν τον θεό και να τον χρησιμοποιήση σύμφωνα με την θέλησή του. Πέρα από αυτήν την σημαντική διαφορά, βρίσκουμε την ίδια αρχετυπική – συμβολική μορφή. Υπάρχει μια προσευχή σε αυτήν την δύναμη: «Έλα κοντά μου από τους τέσσερεις ανέμους, εσύ, παντοδύναμε, που φύσηξες στους ανθρώπους την πνοή της ζωής, εσύ που φέρεις το μυστικό όνομα και είσαι ακατονόμαστος… που τα ακούραστα μάτια σου είναι ο ήλιος και η σελήνη… που κεφαλή σου είναι ο ουρανός, σώμα σου ο αιθέρας, πόδια η γη, είσαι εσύ ο ωκεανός (ο  α γ α θ ό ς  δ α ί μ ω ν) που γεννάει το καλό και τρέφει την οικουμένη… Εσύ, που κατέχεις την άσφαλτη αλήθεια,… μπες στην καρδιά μου και στις σκέψεις μου για όλο το υπόλοιπο της ζωής μου, και εκπλήρωσε για χάρη μου κάθε επιθυμία της ψυχής μου. Γ ι α τ ί  ε σ ύ  ε ί σ α ι  ε γ ώ  κ α ι  ε γ ώ  ε ί μ α ι  ε σ ύ… Επειδή εγώ φέρω το όνομά σου στην καρδιά μου σαν μοναδική μου προστασία (talisman).

Mια άλλη προσευχή προς τον Ερμή λέει τα εξής: «Ερμή, κυβερνήτη των κόσμων, κύκλε της σελήνης, στρογγυλέ και τετράγωνε, που πρώτος δίδαξες τον προφορικό λόγο, εσύ που ωθείς τους ανθρώπους στην δικαιοσύνη, που φοράς την χλαμύδα και τα φτερωτά σανδάλια, εσύ, που ο δρόμος σου οδηγεί μέσω του αιθέρα στα βάθη της γης, οδηγέ του πνεύματος… που με το φως σου φέρνεις χαρά σε αυτούς που κατοικούν στα βάθη της γης και στους θνητούς που έχουν έρθει στο τέλος του διαστήματος της ζωής τους. Προφήτη της μοίρας σε λένε, και «θεϊκό όνειρο» που στέλνει χρησμούς ημέρα και νύχτα. Εσύ θεραπεύεις όλους τους ανθρώπινους πόνους… Έλα κοντά μου, εσύ που φέρνεις την Ευδαιμονία, Μνήμη, που κάνεις τα σχέδια να πραγματοποιηθούν, ύψιστε γιε». Ή: «Άκουσε τους ύμνους μου, κατοικητήριο του πνεύματος  του αέρα. Πνεύμα που φθάνεις από τον ουρανό στην γη, άκουσε τους χαιρετισμούς μου, εσύ που με γεμίζεις και με κυριεύεις και αναχωρείς από εμένα ειρηνικά, σύμφωνα με την θέληση του Θεού».

Όλα αυτά τα κείμενα αναφέρονται στον ένα κοσμικό θεό (Ερμή – Θωθ) που μπορεί επίσης να γίνη ο προσωπικός δαίμονας που «κατοικεί» μέσα σε έναν άνθρωπο, ένας εσωτερικός σύντροφος που εμφανίζεται πότε πιο πάνω και πότε πιο κάτω από τον άνθρωπο (δηλαδή, στην δεύτερη περίπτωση εξαρτάται από αυτόν). Έχει τις λειτουργίες ενός ατομικού φυλακτήριου πνεύματος και δασκάλου, που οι Έλληνες και οι Ρωμαίο απέδιδαν στο δαιμόνιο του Σωκράτη, και αργότερα γενικά στο genius που συνόδευε τους ανθρώπους· είναι επίσης την ίδια στιγμή ένας κοσμικός θεός του διαστήματος, που συντηρεί και φέρνει στον προορισμό της όλη την φύση. Έτσι, ένα ακραίο παράδοξο περιέχεται στο σύμβολο του Ταυτού: είναι συγχρόνως το στοιχείο το πιο ιδιαίτερο, το πιο ατομικό, και μαζί ένας καθρέφτης της συνολικής πραγματικότητας καθώς και μια εικόνα του θεού, ο Άνθρωπος που αγκαλιάζει όλα τα ανθρώπινα όντα. Παρόλο που αυτός ο θεός μπορεί να κατοική μέσα σε έναν άνθρωπο, υπάρχει εντούτοις μια μικρή αλλά ορατή διαφορά σε σχέση με τα παλαιότερα παραδείγματα: έρχεται και φεύγει, αλλά ποτέ δεν γίνεται πραγματικά ανθρώπινος κατοικώντας μέσα στο άτομο· δεν γίνεται μια εντελώς  υ π ο κ ε ι μ ε ν ι κ ή διάθεση ή νοητική κατάσταση, αλλά αντίθετα, σύρει τον άνθρωπο με την έκσταση που φέρνει, τελείως έξω από την εγωική του ύπαρξη, σε μια άλλη θεϊκή και μακάρια κατάσταση.

Είναι λυπηρό το ότι γραπτά κείμενα από την φιλολογία της ύστερης αρχαιότητας και της πρώτης χριστιανικής περιόδου που να αποκαλύπτουν μια παρόμοια ή παράλληλη εξέλιξη της «Juno» στις γυναίκες, δεν έχουν διασωθή ως εμάς, από ό,τι γνωρίζω. Εκτός από το «I n t e r o g a t i o n e s  m a i o r e s  M a r i a e» (Μείζονα ερωτήματα της Μαρίας), στο οποίο ο Χριστός αποκαλύπτει την εσωτερική του θηλυκή φύση στην Μαρία, ξέρω μόνο ένα ακόμη κείμενο, αυτό της προφήτισσας των Μοντανιστών Πρίσκας, σύμφωνα με το οποίο ο Χριστός της εμφανίσθηκε σαν γυναίκα. (Σ.τ.Μ.: Ο Μοντανισμός είναι χριστιανική αίρεση που εμφανίσθηκε αρχικά στην Φρυγία της Μ. Ασίας κατά το δεύτερο μισό του 2^ου αιώνα. Ιδρυτής της ήταν ο Μοντανός και κύριοι συνεργάτες του δύο γυναίκες, η Πρίσκιλλα και η Μαξιμίλλα, που τον βοήθησαν σημαντικά στην διάδοση της διδασκαλίας του. Ο Μοντανισμός ή «Νέα προφητεία» απέκτησε πολλούς οπαδούς στην Θράκη, την Γαλλία και την Β. Αφρική. Ο Μοντανός θεωρούσε τον εαυτό του απεσταλμένο του Αγίου Πνεύματος και επέβαλλε στους πιστούς του αυστηρή και ηθική ζωή. Ήταν υπέρ των εξαντλητικών νηστειών, απαγόρευε τον δεύτερο γάμο, και έλεγε στους οπαδούς του ότι δεν θα συγχωρεθούν ποτέ τα αμαρτήματα που θα κάνουν μετά την προσχώρησή τους στον Μοντανισμό. Η αίρεση του Μοντανισμού καταδικάστηκε από δύο συνόδους, στην Ιεράπολη και την Αγχίαλο, το 177). Εκτός από αυτά τα κείμενα, δεν έχουμε αναφορές ανάλογες με εκείνες των ανδρικών περιπτώσεων, στις οποίες αυτή η εσωτερική μορφή στις γυναίκες, να εμφανίζεται σαν ένας πραγματικός ψυχολογικός παράγοντας μέσα σε ένα άτομο.

Στην εμπειρία σύγχρονων γυναικών, αυτό το περιεχόμενο εμφανίζεται πολύ συχνά σαν ένα είδος χθόνιας μητέρας, της θεάς-μητέρας της γης. Ίσως το πιο κατάλληλο μέρος για να αναζητήσουμε αυτή την άγνωστη μορφή θα μπορούσε να είναι ορισμένες αρχαίες προσευχές στην μορφή της Μητέρας – Παρθένου που συνδεόταν με τον Ερμή, και ακόμη κατά ένα μέρος ταυτιζόταν μαζί του. Στους μαγικούς παπύρους μας έχει διασωθή μια προσευχή προς αυτήν την μορφή σαν θεά της σελήνης, μια προσευχή που υμνεί αυτήν την μεγάλη θεά του συγκρητισμού, ανάμεσα στα άλλα με αυτά τα λόγια:

« Χαίρε, δέσποινα του Τάρταρου, που τον κάνεις να γεμίζη με φως, χαίρε, ιερή λάμψη του φωτός, που βγαίνει από το σκοτάδι, όπου συγχύζεις τα πάντα με απατηλές συμβουλές… σκύλα με μορφή παρθένας!... Ξύπνα, φτωχή Μήνη που ο ήλιος σε τρέφει, φύλακα όσων βρίσκονται κάτω από την γη… που είσαι καλόδεχτη, που λάμπεις… γεμάτη ικανότητες, υψηλή και ταχύτατη… αρρενωπή, θαρραλέα, θεραπευτική, που χορηγείς και προνοείς, αιματόχρωμη, δυσοίωνη, Βριμώ. Αθάνατη, που απαντάς στις προσευχές… που ανήκεις στην αγέλη… προαιώνια, ακτινοβολία, θεά της θάλασσας, φασματική ομορφιά… λύκαινα… που διαφθείρεις… που σώζεις με το ακτινοβόλο αγκάλιασμά σου, που κλώθεις την μοίρα, που δίνεις τα πάντα… αγνή, ήπια, αθάνατη… που λουλουδιάζεις, ιερώτατη… που πάσχεις, πανούργα, ακόλαστη… εσύ που μας σώζεις από τον τρόμο – ρίξε μόνο μια ματιά στον εαυτό σου: κοίταξε μόνο, είσαι σαν την όμορφη Ίσιδα μέσα στον καθρέφτη, κοίτα τον εαυτό σου, θαύμασε… γνωρίζω τα μεγάλα και όμορφα και πανύμνητα ονόματά σου, Κόρη, που εξ αιτίας σου λάμπει ο ουρανός και η γη πίνει δροσιά και γίνεται έγγειος, που εξ αιτίας σου το σύμπαν αυξάνει και λιγοστεύει, ώ δέσποινα!».

Σε μιαν άλλη προσευχή, ο προσευχόμενος ονομάζει την ίδια μορφή «Τρικέφαλη, νυχτερινή, που τρως ακαθαρσίες.. παρθένα με το βλέμμα της Γοργώς». Αυτή η θεά, «η Ίσιδα, που είναι τα πάντα», είναι η σύντροφος του Ερμή, του παγκόσμιου θεού. Στην ερωτική μαγεία ταυτίζεται με την Αφροδίτη και προσκαλείται ως εξής: «Αφρογέννητη, Κυθέρεια, μητέρα των θεών και των ανθρώπων, εναέρια και χθόνια, μητέρα των πάντων Φύση, αδάμαστη, που συγκρατείς τα πάντα, που οδηγείς την Μεγάλη Φωτιά στην πορεία της… Εσύ στέλνεις ιερή λαχτάρα στις ψυχές των ανδρών και των γυναικών για τους άνδρες· και αυτό κάνει την γυναίκα να επιθυμή τον άνδρα όλες τις μέρες της ζωής της». Μια άλλη ερωτική μαγική επίκληση λέει τα εξής: «Έλα, Εκάτη, εσύ γιγάντισσα… Βωβώ, που στέλνεις τα βέλη, που είσαι αδάμαστη… από ευγενική γενιά, πυρσοφόρα… υμνούμενη.. που οδηγείς το πλήθος… θεά του δρόμου… εσύ που φέρνεις το φως, υπέρτατη παρθένα… χθόνια, γεμάτη πονηριά… πυροβάτιδα, βοϊδόματη, που καταβροχθίζεις τα πάντα… και σπάζεις κάθε φράγμα».

 Τα πολλά ονόματα και σύμβολα που εξυμνούν την μεγάλη θεά αναφέρονται στις προσευχές σαν αποτρεπτικά μέσω της δύναμης της λέξης. Όμως δείχνουν επίσης το βαθύ αίσθημα με το οποίο άνδρες και γυναίκες εκείνης της εποχής πλησίαζαν το μυστήριο της θεάς Φύσης. Μια άλλη προσευχή στην θεά της σελήνης συσσωρεύει γεμάτες νόημα εικόνες σε μια διστακτική και γεμάτη φόβο ερμηνεία του μυστηρίου της: «Έλα κοντά μου, αγαπημένη Δέσποινα, τριπρόσωπη Σελήνη… Βασίλισσα που δέρνεις το φως σε εμάς τους θνητούς… εσύ που κραυγάζεις την νύχτα, με πρόσωπο ταύρου, που αγαπάς την ερημιά… θεά των τρίστρατων… γίνε ευσπλαχνική σε εμένα που σε επικαλούμαι, άκουσε ευνοϊκά την προσευχή μου, εσύ που κυβερνάς τον απέραντο κόσμο, που μπροστά σου οι δαίμονες τρέμουν από φόβο… αρχοντογέννητη… στεφανωμένη, μητέρα των πάντων Φύση, που γεννάς θεούς και ανθρώπους… εσύ είσαι αρχή και τέλος, εσύ κυβερνάς όλα όσα υπάρχουν, γιατί τα πάντα πηγάζουν από εσένα, και σε εσένα, αιώνια, όλα τελειώνουν».

Συγκρίνοντας με την μορφή του κοσμικού Ερμή, βλέπουμε την χτυπητή διαφορά ότι στην περίπτωση της θεάς πολύ περισσότερο σκοτεινές, ακόμη και εντελώς κακές, ανεξιχνίαστες πλευρές, τονίζονται μαζί με τις φωτεινές όψεις. Η επιδίωξη της τελειότητας είναι, όπως τόνισε ο Jung, περισσότερο χαρακτηριστική της αρσενικής αρχής του λόγου, ενώ το θηλυκό ιδεώδες είναι περισσότερο αυτό της  π λ η ρ ό τ η τ α ς, μέσα στην οποία όλα απλώς συγκρατούνται σε ένα ενοποιημένο σύνολο. Κατά συνέπεια, αυτή η θηλυκή θεά έχει εξίσου πανουργία, σκληρότητα, κακία, απροσμέτρητα βάθη πάθους και την απόκοσμη σκοτεινιά του θανάτου, την οσμή των πτωμάτων και της αποσύνθεσης, μαζί με την δυνατότητα της νέας ζωής και της αναγέννησης. Στην πράξη κάθε γυναίκα δοκιμάζει την σκοτεινή πλευρά αυτής της δύναμης μέσα της όταν διεγείρεται η ερωτική της ζήλεια, όταν τα παιδιά της θέλουν να την εγκαταλείψουν, όταν σαν χήρα, μόνη της, πρέπει να παλαίψη για να βρη τον δρόμο της στην ζωή. Τότε η τίγρη μέσα της έρχεται στην επιφάνεια, η σκύλα που βογκάει, η θεά της μοίρας που πλέκει μυστικά σχέδια, και καμμία γυναίκα δεν μπορεί να συνειδητοποιήση τον ευρύτερο, ανώτερο εαυτό της χωρίς να έχη ζήσει  α υ τ έ ς  τις πλευρές της θεάς μέσα της.

Κατά την γνώμη μου, δεν είναι τυχαίο το ότι τα κείμενα που αναφέρθηκαν πιο πάνω, στα οποία ο Χριστός εμφανίζεται σαν ανδρόγυνος ή ακόμη και σαν γυναίκα, προήλθαν από κύκλους Μοντανιστών. Οι Μοντανιστές έζησαν σε μια περιοχή που η μεγάλη μητέρα – θεά είχε γίνει ιδιαίτερα αντικείμενο λατρείας. (Σ.τ.Μ.: εννοείται η Φρυγία της Μ. Ασίας).

Εάν, τουλάχιστον στον ειδωλολατρικό κόσμο, δεν υπάρχει έλλειψη κειμένων που αναφέρουν την λατρεία ενός μεγάλου θηλυκού δαίμονα – θεάς μαζί με τον Ερμή, εντούτοις δεν έχουμε κανένα στο οποίο μια γυναίκα έχει βιώσει αυτήν την μορφή σαν το εσωτερικό κέντρο της ύπαρξής της. Εάν οι γυναίκες εκείνης της εποχής είχαν λιγώτερη συνείδηση αυτής της εσωτερικής μορφής και την βίωναν εντελώς έξω από τον εαυτό τους, ή εάν οι σχετικές γραπτές μαρτυρίες απλώς λείπουν, δεν γνωρίζω. Έχουμε αναφορές απλώς από άνδρες, που άρχιζαν να φέρνουν αυτήν την προβολή από τον εξωτερικό κόσμο πάλι μέσα στην ψυχή τους.

Όπως έδειξε ο Henri Corbin, η γνωστική – ερμητική μορφή του Ερμή επέζησε στον περσικό μυστικισμό (για παράδειγμα, τον Αβικέννα και τον Sohraward).  Εκεί είναι ο αγγελιοφόρος του Ανατολικού κόσμου, δηλαδή του κόσμου της αυγής, του εσωτερικού φωτισμού, και συνοδεύει τον οραματιστή στην εσωτερική του εξέλιξη και την συνειδητοποίηση της θεότητάς του. Σε αυτό το μυστικό σημείο της ανατολής του ήλιου μια  π ρ ο σ ω π ι κ ή  μορφή παίρνει σχήμα, μια μορφή που ενσαρκώνει πιο ενδόμυχα βάθη του οραματιστή. Κανονικά αυτή η μορφή εμφανίζεται σε άνδρες και γυναίκες μόνο μετά τον θάνατό τους, αλλά μπορεί να ιδωθή από πριν από τον μυστικό στην κατάσταση της έκστασης. Ταυτιζόταν με τον Μετάτρωνα με τον αρχέγονο Άνθρωπο, με τον Νου και με το Άγιο Πνεύμα και τον Αρχάγγελο Γαβριήλ. Εμφανίζεται στην ψυχή για να την οδηγήση σε μια εσωτερική πορεία προς τον Θεό, και να την φωτίση σε μυστική γνώση για την θεότητα. Αυτός ο άγγελος συμβολίζει την ατομικότητα της σχέσης ανάμεσα στον Θεό και σε κάθε μια ιδιαίτερη ψυχή, και εντούτοις είναι συγχρόνως  η   μ ι α   ίδια μορφή σε όλες τις ψυχές. Και εδώ, όπως και στην Ερμητική φιλοσοφία, αυτή η προσωποποίηση του Ταυτού είναι ο πιο ατομικός πυρήνας του κάθε ιδιαίτερου προσώπου, και ταυτόχρονα ο ανθρώπινος εαυτός, δηλαδή ο εαυτός όλης της ανθρωπότητας. Το να συνειδητοποιήση αυτήν την εσωτερική μορφή η ψυχή σημαίνει ότι γίνεται ένας  κ α θ α ρ ό ς  κ α θ ρ ε ύ τ η ς  αυτής της εικόνας, και από εκείνο το σημείο και μετά προχωράει μαζί της, έχοντάς την για συνοδό. Αυτή η εικόνα είναι, όπως γράφει ο Gorbin,  p r i n c i p i u m  i n d i v i d u t i o n i s (αρχή της ατομικότητας), η οποία γίνεται αντιληπτή ατομικά «σε μοναξιά από τον μόνο», και την οποία κάθε πρόσωπο βλέπει με τον τρόπο που από την φύση είναι ταιριαστός σε αυτόν για να την κατανοήση – «T a l e m   v i d i   q u a l e m   c a p e r e  p o t u i» («Τέτοιο τον είδα, με τον τρόπο που μπορούσα να τον καταλάβω»), όπως αναφέρεται στις «Πράξεις του Αποστόλου Πέτρου».

Η πορεία του οράματος, καθοδηγούμενη από αυτόν τον ψυχικό σύντροφο, οδηγεί έπειτα, όπως εξηγεί ο Corbin, σε μια  σ υ ν ε χ ή  κ α ι  π ρ ο ο δ ε υ τ ι κ ή  ε σ ω τ ε ρ ί κ ε υ σ η  ολόκληρου του κόσμου, και σε μια σταδιακή μεταμόρφωση του ίδιου του οραματιστή στον εσωτερικό δάσκαλο.

Όσον αφορά την στάση της συνείδησης που χρειάζεται για την διάκριση  α υ τ ή ς   της προβολής, η κατάσταση διαμορφώνεται διαφορετικά από ό,τι στην αφομοίωση της σκιάς και του animus ή της anima. Στην περίπτωση της σκιάς είναι κυρίως ζήτημα ταπεινότητας· στην περίπτωση των άλλων δύο μορφών είναι ζήτημα μιας τουλάχιστον μερικής διάκρισης των ατομικών του ιδιοτήτων, και συγχρόνως μιας σοφής στάσης ανοχής απέναντι στον συντριπτικό τους χαρακτήρα. Όταν, από την άλλη μεριά, αρχίζουν να εμφανίζωνται προσωποποιήσεις του Ταυτού, τότε το εγώ βρίσκεται μπροστά στην ανάγκη να θυσιάση τον εαυτό του· π ο τ έ  δ ε ν  μ π ο ρ ε ί  ν α  α φ ο μ ο ι ώ σ η  τ ο  Τ α υ τ ό, αλλά μπορεί μόνο να υποκλιθή μπροστά του και να προσπαθήση να σχετισθή μαζί του με τον σωστό τρόπο. Αυτό δεν σημαίνει ολοκληρωτική απάρνηση από κάποιον της ελευθερίας του – ακόμη και μπροστά στον Θεό, ο άνθρωπος πρέπει να διατηρή το δικαίωμα για μια τελευταία λέξη, με πλήρη συνείδηση, πάντως, ότι η δύναμη στην οποία απευθύνεται είναι πάντα η ισχυρότερη. Η συνάντηση με το Ταυτό σημαίνει, επομένως, μια βαθειά και ευρεία αλλαγή στην συνειδητή στάση. Δεν είναι χωρίς σημασία το ότι ο εσωτερικός δαίμονας που περιγράψαμε παραπάνω ονομάζεται, εκτός των άλλων, ο «Άγγελος της Μετάνοιας»· φέρνει μαζί του ένα  α π ο τ ρ ά β η γ μ α  από το παιχνίδι της Maya, της ψευδαίσθησης του κόσμου, μια απόλυτη αναχώρηση από τον κόσμο. Κανείς δεν μπορεί να το επιτύχη αυτό απλώς με το να το επιθυμή. Κατορθώνεται μέσα του από το Ταυτό, και σε πολλές περιπτώσεις αυτός ο στόχος πραγματοποιείται λίγο πριν από τον θάνατο. Μόνο λίγοι σκεπτόμενοι, στοχαστικοί άνθρωποι τον βιώνουν νωρίτερα. Η κατανόηση της φύσης, της ουσίας του Ταυτού εξαγοράζεται μόνο με μεγάλη δοκιμασία, που σβήνει τις γήινες προκαταλήψεις και προσκολλήσεις του εγώ, προκαλώντας του έτσι μια αλλαγή στάσης. Κάθε βαθειά απογοήτευση ή διάψευση είναι, με αυτήν την έννοια, ένα βήμα προς τα εμπρός στον δρόμο της εξατομίκευσης, εάν γίνωνται δεκτά με ενόραση και όχι με ηττοπάθεια ή πικρία.

Στην συνάντηση με το Ταυτό εμφανίζεται ένας στόχος που δείχνει προς το απόλυτο τέλος όλων των προβολών, δηλαδή τον θάνατο. Στο «Αναμνήσεις, Σκέψεις, Όνειρα» ο Jung αναφέρει ένα όνειρο σχετικά με αυτό: Βλέπει τον εαυτό του να περπατά κατά μήκος ενός δρόμου μέσα σε ένα ηλιόλουστο τοπίο. Φθάνει σε ένα μικρό εκκλησάκι δίπλα στον δρόμο, και μπαίνει μέσα. Αντί για το άγαλμα της Παναγίας ή τον Εσταυρωμένο, υπάρχει ένας όμορφος σχηματισμός με μορφή λουλουδιού επάνω στην Αγία Τράπεζα, Μπροστά από τον βωμό κάθεται ένας γιόγκι στην στάση του λωτού και σε βαθύ διαλογισμό. «Όταν τον κοίταξα πιο προσεκτικά, είδα ότι είχε το πρόσωπό μου. Τινάχθηκα με βαθύ τρόμο, και ξύπνησα με την σκέψη: -“ Ά, ώστε αυτός διαλογίζεται εμένα. Βλέπει ένα όνειρο, και εγώ είμαι μέσα σε αυτό”. Ήξερα ότι όταν θα ξυπνούσε, θα σταματούσα να υπάρχω».

O γιόγκι είναι η ίδια αρχετυπική μορφή με τον εσωτερικό Ερμή –Ψυχοπομπό που αναφέραμε πιο πάνω, με την διαφορά ότι εδώ εμφανίζεται με ανατολίτικο ένδυμα. Το όνειρο δείχνει το γεγονός, όπως αναφέρει και ο ίδιος ο Jung, ότι υπάρχει εδώ κάποιο νόημα που στην Ανατολή ήταν πάντα πολύ περισσότερο συνειδητό από ό,τι σε εμάς: ότι δηλαδή τελικά ολόκληρος ο κόσμος είναι μια προβολή, μια πραγματικότητα «φτιαγμένη» με μυστηριώδη σκοπό, και η οποία, εάν ο Δημιουργός της το επιθυμή, μπορεί πάλι να εξαφανισθή, ώστε να κάνη χώρο για ένα μεγάλο ξύπνημα σε μια άλλη πραγματικότητα, που εμείς δεν μπορούμε να την φαντασθούμε.

(συνεχίζεται)

Η Deutsche Bank τα “χώνει” έμμεσα στη Μέρκελ! Το είδαμε κι αυτό…

Πηγή: Ολυμπία

Με σκληρότητα που δεν χρησιμοποιεί συχνά, η Deutsche Bank σε έκθεσή της εκφράζει απογοήτευση για την τροπή των πραγμάτων στην Κύπρο και εξαπολύει έμμεσα βολές και κατά της Γερμανίδας Καγκελαρίου, Angela Merkel.
«Είμαστε πολύ απογοητευμένοι με την Ευρώπη» αναφέρουν σε χθεσινή έκθεσή τους αναλυτές της Deutsche Bank και προτρέπουν τους πελάτες τους σε πώληση του ευρώ έναντι του δολαρίου, με στόχο το 1,20. Τρεις είναι οι βασικοί λόγοι της «απογοήτευσης», όπως εξηγούν.
«Κατά πρώτον, πιστεύουμε ότι η πολιτική απάντηση στην Κύπρο υπήρξε εξαιρετικά αντιπαραγωγική. Από σήμερα έχει ανασταλεί η ελεύθερη διακίνηση κεφαλαίων στην Κύπρο. Η οικονομική και νομισματική ένωση σε όλο το εύρος της Ευρωζώνης δεν υφίσταται πια. Παρά το γεγονός ότι η χώρα είναι πολύ μικρή, η προθυμία των πολιτικών να αναστείλουν διασυνοριακά τη μετατρεψιμότητα του ευρώ αποτελεί ένα ουσιωδώς αρνητικό μήνυμα για την Ευρωζώνη» αναφέρουν.
«Κατά δεύτερον, μας εκπλήττουν αρνητικά οι πολιτικές εξελίξεις. Φαίνεται ολοένα και πιο πιθανό ότι η Ιταλία οδεύει προς δεύτερη εκλογική αναμέτρηση, με απρόβλεπτο αποτέλεσμα. Τρίτον, η ανάκαμψη των ρυθμών ανάπτυξης επίσης απογοητεύει, κυρίως λόγω της συνεχιζόμενης κατάρρευσης της ροής πιστώσεων. Οι μέσες εκτιμήσεις μεταθέτουν την επιστροφή σε θετικούς ρυθμούς ανάπτυξης στο δεύτερο εξάμηνο του έτους. Όσο περισσότερο συνεχίζεται αυτό, τόσο πιο πιθανές γίνονται οι προκλήσεις για τα δεδομένα της βιωσιμότητας του χρέους και τόσο θα αποδυναμώνεται η όρεξη των επενδυτών για τίτλους της περιφέρειας της Ευρωζώνης, που με τη σειρά τους θα επηρεάζουν αρνητικά την ανάπτυξη», σχολιάζουν οι αναλυτές της Deutsche Bank.

ΕΙΔΙΚΟ ΚΥΚΛΩΜΑ ΠΑΡΑΝΟΜΩΝ ΑΔΕΙΑΣΕ ΤΙΣ ΚΥΠΡΙΑΚΕΣ ΤΡΑΠΕΖΕΣ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΦΑΤΗ ΚΡΙΣΗ

-Πώς γίνεται να καταρρέει ενα τραπεζικό σύστημα το οποίο έχει ενεργητικό 8 φορές το ΑΕΠ της χώρας, και καταθετική βάση 4 φορές το ΑΕΠ της Κύπρου;
-Πώς γίνεται το τραπεζικό σύστημα μιας χώρας τόσο εύρωστης οικονομικά να καταρρέει με μια ζημια μόνο 5 δις;
-Πώς λέγεται πως οι κυπριακές τράπεζες ζημιώθηκαν σημαντικά από το ελληνικό κούρεμα των ομολόγων, τη στιγμή που για ΛΟΓΙΣΤΙΚΗ ζημία 5 δις, αποζημιώθηκαν με 7,5 δις ΣΕ ΡΕΥΣΤΟ;
Πώς μπορουν να καταρρέουν τράπεζες οι οποίες πέρασαν επιτυχώς τα stress tests στα οποία υποβλήθηκαν;
Είναι απλό: Τα λεφτά από τις τράπεζες της Κύπρου έχουν κάνει φτερά, πήγανε σε λογαριασμούς off-shore, σε επενδύσεις υψηλού ρίσκου και ομόλογα στο εξωτερικό, σκιώδεις επενδύσεις μέσω private banking…
Και μαντέψτε σε ποιόν θα έρθει ο λογαριασμός…
Απόσπασμα από την εκπομπή “ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ” του Γ. Σαχίνη στο ΚΡΗΤΗ TV, την 25η Μαρτίου 2013.

πηγή : ΜΕΤΩΠΟ ΟΧΙ

(Βίντεο) Καζάκης – Μετά την Κύπρο χάνεται και το Αιγαίο

Kαζάκης:

“Μετά την Κύπρο χάνεται και το Αιγαίο”…
Και πάμε ολοταχώς για την δημιουργία των ΕΟΖ;
Στις 25/03 κυκλοφόρησε απόσπασμα συνέντευξης του Καζάκη στον Γιώργο Σαχίνη σε ραδιοφωνική εκπομπή στο Ηράκλειο. Μετά την συνέντευξη εκείνη, ο Σαχίνης τον κάλεσε εκτάκτως και στην τηλεοπτική του εκπομπή.
Στο συγκεκριμένο απόσπασμα ο Δ. Καζάκης εξηγεί πως δεν πάμε σε συνεκμετάλλευση (το είχαμε πει εδώ και καιρό ότι δεν πρόκειται να δώσουν σταγόνα στους Τούρκους) , αλλά σε ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ του Αιγαίου, μέσα από την επερχόμενη εμπλοκή του Ισραήλ στο Αιγαίο. Διευκρινίζει ότι το Αιγαίο δεν θα ανήκει ούτε στους Έλληνες ούτε στους Τούρκους.
Επίσης, λέει ο Καζάκης, η ανακήρυξη όχι ελληνικής, αλλά ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΑΟΖ σημαίνει παραχώρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της Ελλάδας στο Αιγαίο, με τον γεωστρατηγικό έλεγχο να αλλάζει χέρια, και να εκχωρείται στην υπό διαμόρφωση κρατική οντότητα που ονομάζεται ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ, που μέχρι τότε θα έχει γίνει ευρωαμερικάνικη οικονομική και στη συνέχεια πολιτική οντότητα.
Το σχετικό απόσπασμα από την εκπομπή “ΑΝΤΙΘΕΣΕΙΣ” του Γ. Σαχίνη στο ΚΡΗΤΗ TV, την 25η Μαρτίου 2013:



kostasxan
Πηγή : αιέν αριστεύειν

ΕΣΧΑΤΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ (10)

Συνέχεια από Κυριακή, 24 Μαρτίου 2013

Η ιστορία της Δύσεως. Ανάμεσα στην κοινωνία και την Ελευθερία!

Η Ιστορία δέν είναι ένα εμπειρικό αντικειμενικό δεδομένο. Η ιστορία είναι ένας μύθος. Ο μύθος δέν είναι μία επινόηση, αλλά μία πραγματικότητα. Μία διαφορετική πραγματικότητα απο την αντικειμενική δεδομένη εμπειρία. Ο μύθος είναι μία διήγηση διατηρημένη στην λαϊκή μνήμη, ενός γεγονότος του παρελθόντος, περασμένου. Ο μύθος είναι η πρωτογενής ιστορία της ανθρωπότητος.

Δίπλα όμως στους μύθος που χάνονται στο παρελθόν, κάθε ιστορική εποχή δημιουργεί μυθικά στοιχεία. Όπως π.χ. συμβαίνει με την Γαλλική επανάσταση η οποία, παρότι είναι ένα πρόσφατο γεγονός, παρόλα αυτά είναι γεμάτη μύθους. Υπάρχουν ανάλογοι μύθοι γύρω απο την αναγέννηση, την μεταρρύθμιση, γύρω απο τον Μεσαίωνα. Έχουμε ανάγκη όλοι μας έναν εσωτερικό δεσμό, βαθύ και μυστηριώδη με το Ιστορικό αντικείμενο. Χωρίς αυτή την εσωτερική ιστορικότητα, δέν μπορούμε να κατανοήσουμε την ιστορία. Η ιστορία απαιτεί πίστη, είναι μία ενέργεια μεταμορφώσεως του μεγάλου ιστορικού παρελθόντος, μία ενέργεια με την οποία κατακτάται εσωτερικά το ιστορικό αντικείμενο. Μία πρόοδος που αναδεικνύει μία συγγένεια ανάμεσα στο υποκείμενο και το αντικείμενο.

Κάθε άνθρωπος λόγω της εσωτερικής του φύσεως είναι ένα είδος κόσμου, είναι συμπαντικός, ένας μικρόκοσμος στον οποίο αντικαθρεφτίζεται και κατοικεί όλος ο πραγματικός κόσμος και όλες οι μεγάλες ιστορικές εποχές. Δέν είναι κομμάτι του σύμπαντος που περικλείει αυτό το ελάχιστο τμήμα, που είναι το άτομο, αλλά είναι ένα είδος μεγάλου κόσμου, που ναι μέν μπορεί να είναι ακόμη κλειστός, γιά τήν κατάσταση τής συνειδήσεως ενός συγκεκριμένου προσώπου, αλλά μπορεί να ανοίξει εσωτερικά στο μέτρο που απλώνεται και φωτίζεται η συνείδησή του. Σ’ αυτό το γίγνεσθαι, σ’αυτή την πρόοδο εμβαθύνσεως της συνειδήσεως ξεκλειδώνουν όλες οι μεγάλες ιστορικές εποχές, όλη η ιστορία του κόσμου με την οποία ασχολείται η ιστορική επιστήμη, η οποία ελέγχει τα πάντα μέσω της κριτικής των πηγών, των γραπτών μνημείων, της αρχαιολογίας, κ.τ.λ.

Μέσα στον μικρόκοσμο του ανθρώπου περιέχονται όλες οι ιστορικές εποχές τού παρελθόντος και ο άνθρωπος δέν μπορεί να τις ενταφιάσει με τις πέτρες του χρόνου και την τελευταία ιστορική ύπαρξη. Μπορεί να τις καλύψει αλλά δέν μπορεί να τις πνίξει τελειωτικά. Αυτή η πρόοδος διαφωτισμού και εμβάθυνσης του εσωτερικού μας, πρέπει να μας οδηγήσει να βυθιστούμε κυριολεκτικά στα βάθη του χρόνου, μέσα απο τα αλλεπάλληλα επίπεδα που μας χωρίζουν απο τα βάθη αυτά, διότι η εμβάθυνση στο χρόνο σημαίνει εμβάθυνση στον εαυτό μας. Μόνον στο βάθος του εαυτού του ο άνθρωπος μπορεί να βρεί αληθινά τα βάθη του χρόνου, διότι αυτά τα βάθη δέν είναι κάτι εξωτερικό και ξένο στον άνθρωπο, κάτι που του δίνεται και του επιβάλλεται απ’έξω. Αλλά μία διάταξη σε στρώματα του ιδίου του ανθρώπου (Οι Στρωματείς του Κλήμη του Αλεξανδρέως αποτελούν την πρώτη και πετυχημένη έκφραση αυτής της διαστρωμάτωσης του εσωτερικού του ανθρώπου, που ανταποκρίνεται στο κατ’ εικόνα, στην ψυχή ζωής που έλαβε, έχασε και με μεγάλο αγώνα μπορεί να ξαναβρεί ο άνθρωπος, επιστρέφοντας στον Νού, όπως το δίδαξαν πρώτοι οι Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι. Σήμερα δυστυχώς ο άνθρωπος είναι μονοδιάστατος, έχοντας σαν ψευτοσυνείδηση το Εγώ του).

Οι ιστορικοί μύθοι έχουν μία βαθύτατη σημασία και νόημα γι’ αυτή την πρόοδο της αναμνήσεως. Στον ιστορικό μύθο διαθέτουμε μία αφήγηση, η οποία μεταδίδεται στην λαϊκή μνήμη, και η οποία μας βοηθά να θυμηθούμε στο εσωτερικό του ανθρωπίνου πνεύματος κάποιο εσωτερικό επίπεδο που συνδέεται με το βάθος των χρόνων. Ο μηχανισμός αποξενώσεως, της αλλοτριώσεως (alienazione) του υποκειμένου απο το αντικείμενο, που ξεκίνησε απο την κριτική του διαφωτισμού, απο την κριτική της συνειδήσεως, μπορεί να προσφέρει τα υλικά για την ιστορική γνώση, αλλά στο μέτρο που σκοτώνει τον μύθο και ξεχωρίζει το βάθος των χρόνων απο το βάθος του ανθρώπου, χωρίζει και τον άνθρωπο επίσης απο την ιστορία.

Αυτό το γεγονός μάς ωθεί στην επανεξέταση και επαναξιολόγηση του νοήματος τής παραδόσεως με τον σκοπό να αντλήσουμε εσωτερικά την ιστορία. Η ιστορική παράδοση, την οποία ήθελε να καταστρέψει η ιστορική κριτική, προσφέρει το μέσο της μεγάλης και κρυμμένης πράξεως της αναμνήσεως. Και πραγματικά ο άνθρωπος της ιστορικής παραδόσεως διαθέτει κάτι που δέν είναι εξωτερική ώθηση, κάτι πού του επιβάλλεται απ’ έξω και είναι ξένο πρός αυτόν, αλλά κάτι εσωτερικό, κρυμμένο, κάτι που έχει την έδρα του στο βάθος της μυστηριώδους ζωής, κάτι με το οποίο γνωρίζει τον εαυτό του και με το οποίο είναι συνδεδεμένος σε μία αδιάσπαστη ολότητα.

Αυτό δέν σημαίνει πώς η ιστορική παράδοση δέν υπόκειται στην ιστορική κριτική και πώς πρέπει να λαμβάνεται έτσι όπως παρουσιάζεται κάθε παράδοση, διά της πίστεως, και πώς η ιστορική επιστήμη πρέπει να ακινητοποιείται μπρός σε μία τέτοια παράδοση. Αντιθέτως οφείλουμε να τονίσουμε πώς δέν είναι λογικός ο αλληλοαποκλεισμός, πώς στην παράδοση υπάρχει μία αξία-εσωτερική όχι επειδή αφηγείται αυτό που συνέβη στην πραγματικότητα, αλλά επειδή εγκαθιστά στην λαϊκή μνήμη ένα ίχνος, ένα σύμβολο της ιστορικής μοίρας του κάθε λαού, σύμβολο εξαιρετικώς νοηματοδοτημένου για την οικοδόμηση της φιλοσοφίας της ιστορίας και για την πρόσληψη του εσωτερικού νοήματος. Η ιστορική παράδοση είναι κάτι παραπάνω απο την γνώση της ιστορικής ζωής, διότι μέσα στην συμβολική παράδοση διανοίγει η εσωτερική ζωή, το βάθος της πραγματικότητος που είναι κληρονομικά δεμένο μ’αυτό που ανακαλύπτει ο άνθρωπος μέσω της εσωτερικής πνευματικής αυτογνωσίας.

Αυτός ο δεσμός της παραδόσεως μ’ αυτό που φανερώνεται στην αυτογνωσία είναι ιδιαιτέρως πολύτιμος. Τα εξωτερικά γεγονότα της ιστορίας έχουν μίαν απαραίτητη σπουδαιότητα, αλλά για την οικοδομή της φιλοσοφίας της ιστορίας, είναι πολύ πιό σημαντική αυτή η μυστηριώδης εσωτερική ζωή η οποία συνεχίζει την ύπαρξη της ακόμη και μέσα στην ρέουσα ασυνεχή εξωτερική διάρκεια. Ακριβώς αυτή μας λέει πώς η ιστορία δέν μας δίνεται απο το εξωτερικό αλλά απο το εσωτερικό και πώς εμείς αντιλαμβανόμενοι την ιστορία, την οικοδομούμε τελικά μ’εναν συνδυασμό που εξαρτάται απο τα εσωτερικά επίπεδα της συνειδήσεως μας, απο το εύρος και το εσωτερικό βάθος της ίδιας.

Διότι η κατάσταση της συνειδήσεως και της αυτογνωσίας, που προυποτίθεται και προτάσσεται σαν η μόνη αληθινή κατάσταση απο την ιστορική κριτική και απο την αντικειμενική ιστορική επιστήμη, είναι μία πολύ περιορισμένη και επιφανειακή κατάσταση. Εδώ βρίσκεται και η αποστροφή που αισθανόμαστε πρός την ιστορική κριτική. Σ’ αυτή την τελευταία τα περισσότερα εμφανίζονται σαν αντικειμενικά, μή ανασκευάσιμα, και τελικώς έχοντας την δυνατότητα να πείσουν μόνον όσους πλησιάζουν την ιστορία επιφανειακά, με μία άπειρη πρωτογενή συνείδηση. Όταν όμως εισέλθουμε στο βάθος, όταν πλατύνουμε την συνείδηση, βλέπουμε πώς όλο αυτό δέν είναι η αληθινή συνείδηση και πώς το βάθος κείται στο εσωτερικό της ιστορικής πραγματικότητος.

Όταν διαβάζουμε μία επιστημονική εργασία στην ιστορία, όπως για παράδειγμα για την ιστορία των αρχαίων λαών, διαισθανόμαστε καθαρά πώς απο την ιστορία του πολιτισμού τους αφαιρέθηκε καθοριστικά η ψυχή, η εσωτερική ζωή, πώς μας παρουσιάζουν ένα είδος φωτογραφίας και εξωτερικού σχεδίου. Όλο αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα πώς αυτή η λεγόμενη «ιστορική κριτική» αντιπροσωπεύει τελικώς, στην εξέλιξη της ιστορίας, μια απλή στιγμή μέσω της οποίας ο άνθρωπος ενσταλάζει στην γνώση του, όχι το ουσιώδες, αλλά το πιό επιφανειακό των στιγμών, μετά απο τις οποίες ο άνθρωπος εισέρχεται σε μία εποχή τελείως διαφορετική, εισέρχεται σε άλλες σχέσεις με την ιστορική πρόοδο. Τότε λοιπόν αλλάζει και γίνεται κατανοητή μ’έναν νέο τρόπο η εσωτερική παράδοση, ο εσωτερικός μύθος της ιστορίας, που απωθήθηκε την εποχή της ιστορικής κριτικής.

[Τελικώς η ανθρωπότης αφού απέρριψε απο το οικοδόμημά της την πίστη, έφτασε στις μέρες μας νά’χει απορρίψει και την ψυχή. Και κανείς δέν υποπτεύεται ακόμη πώς κάτω απο την πίεση των διαφωτιστών θα αναγκαστεί γρήγορα και ίσως οι νέοι να το’χουν πετύχει ήδη, να απορρίψει και το σώμα, το τελευταίο ανθρώπινο στοιχείο με το οποίο έλπιζε να απολαύσει μίαν ανθρώπινη ζωή γεμάτη χαρά, για να ζήσει σαν αερικό, σαν δαίμονας, όπως το επιθυμούν και το επιβάλλουν οι φιλόσοφοι του διαφωτισμού. Για να ζήσει μόνον με τους λογισμούς, τις φαντασιώσεις και τις ονειρώξεις, εν ολίγοις, με την σκέψη].

Συνεχίζεται

Αμέθυστος

Οι Πατέρες και το νόημα της Παράδοσης (Διάλεξη)

Ομιλητής: Π. ANDREW LOUTH, Ομότιμος Καθηγητής Πατερικών και Βυζαντινών Σπουδών στο Πανεπιστήμιο του Duhram (Μεγάλη Βρετανία), Επισκέπτης Kαθηγητής Ανατολικής Ορθόδοξης Θεολογίας στο Πανεπιστήμιο Vrije, Άμστερνταμ, Ολλανδία

Βόλος, Τετάρτη 15 Μαΐου 2013, 7.30 μ.μ.
Πνευματικό Κέντρο Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος (Κ. Καρτάλη και Γαζή)

Η ίδια εκδήλωση θα επαναληφθεί στην Αθήνα
Πέμπτη 16 Μαΐου 2013, 7.00 μ.μ.
Κτήριο Κωστής Παλαμάς (Ακαδημίας και Σίνα)

Οι διαλέξεις του π. Andrew Louth στην Αθήνα και το Βόλο θα δοθούν στην ελληνική γλώσσα και η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.

Οι εκδηλώσεις αυτές πραγματοποιούνται με την ευγενική χορηγία του Ορθοδόξου Ιδρύματος Virginia H. Farah Foundation

Σχόλιο: Τον παραδοσιακό άνθρωπο οι διαφωτιστές της Δύσεως με το πρόσωπο του προτεσταντισμού πότε προσπαθούν να τον ξεριζώσουν με την εσχατολογία, πότε τον κατηγορούν για φονταμενταλιστή και ταλιμπάν της πίστεως. Το κείμενο του Μπερντιάγεφ όπως μπορούμε να δούμε, ξαναβάζει τα πράγματα στη θέση τους. Ο Καλαϊτζίδης με την Ακαδημία Βόλου δημιουργεί σιγά-σιγά μια υπερ-εισαγωγική εταιρεία στην οποία συγκεντρώνει όλους τους εισαγωγείς ιδεών που εργάστηκαν στην μεταρρύθμιση της παραδόσεώς μας μέχρι σήμερα. 

Αμέθυστος

“Η ΚΥΠΡΟΣ ΑΠΟΧΩΡΕΙ ΣΥΝΤΟΜΑ” Π.Κρούγκμαν: “Η ελληνική πολιτική ελίτ εξαθλίωσε τους Έλληνες μένοντας στο ευρώ”

ΠΗΓΗ: Greek National Pride


Ο νομπελίστας οικονομολόγος Πολ Κρούγκμαν στο μπλογκ του στους NYT κατήγγειλε πριν λίγο ότι “Η προσήλωση της πολιτικής ελίτ της Ελλάδας στο ευρώ παρά την οικονομικά δεινά της χώρας αποδείχθηκε υπερβολικά ισχυρή” και συμπληρώνει: “Εκεί έκανα λάθος εκτίμηση, αλλά δεν το περίμενα”!
Δηλαδή ο Π.Κρούγκμαν δεν μπορούσε να πιστέψει ότι θα προτιμούσαν να καταστραφεί μια ολόκληρη οικονομία για να μείνει στην ευρωζώνη η Ελλάδα με απόφαση φυσικά των πολιτικών της!
Συγκεκριμένα, υποστηρίζει ότι αν και η οικονομική ανάλυση για την Ελλάδα ήταν ορθή, αλλά “η πολιτική ελίτ της Ελλάδας προτίμησε την οικονομική εξαθλίωση παρά να βγει εκτός ευρωζώνης”…
«Τα τελευταία τρία χρόνια προέβλεπα ένα πιθανό σενάριο για την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ: μια τραπεζική κρίση, την οποία ακολουθούν περιορισμοί στις τραπεζικές αναλήψεις παρόμοιοι με το corralito στην Αργεντινή το 2001 και μετά -με το επιχείρημα κατά της εξόδου να έχει εξαλειφθεί- την επανεισαγωγή του εθνικού νομίσματος. Προφανώς κάτι τέτοιο δεν συνέβη. 
Παρά τον μεγάλο πόνο, η προσήλωση της πολιτικής ελίτ της Ελλάδας στο ευρώ παρά την οικονομικά δεινά της χώρας αποδείχθηκε υπερβολικά ισχυρή. Η ανάλυσή μου για τα οικονομικά δεν ήταν λάθος, αλλά οι πολιτικές μου προβλέψεις για τους Έλληνες πολιτικούς ήταν άστοχες», γράφει.

Που να προβλέψει ο άνθρωπος την προδιάθεση μειοδοσίας στην Ελλάδα των εγχώριων πολιτικών ανδρών και γυναικών;
Όμως, σύμφωνα με τον ίδιο, η Κύπρος φαίνεται τώρα να δικαιώνει το πρώτο μέρος αυτού του σεναρίου. Και όπως αναφέρει η χώρα δεν έχει πλέον κανέναν λόγο να μείνει στο ευρώ.
«Ποιος είναι ο λόγος της παραμονής στο ευρώ;
Η αξιοπιστία και η αποτελεσματικότητα του ενιαίου νομίσματος έχει φύγει.
Εν τω μεταξύ, το μέλλον της Κύπρου στο ευρώ είναι ένα μέλλον αποπληθωρισμού και καταστροφικής λιτότητας.
Μπορεί η ελπίδα ότι κάποια μέρα με κάποιον τρόπο θα αποκατασταθεί το status quo ante να τα δικαιολογήσει όλα αυτά;» διερωτάται ο Πολ Κρούγκμαν.

Η ΤΡΙΑΔΙΚΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ : JURGEN MOLTMANN (3)

Συνέχεια από Τετάρτη 27 Μαρτίου

Ο Μόλτμαν λοιπόν συγκεντρώνει την προβληματική περί προσώπου στο εσωτερικό αυτού που ονομάζει "τριαδική ιστορία του θεού", θέλοντας να δείξει τον ζωντανό και δυναμικό χαρακτήρα του χριστιανικού θεού. Επιθυμεί να ερμηνεύσει με τους όρους της Ιστορίας αυτό που η παράδοση ομολογούσε με τους όρους της μεταφυσικής. Και γι' αυτό επιτίθεται στον τυπικό μονοθεϊσμό της φυσικής θεολογίας: η ιδέα του θεού του θεϊσμού δεν γλιτώνει από την καταγγελία ότι είναι και αυτή μια ανθρώπινη προβολή σε έναν ανύπαρκτο ουρανό. Πρέπει να ξεκινήσουμε κατά την κρίση του, από την πραγματοποιηθείσα φανέρωση του θεού στην Ιστορία και από την μοναδικότητα της Ιστορίας του Χριστού. Μόνον με αυτόν τον τρόπο δυναμιτίζονται οι θεολογικές έννοιες και ιδιαιτέρως οι τριαδολογικές.

Παρ' όλα αυτά όμως η χριστιανική θεολογία δεν θα κατορθώσει να ξεφύγει τους κινδύνους από μια μη-χριστιανική ιδέα του θεού, και από ένα άθεο όραμα του Χριστού, εάν δεν αναπτυχθεί η ίδια προς την κατεύθυνση του τριαδικού δόγματος, ξεκινώντας συγκεκριμένα από τον σταυρό του Χριστού.

Στον σταυρωμένο Χριστό η «αποστολική Τριάδα» θα φανερωθεί τελικώς θεμελιωμένη στην "Τριάδα καταγωγής" καθ' εαυτή. Έτσι, στην οπτική του σταυρού, η Τριάδα εμφανίζεται ανοιχτή, δεν κλείνεται σε έναν κύκλο ολοκληρωμένο στον εαυτό του, ένα σύμβολο τελειότητος και επάρκειας. Η Τριάδα φανερώνεται όπως είναι καθ' εαυτή: αγάπη του θεού, η οποία ανοίγοντας στον άνθρωπο, τον αναζητά μέσα στον κόσμο και στον χρόνο. Πρέπει να εγκαταλείψουμε λοιπόν τα φιλοσοφικά αξιώματα ενός θεού αμετάβλητου και απαθούς. Ο θεός γίγνεται αλλάζοντας, υποφέροντας, στην ελεύθερη αγάπη του για μας, στον εσταυρωμένο.

Η "ουσιώδης" εννοιολόγηση του προσώπου, που προωθήθηκε από τον Βοήθιο και η "σχεσιακή" που προτάθηκε από τον Αυγουστίνο, κατά την κρίση του Μόλτμαν, διευρύνθηκαν στο ιστορικό δόγμα που επέβαλλε ο Χέγκελ. Το στοχαστικό στοιχείο της τριαδικής διαλεκτικής, πανταχού παρόν στην σύγχρονη θεολογία, είχε συλλάβει πως το πρόσωπο δεν υπάρχει μόνον μέσα στις σχέσεις του, αλλά δυνάμει της αγάπης πραγματοποιείται αληθινά σε ένα άλλο πρόσωπο: κατ' ουσίαν το πρόσωπο δίνεται ολοκληρωτικώς σε ένα άλλο, και μόνον μέσω αυτής της εξωτερικεύσεως και της αποξενώσεως, ξανααποκτά τον εαυτό του, επιστρέφοντας στον εαυτό του. Ο Χέγκελ όμως είχε κατανοήσει επίσης την Τριάδα σαν πρόοδο και επομένως σαν Ιστορία. Κατά την ρήση του Μόλτμαν, πρέπει να σώσουμε αυτή την εγελιανή πρόταση: το τριαδικό δόγμα πρέπει να αναγνωρίσει, μαζί με εκείνο του προσώπου και της σχέσεως, και την έννοια της Ιστορίας, διότι μας επιτρέπει να αντιληφθούμε τις ζωτικές αλλαγές που πραγματοποιούνται ακριβώς στα πρόσωπα και τις θείες σχέσεις.

Έτσι θα είχαμε μια "ιστορία του θεού" η οποία περιστρέφεται στο εσωτερικό της Τριάδος, και εξ' αιτίας της οποίας θα μπορούσαμε να βρούμε στον θεό το "πάθος", τον "πόνο" και τον "αυτοπεριορισμό", αλλά επίσης και την "χαρά" και την "ευτυχία". Μόνον με αυτόν τον τρόπο η παραδοσιακή παρουσίαση της Τριάδος θα έχανε κάθε στατικότητα. Σκεπτόμενοι μαζί, πρόσωπα, σχέσεις και διαφοροποιήσεις των σχέσεων, θα κατορθώσουμε να εννοήσουμε όχι μόνον την αιώνιο ζωή, αλλά την αιώνιο "ζωτικότητα" του ενός και τριαδικού θεού.

Εάν η έννοια του θεού είναι πραγματικώς τριαδική, δηλαδή σχεσιακή και μαζί ιστορική, δεν θα θεωρηθούν, κατά τον Μόλτμαν, τα θεία πρόσωπα να υφίστανται μόνον μέσα στην κοινή ουσία, αλλά και στις αμοιβαίες τους σχέσεις: θα κατανοηθούν σαν ζωντανές σχέσεις μέσω των άλλων και μέσα στις άλλες. Αυτό ήθελε να εκφράσει κατά βάθος η αρχαία έννοια της περιχώρησης. Έτσι θα πρέπει να πούμε πως στον ένα και τριαδικό θεό ξετυλίγεται μια αιώνια και ζωτική πρόοδος. Ακριβώς δε αυτό που διακρίνει τον πατέρα, τον Υιό και το Άγιο πνεύμα στην περιχώρηση, γίνεται αυτό που αιωνίως τους ενώνει. Ο κύκλος της θείας ζωής είναι τέλειος με την ενότητα και την κοινωνία των τριών προσώπων στην αιώνια αγάπη τους.

Με αυτόν τον τρόπο, ισχυρίζεται ο Μόλτμαν, μπορούμε να αποφύγουμε τον κίνδυνο τόσο του τριθεϊσμού, όσο και του τροπισμού. Το δόγμα της περιχωρήσεως συνδυάζει ιδιοφυώς την τριαδικότητα και την ενότητα, χωρίς να μειώνει την τριάδα στην ενότητα και χωρίς να διαλύει την τριάδα στην ενότητα. Στην αιώνια περιχώρηση των τριαδικών προσώπων υπάρχει η ενοποίησις της τρι-ενότητος. Από την άποψη της περιχωρήσεως τα τριαδικά πρόσωπα συστήνουν μέσω των ιδίων την ενότητά τους μέσα στον κύκλο της θείας ζωής και συνενώνονται αμοιβαίως στην φανέρωση της θείας δόξης (J. Moltmann, Τριάδα και Βασιλεία του θεού).

Στο τριαδικό δόγμα, προσθέτει ο Μόλτμαν, δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται γενικές έννοιες, συγκεντρώσεις υπάρξεων. Στην Τριάδα όλα είναι μοναδικά. Η ίδια η έννοια του προσώπου ή της υποστάσεως, εάν χρησιμοποιηθεί με μονοσήμαντο τρόπο, θα κατέληγε να εξαφανίσει τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στους τρεις της Τριάδος. Μια αδιαφοροποίητη εννοιολόγηση του προσώπου, κρύβει μέσα της την ροπή προς τον τροπισμό.

Το προβάδισμα που αναγνωρίστηκε από την Δύση, στο λογικό και στο επιστημολογικό επίπεδο, στην μοναδική ουσία, εις βάρος των θείων προσώπων, κρύβει τον κίνδυνο να καταστήσουμε το τριαδικό δόγμα απολύτως ανεπαρκές. Έτσι ο Μόλτμαν ισχυρίζεται πως τελικώς μπορούμε να αφηγηθούμε μόνον το τριαδικό δόγμα.

Αυτό διδάσκει το παρελθόν της θεολογίας: στις αφαιρέσεις κρύβονται οι αιρέσεις.

Αλλά όμως δεν είναι αυτή μια συμβουλή την οποία θα έπρεπε να είχε εφαρμόσει πρώτος ο Μόλτμαν; Δεν μίλησε για την Τριάδα μέσω αφαιρέσεων; Τί είναι ο λόγος του για το πρόσωπο, την σχέση, την περιχώρηση, για την ίδια την Ιστορία, ή την θεία Ιστορία, παρά μια ακολουθία αφαιρέσεων; Πόσο ανώδυνο είναι να μιλήσουμε για την Τριάδα σαν "Ιστορία"; Πώς είναι δυνατόν να διατηρηθεί τοιουτοτρόπως η υπερβατικότης, η "άπειρος ποιοτική διαφορά" ανάμεσα στον θεό και στον κόσμο, ανάμεσα στην αιωνιότητα και στον χρόνο; Και πως είναι δυνατόν, ξεκινώντας από την ιστορική διαφοροποίηση των τρίων θείων προσώπων που εμπλέκονται στον σταυρό του Χριστού, να καθοριστεί η ενοποίησή τους ή καλύτερα η ενότητά τους, η οποία μαρτυρείται από την Γραφή και από το δόγμα της αρχαίας Εκκλησίας; Δεν είναι χωρίς καμμία βάση η κατηγορία για τριθεϊσμό, που απευθύνθηκε στον Μόλτμαν. Αλλά κατά την κρίση του, το θεμέλιο της ορθοδοξίας βρίσκεται στην διαφοροποίηση που μας γνωστοποιείται: «Στο κέντρο της χριστιανικής θεολογίας βρίσκεται η αιώνια ιστορία της οποίας ο Ένας και τριαδικός θεός αποκτά την εμπειρία καθ' εαυτός. Κάθε αφήγηση έχει την ανάγκη του χρόνου. Και την ανάγκη του χρόνου έχει ο άνθρωπος για να αφηγηθεί τα θαυμάσια του Ενός Τριαδικού θεού. Για το αιώνιο παρόν του θεού αυτό είναι ό,τι πιο ταιριαστό, από κάθε αφαίρεση η οποία διαλύει πάντοτε  τον χρόνο».

Ο Μόλτμαν δεν διστάζει να βγάλει ακόμη και πολιτικές συνέπειες από τον τριαδολογικό στοχασμό. Κατά την γνώμη του, ο μονοθεϊσμός, έπνιξε την ελευθερία. Ένας μοναδικός θεός είναι πάντοτε ένας τυραννικός θεός. Μόνον ο Ένας και Τριαδικός θεός είναι ο θεός της ελευθερίας, και ταυτόχρονα της κοινωνίας. Το τριαδικό δόγμα είναι το δόγμα της μελλοντικής βασιλείας του θεού, η οποία ξεκίνησε ήδη. Στη Δύση ο στοχασμός επικεντρώθηκε μέχρι τώρα γύρω από μια ατομικιστική έννοια του προσώπου. Και αυτό επηρέασε πάρα πολύ και την ίδια την ανθρωπολογία. Το γνωρίζουμε: Εάν σήμερα εννοούμε το πρόσωπο σαν μια ιδιαίτερη και αμείωτη ύπαρξη, αυτό το χρωστάμε στην χριστιανική Τριαδολογία. Γιατί όμως να μην επεξεργαστούμε με το ίδιο πάθος και την ίδια επιμονή την έννοια της περιχωρήσεως και της κοινωνίας ανάμεσα στα πρόσωπα; Το τριαδικό δόγμα μας προσφέρει το εννοιολόγικο όργανο που χρειάζεται για να εξισορροπηθεί μέσα στην κοινωνία των ανθρώπων, η προσωπικότης και η κοινωνικότης, χωρίς να θυσιαστεί ή να μειωθεί η μία στην άλλη.

Το συμπαγές δόγμα της τριαδολογίας, εξελιγμένο κοινωνικά, βοήθησε την ανάπτυξη ενός αρπακτικού ατομικισμού. Αυτή υπήρξε η κατηγορική προσταγή της Δύσεως! Κάθε άνθρωπος πρέπει να πραγματοποιήσει τον εαυτό του. Ποιος όμως και πως πραγματοποιεί την κοινωνία;

Αμέθυστος

Συνέδριο για τον Νίκο Νησιώτη
O Οικουμενικός θεολόγος της Ορθοδοξίας

Ο Νίκος Νησιώτης αποτελεί ίσως τον πλέον αντιπροσωπευτικό και αναγνωρισμένο ορθόδοξο θεολόγο στο πλαίσιο της σύγχρονης Οικουμενικής Κίνησης. Μετά τις σπουδές του στη Θεολογική Σχολή Αθηνών (1942-1947) τράπηκε για μεταπτυχιακές σπουδές στην Ελβετία και το Βέλγιο, παρακολουθώντας μαθήματα κοντά σε κορυφαίους εκπροσώπους του θεολογικού και φιλοσοφικού πνεύματος της εποχής (E. Brunner, Κ. Barth, K. Jaspers, C. G. Jung κ.ά). Αφού έλαβε το Μεταπτυχιακό Δίπλωμα (1955), επέστρεψε στην Αθήνα, ετοιμάζοντας και υποβάλλοντας την πρωτοποριακή για την εποχή του Διδακτορική Διατριβή με τίτλο «Υπαρξισμός και Χριστιανική Πίστις κατά τον S. Kierkegaard και τους Σύγχρονους Υπαρξιστάς Φιλοσόφους K. Jaspers, M. Heidegger και J-P. Sartre», η οποία και αποτέλεσε την πρώτη ουσιαστική γνωριμία του ελληνικού κοινού με τον Υπαρξισμό και την πρώτη κριτική αποτίμησή του από πλευράς ορθοδόξου, ασκώντας έμμεσα ή άμεσα σημαντική επιρροή στη μετέπειτα πορεία της θεολογικής σκέψης στην Ελλάδα. Αποτελώντας τον κατεξοχήν πρεσβευτή της ειρήνης και της καταλλαγής δραστηριοποιήθηκε ενεργά στο πλαίσιο του οικουμενικού διαλόγου [ως Αναπληρωτής Γενικός Γραμματέας του ΠΣΕ, (1968-1972), ως ορθόδοξος παρατηρητής στην Β’ Βατικανή Σύνοδο, ως μέλος Πανορθόδοξων Διασκέψεων, και ως Πρόεδρος του Τμήματος «Πίστις και Τάξις» (1977-1982) κ.ά.], ενώ υπηρέτησε ως Καθηγητής και Διευθυντής στο Οικουμενικό Ινστιτούτο του Bossey (1956-1974), στη Θεολογική Σχολή της Γενεύης, και στη Θεολογική Σχολή Αθηνών. Ο Νησιώτης θα είναι ο πρώτος που...
θα εισάγει και θα διδάξει επί χρόνια στο ελληνικό πανεπιστημιακό περιβάλλον της Θεολογικής Σχολής Αθηνών το γνωστικό αντικείμενο της Φιλοσοφίας και Ψυχολογίας της Θρησκείας.
Εκτός από την πανεπιστημιακή και οικουμενική σταδιοδρομία και ακτινοβολία του, τα ενδιαφέροντά του θα καλύψουν με ιδιαίτερο ζήλο και το χώρο του Αθλητισμού. Αθλητής ο ίδιος κατά τη νεότητά του, θα υπηρετήσει με ζήλο την ολυμπιακή ιδέα ως Αντιπρόεδρος της Διεθνούς Επιτροπής Ολυμπιακών Αγώνων (1975-1986) και ως Πρόεδρος της εφορείας της ΔΟΕ (1977-1986), επιδιώκοντας την αναβίωση του γνήσιου ολυμπιακού αθλητικού ιδεώδους.
Με τον αιφνίδιο θάνατό του άφησε πίσω του ένα πελώριο συγγραφικό έργο με το οποίο άνοιξε δρόμους σε αχαρτογράφητες μέχρι τότε περιοχές. Η πρώτη κριτική αξιολόγηση και ανάδειξη της σπουδαιότητας της σκέψης του Υπαρξισμού, η επεξεργασία και η έμφαση σε μια Πνευματολογική θεώρηση της Χριστολογίας και της Εκκλησιολογίας, το άνοιγμα και ο γόνιμος διάλογος της Θεολογίας προς τη σύγχρονη επιστήμη και τον πολιτισμό, η σχέση θεολογίας, ανθρωπολογίας και αθλητισμού, αποτελούν επιμέρους μόνο όψεις της σπουδαίας και πολυσχιδούς παρακαταθήκης που μας έχει αφήσει.
Για να αξιολογήσει κριτικά και να τιμήσει όπως αρμόζει το σπουδαίο και πολυσχιδές αυτό έργο, η Ακαδημία θεολογικών Σπουδών Βόλου αποφάσισε να αφιερώσει το δεύτερο συνέδριο της σειράς «Θεολογικές Προσωπογραφίες» (που αναφέρονται στις σημαντικότερες μορφές της νεοελληνικής θεολογίας) στον Νίκο Νησιώτη.  Το Συνέδριο αυτό θα πραγματοποιηθεί στις 6 Απριλίου 2013 στο Βόλο, και θα επιχειρήσει μια πρώτη νηφάλια και κατά το δυνατό σφαιρική και κριτική αξιολόγηση της προσωπικότητας και του πολύπλευρου έργου του αείμνηστου θεολόγου.

Με εισηγήσεις θα συμμετάσχουν οι:

ΜΑΡΙΟΣ ΜΠΕΓΖΟΣ, Κοσμήτωρ Θεολογικής Σχολής Αθηνών
Πνευματική και επιστημονική διαδρομή του Ν. Νησιώτη

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΒΛΑΝΤΗΣ, Θεολόγος, Master Συγκριτικής φιλοσοφίας της θρησκείας, Επιστημονικός συνεργάτης του Τμήματος Ορθόδοξης Θεολογίας Πανεπιστημίου του Μονάχου και της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου
Ορθόδοξη θεολογία και φιλοσοφία σε διάλογο: Πίστη και σκέψη στο Ν. Νησιώτη

ΠΕΤΡΟΣ ΓΙΑΤΖΑΚΗΣ, Δρ Θεολογίας, Μέλος του Δ.Σ. του Ιδρύματος «Άρτος Ζωής», Διευθυντής Λυκείου Κρυονερίου Αττικής
Η γνωσιολογική πρόκληση: Ορθόδοξος αποφατισμός και διαλεκτική θεολογία στο Ν. Νησιώτη

ΝΙΚΟΣ ΑΣΠΡΟΥΛΗΣ, Master Θεολογίας, Επιστημονικός Συνεργάτης της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών και του περιοδικού Θεολογία,
Η δυναμική του προσώπου: Σχόλια στην ανθρωπολογία και θεολογική προσωπολογία του Ν. Νησιώτη

ΣΤΑΥΡΟΣ ΓΙΑΓΚΑΖΟΓΛΟΥ, Σύμβουλος Α΄ Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων Πολιτισμού και Αθλητισμού / Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής, Διδάσκων στον Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, Διευθυντής του περιοδικού Θεολογία
Η πνευματολογική χριστολογία του Ν. Νησιώτη

ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΣΑΣΙΜΩΝ Κ. ΓΕΝΝΑΔΙΟΣ (ΛΥΜΟΥΡΗΣ), Αντιπρόεδρος Κ. Ε. Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών,
Ο Ν. Νησιώτης ως οικουμενικός θεολόγος

ΣΕΒ. ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ Κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΣΑΒΒΑΤΟΣ, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών,
Η συμβολή του Ν. Νησιώτη στην Οικουμενική Κίνηση

ΣΤΕΛΙΟΣ ΤΣΟΜΠΑΝΙΔΗΣ, Επίκ. Καθ. Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ
Η δυναμική εκκλησιολογία του Ν. Νησιώτη

Π. ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ EDWARDS, Δρ. Θεολογίας ΑΠΘ, Επιστημονικός Συνεργάτης της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών Βόλου,
Η θεολογία της Ιεραποστολής στο έργο του Ν. Νησιώτη

ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΠΑΛΕΞΑΝΔΡΟΠΟΥΛΟΣ, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών
Ο Ν. Νησιώτης και η Θρησκειολογία

ΗΛΙΑΣ ΛΙΑΜΗΣ, Δρ Θεολογίας - Μουσικός, Πρόεδρος της Συνοδικής Επιτροπής Καλλιτεχνικών εκδηλώσεων της Εκκλησίας της Ελλάδος,
Ο άνθρωπος ως το σώμα του: Ο Ν. Νησιώτης και το ολυμπιακό ιδεώδες

ΘΑΝΑΣΗΣ Ν. ΠΑΠΑΘΑΝΑΣΙΟΥ, Δρ Θεολογίας, Αρχισυντάκτης του περιοδικού Σύναξη, Διδάσκων στο Ελληνικό Ανοικτό Πανεπιστήμιο,
Ν. Νησιώτης και θεολογίες της συνάφειας. Εννοήσεις της αλήθειας, της μαρτυρίας, της πράξης και της παράδοσης

ΠΑΝΤΕΛΗΣ ΚΑΛΑΪΤΖΙΔΗΣ, Διευθυντής Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών, Διδάσκων Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου, Επισκέπτης Ερευνητής Πανεπιστημίου του Princeton, Επισκέπτης Καθηγητής Ινστιτούτου Αγίου Σεργίου Παρισίων,
Πολιτική θεολογία στο έργο του Ν. Νησιώτη

JURGEN MOLTMANN, Καθηγητής Πανεπιστημίου Tübingen,
Η χαρά της Αναστάσεως στο έργο του Ν. Νησιώτη


6 Απριλίου 2013
Ώρα έναρξης 09.30 π.μ.
Συνεδριακό Θεσσαλίας, Μελισσάτικα
Η είσοδος είναι ελεύθερη για το κοινό.
Πληροφορίες στη γραμματεία της Ακαδημίας Θεολογικών Σπουδών