Δύο γεγονότα μας κρατούν σε αγωνία, με την ψυχή στο στόμα: το πρώτο είναι η παραίτηση της Τούλσι Γκάμπαρντ, μέχρι χθες επικεφαλής των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών, η οποία επιλέχθηκε με θέρμη από τον Τραμπ μετά την εκλογή του, αλλά αργότερα αποδείχθηκε ότι διαφωνούσε με την επίθεση στο Ιράν. Πριν από λίγο καιρό, βλέποντας την αδυναμία να κάνει τον Λευκό Οίκο να υποχωρήσει από τις προθέσεις του, άλλαξε τη θέση της, εμφανιζόμενη πιο ενδοτική ως προς το ότι θα μπορούσε να κερδηθεί αυτός ο τρίτος πόλεμος του Κόλπου. Ως εκ τούτου, θεωρήθηκε ότι είχε επιλέξει τον εύκολο δρόμο: να παραμείνει στο αξίωμα συμφωνώντας με τον Ντόναλντ, να εισπράττει τα 50.000 δολάρια το μήνα και με κάποιο τρόπο να βγάζει τα προς το ζην στο τρελοκομείο του Τραμπ. Η ξαφνική παραίτησή της επομένως ερμηνεύεται γενικά ως ένδειξη μιας νέας και επικείμενης επίθεσης στο Ιράν.
Το πρόσχημα που επέλεξε για να φύγει - η σοβαρή ασθένεια του συζύγου της, η οποία την αναγκάζει να τον φροντίζει - είναι τόσο εξόφθαλμα ψευδές που δεν αφήνει καμία αμφιβολία ότι κάτι σοβαρό ετοιμάζεται, ότι έχει υπάρξει μια βαθιά ρήξη, ειδικά μετά την ανακοίνωση της Γκάμπαρντ για τα αμερικανικά βιολογικά εργαστήρια στην Ουκρανία, τα οποία, σύμφωνα με τους παραπλανημένους αιθεροβάμονες, τους ηλίθιους και τους ψεύτες, δεν υπήρχαν.
Ετοιμάζεται ο Τραμπ να ρίξει τα ζάρια; Υπάρχει επίσης η πιθανότητα ο Γκάμπαρντ να ήθελε να εγκαταλείψει ένα βυθιζόμενο πλοίο την τελευταία στιγμή: δεν είναι μυστικό ότι κύκλοι της Ουάσινγκτον συζητούν εδώ και καιρό για μια υποψηφιότητα Βανς/Γκάμπαρντ για τις επόμενες προεδρικές εκλογές, και ότι η Τούλσι ήθελε ως εκ τούτου να τονίσει μια σαφή απομάκρυνση από τις καταστροφικές περιπέτειες του Τραμπ πριν να είναι πολύ αργά. Και δεδομένης της αμηχανίας του αντιπροέδρου στην Ισλαμαμπάντ, υπάρχει ακόμη και η πιθανότητα το ζευγάρι να είναι Γκάμπαρντ/Βανς. Η προσωπικότητά της το επιτρέπει: είναι γυναίκα, ήταν επίσης στο Δημοκρατικό Κόμμα στην ομάδα του Μπέρνι Σάντερς, αν και σε συντηρητικές θέσεις, είναι μόνο μισή λευκή και μισή Χαβανέζα και είναι επίσης Ινδουίστρια: ένα μείγμα παρόμοιο με αυτό της Καμάλα Χάρις, αλλά με μυαλό.
Το δεύτερο γεγονός είναι η "θαρραλέα" επίθεση του ΝΑΤΟ στον κοιτώνα μιας επαγγελματικής σχολής στο Starobelsk (Σταρομπέλσκ), της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, η οποία φιλοξενεί 25 παιδιά, σκοτώνοντας έξι και θάβοντας τουλάχιστον οκτώ άλλα κάτω από τα ερείπια. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για το πώς οι πολιτικοί στόχοι, πάντα και σε οποιοδήποτε θέατρο πολέμου, αποτελούν τον πρωταρχικό στόχο της Δυτικής συμμαχίας, τη θεμελιώδη στρατηγική της. Ακολούθησαν αμέσως ρωσικά πυραυλικά αντίποινα κατά της Ουκρανίας, αλλά το θέμα δεν τελειώνει εκεί: αντιμέτωπος με μια τρομοκρατική ενέργεια χωρίς κανένα στρατιωτικό σκοπό, ο Πούτιν ανέθεσε στον Υπουργό Άμυνας να αναπτύξει μια σειρά προτάσεων για την απάντηση σε αυτή την επίθεση: είναι σαφές ότι υπάρχει η πιθανότητα να χτυπηθούν αποθήκες ή εργοστάσια μη επανδρωμένων αεροσκαφών εκτός ουκρανικού εδάφους. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη μικρής εμβέλειας λειτουργούν στο μέτωπο, συχνά συναρμολογημένα σε περιοχές αρκετά κοντά σε ζώνες μάχης, αλλά αυτά που διεισδύουν βαθιά στη Ρωσία συχνά προέρχονται από αλλού και κατασκευάζονται εκτός Ουκρανίας, όπως αποδεικνύουν ξεκάθαρα τα γεγονότα στις χώρες της Βαλτικής. Επομένως, δεν υπάρχει τρόπος να απαλλαγούν από το πρόβλημα χωρίς να επιτεθούν σε σημεία εκτόξευσης ή εργοστάσια που μέχρι στιγμής ήταν εκτός της εμβέλειας της Ρωσίας. Θα μπορούσαμε επομένως να βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός πολέμου σε ευρωπαϊκό έδαφος. Επιπλέον, η ανόητη τακτική του να δοκιμάζεται ο βαθμός στον οποίο οι Ρώσοι είναι πρόθυμοι να ανεχθούν αυτές τις ενέργειες οδηγεί στην κατάρρευση του ίδιου του πολέμου δι' αντιπροσώπων που μέχρι στιγμής έχει σώσει την Ευρώπη από αυτό που της αξίζει.
Η αντίδραση μπορεί επίσης να είναι ασύμμετρη, επεκτείνοντας και σε άλλους ευαίσθητους τομείς, αλλά είναι σαφές ότι τα πράγματα δεν μπορούν πλέον να προχωρήσουν με την ενεργό πολεμική δράση του ΝΑΤΟ, η οποία, ωστόσο, πάντα κρύβεται πίσω από την Ουκρανία και το διεφθαρμένο, ναζιστικά εμπνευσμένο καθεστώς της. Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι το Κίεβο έχει αρχίσει να στρατολογεί βίαια γυναίκες στο μέτωπο σημαίνει ότι τα ουκρανικά στρατεύματα βρίσκονται τώρα στο ναδίρ τους, ότι οι άνδρες είναι σε έλλειψη και ότι ο πόλεμος μπορεί επομένως να συνεχιστεί μόνο μέσω τρομοκρατικών ενεργειών. Όπως πάντα, τα πράγματα έχουν μια λογική που αποκτά τη δική της ζωή και τελικά διαφεύγει από εκείνους που πιστεύουν ότι μπορούν να τα ελέγξουν.
Το δεύτερο γεγονός είναι η "θαρραλέα" επίθεση του ΝΑΤΟ στον κοιτώνα μιας επαγγελματικής σχολής στο Starobelsk (Σταρομπέλσκ), της Λαϊκής Δημοκρατίας του Λουγκάνσκ, η οποία φιλοξενεί 25 παιδιά, σκοτώνοντας έξι και θάβοντας τουλάχιστον οκτώ άλλα κάτω από τα ερείπια. Δεν υπάρχει καλύτερη απόδειξη για το πώς οι πολιτικοί στόχοι, πάντα και σε οποιοδήποτε θέατρο πολέμου, αποτελούν τον πρωταρχικό στόχο της Δυτικής συμμαχίας, τη θεμελιώδη στρατηγική της. Ακολούθησαν αμέσως ρωσικά πυραυλικά αντίποινα κατά της Ουκρανίας, αλλά το θέμα δεν τελειώνει εκεί: αντιμέτωπος με μια τρομοκρατική ενέργεια χωρίς κανένα στρατιωτικό σκοπό, ο Πούτιν ανέθεσε στον Υπουργό Άμυνας να αναπτύξει μια σειρά προτάσεων για την απάντηση σε αυτή την επίθεση: είναι σαφές ότι υπάρχει η πιθανότητα να χτυπηθούν αποθήκες ή εργοστάσια μη επανδρωμένων αεροσκαφών εκτός ουκρανικού εδάφους. Μη επανδρωμένα αεροσκάφη μικρής εμβέλειας λειτουργούν στο μέτωπο, συχνά συναρμολογημένα σε περιοχές αρκετά κοντά σε ζώνες μάχης, αλλά αυτά που διεισδύουν βαθιά στη Ρωσία συχνά προέρχονται από αλλού και κατασκευάζονται εκτός Ουκρανίας, όπως αποδεικνύουν ξεκάθαρα τα γεγονότα στις χώρες της Βαλτικής. Επομένως, δεν υπάρχει τρόπος να απαλλαγούν από το πρόβλημα χωρίς να επιτεθούν σε σημεία εκτόξευσης ή εργοστάσια που μέχρι στιγμής ήταν εκτός της εμβέλειας της Ρωσίας. Θα μπορούσαμε επομένως να βρισκόμαστε στα πρόθυρα ενός πολέμου σε ευρωπαϊκό έδαφος. Επιπλέον, η ανόητη τακτική του να δοκιμάζεται ο βαθμός στον οποίο οι Ρώσοι είναι πρόθυμοι να ανεχθούν αυτές τις ενέργειες οδηγεί στην κατάρρευση του ίδιου του πολέμου δι' αντιπροσώπων που μέχρι στιγμής έχει σώσει την Ευρώπη από αυτό που της αξίζει.
Η αντίδραση μπορεί επίσης να είναι ασύμμετρη, επεκτείνοντας και σε άλλους ευαίσθητους τομείς, αλλά είναι σαφές ότι τα πράγματα δεν μπορούν πλέον να προχωρήσουν με την ενεργό πολεμική δράση του ΝΑΤΟ, η οποία, ωστόσο, πάντα κρύβεται πίσω από την Ουκρανία και το διεφθαρμένο, ναζιστικά εμπνευσμένο καθεστώς της. Από την άλλη πλευρά, το γεγονός ότι το Κίεβο έχει αρχίσει να στρατολογεί βίαια γυναίκες στο μέτωπο σημαίνει ότι τα ουκρανικά στρατεύματα βρίσκονται τώρα στο ναδίρ τους, ότι οι άνδρες είναι σε έλλειψη και ότι ο πόλεμος μπορεί επομένως να συνεχιστεί μόνο μέσω τρομοκρατικών ενεργειών. Όπως πάντα, τα πράγματα έχουν μια λογική που αποκτά τη δική της ζωή και τελικά διαφεύγει από εκείνους που πιστεύουν ότι μπορούν να τα ελέγξουν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου