Εγώ. Το παιχνίδι της ζωής (45)

Συνέχεια από Παρασκευή, 27 Δεκεμβρίου 2013

Η μεταμόρφωση της ψυχής α

Η ζωή ως αποτυχημένο πείραμα

«Κανείς δεν ξεφεύγει από την μεταμορφωτική φωτιά της μηχανής». Αυτή είναι η πρώτη πρόταση στο βιβλίο του Kevin Kelly «Νέοι κανόνες για την νέα οικονομία», που εκδόθηκε το 1998, και αποτελεί μια πραγματεία επιρροής, που υπαινίχθηκε τόσο στο επίπεδο της γλώσσας όσο και του στοχασμού, όλα αυτά που η Silicon Valley και η Wall Street σχεδιάζουν για τον νέο κόσμο.

Η θεμελιώδης πραγματεία της νέας οικονομικής πραγματικότητας έχει μια μαγική επιχειρηματολογία. Ο Kelly αρχίζει το έργο του με μια πρόταση η οποία θα μπορούσε να βρίσκεται στην αρχή κάποιας αλχημιστικής πραγματείας. Οι αλχημιστές πίστευαν πως η ψυχή μεταστοιχειώνεται μέσα στην «φωτιά που μεταμορφώνει». Ο Kelly και οι ομοϊδεάτες από την Wall Street επιχειρηματολόγησαν μυστικιστικά, στην πραγματικότητα όμως απαίτησαν, τίποτα λιγότερο, την αλχημιστική μεταμόρφωση του ανθρώπου μέσω της τεχνολογίας των ψηφιακών αγορών.

Η νέα μαγεία του κώδικα είχε από την αρχή δικτυώσει τον ψηφιακό εργασιακό χώρο με τα τέσσερα στοιχεία: την γη (την άμμο από την οποία κατασκευάζονται τα μικροτσίπ), την φωτιά (ο ηλεκτρισμός, τα Firewall, το κάψιμο(burn) των cd, τα μεταλλουργεία λογισμικού), τον αέρα (ασύρματη μεταφορά δεδομένων) και το νερό (η πλημμύρα των πληροφοριών, στη οποία πνίγεται κανείς εάν δεν πλοηγεί).

Η μαγεία ήταν απαραίτητη γιατί οι αντιφάσεις της «νέας οικονομίας» ήταν τόσο προφανείς, και η συγγένεια της με τους νεοφιλελεύθερους αρνητές του κράτους ήταν τόσο στενή, ώστε χωρίς μαγεία δεν ήταν δυνατόν να πεισθούν οι άνθρωποι, να οργανώσουν την ζωή τους βάσει θεμελιωδών αρχών της αγοράς.

Έπρεπε λοιπόν να τους υποσχεθούν την μεγάλη «μεταμόρφωση», που στα αλχημιστικά εργαστήρια σημαίνει: την μεταμόρφωση ανθρώπινης σάρκας σε ένα υλικό εκπληκτικής τελειότητας, μια πράξη «πνευματικής αναγέννησης και σωματικής αθανασίας».

Οι κυβερνο-προφήτες δεν υπόσχονταν τίποτα λιγότερο από την πραγματοποίηση του παλαιότερου ονείρου της ανθρωπότητας. Με ένα μικρό περιορισμό όμως: το όνειρο αυτό πραγματοποιείται μόνο μέσω του ψηφιακού σωσία, τουλάχιστον για όσο οι άνθρωποι στην πραγματικότητα είναι αναγκασμένοι να αναπνέουν, να τρώνε και να πεθαίνουν.

Ήταν μια τέλεια κατανομή εργασίας μεταξύ των «οικονόμων του πνεύματος»(ή της κοινωνίας παροχής υπηρεσιών), οι οποίοι ήθελαν να κάνουν νέα αγορά από την κοινωνία όπου καταργείται η βιομηχανία, και μεταξύ των ψηφιακών ευαγγελιστών, που ήθελαν να κάνουν το ίδιο με το χωρίς σώμα και ψυχή εγώ, στο οποίο το «νούμερο 2» είχε αναλάβει τον έλεγχο.

Οι οικονομολόγοι κήρυτταν την μεταμόρφωση του χώρου των αγορών, και συμπαθούντες αυτούς πολιτικοί και δημοσιογράφοι την αντίστοιχη μεταμόρφωση του χώρου εργασίας. Οι μεν κήρυτταν λοιπόν την οικονομική, οι δε την κοινωνική μεταστοιχείωση. Σχεδόν όλες τις πολεμικές έννοιες τις μοιράστηκαν αδελφικά: Outsourcing, Reengineering, Downsizing.

Το κίνητρο ήταν σαφές: εφόσον όλα θα ήταν «άυλα», και απλώς ζήτημα της «οικονομίας της πληροφορίας» και επικοινωνίας, ο πραγματικός κόσμος θα είχε επιτέλους καταστεί συμβολικός χώρος, όπου το «νούμερο 2», ο υπολογιστής και θεωρία παιγνίων θα δρούσαν όπως στον Ψυχρό Πόλεμο.

Ο Kevin Kelly ανήκει αναμφίβολα σε εκείνους τους «προοδευτικούς» στοχαστές, που δεν είναι υπεύθυνοι μόνο για την ανάμειξη τεχνολογικών και βιολογικών μεταφορών, αλλά οι οποίοι γεφύρωσαν την άβυσσο που για δεκαετίες έχασκε, κατά την διάρκεια του πολιτισμικού πολέμου, μεταξύ της αντί-κουλτούρας και της Wall Street. Το ότι τα τεχνικά συστήματα θα γίνονταν «νέες μορφές ζωής», το ότι το δίκτυο γνωρίζει περισσότερα από το άτομο, και το ότι μόνο το σύνολο της ασύλληπτης γνώσης αποκαλύπτει την αλήθεια-όλα αυτά ήταν πράγματι μια «νεοβιολογική» μεταφορά, η οποία «καθιστά το δίκτυο, αυτό που ο Hayek όρισε ως αγορά.»²⁴³

Ο Kelly έκανε πολλά ώστε το «νούμερο 2» να χάσει τον τρομακτικό χαρακτήρα του(ένα παράδειγμα λειτουργικών συστημάτων που του αρέσει, είναι το «sim city»). Περιγράφει ένα κόσμο, στον οποίο τον δαρβινικό αγώνα επιβίωσης δεν διεξάγουν οι άνθρωποι αλλά οι πράκτορες (και μάλιστα σε μια αθάνατη παράγραφο, όπου περιγραφεί τον καθορισμό της τιμής ενός αβγού), ενώ ο homo sapiens αναπαύεται και μέσα στις ευγενείς σκέψεις του επεξεργάζεται τις έννοιες «συνεξέλιξη» και συνεργασία244.

Κανένας δεν ξέφυγε από τις αλχημιστικές τέχνες του Kelly, κανένας δεν φαντάστηκε πόσο θα κόστιζε η νέα ιδεολογία, και κανένας δεν γέλασε, όταν ο Kelly χαρακτήρισε την Benetton ένα «νέο οικονομικό υπεροργανισμό», όταν η συζήτηση περιστράφηκε γύρω από την δημιουργία προσωπικών πουλόβερ και πουκαμίσων²⁴⁵.

Αν τώρα, στις αρχές του 21^ου αιώνα, οι δαίμονες, οι νεράιδες, οι νάνοι, οι μάγοι και οι βρικόλακες επιστρέφουν, μετά από μακρά εξορία, στους εγκεφάλους των ανθρώπων, πρέπει να δούμε σε αυτούς τους προδρόμους μιας θεμελιώδους οικολογικής μεταμόρφωσης. Το κλίμα της λογικής, που δεν τους άντεχε, έχει αλλάξει και έχει γίνει ευνοϊκό για αυτούς.

Σε εκατομμύρια οθόνες, πάνω στις οποίες οι σκέψεις μεταφέρονται με το άγγιγμα και το χρήμα μέσω του φωτός, ξυπνούν πλάσματα, τα οποία κυοφορήθηκαν στους δοκιμαστικούς σωλήνες των αλχημιστών.

Και ο τελευταίος μάγος του 17^ου αιώνα, τις υπηρεσίες του οποίου δεν χρειάστηκε κανείς για μερικούς αιώνες, θα περνούσε λαμπρά στον σημερινό κόσμο. Θα ήταν στην πρώτη κλάση, και αυτό όχι μόνο στα ηλεκτρονικά παιχνίδια.

Είτε πρόκειται για κόπρανα αρουραίου είτε για χολή ταύρου: δε θα είχε την ανάγκη να του εξηγήσει κανείς ένα κόσμο, στον οποίο με την βοήθεια μαθηματικού κώδικα, κάθε πληροφορία περί κάθε μιας ψυχής, μπορεί να μετατραπεί σε χρήμα. Ακόμη και η πληροφορία, πόση ώρα διάβαζε πάνω στον e-reader περί κοπράνων αρουραίου και χολής ταύρου.

Το γεγονός ότι έχει έρθει σε μια εποχή όπου οι «οικονομικοί  αλχημιστές» της Wall Street, στα εργαστήρια τους τύπου Frankenstein, δημιουργούν στις οθόνες τους «τέρατα» με την χρήση «τοξικών» μαθηματικών τύπων, θα σήμαινε για τον μάγο ότι επιτέλους ήρθε σπίτι246.

Αυτό δεν είναι θαυμαστό, αφού και η βιβλιογραφία περί επενδυτικής αγοράς, όταν γράφει περί CPDO, χρησιμοποιεί την ίδια ακαταλαβίστικη μυστική κωδικοποίηση γραμμάτων, όπως παλιά ο αλχημιστής. Στην προκειμένη περίπτωση έχουμε την «την πιο καυτή αλχημιστική μέθοδο για την μεταμόρφωση των μολύβδινων δανείων σε χρυσό ατομικών κερδών» των πελατών²⁴⁷.

Ο αλχημιστής δεν ήξερε για την διαφορά πνεύματος και ύλης. Όποιος ήθελε να κάνει χρυσό από μόλυβδο, χρειαζόταν σύμφωνα με τα μαγικά βιβλία, πέραν των αιθερίων ουσιών και φίλτρων, και οθόνες, «προβολές», οι οποίες διάβαζαν τον μαγικό κώδικα βάσει αυστηρώς καθορισμένων συμβόλων. Μια οθόνη η οποία καθιστούσε ορατή την μεταμόρφωση: την εσωτερική δύναμη φαντασίας, την θρυλική «Imaginatio», με την οποία εκμεταλλευόταν ο αλχημιστής τις δυνάμεις της ψυχής.

Αν ερχόταν σήμερα ο Gabriel Clauder, γιατρός του μονάρχη της Σαξονίας, από τον 17^ο αιώνα και περνούσε την πόρτα του 21^ου, θα διαπίστωνε με ευχαρίστηση ότι η αλχημεία έκανε τεράστιες προόδους. Θα διαπίστωνε πως χρήμα και εξουσία δημιουργούνται εκεί όπου η ανθρώπινη ψυχή βάσει σταθερών κανόνων, με συνταγές, διαμελίζεται και επανασυντίθεται. Στους αλγόριθμους που αποφασίζουν σήμερα για την ύπαρξη μας, θα έβλεπε απλώς μια βελτιωμένη μορφή των αλχημιστικών του συνταγών.

Το έργο του Clauder «Die universelle Tinktur oder der Stein des Weisen», δεν είναι παρά ένας κώδικας, για το πως μπορεί κανείς βήμα προς βήμα από το τίποτα να φτιάξει κάτι. Η «φιλοσοφική λίθος» δεν ήταν καμιά πέτρα, αλλά υγρό, καθαρή ρευστότητα. Για να φτάσει σε αυτήν, ο μάγος χρειάζεται το «πνεύμα του σύμπαντος», το οποίο βρίσκεται στον αέρα, «πτητικό, αιωρούμενο, αόρατο»²⁴⁸.
Συνεχίζεται
Αμέθυστος

Σημειώσεις

243. Frank, One Market under God, σ. 57.

244. Kevin Kelly, Out of Control: The New Biology of Machines, Social Systems, and the Economic World, σ. 85.

245. Kevin Kelly, Out of Control: The New Biology of Machines, Social Systems, and the Economic World, σ. 188.

246. Stiglitz, Freefall, σ. 14.

247. Mark Gilbert, Complicit: How Greed and Collusion Made the Credit Crisis Unstoppable, σ. 36.

248. All of the examples are taken from Lynn Thorndike’s encyclopaedia A History of Magic and Experimental Science.

Οι «πρωταθλητές» των φόρων...

Πηγή: Αντίλογος

Η Ελλάδα είναι η μόνη ευρωπαϊκή χώρα στην οποία επιβάλλεται ταυτόχρονα ετήσιος φόρος περιουσίας (ΦΑΠ), ετήσιος ειδικός φόρος επί των ηλεκτροδοτούμενων επιφανειών και ετήσιο δημοτικό τέλος ΤΑΠ, χωρίς να συνυπολογίζονται τα άλλα δημοτικά τέλη. Αυτό τονίζει στο Capital T.V. o πρόεδρος της ΠΟΜΙΔΑ, Στράτος Παραδιάς και παρουσιάζει αναλυτικά όλα τα χαράτσια στους ιδιοκτήτες ακίνητων.

Παραμονές Παγκοσμίου Πολέμου

“Χωρίς κράτος δικαίου, χωρίς σταθερούς κανόνες σεβαστούς από όλους, χωρίς κοινωνία των πολιτών, χωρίς αποτελεσματικό σύστημα λογοδοσίας, χωρίς ορθολογισμό και ισόρροπη ανάπτυξη πολλαπλών πυλώνων της οικονομίας, ισχυρή οικονομία δεν δημιουργείται. 

Προϋπόθεση για την ισχυρή οικονομία είναι η ισχυρή κοινωνία. Η αλήθεια αυτή είναι τόσο παλαιά, ώστε αρκεί κανείς να διαβάσει τον Θουκυδίδη για να δει τον Περικλή να δηλώνει πως «όταν ευημερούν οι πολίτες αλλά δυστυχεί η πόλη, μόνο συμφορές είναι δυνατόν να προκύψουν για όλους» (ακόμη και γι’ αυτούς που τώρα ευημερούν) – ενώ, αντίθετα, όταν ευημερεί η πόλη, η ευημερία των πολιτών είναι δεδομένη και βιώσιμη”.

Ανάλυση
Βιώνοντας τα τελευταία χρόνια την πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική κατάρρευση της πατρίδας μας, την υπαγωγή της στο ΔΝΤ, το διεθνή εξευτελισμό, την επαίσχυντη «επαιτεία» διαδοχικών κυβερνήσεων της, την εξαθλίωση μεγάλων μερίδων του πληθυσμού, τη λεηλασία της δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας, τις αλλεπάλληλες «προδοτικές» συμπεριφορές των εκπροσώπων της στη Βουλή, καθώς επίσης πολλών άλλων Θεσμών της, πρόσφατα δε τον εκφασισμό που επιχειρείται, οδηγούμαστε στην οδυνηρή διαπίστωση πως, όχι μόνο δεν ευημερεί η Ελλάδα ή οι Πολίτες της αλλά, ακόμη χειρότερα, είναι ελάχιστες εάν όχι μηδενικές οι προοπτικές, για μία μελλοντική αντιστροφή της τάσης.

Η διαπίστωση αυτή ενισχύεται από τη ραγδαία πτώση του επιπέδου των πολιτικών της χώρας μας οι οποίοι, αντί να παράγουν πολιτική, παράγουν σκάνδαλα κάθε είδους – με μοναδικό σκοπό τη δημοσιότητα, η οποία τους εξασφαλίζει την παραμονή τους στην εξουσία.

Άνθρωποι «απελπιστικά χαμηλού πνευματικού επιπέδου» στην κυβέρνηση, στην αξιωματική αντιπολίτευση και σε όλα σχεδόν τα κόμματα ανταγωνίζονται μεταξύ τους, με όπλα την υπερβολή, το «θεατρινισμό» και την ανοησία – χωρίς κανέναν ενδοιασμό, χωρίς καμία ντροπή, με γνώμονα αποκλειστικά και μόνο τα προσωπικά τους συμφέροντα. Την ίδια στιγμή η «γειτονιά» μας φλέγεται – τόσο δυτικά, όσο και ανατολικά. Ειδικότερα τα εξής:

ΔΥΤΙΚΑ
Στην πρόσφατη σύσκεψη κορυφής, η καγκελάριος της Γερμανίας εξέφρασε τους φόβους της για το ενδεχόμενοκατάρρευσης της Ευρωζώνης – λέγοντας πως, εάν δεν δεσμευθούν όλες μαζί οι χώρες να υιοθετήσουν τα προγράμματα της Τρόικας διαχρονικά, επιταχύνοντας τις διαρθρωτικές αλλαγές, δεν πρόκειται να τους επιτραπεί η λήψη των ενισχύσεων από τα ευρωπαϊκά ταμεία. Την ίδια άποψη είχε και η διευθύντρια του ΔΝΤ, η οποία προτείνεται για την ηγεσία της Κομισιόν – όπου όμως οι υπόλοιπες χώρες δεν συμφωνούν, επειδή θεωρούν πως έτσι κινδυνεύει η εθνική τους ανεξαρτησία.

Ουσιαστικά έχει δημιουργηθεί ένα βαθύ ρήγμα στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα – στη μία πλευρά του οποίου ευρίσκεται η Γερμανία, ενώ στην άλλη όλες οι υπόλοιπες χώρες. Αντίπαλοι πλέον της καγκελαρίου, καθώς επίσης των σχεδίων που προτείνει είναι, εκτός της Ισπανίας και των λοιπών χωρών του νότου, οι Ολλανδοί, οι Αυστριακοί, οι Φιλανδοί, οι Γάλλοι και οι Βέλγοι – οι οποίοι δεν συμφωνούν με την «άρση» της εθνικής τους ανεξαρτησίας προς όφελος της Ευρώπης, παρά την απειλή του διοικητή της ΕΚΤ, σύμφωνα με την οποία “Εάν δεν κάνετε διαρθρωτικές αλλαγές, θα χάσετε την ανεξαρτησία σας”.

“Προέρχομαι από μία χώρα”, ανέφερε χαρακτηριστικά η καγκελάριος στην πρόσφατη σύνοδο κορυφής, “η οποία διασώθηκε από τη Δυτική Γερμανία – κάτι που δεν θα συμβεί με την Ευρώπη, την οποία δεν πρόκειται κανείς να διασώσει. Η επιτυχής αντιμετώπιση της ελληνικής κρίσης είναι η απόδειξη του ότι, η Ευρώπη μπορεί να ανταπεξέρχεται σωστά με τα προβλήματα των χωρών-μελών της. Εάν όμως συνεχίσουμε να συμπεριφερόμαστε όπως στην εποχή του κομμουνισμού και της σοβιετικής ένωσης, είμαστε χαμένοι. Εάν δεν επιταχύνουμε την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, το νόμισμα μας θα εκραγεί αργά ή γρήγορα”.

Η καγκελάριος είπε επίσης ότι, διαβάζοντας το βιβλίο «Οι υπνοβάτες», σε σχέση με όσα γεγονότα προηγήθηκαν του 1ου Παγκοσμίου Πολέμου, διαπίστωσε παρόμοιες καταστάσεις, με αυτές που παρατηρούνται σήμερα στην Ευρώπη – ειδικά όσον αφορά τις αποτυχημένες προσπάθειες τότε, με στόχο την εύρεση μίας πολιτικής λύσης. “Η ζωή είναι άδικη”, ολοκλήρωσε τις σκέψεις της, “Είναι καλύτερα να πληρώσουμε σήμερα 3 δις € για να σώσουμε την Ευρωζώνη, παρά 10 δις € σε λίγα χρόνια”.

Η θέση της Γερμανίας είναι λοιπόν ουσιαστικά η εξής: Το ευρώ θα καταρρεύσει, εάν η Ευρωζώνη δεν επιταχύνει τις διαδικασίες ριζικής ολοκλήρωσης της – ενώ η σημερινή κατάσταση είναι η ίδια με αυτήν που επικρατούσε 100 χρόνια πριν, όπου αμέσως μετά ξέσπασε ο 1ος Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο συνδυασμός μίας μη λειτουργικής νομισματικής ένωσης, με μία γιγαντιαία κρίση χρέους, θα προκαλέσει την έκρηξη του κοινού νομίσματος – η οποία θα είναι τρομακτική και επώδυνη για ολόκληρο τον πλανήτη.

Βέβαια δεν αναφέρθηκε στα σχέδια ηγεμονίας της, στην υποταγή όλων των χωρών δηλαδή που φαίνεται να επιδιώκει άμεσα, με αφορμή την κρίση χρέους – από την οποία η Γερμανία τρέφεται όσο καμία άλλη χώρα στον πλανήτη.

Ταυτόχρονα, αντιδράει και δεν σέβεται την ηθική υποχρέωση της να διατηρεί ένα ισορροπημένο ισοζύγιοτρεχουσών συναλλαγών με τους εταίρους της – όχι μειώνοντας τις εξαγωγές της (θα ήταν άλλωστε ανόητο και άδικο), αλλά κλιμακώνοντας τις εισαγωγές της, μέσω της αύξησης των μισθών των εργαζομένων της (οπότε της εσωτερικής κατανάλωσης, με προϊόντα των χωρών της Ευρωζώνης).

Οι ηγέτες της Ευρωζώνης όμως, αποφάσισαν δυστυχώς να αναβάλλουν τις αποφάσεις τους για το τέλος του 2014 – για μετά τις ευρωεκλογές. Εάν βέβαια συμβεί αυτό που εμείς υποθέτουμε, εάν δηλαδή οι ευρωπαίοι πολίτες, έχοντας απογοητευθεί από τα μέτρα λιτότητας, στείλουν στο Ευρωκοινοβούλιο το μήνυμα τους,επιλέγοντας ακραία κόμματα, τότε η Ευρώπη δεν θα αποφύγει το μοιραίο – οπότε θα επαληθευθούν ίσως οι φόβοι της καγκελαρίου

Το θέμα βέβαια δεν είναι η αναβολή των αποφάσεων, αλλά η επιλογή μίας εκ των δύο λύσεων που στην πραγματικότητα υπάρχουν – εκ των οποίων η δεύτερη είναι ίσως προτιμότερη, κάτω από τις άκρως επικίνδυνες συνθήκες που έχει δημιουργήσει η παγκοσμιοποίηση:

(α) Η ελεγχόμενη διάλυση της, έτσι ώστε όλες οι χώρες που την αποτελούν να επιστρέψουν στην αφετηρία – ανακτώντας τη νομισματική τους κυριαρχία, για να προστατεύουν καλύτερα τις οικονομίες τους.

(β) Η εκδίωξη της Γερμανίας από την Ευρωζώνη, έτσι ώστε να μπορέσουν να ενωθούν ισότιμα όλες οι υπόλοιπες χώρες – τραπεζικά, δημοσιονομικά και πολιτικά δηλαδή, δημιουργώντας τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης.

Άλλη λύση δεν υπάρχει και δεν πρόκειται φυσικά να υπάρξει – ενώ, εάν αργήσει να συνειδητοποιηθεί, τα επακόλουθα για όλες τις χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, θα είναι εξαιρετικά οδυνηρά.

Ολοκληρώνοντας, το ότι η Γερμανία μεταφέρει τα αποθέματα χρυσού στα δικά της θησαυροφυλάκια (37 τόνους πρόσφατα), καθώς επίσης οι πωλήσεις συμμετοχών σε γερμανικές εταιρείες εκ μέρους της Goldman Sachs, με αγοραστές ξένα επενδυτικά κεφάλαια, αποτελούν ίσως ανεξάρτητα μεταξύ τους γεγονότα, τα οποία δεν έχουν σχέση με τα προβλήματα της Ευρωζώνης.

Η προειδοποίηση του ΔΝΤ προς την ΕΕ, να μην δοθούν δάνεια στην Ουκρανία, λόγω υψηλού ρίσκου, όπως και το μέγεθος των ισολογισμών των τραπεζών που θα τεθούν υπό τον έλεγχο της ΕΚΤ (25 τρις € ή περί τις τρεις φορές το ΑΕΠ της Ευρωζώνης, όταν το αντίστοιχο στις Η.Π.Α. δεν ξεπερνάει το ένα ΑΕΠ), μπορεί επίσης να μην έχουν σχέση με όλα όσα συμβαίνουν στο παρασκήνιο. Ενδεχομένως όμως να έχουν, χωρίς να μπορεί κανένας να είναι βέβαιος.

Κατάσταση ισολογισμού των Ευρωπαϊκών Τραπεζών κατ’ έτος

Στο παραπάνω διάγραμμα φαίνεται καθαρά το τεράστιο πρόβλημα των ευρωπαϊκών τραπεζών – το οποίο αιτιολογεί αφενός μεν τα λόγια της καγκελαρίου, αφετέρου τις προσπάθειες του υπουργείου οικονομικών της Γερμανίας να αποφύγει ή να αναβάλλει την τραπεζική ένωση.

ΑΝΑΤΟΛΙΚΑ
Έχουμε αναφερθεί ήδη στους φόβους έκρηξης της χρηματοπιστωτικής φούσκας στην Κίνα, όπου τα διατραπεζικά επιτόκια συνεχίζουν την ξέφρενη ανοδική τους πορεία – πολλές φορές δε στο ενδεχόμενο κατάρρευσης της Ιαπωνίας, στην οποία ευρίσκεται σε εξέλιξη το μεγαλύτερο μονεταριστικό πείραμα όλων των εποχών(πιθανότατα θα αποτύχει παταγωδώς).

Επίσης έχουμε αναλύσει τα τρομακτικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλες οι αναπτυσσόμενες οικονομίες, τα οποία θα επιδεινωθούν μετά την πρόσφατη απόφαση της Fed – η οποία, μειώνοντας αναπάντεχα τα μελλοντικά πακέτα στήριξης (QE, η μείωση αναμενόταν μετά την ανάληψη της διοίκησης από την κυρία Yellen), θα προκαλέσει πιθανότατα τη μαζική απόσυρση ρευστότητας από τον υπόλοιπο πλανήτη.

Τέλος, έχουμε επισημάνει σε πολλές αναλύσεις μας, τα τεράστια οικονομικά, πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζει η γειτονική μας χώρα – τα οποία εντείνονται από τις πρόσφατες έντονες πολιτικές εξελίξεις στο εσωτερικό της, αναγγέλλοντας το ξέσπασμα της τέλειας καταιγίδας.

Οι πολυάριθμες συλλήψεις στελεχών της κυβέρνησης με την κατηγορία της διαφθοράς, οι «εριστικές» δημόσιες τοποθετήσεις των κομμάτων, οι κοινωνικές αναταραχές στην Κωνσταντινούπολη, καθώς επίσης όλα τα υπόλοιπα, αποτελούν σαφέστατες προειδοποιήσεις – οι οποίες δεν πρέπει να υποτιμηθούν καθόλου.

Ειδικότερα, η τουρκική λίρα υποτιμάται ραγδαία – φτάνοντας στα χαμηλότερα επίπεδα όλων των εποχών (2,0983 απέναντι στο δολάριο). Μετά δε τις μεγάλες απώλειες της περασμένης εβδομάδας, ο δείκτης του χρηματιστηρίου μειώθηκε κατά 2,77%, στις 67.644 μονάδες – κυρίως λόγω της κατάρρευσης της μετοχής της κρατικής τράπεζας «Halk Bankasi AS» κατά 15%.

Προηγήθηκε η σύλληψη του διοικητή της τράπεζας, γεγονός που οδήγησε στην πτώση του «τραπεζοκεντρικού» δείκτη της Κωνσταντινούπολης κατά περίπου 7% – ο οποίος είναι χαμηλότερος κατά 9% περίπου από τις αρχές του έτους, με τη λίρα να χάνει το 17% της αξίας της απέναντι στο ευρώ.

Η απόφαση τώρα της Fed να μειώσει τα πακέτα ρευστότητας ήταν κρίσιμη για την Τουρκία – η οποία είναι εξαιρετικά ευαίσθητη σε οποιαδήποτε επιδείνωση της τροφοδοσίας της οικονομίας της με μετρητά. Η χώρα είναι υποχρεωμένη να εισάγει σχεδόν το σύνολο του πετρελαίου που καταναλώνει, ενώ τα εξαγωγικά προϊόντα που παράγει απαιτούν προηγουμένως την εισαγωγή του μεγαλύτερου μέρους των απαιτούμενων πρώτων υλών.

Οφείλουμε να σημειώσουμε εδώ ότι, ένα ανάλογο πρόβλημα έχει ουσιαστικά και η Γερμανία, επειδή οι πρώτες ύλες για τα προϊόντα που εξάγει είναι της τάξης του 40% του κόστους τους – γεγονός που την υποχρεώνει να διατηρεί ισχυρό το νόμισμα της, δημιουργώντας προβλήματα σε όλες τις υπόλοιπες χώρες της Ευρωζώνης.

Συνεχίζοντας, ήδη σήμερα η Τουρκία έχει τα μεγαλύτερα ελλείμματα παγκοσμίως, όσον αφορά το ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της – όπως φαίνεται από το διάγραμμα που ακολουθεί (σε σχέση με το ΑΕΠ).

Το γεγονός αυτό καθιστά της χώρα υπερβολικά εξαρτημένη από την εισροή ξένων κεφαλαίων – ενώ το μεγάλο πρόβλημα της κεντρικής της τράπεζας είναι η εκάστοτε στρατηγική αντιμετώπισης των υποτιμητικών πιέσεων στο νόμισμα της.

Αν και έχει αποφευχθεί μέχρι στιγμής η αύξηση των επιτοκίων, για να ενισχυθεί η ισοτιμία της λίρας, επειδή υπάρχουν φόβοι μείωσης του ρυθμού ανάπτυξης, είναι πολύ πιθανόν ότι θα συμβεί – αφού διαφορετικά δεν μπορεί να αντιμετωπισθεί η πτώση της λίρας, η οποία θα προκαλέσει την εκροή ακόμη περισσότερων ξένων κεφαλαίων (γεγονός πολύ επικίνδυνο για μία χώρα με υψηλό εξωτερικό χρέος – διάγραμμα).

Εάν τώρα διευρυνθούν οι συλλήψεις κατασκευαστών, σε ένα κράτος που στηρίζεται κυρίως στην οικοδομική δραστηριότητα, όσον αφορά την ανάπτυξη και την οικονομία του γενικότερα, είναι πολύ πιθανόν να χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη των διεθνών επενδυτών – με αποτέλεσμα το ξεπούλημα των επενδύσεων τους, τη μαζική εκροή κεφαλαίων, την κατάρρευση της λίρας, τη ραγδαία πτώση των δεικτών των χρηματιστηρίων κοκ.

Με δεδομένη τώρα την υπερχρέωση πολλών νεαρών νοικοκυριών, το μέγεθος της φούσκας των ακινήτων, το χαμηλό βιοτικό επίπεδο του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού και όλα τα υπόλοιπα, δεν είναι απίθανο να απορυθμισθεί εντελώς η Τουρκία – αποτελώντας ίσως το «φυτίλι» που θα πυροδοτήσει την έκρηξη της βόμβας μεγατόνων που ελλοχεύει στα θεμέλια του πλανήτη.

Περαιτέρω, είναι ίσως σημαντικό να αναφερθούμε στο ότι, η Τουρκία έχει έναν από τους νεότερους πληθυσμούς παγκοσμίως – με μέση ηλικία τα 29 έτη. Το γεγονός αυτό οφείλεται κυρίως στα γνωστά αποτελέσματα της «εισβολής» του ΔΝΤ σε μία χώρα – κάτι που συμπεραίνεται εύκολα από το διάγραμμα που ακολουθεί.

Όπως φαίνεται, η εξέλιξη του πληθυσμού ήταν αρνητική μέχρι το έτος που έφυγε το ΔΝΤ – τα μέτρα του οποίου μειώνουν το προσδόκιμο ζωής, προκαλούν υπογεννητικότητα (αφού τα οικονομικά προβλήματα εμποδίζουν τους νέους να αποκτήσουν παιδιά), κλιμακώνουν τις αυτοκτονίες, επιδεινώνουν τα προβλήματα υγείας κοκ.

Σε κάθε περίπτωση, πιθανολογούμε ότι οι απειλές εκ μέρους της Τουρκίας θα αυξηθούν στο επόμενο χρονικό διάστημα, αφού θα προσπαθήσει να λύσει τα εσωτερικά της προβλήματα με τη «φυγή προς τα εμπρός» – για την οποία χρειάζεται απαραίτητα την ύπαρξη ενός εχθρού, τη «διεκδίκηση» ξένων εδαφών ή οτιδήποτε άλλο ανάλογο.

Ολοκληρώνοντας, ένας ακόμη κίνδυνος «εξ Ανατολών», γεωπολιτικός αυτή τη φορά, που δεν απασχολεί δυστυχώς όσο θα έπρεπε τον πλανήτη (ο οποίος ενδιαφέρεται κυρίως για τις διαπραγματεύσεις στο Ιράν, σχετικά με την ατομική ενέργεια, καθώς επίσης για την έκβαση του πολέμου στη Συρία), είναι το Ισραήλ – το οποίο επιδιώκει να δημιουργήσει έναν καινούργιο ενεργειακό γίγαντα στη Μέση Ανατολή.

Έχοντας ανακαλύψει δικά του κοιτάσματα φυσικού αερίου και δρομολογώντας τη συνεργασία του με την Κύπρο και την Ελλάδα, είναι πιθανότατα σε θέση, για πρώτη φορά μετά την ίδρυση του κράτους του (1948), να πάψει να εξαρτάται από τα πετρέλαια του ΟΠΕΚ.

Εκτός αυτού, φαίνεται να προετοιμάζεται να ανταγωνισθεί τόσο το Ιράν, όσο και τις αραβικές χώρες,ενδεχομένως και τη Ρωσία, σε συνεργασία φυσικά με τις Η.Π.Α., στην παγκόσμια αγορά πετρελαίου και φυσικού αερίου – γεγονός που θα προκαλούσε τεράστιες γεωπολιτικές «επιπλοκές», τις οποίες δεν φαίνεται να προβλέπει κανείς.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η θέση της καγκελαρίου είναι ουσιαστικά σωστή – πόσο μάλλον όταν το χρηματοπιστωτικό σύστημα ολόκληρου του πλανήτη μπορεί πράγματι να καταρρεύσει από στιγμή σε στιγμή, ευρισκόμενο ήδη στην «εντατική» και διατηρούμενο τεχνητά στη ζωή από τις κεντρικές τράπεζες.

Οι «κίνδυνοι ανάφλεξης» από τις αναπτυσσόμενες οικονομίες, ειδικά από την Κίνα, από την Τουρκία και από τη Βραζιλία, αυξάνονται καθημερινά – ενώ δεν πρέπει να υποτιμούνται οι απειλές από την Ιαπωνία, καθώς επίσης από τα υπερτιμημένα χρηματιστήρια των Η.Π.Α. και της Ευρώπης.

Δεν είναι όμως σωστές σε καμία περίπτωση οι κρυφές προθέσεις της Γερμανίας, οι οποίες φαίνονται καθαρά από τις προσπάθειες να ξαναγραφεί η ιστορία της, από τις επιθέσεις της εναντίον των Η.Π.Α., από τις ενέργειες «αποδόμησης» της ρωσικής ηγεσίας (μεταξύ άλλων, πρόσφατο κείμενο του Spiegel εναντίον του κ.Putin), καθώς επίσης από πολλά άλλα.

Η Ελλάδα τώρα βρίσκεται σε πάρα πολύ δύσκολη θέση, απειλούμενη τόσο «εκ δυσμών», όσο και «εξ ανατολών» - ενώ για μία ακόμη φορά βασιλεύει μία απίστευτη διχόνοια στο εσωτερικό της, η οποία είναι ουσιαστικά η βασική αιτία των προβλημάτων στη μακραίωνη ιστορία της.

Όπως έχουμε λοιπόν ήδη αναφέρει, εάν τελικά καταφέρουμε να ενεργήσουμε συλλογικά και όχι ατομικά, εάν δηλαδή αντικαταστήσουμε δημιουργικά το «εγώ» με το «εμείς», τη διχόνοια με την ομόνοια, την αδιαφορία με την αλληλεγγύη και την κοινοβουλευτική δημοκρατία με την άμεση, προσελκύοντας ξανά ικανούς Πολίτες στην πολιτική, παράγοντας πλούτο και αριστοποιώντας τα προτερήματα μας, η έκβαση της κρίσης θα είναι θετική

Εάν όμως δεν μπορέσουμε τελικά να «υπερβούμε» τα χρόνια ελαττώματα μας, παραμένοντας στάσιμοι στη συνεχή, στην αρνητική, στη μη δημιουργική, στη «στείρα» κατ’ επέκταση κριτική «όλων σε όλους και για όλα» (είμαστε ίσως η μοναδική χώρα που «κατακρίνει» συνεχώς τον εαυτό της, χωρίς να κάνει πρακτικά τίποτα για να τον αλλάξει), τότε δυστυχώς δεν θα μπορέσουμε να αποφύγουμε το μοιραίο.

Ολοκληρώνοντας, ελπίζουμε ότι τελικά θα τα καταφέρουμε, βγάζοντας φτερά και πετώντας, αφού βρισκόμαστε ήδη στην άκρη του γκρεμού – εκμεταλλευόμενοι, ως οφείλουμε, ορθολογικά, τα τεράστια πλεονεκτήματα ενός πάμπλουτου, πολλαπλά προικισμένου, πανέμορφου κράτους, μοναδικού ίσως στον πλανήτη, όσον αφορά την ιστορία του και τον πολιτισμό του.

Βασίλης Βιλιάρδος,  οικονομολόγος, πτυχιούχος της ΑΣΟΕΕ Αθηνών, με μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Αμβούργου



ΠΗΓΗ: ΛΟΓΙΟΣ ΕΡΜΗΣ

Εγώ. Το παιχνίδι της ζωής (44)

Συνέχεια από Πέμπτη, 19 Δεκεμβρίου 2013

Αλχημιστές β

Μεταμόρφωσε την ψυχή σου σε χρυσάφι, γιατί εργασία είναι η εργασία πάνω στον εαυτό σου

Το 1932, ο νεαρός τότε φυσικός Leo Szilard είχε επίσης εντυπωσιαστεί βαθιά από την ανάγνωση του μυθιστορήματος αυτού. Ένα χρόνο αργότερα είχε ανακαλύψει την αλυσιδωτή ατομική αντίδραση και είχε παραδώσει τα δικαιώματα της ανακάλυψης του στην βρετανική κυβέρνηση, επειδή όπως λέει είχε καταλάβει τον Wells. Εφτά χρόνια αργότερα, πάλι αναφερόμενος σαφώς στο μυθιστόρημα του Wells, ο Szilard είχε δώσει την ώθηση για το ξεκίνημα του  Manhattan-Project και συνεπώς για την δημιουργία της ατομικής βόμβας.

Αυτά για τις με και χωρίς πρόθεση συνέπειες των τεχνολογικών ουτοπιών, που σχεδόν όλες τα ίδια ονειρεύονται.

Τα όνειρα αυτά, μπορούμε να πούμε, γίνονται με το πέρασμα του χρόνου όλο και πιο ρεαλιστικά και επικερδή για τον ονειρευόμενο. Από την μεταστοιχείωση του Soddy δεν προέκυψε χρυσός αλλά η ατομική βόμβα, και με την ατομική βόμβα ήρθε η νέα λογική με το ένδυμα της θεωρίας των παιγνίων.

Κατά την δεύτερη προσπάθεια, μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, δεν ήθελαν πια να κατασκευάσουν πραγματικό χρυσό εντός των πλαισίων του πραγματικού κόσμου. Τώρα όμως είχαν βάλει τον υπολογιστή και τον πράκτορα του(το νούμερο 2), να ψιθυρίσει στον άνθρωπο το μήνυμα του βασιλιά Μίδα: κάθε τι που μέσω εμού αγγίξεις θα γίνει χρυσός...

«Ο πραγματικός καπιταλιστής έχει το άγγιγμα αντίθετο αυτού του Μίδα. Αυτός μετατρέπει τις τεράστιες ποσότητες χρυσού και ρευστότητας, μέσω της αλχημείας του δημιουργικού πνεύματος, σε κεφάλαιο και πραγματικό πλούτο»²⁴¹, γράφει ο George Gilder. Αυτός όμως ο πλούτος δεν είναι παρά ο «εικονικός πλούτος» που είχε περάσει από τα κεφάλια κατά την δεκαετία του ’30.

Στο βιβλίο του «Bad Money», που σκιαγραφεί την οικονομική κρίση του 2007, ο Kevin Phillips δείχνει πως οι χρηματιστές της Wall Street , κινούνται σε ένα περιβάλλον που κυριολεκτικά γίνεται όλο και πιο διαταραγμένο πνευματικά, αλλά ταυτόχρονα αυτοί έχουν  όλο και πιο μεγάλες επιτυχίες²⁴². 

Μεταξύ όλων των πόρων, τον αστείρευτο χαρακτήρα των οποίων ο νέος καπιταλισμός επαινούσε, το χρήμα ήταν εκείνος ο πόρος, για τον οποίο η θεωρία πως ο καθένας μπορεί να έχει τα πάντα πράγματι λειτουργούσε. Η αύξηση του εικονικού χρήματος αύξησε βέβαια τα χρέη και οι οικονομίες είχαν με τον τρόπο αυτό συρρικνωθεί, εκπλήρωσε όμως κάθε επιθυμία, από την απόκτηση αυτοκινήτου μέχρι και οικίας.

Ο βαθμός στον οποίο έλαβε χώρα η μεταστοιχείωση ήταν αντίθετος προς όλους μέχρι τότε ισχύοντες νόμους. «Μπορείς χωρίς λεφτά να αγοράσεις σπίτι, και το χρήμα που δεν υπάρχει μπορείς να το ξοδέψεις;» Έτσι περιέγραψε την ανωμαλία ο George Dyson, ιστορικός των ηλεκτρονικών υπολογιστών. Οι βιομηχανίες είπαν πως αυτό γίνεται. Οι βιομηχανίες που δεν διέθεταν πια τις υποδομές παραγωγής.

Δεν είναι λοιπόν τυχαίο που στο απόγειο αυτής της κατάστασης, το bestseller της Rhonda Byrnes, «The Secret», είχε ανέβει ακόμα πιο πολύ στις πωλήσεις. Εκεί μέσα γράφει, πως εκείνοι που είναι πλούσιοι αξίζουν την επιτυχία που έχουν, «επειδή την προσέλκυσαν».

Λίγο καιρό πριν την κρίση του 2007 ήταν σαφές, πως οι υποσχέσεις της νέας οικονομίας δεν είχαν πραγματοποιηθεί. Ο καπιταλισμός της πληροφορίας είχε δημιουργήσει βέβαια κερδισμένους, αλλά κερδισμένους σε μια κοινωνία όπου ισχύει το «Winner takes it all». Αν και όλοι έβλεπαν πως για πρώτη φορά στην Αμερική και Ευρώπη το εισόδημα της μεσαίας τάξης μειωνόταν διαρκώς, και πως η πλειονότητα των μισθών δεν συσχετιζόταν πια με την ανάπτυξη της παραγωγικότητας ή των κερδών, τα δεδομένα αυτά δεν άλλαξαν με κανένα τρόπο την απεριόριστη αισιοδοξία των ελίτ.

Η Γερμανία, μια χώρα που δεν έχει την θρησκευτική παράδοση των ΗΠΑ, πήρε από το κουτί με τα εργαλεία της «οικονομίας του πνεύματος» κυρίως εκείνα κομμάτια, που φαινόταν ότι ταιριάζουν καλύτερα με την δική της ιστορία του πνεύματος. Μέσα σε ένα κοινότοπο και προδοτικό κοινωνικό προγραμματισμό, από κάθε συζήτηση ειδικών έβγαινε η ανακοίνωση περί «κοινωνίας της γνώσης» και «ισόβιας μάθησης» ως υποχρέωσης.

Αυτό ήταν απλό, αφού το σχολείο της ζωής ανήκει στα στερεότυπα. Πόσο μάλλον σε μια κουλτούρα που είχε προωθήσει το εκπαιδευτικό μυθιστόρημα περισσότερο από οποιαδήποτε άλλη. Ήταν όμως προδοτικό, γιατί η κοινωνία δεν γνώριζε πια αυτά που έπρεπε να γνωρίζει κανείς στην τρίτη εποχή της βιομηχανικής μοντέρνας εποχής, όπως επίσης δεν γνώριζε πως πρέπει να μαθαίνει κανείς.

Αν προσέξουμε όμως καλύτερα, θα ανακαλύψουμε στα συνθήματα την ίδια αρχιτεκτονική του κοσμικού κώδικα, που έχει δημιουργηθεί στην Wall Street και Silicon Valley. Ο κώδικας αυτός διδάσκει πως μπορεί κανείς να ελέγξει τον κόσμο με την σκέψη του.

Η εργασία είναι ουσιαστικά εργασία πάνω στον εαυτό σου, μια πνευματική διαδικασία, η οποία όμως οργανώνεται με τους νόμους της αγοράς. Όποιος έμεινε άνεργος, έχει κατά κάποιο τρόπο εγκαταλειφθεί από την ψυχή του. Το να πουλήσει κανείς την εργασία του, και όχι την ψυχή του, ήταν εκείνος ο πυρήνας που δημιούργησε την ταυτότητα του κόσμου κατά τον 20^ο αιώνα. «Γίνε αυτός που είσαι».

Το τι είναι κάποιο πράγμα δεν μπορεί να διαχωριστεί από αυτό που κάνει. Αυτή η επίγνωση της νέας φυσικής κατέστρεψε την ταυτότητα και θεμελίωσε την νομαδική κατάσταση του μοντέρνου ανθρώπου.

Το ότι το σώμα είναι ένας τάφος της ψυχής -σώμα\σήμα- ανήκει στις θεμελιώδεις πλατωνικές διατυπώσεις της εσπερίας. Οι venture-καπιταλιστές και θεωρητικοί του ίντερνετ ήταν πεπεισμένοι, πως η διάλυση του σωματικού περιβλήματος, δε θα διέλυε μόνο χειροπιαστά οικοδομήματα, αλλά και την αρχιτεκτονική οργανώσεων, γραφειοκρατιών και επιχειρήσεων κάθε είδους, και πως θα καθιστούσε το άτομο ισότιμο ενώπιον κάθε ενσώματης δύναμης.

Είναι εκπληκτικό σε πόσο μικρό βαθμό έγινε κατανοητό ότι το παιχνίδι μπορεί να καταλήξει και διαφορετικά. Όπως η ιδέα της μη ελεγχόμενης επικοινωνίας είχε καταστεί ώθηση για τις μη ελεγχόμενες αγορές, έτσι και η εξίσωση ανθρώπου και επιχείρησης δεν σημαίνει πως οι επιχειρήσεις έγιναν πιο ανθρώπινες, αλλά πως οι άνθρωποι έγιναν σαν τις επιχειρήσεις.

Περί τίνος πρόκειται δεν μπορεί πια να εξηγηθεί με τα «επιστημονικά» θεμέλια της νέας κοσμοθεωρίας. Όπως επίσης δεν μπορεί να εξηγηθεί η ενοχλητική κατάσταση, πως η άυλη οικονομία προκαλεί απώλειες που οδηγούν σε καταρρεύσεις χωρών, και ταυτόχρονα επιτρέπει, μάλλον επιβάλλει την επιβράβευση των ενόχων.

Αυτά μπορούμε να τα καταλάβουμε μόνο εάν κρυφακούσουμε για άλλη μια φορά την συνομιλία που έγινε σε εκείνο το εργαστήριο πριν περισσότερο από 100 χρόνια. Η επιστροφή και ανάσταση, ειδικά στις αγορές, ενός κλάδου με το όνομα αλχημεία, που εδώ και καιρό είχε εξαφανιστεί από την καθημερινότητα και είχε καταστεί άχρηστος, δεν είναι καθόλου τυχαία.

Από το τίποτα να δημιουργήσεις χρυσό: αυτό είναι σήμερα εντολή προς όλους. Το θαύμα της μεταμόρφωσης καθορίζει την αξία της κάθε ψυχής. Ενώ το «νούμερο 2» επιβάλλει σε όλους ένα κόσμο αδιάσειστης λογικής, όλοι γνωρίζουν πως το «νούμερο 1» δεν πιάνεται με την λογική. Η λογική λέει ότι δεν λειτουργεί έτσι. Το να μπει η λογική και να λειτουργήσει στα κεφάλια των ανθρώπων, λειτουργεί μόνο με μαγεία, με την μαγική λέξη που συνοδεύει τον υπολογιστή και το iPhone σαν ένα άστρο.

Τώρα πρέπει να ρίξουμε μια ματιά στο εργαστήριο.

Συνεχίζεται 

Αμέθυστος

Σχόλιο: ΤΕΛΙΚΩΣ Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΓΑΛΙΛΑΙΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΕΚΤΟΠΙΣΕ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΠΙΣΤΗ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΣΤΗΝ ΓΑΛΙΛΑΙΑ ΤΗΣ ΙΟΥΔΑΙΑΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΣΕ ΤΟΝ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟ. 

ΕΝΑΝ ΝΕΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΑΝΤΑΠΟΚΡΙΝΟΜΕΝΟ ΠΛΗΡΩΣ ΣΤΗΝ ΨΗΦΙΑΚΗ ΕΠΟΧΗ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΑΝΤΙΚΑΤΕΣΤΗΣΕ ΤΟΝ ΠΑΛΑΙΟ ΑΝΘΡΩΠΟ ΣΤΟΝ ΟΠΟΙΟ ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ ΤΗΝ ΣΩΤΗΡΙΑ Ο ΚΥΡΙΟΣ. 

ΑΥΤΟΣ Ο ΕΙΚΟΝΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΔΙΑΘΕΤΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΘΕΟΤΗΤΑ ΤΟΥ, ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΕΡΑΡΧΙΑ ΤΟΥ ΑΓΚΑΛΙΑΣΜΕΝΗ ΜΕ ΤΟ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟ ΙΕΡΑΤΕΙΟ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ.

Αμέθυστος

Σημειώσεις

241. George Gilder, Wealth and Poverty, σ. 63.

242. Kevin Phillips, Bad Money: Reckless Finance, Failed Politics, and the Global Crisis of American Capitalism, σ. xxiv.