Φεύγετε τήν Εὐρώπην...

 

Ἁγίου Ἀθανασίου Παρίου

Δὲν δύναμαι, οὔτε νὰ ἀκούω οὔτε νὰ ἀναγινώσκω μὲ ὑπομονὴν τοὺς ταλανισμοὺς τοῦ ἡμετέρου γένους, μὲ τὸ νὰ πάσχη ἀμάθειαν τῆς ἔξω φιλοσοφίας. Ὅλοι σχεδόν, ὅσοι εἰς τὰς ἀκαδημίας τῆς Εὐρώπης ὑπάγουσι καὶ ἐκεῖ βλέπουσι τόσα πλήθη φιλοσόφων, ἄλλοι διὰ ζῴσης φωνῆς καὶ ἄλλοι ἐν τοῖς προλεγομένοις τῶν βιβλίων, ὁπού ἐκδίδουσι εἰς τὸ κοινὸν φῶς, τόσους ταλανισμοὺς καὶ τόσας θρηνολογίας κάνουσι τοῦ γένους μας διὰ τὴν στέρησιν τῆς ἔξω σοφίας, ὥστε ὁπού καὶ τυφλὸν καὶ σκοτεινὸν καὶ ἐλεεινὸν καὶ μυρίων δακρύων ἄξιον τὸ ὀνομάζουσι, τόσος φαίνεται νὰ εἶναι ὁ ζῆλος των. Ἀλλὰ τάχα ὁ ζῆλος αὐτῶν οὗτος, εἶναι ἕνας ζῆλος ἐπαινετὸς ἢ ὄχι;
Ἀδόκιμος κρίνεται ὁ ζῆλος οὗτος. Διατί; Ἐπειδὴ τοῦ λείπει ἡ ἐπίγνωσις. Ἤγουν διατὶ δὲν αἰσθάνονται, οὔτε διακρίνουσι τί θέλει νὰ εἰπῆ γῆ, καὶ τί θέλει νὰ εἰπῆ οὐρανός· τί θέλει νὰ εἰπῆ σῶμα καὶ τί θέλει νὰ εἰπῆ ψυχή· τί θέλει νὰ εἰπῆ κόσμος, καὶ τί θέλει νὰ εἰπῆ Ἐκκλησία· τί θέλει νὰ εἰπῆ φιλοσοφία, καὶ τί θέλει νὰ εἰπῆ Ἁγία Γραφή.
Ἠξεύρω βέβαια πὼς ὁ λόγος οὗτος θέλει φανῆ ἀπαράδεκτος, καὶ πολλοὺς ἔχει νὰ λυπήση ἀπὸ ἐκείνους ὁπού μάλιστα καὶ σεμνύνονται εἰς αὐτὴν (τὴν φιλοσοφίαν) παρὰ εἰς τὴν λογικήν τους ψυχήν.
Μέγα τίποτας καὶ ἐξαίσιον χάρισμα παρὰ Θεοῦ ἐδόθη εἰς τὸν ἄνθρωπον ὁ νοῦς. Τέχνας ἐπινοεῖ, ἐπιστήμας εὑρίσκει διαφόρους […] Καὶ ἐπειδὴ ὅλα αὐτὰ ὁπού ἐξετάζει ὁ νοῦς εἶναι ποιήματα Θεοῦ, διὰ τοῦτο ἡ φιλοσοφία, ὁπού εἶναι γνῶσις τούτων ἁπάντων, ὀνομάζεται ἀπὸ τοὺς παλαιοὺς γνῶσις θείων πραγμάτων.
Ἡ λογικὴ ταύτη παδεία δὲν εἶναι διὰ τὸν οὐρανόν, εἶναι διὰ τὴν γῆν, διὰ τὰς πόλεις, διὰ τὰ βασίλεια, αὐτὴ εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ ὀργανικὰ ἀγαθά, καθὼς εἶναι δηλαδὴ τὰ χρήματα, τὰ κάλλη, ἡ ῥώμη τοῦ σώματος, τὰ ἀξιώματα καὶ τὰ τοιαῦτα, μὲ ταύτην τὴν διαφοράν, ὅτι αὐτὴ εἶναι τὸ πρῶτον καὶ τιμιώτατον τῶν ὀργανικῶν καλῶν. Διατὶ ὅλα τὰ ἄλλα εἶναι καὶ λέγονται...
ὑλικὰ καὶ σωματικά, ἡ δὲ μάθηση εἶναι λογική, δηλαδὴ τῆς λογικῆς ψυχῆς γέννημα καὶ καρπὸς ἐξαίρετος. Πλὴν καὶ αὐτὴ δὲν εἶναι ἀπὸ τὴν ἐδικήν της φύσιν οὔτε κακή, οὔτε καλή, ἀλλὰ ἀπὸ τὴν μεταχείρισιν τῶν ἐχόντων αὐτήν, γίνεται ἢ καλὴ ἢ κακή. Λοιπὸν ἡ κατάχρηση τῆς ἔξω σοφίας δίδει εἰς αὐτὴν τὸ ὄνομα νὰ λέγεται κακή.
Δὲν εἶναι ὅμως ἡ κατάχρηση αὐτὴ ἁπλὴ καὶ μονοειδής, ἀλλὰ πολλῶν λογιῶν. Πρώτη κατάχρηση εὑρίσκεται ἐκείνη, ὁπού πολλοὶ τὴν κρατοῦν εἰς μίαν ὑπόληψιν ὑπερτάτην, φρονοῦντες καὶ λέγοντες πὼς αὐτὴ μόνη, ἤγουν ἡ φιλοσοφία, εἶναι φῶς. Καὶ ὅσοι τὴν ἔχουν, ἐκεῖνοι μόνοι ἰλλουμινάτοι καὶ εἶναι καὶ λέγονται, ἤγουν φωτισμένοι. Οἱ δὲ ἄλλοι εἶναι σκοτεινοὶ καὶ τυφλοί. Τέτοια ἦτον ἡ δόξα τοῦ παράφρονος Βαρλαὰμ τοῦ Καλαβροῦ, καὶ τέτοια εἶναι ἡ τῶν Γάλλων καὶ τῶν ὁμοίων τους.
Δευτέρα κατάχρηση εἶναι ἐκείνη, ὁποὺ μερικοὶ καταγηράσκουσι καὶ φθείρονται ἐπάνω εἰς πράγματα πάντη ἄχρηστα, διὰ νὰ ἐπαινοῦνται πὼς εἶναι πνεύματα ὑψηλὰ καὶ περίεργα. Τρίτη κατάχρηση εἶναι, ὁποὺ πολλοὶ ἱερωμένοι, ἀφήνοντες τὴν τάξιν τους καὶ τὴν εὐσχημοσύνην τοῦ ἐπαγγέλματος των, ὑπάγουν καὶ κυλίονται εἰς τοὺς βορβωρώδεις τόπους τῶν ἀθεωτάτων γενῶν τῆς Εὐρώπης, διὰ νὰ παραλάβουν μαθήματα πάντη ἀνοίκεια καὶ ἀλλότρια του ἰδίου τῶν ἐπαγγέλματος. Τετάρτη καὶ τελευταία καὶ χειρίστη ἁπασῶν κατάχρηση εἶναι ἐκείνη, ὁπού τολμᾶ νὰ κρίνη καὶ νὰ ἀνακρίνη τὰς θείας γραφάς, καὶ νὰ μεταχειρίζεται τὴν ἀντίθεον γλῶσσαν τῆς ἐναντίον εἰς τὴν θείαν πρόνοιαν. Οὕτω γίνεται καὶ κακὴ καὶ ὀλεθρία καὶ ψυχοβλαβεστάτη, καὶ μίσους ἀξία καὶ ἀποφυγῆς ἡ ἔξω μάθηση.
Λοιπὸν διὰ νὰ βάλλωμεν ὅρια εἰς ἐκείνους ὁπού θέλουν καὶ καταδέχονται νὰ μᾶς ἀκούσουν, λέγομεν καὶ συμβουλεύομεν νὰ παύσουν καὶ νὰ λείψουν ἀπὸ μίας ἀπὸ τὴν Εὐρώπην, ἂν θέλουν νὰ εἶναι καὶ νὰ μένουν Χριστιανοί … Ἀληθινὴν παιδείαν καλοῦνε τὴν τῶν ἀλόγων παθῶν κάθαρσιν καὶ τῶν ἀρετῶν πασῶν κατόρθωσιν, ἤγουν τὴν ἀνδρείαν, τὴν δικαιοσύνην, τὴν σωφροσύνην, τὴν ἐπιείκειαν, τὴν πραότητα, τὴν συμπάθειαν καὶ τὰς λοιπὰς ἐννοίας. Αἱ ὁποῖαι μὲ ἕναν λόγον, ἠθικὴ φιλοσοφία ὀνομάζονται καὶ εἰς τὴν μητέρα, ἤτοι εἰς τὴν εὐδαιμονίαν, αὐταὶ φέρουσι τὸν ἄνθρωπον. Καὶ τοιοῦτοι φιλόσοφοι ἦσαν καὶ ὠνομάζοντο οἱ ἀναχωρηταὶ καὶ ἀσκηταὶ λεγόμενοι. Λοιπὸν ὅταν καὶ οἱ Ἕλληνες ἀκόμη ὀνομάζουσι ψευδοπαιδείαν τὴν γεωμετρίαν καὶ τὰς ἄλλας λογικὰς ἐπιστήμας, ὡσὰν ὁπού καμμίαν ἠθικὴν ὠφέλειαν δὲν προξενοῦν εἰς τὴν ψυχήν, μάλιστα καὶ τὴν γεμίζουν ἀπὸ φαντασίαν καὶ δαιμονικὴν ὑψηλοφροσύνην […] Φεύγετε ὅσον δύνασθε τὴν Εὔρωπην. Καὶ ἀκόμη καὶ ἐκείνους ὁποὺ ἔρχονται ἀπὸ τὴν Εὐρώπην. Ὅτι οἱ λόγοι τοὺς ῥέουσι ἀπὸ τὰ χείλη τοὺς γλυκύτεροι ἀπὸ τὸ μέλι. Μὰ ἀλλοίμονον, αὐτοὶ ἀπαραλλάκτως εἶναι ἐκεῖνοι διὰ τοὺς ὁποίους ὁ προφήτης λέγει τάδε: ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ στόματι αὐτῶν ἀλήθεια, ἡ καρδία αὐτῶν ματαία. Ἐγὼ κατὰ ἀλήθειαν φρίττω καὶ ἀμηχανῶ, ὅταν ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος στοχάζομαι τὴν σημερινὴν κατάστασιν τῆς Εὐρώπης, καὶ ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος βλέπω τούτους τοὺς ἡμετέρους, ὁποὺ ἔτσι ἀκρατῶς φέρονται εἰς τὴν ἀπόλαυσιν τῶν δῆθεν καλῶν αὐτῆς. Ἕνα καιρὸν ἡμεῖς οἱ ἀνατολικοὶ εἴχαμεν φόβον διὰ ἐκείνους ὁπού ἐπήγαιναν εἰς τὴν Εὐρώπην, μὴ τύχη καὶ πάθουν ἕνα ἀπὸ τὰ δύο, ἢ τὴν σωφροσύνην νὰ χάσουν, ἢ νὰ πέσουν εἰς λατινισμόν. Τὴν σήμερον αὐτὰ καὶ τὰ δύο λογίζονται παραμικρὰ καὶ σχεδὸν τὸ οὐδὲν ὡς πρὸς τὸ ἔσχατον καὶ ἀκρότατον τῶν κακῶν, τὴν ἀθεΐαν. Οἱ Γάλλοι τὴν ἐπαρρησίασαν, ἀποβάλλοντες κοινῶς τὸν Χριστιανισμόν, ἀπὸ τὸν ὁποῖον καὶ πρὸ τούτου χριστιανοὶ ὀνομαζόμενοι, δὲν εἶχαν καμμίαν ὠφέλειαν. Τὰ ἄλλα μέρη τῆς Εὐρώπης ἀκόμα γελοῦν τὸν ἑαυτό τους τάχα πὼς εἶναι χριστιανοί, οὐδὲ μόρφωσιν κἄν ἔχοντες, εἰ μὴ μόνους τους ναοὺς καὶ πολλὰς καὶ μεγάλας καμπάνας καὶ τὰς πυκνὰς λιτανείας καὶ τὰ ποικίλα καὶ διάφορα σχήματα καὶ τὰ βδελυκτὰ καὶ θεοστυγῆ τάγματα καὶ τὰ λεγόμενα μοναστήρια. Τὰ δὲ ἀλλὰ πάντα Γάλλοι αὐτόχρημα.
Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι οἱ φιλόσοφοι εἰς τοὺς ὁποίους τρέχουσι οὗτοι διὰ νὰ λάβωσι τὸ μέγα φῶς, ὅτι εἶναι φιλόσοφοι καὶ τὸ κομπάζουσι, χριστιανοὶ δὲ καὶ νὰ τοὺς ὑπολαμβάνουν πὼς εἶναι αἰσχύνονται καὶ τὸ ἀναγουλιάζουσι.
Ἔπειτα ἀφοῦ ὑπάγουν καὶ πάθουν, μάλιστα καὶ καυχῶνται εἰς τὴν ἐλεεινήν τους διαστροφήν. Λέγοντες πῶς ἐπῆγαν καὶ ἀπέβαλον τὰς δεισιδαιμονίας, δεισιδαιμονίας ὀνομάζοντες οἱ κακοδαίμονες τὰς νενομισμένας νηστείας, τὰς προσευχὰς τὰς εὐλαβεῖς, σημεῖα καὶ χρέη ἀχώριστα τῶν εὐσεβούντων Χριστιανῶν…

Ἐπιμέλεια κειμένου, Παναγιώτης Νέλλας
Πηγή: Περιοδικὸ «Σύναξη», τεῦχος 5, Χειμώνας 1983.

enromiosini

orthodoxia-ellhnismos

Νέα παρέμβαση του παπα-Λίβυου: Όταν η κανονικότητα σκοτώνει

       

Επανέρχεται ο παπα-Λίβυος με νέο σχόλιό του μετά την προ ημερών παρέμβασή του με αφορμή την υπόθεση Ζακ Κωστόπουλου. Αυτήν την φορά ο ανατρεπτικός ιερέας λέει: Όταν η «κανονικότητα” σκοτώνει…

Αυτό που διαπιστώνει κάποιος διαβάζονται παρακάτω την παρέμβαση του συγκεκριμένου αγαπημένου ιερέα των social media, είναι το πόσο έχει εισχωρήσει η δυτική κουλτούρα στη σκέψη των νέων Ορθόδοξων ιερέων. Έχει άραγε ανάγκη η ορθοδοξία να ορίσει το «ορθό»; Αλίμονο, αν η συνέχιση της Ορθόδοξης δικαιοσύνης βασιζόταν στις δυτικές ψευτοφιλοσοφίες! Κάπου εδώ μου έρχεται στο μυαλό η φράση του Αγίου Νεκταρίου για όσους φεύγανε για σπουδές στη δύση την εποχή εκείνη: «Φεύγουνε Ορθόδοξοι και γυρνάνε Προτεστατίζοντες». Η Ορθοδοξία έχει το Ευαγγέλιο, έχει την πατερική παράδοση που διασώζεται ολοζώντανη μέχρι σήμερα στις καρδιές των Ορθοδόξων αλλά και των σύγχρονων Αγίων μας.

Αλίμονο αν οι Ορθόδοξοι ψάξουμε το «ορθό» στην Χάνα Άρεντ και στον Λεβινά. Αλήθεια πατέρα Χαράλαμπε γιατί αποφεύγετε να μιλήσετε στους «fans» σας με Ορθόδοξο λόγο; Μήπως γιατί δεν παίρνει πολλά likes αυτός ο λόγος; Ή μήπως γιατί οι ακόλουθοί σας είναι ακατήχητοι και δεν πρόκειται να καταλάβουν τίποτα; 

Ας αρχίσουμε όλοι μας να διαβάζουμε λίγο περισσότερο Ορθόδοξους πατέρες, γιατί η αγκύλωση προς τη δύση τείνει να γίνει «επιδημία» της σύγχρονης εποχής μας. Από τις καρδιές των Ελλήνων λείπει η Ορθοδοξία, η αγάπη και η εμπιστοσύνη στο Χριστό. Εξ ου και το περιστατικό με τον Ζακ Κωστόπουλου, εξ ου και ο φόβος στις ψυχές των Ελλήνων κάθε φορά που ένας κίνδυνος ξεπροβάλει στις οθόνες μας και στα ΜΜΕ για να μας φοβίσει και να μας «κάτσει» ακόμα περισσότερο στις αναπαυτικές πολυθρόνες μας. Αν υπήρχε Χριστός, αν υπήρχε Ευαγγέλιο, αν υπήρχε εμπιστοσύνη στον έναν και μοναδικό Θεό τίποτα δεν θα μας φόβιζε και ποτέ δεν θα «σηκώναμε το πόδι» μας για να χτυπήσουμε τον Ζακ Κωστόπουλο και οποιονδήποτε άλλο συνάνθρωποι είχε  ανάγκη τη βοήθειά μας, γιατί πολύ απλά δεν θα το επιτρέπαμε να φτάσει σε αυτό το σημείο ως κοινωνία.

Όπως στην πλατειά και ευρύχωρη αυτή γη άλλα μεν ζώα είναι ημερότερα, άλλα δε αγριότερα, έτσι και στην έκταση της δικής μας ψυχής άλλες μεν σκέψεις είναι περισσότερο παράλογες και κτηνώδεις, άλλες δε περισσότερο θηριώδεις και άγριες. Πρέπει λοιπόν να τις εξουσιάζουμε και να τις κατανικούμε και να παραδίδουμε την εξουσία τους στην ορθή κρίση. Και πώς θα μπορέσει κανείς, θα πει κάποιος, να νικήσει τη θηριώδη σκέψη; Τί λες, άνθρωπε; Εξουσιάζουμε τα λιοντάρια και εξημερώνουμε τις διαθέσεις τους, και αμφιβάλλεις αν θα μπορέσεις να μεταβάλεις τη θηριωδία της σκέψεως σε ημερότητα; Αν και στο θηρίο ενυπάρχει μεν εκ φύσεως η αγριότητα και η θηριωδία, παρά φύσιν δε η ημερότητα.
Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Αναλυτικά η νέα παρέμβασή του:

Στο όνομα της «κανονικότητας» και της «ορθότητας», γίνονται τα μεγαλύτερα εγκλήματα. Δηλαδή όταν έχουμε την αντίληψη ότι υπερασπιζόμαστε το «ορθό» του οποίου βέβαια η διασάλευση ή αμφισβήτηση μας τρομάζει. Η Χάνα Άρεντ θα πει, «στηριζόμενοι στην κανονικότητα πραγματοποιούμε φοβερά πράγματα με ένα οργανωμένο και συστηματικό τρόπο. Αυτή είναι η διαδικασία, με την οποία άσχημες, εξευτελιστικές, δολοφονικές, απάνθρωπες και απερίγραπτες πράξεις καταλήγουν να αποτελούν ρουτίνα και γίνονται αποδεκτές, «ως ο τρόπος που γίνονται τα πράγματα».
Μεγάλοι θρησκευτικοί πόλεμοι έγιναν ακριβώς γιατί η κάθε θρησκεία πολεμούσε για την μοναδική της «αλήθεια” και ορθότητα. Το ίδιο βέβαια και με μεγαλύτερη φρικαλεότητα έπραξαν και εκείνοι που πολέμησαν τις «σκοταδιστικές” θρησκείες για να φέρουν την «διαφώτιση”. Στην θέση της θρησκείας έβαλαν την «καθαρή” ιδεολογία και ορθότητα τους. Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι κανείς θρησκευτικός πόλεμος δεν είχε τα θύματα και τις φρικαλεότητες που έζησε ο Β΄παγκόσμιος πόλεμος.
Είναι σημαντικό να μην διαφεύγει της προσοχής μας, ότι η οποιοδήποτε μορφή δικαιοσύνης εάν δεν εμπνέεται από την έννοια το «ελέους» και της αγάπης, μπορεί να αποδειχθεί ως η μεγαλύτερη αδικία. Πολλές φορές αδικούμε τους συνανθρώπους μας, ακριβώς επειδή θέλουμε να είμαστε απόλυτα «δίκαιοι». Ένα από τα σημαντικότερα πράγματα που προσέφερε ο Χριστιανισμός στο κόσμο και ιδιαιτέρως στον Ευρωπαϊκό πολιτισμό, είναι η σύνδεση της δικαιοσύνης με την αγάπη, της κατανόησης του λάθους από έναν όχι διαφορετικό αλλά μοναδικό άνθρωπο και περίσταση. Ο Λεβινάς θα πει, «η αγάπη είναι αδύνατη χωρίς την δικαιοσύνη και η δικαιοσύνη παραμορφώνεται χωρίς την αγάπη».

 pentapostagma

ΣΧΟΛΙΟ: Ο Λίβυος. Τό Λίβυος είναι ψευδώνυμο δέν σχετίζεται μέ τήν ιερωσύνη.
Γιά τήν ανώμαλη κανονικότητα τού ορθού γίνεται λόγος. Τό  ορθόν απαιτεί νά πάρει τήν θέση τής καρδίας, νά γίνει τό κέντρο τού ανθρώπου καί νά επιβάλλει τήν αδιάλειπτο φαγούρα.
Δυστυχισμένος άνθρωπος. Τό λέει καί τό τραγούδι. Υποφέρω..υποφέρω ...υποφέρω πολύ άν δέν βγώ στό γυαλί. Υποδύεται τόν μορφωμένο στούς γνωστούς δημοσιογραφικούς κύκλους. Είναι κανονικά ο δικός τους. Τά λέει ορθά καί μοντέρνα.  Αυτοσοκάρεται.

Αμέθυστος

Κυριακή Β Λουκά:καὶ ἐὰν δανείζητε παρ' ὧν ἐλπίζετε ἀπολαβεῖν, ποία ὑμῖν χάρις ἐστί;

( από τον Λόγο Κατά Τοκιζόντων του αγίου Γρηγορίου Νύσσης)

Ἀργόσχολη καὶ πλεονεκτικὴ εἶναι ἡ ζωὴ τοῦ τοκιστῆ. Δὲ γνωρίζει αὐτὸς τοὺς κόπους τῆς γεωργίας οὔτε τὴν ἐφευρετικότητα τοῦ

ἐμπορίου. Ἀντίθετα (ἀπ’ ὅ,τι συμβαίνει μὲ ὅσους ἀσκοῦν παραγωγικὰ ἐπαγγέλματα), ὁ τοκιστὴς κάθεται στὸν ἴδιο πάντοτε τόπο, μέσα στὸ σπίτι του μεγαλώνει τὰ θρεφτάρια τῆς κερδοσκοπίας.

Ἄσπαρτα κι ἀκαλλιέργητα θέλει τὰ πάντα γι’ αὐτὸν νὰ φυτρώνουν.

Γι’ ἀλέτρι ἔχει τὴν πέννα· γιὰ χωράφι, τὸ χαρτί· γιὰ σπόρο, τὸ μελάνι· γιὰ βροχή, τὸ χρόνο ποὺ τοῦ πολλαπλασιάζει ἀθόρυβα τοὺς τόκους τῶν χρημάτων. Δρεπάνι του εἶναι ἡ δικαστικὴ ἀπαίτηση τοῦ χρέους, ἁλώνι, τὸ σπίτι του, ὅπου λιανίζει τὶς περιουσίες τῶν ἀναγκεμένων ἀνθρώπων. Ὁλωνῶν τ’ ἀγαθὰ τὰ βλέπει δικά του.  Εὔχεται στοὺς ἀνθρώπους ἀνάγκες καὶ συμφορές, γιὰ νὰ τρέξουν ὑποχρεωτικὰ νὰ δανειστοῦν ἀπ’ αὐτόν. Μισεῖ τοὺς αὐτάρκεις καὶ ὅσους δὲν ἔχουν δανειστεῖ ἀπ’ αὐτόν, τοὺς θεωρεῖ ἐχθρούς του.

Συχνάζει στὰ δικαστήρια γιὰ ν’ ἀνακαλύψει κάποιον ποὺ τὸν πιέζουν οἱ δανειστὲς καὶ τοὺς φοροεισπράκτορες ἀκολουθεῖ, ὅπως τὰ κοράκια τοὺς στρατοὺς ποὺ διεξάγουν πόλεμο (γιὰ νὰ τρῶνε τοὺς σκοτωμένους). Κουβαλάει παντοῦ τὸ κομπόδεμα, καὶ σὰν δόλωμα τὸ δείχνει σ’ἐκείνους ποὺ τοὺς πνίγει ἡ ἀνάγκη, ὥστε, ἀνοίγοντας

γι’ αὐτὸ τὸ στόμα, νὰ καταπιοῦν μαζὶ μ’ αὐτὸ καὶ τὸ ἀγκίστρι τοῦ τόκου. Καθημερινὰ μετράει τὰ κέρδη, μὰ ἡ δίψα του γιὰ χρῆμα δὲ σβήνει. Στεναχωριέται γιὰ τὸ χρυσάφι ποὺ ἔχει φυλαγμένο στὸ σπίτι, ἐπειδὴ μένει ἀχρησιμοποίητο κι ἀνεκμετάλλευτο...

Περιεργάζεται ὁ δανειστὴς ὅλες τὶς πράξεις τοῦ ὀφειλέτη, τὰ ταξίδια του, τὶς χειρονομίες του, τὶς ἐπισκέψεις του, τὶς ἐμπορικὲς συναλλαγές του. Κι ἂν καμιὰ δυσάρεστη εἴδηση φτάσει, ὅτι δηλ. ὁ τάδε ἔπεσε στοὺς ληστές, ἢ ὅτι φτώχεψε ξαφνικὰ ἀπὸ κάποια ἀτυχία, κάθεται μὲ σταυρωμένα τὰ χέρια, ἀναστενάζει ἀδιάκοπα, χύνει κρυφὰ μαῦρο δάκρυ·

ξετυλίγει τὸ χρεώγραφο, θρηνεῖ τὸ χρυσάφι ποὺ ἀντιπροσωπεύουν οἱ γραμμές του, προσκομίζει τὸ συμβόλαιο σὰ νὰ ἦταν ἔνδυμα πεθαμένου παιδιοῦ του· μάλιστα κι ἀπὸ ’κεῖνο, περισσότερη θλίψη τοῦ προκαλεῖ.

Ἂν μάλιστα συμβεῖ νὰ ἔχει δανείσει ναυτικούς, κάθεται διαρκῶς κοντὰ στοὺς γιαλούς, μελετάει τὶς κινήσεις τῶν ἀνέμων, ρωτάει ἐπίμονα ὅσους καταπλέουν, μήπως ἀκούστηκε κανένα ναυάγιο, μήπως κινδύνεψαν πουθενὰ ναυτικοί; Λιώνει ἡ ψυχή του κάτω ἀπὸ τὸ βάρος τῶν καθημερινῶν φροντίδων. Σ’ ἕνα τέτοιον ἀξίζει βέβαια νὰ εἰπωθεῖ: σταμάτα, ἄνθρωπέ μου, τὶς ἐπικίνδυνες αὐτὲς φροντίδες· λυτρώσου ἀπὸ τὴν ἐξουθενωτικὴ προσδοκία τοῦ κέρδους· πρόσεξε μήπως κυνηγώντας τόκους, δαπανήσεις τὸ πολύτιμο κεφάλαιο ποὺ εἶναι ὁ εαυτός σου. 

Ζητεῖς εἰσοδήματα καὶ πρόσθετα πλούτη ἀπ’ τὸ φτωχό,κάνοντας κάτι ἀνάλογο μ’ αὐτὸν ποὺ θἄθελε νὰ πάρει θημωνιὲς σιτάρι ἀπὸ χωράφι ποὺ τὸ ξέρανε ὁ λίβας, ἢ ἄφθονα σταφύλια ἀπὸ ἀμπέλι ἀπ’τὸ ὁποῖο πέρασε χαλαζοφόρο σύννεφο, ἢ παιδιὰ ἀπὸ στείρα κοιλιὰ ἢ θρεπτικὸ γάλα ἀπὸ γυναῖκες ποὺ δὲν ἔχουν γεννήσει...Πῶς θὰ προσευχηθεῖς λοιπόν, τοκογλύφε; Μὲ τί συνείδηση θὰ ζητήσεις ἀπὸ τὸν Θεὸ κάποια εὐεργεσία, σὺ ποὺ ἔμαθες ὅλο νὰ παίρνεις καὶ ποτὲ νὰ μὴ δίνεις; Ἢ μήπως σοῦ διαφεύγει ὅτι ἡ προσευχή σου ἀποτελεῖ ὑπόμνηση τῆς δικῆς σου ἀπανθρωπιᾶς; Ποιὰ συγχώρηση ἔδωσες καὶ ζητᾶς συγγνώμην; Ποιὸν ἐλέησες κι ἐπικαλεῖσαι τὸν Ἐλεήμονα; Ἀλλὰ κι ἂν ἀκόμη προσφέρεις ἐλεημοσύνη, ὡς προϊὸν ἀπάνθρωπης ἐκμετάλλευσης δὲν θὰ εἶναι καρπὸς τῶν συμφορῶν τῶν ἄλλων, γεμάτη δάκρυα καὶ στεναγμούς; Ἂν γνώριζε ὁ φτωχὸς ἀπὸ ποῦ προσφέρεις τὴν ἐλεημοσύνη, δὲν θὰ τὴ δεχόταν, γιατὶ θὰ αἰσθανόταν σὰ νὰ ἔμελλε νὰ γευτεῖ σάρκες ἀδελφικὲς καὶ αἷμα συγγενῶν του. Θὰ σοῦ πετοῦσε δὲ κατάμουτρα τοῦτα τὰ λόγια τὰ γεμάτα θάρρος καὶ φρονιμάδα: Μὴ μὲ θρέψεις, ἄνθρωπε, ἀπὸ τὰ δάκρυα τῶν ἀδελφῶν μου. Μὴ δώσεις στὸ φτωχὸ ψωμὶ βγαλμένο ἀπὸ τοὺς στεναγμοὺς τῶν ἄλλων φτωχῶν. Μοίρασε στοὺς συνανθρώπους σου ὅσα μὲ ἀδικίες μάζεψες καὶ τότε θὰ παραδεχτῶ τὴν εὐεργεσία σου. Ποιὸ τὸ ὄφελος, ἂν δημιουργεῖς πολλοὺς φτωχοὺς (μὲ τὴν ἐκμετάλλευση) κι ἀνακουφίζεις ἕνα (μὲ τὴν ἐλεημοσύνη); Ἂν δὲν ὑπῆρχε τὸ πλῆθος τῶν τοκογλύφων (τῶν ἐκμεταλλευτῶν γενικά), δὲν θὰ ὑπῆρχε οὔτε ἡ στρατιὰ τῶν πεινασμένων. Ἂς διαλυθοῦν τὰ ὀργανωμένα οἰκονομικὰ συμφέροντα καὶ ὅλοι θ’ ἀποκτήσουμε τὴν οἰκονομική μας αὐτάρκεια.

πηγη

Read more: http://iereasanatolikisekklisias.blogspot.com/2018/09/blog-post_29.html#ixzz5SYz14vLa

Καθηγούμενος Γέροντας Γρηγόριος: «Έλληνες εξεγερθείτε. Διάβηκε η ώρα. Μήπως είναι και αργά»

ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΜ ΔΟΧΕΙΑΡΙΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ

ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΕΓΚΑΙΝΙΑΖΕΙ ΕΚΘΕΣΗ

Αὐτὴν τὴν ἔξοδό του τὴν συνοδεύει πλῆθος ἀστυνομικῶν. Μάζεψαν ὅλα τὰ παλληκάρια τῆς Ἑλλάδος καὶ τὰ τοποθέτησαν τεῖχος καὶ προμαχῶνα στὸν πρωθυπουργό! Ἂν ἦταν ἐκλεκτὸς καὶ ἀγαπητὸς στὸν λαό, τί χρειαζόταν αὐτὴ ἡ παρεμβολή; Καὶ ἂν γιὰ κάθε ἔξοδο τοῦ πρωθυπουργοῦ χρειάζεται τόσο προσωπικό, ἡ Ἑλλαδίτσα πόθεν θὰ οἰκονομῆ τὰ χρήματα τῆς ὑπεράσπισής του; Ἴσως τὰ ἀμυντικὰ σώματα στοιχίζουν πιὸ πολὺ ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Ἔκθεση τῆς Θεσσαλονίκης.
Εἴδαμε ἡγεμόνες, προέδρους δημοκράτες, νὰ περιδιαβαίνουν τοὺς δρόμους τῶν πόλεων σὰν κοινοὶ ἄνθρωποι. Στὴν κρίσιμη αὐτὴν οἰκονομικὴ κατάσταση ποὺ βρισκόμαστε, πρέπει νὰ ὑπάρχουνε τέτοιες πολυτέλειες; Ὁ λαὸς πεινᾶ καὶ οἱ ἀρχηγοί του τὸν τρῶνε σὰν βλασερὸ ψωμί. Φρέσκο εἶναι τὸ ψωμί. Ποῦ εἶναι ὁ πραότατος Δαυΐδ, νὰ ἰδῆ ἀρματωσιά, ποὺ δὲν ἔχει ἐμφανισθῆ ἄλλη φορὰ κάτω ἀπὸ τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου; Ἂς ὑπάρξη σ᾽ αὐτὸν τὸν κόσμο ἡ σύνεση, ἡ εὐλογημένη οἰκονομία, γιὰ νὰ μὴ γυρίζη ὁ κόσμος μὲ τὰ πανέρια τῆς ζητείας. Ὅλοι αἰσθανόμαστε ὅτι ζοῦμε μέσα σὲ χαλάσματα, σὰν ἐκεῖνα ποὺ ἀφήνουν οἱ βάρβαροι λαοὶ μετὰ τὴν πυρπόληση μιᾶς πόλεως. Ἄλλος διώκεται ἀπὸ τὸ σπίτι του, ξεστεγάζεται μὲ τὴν γυναίκα του καὶ τὰ παιδιά του. Ἄλλου ἀποδεκατοῦται ἡ περιουσία του. Ἄλλος αὐτοκτονεῖ. Μόνον ὁ Κύριος καὶ Θεός μας μπορεῖ νὰ συντρίψη θρόνους δυναστῶν.
Βοήθα, κυβέρνηση, τὴν ἀπόγνωση τοῦ λαοῦ. Ἐμεῖς τὴν ζοῦμε κάθε μέρα στὰ συσσίτια τῶν ἐκκλησιῶν, στὰ φιλόπτωχα ταμεῖα καὶ στὰ φιλανθρωπικὰ ἱδρύματα ποὺ ἀνήγειραν πτωχοὶ ἄνθρωποι μὲ τὸν κόπο τους καὶ τὸ ὑστέρημά τους. Μὲ τὴν δικαιολογία ὅτι δὲν πληροῦν τοὺς λειτουργικοὺς ὅρους τῆς Εὐρωπαϊκῆς Ἑνώσεως, τὰ κλείνουν. Γιατί, Ἕλληνα; Μέχρι τώρα τὸ σπίτι σου πληροῦσε ὅρους καλῆς διαβίωσης; Ἡ πουρνάρα κι ἡ σχινιὰ ἦταν ὁ καλύτερος τόπος γιὰ ἀποπάτηση. Δὲν πρέπει νὰ λησμονοῦμε τὶς συνθῆκες ποὺ ζήσαμε καὶ μεγαλώσαμε μέχρι τελευταῖα.
Μάννα μοῦ ἀφηγεῖτο ὅτι τὸ σαπούνι στὶς μπουγάδες της ἦταν ἡ στάχτη καὶ τὸ σύνηθες φαγητὸ τὰ λουλούδια τῆς κολοκυθιᾶς γεμιστά. Ζῆ Κύριος ὁ Θεός, νὰ μὴ στερηθοῦμε καὶ τὸν ἀνθὸ τῆς κολοκυθιᾶς. Τὸ φαγητὸ τῶν λαϊκῶν εἶναι φτωχότερο σήμερα ἀπὸ τῆς ἐρήμου.
Νὰ μᾶς κυκλώση τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νὰ μὴν ἀπογοητευθοῦμε. Καὶ τὸν κύριο Τσίπρα ἔνοπλες δυνάμεις, γιὰ νὰ μὴ φοβᾶται τὴν ζωή του!
Ὁ κόσμος ποὺ συγκεντρώθηκε στὴν Ἔκθεση, γυναῖκες, παιδιά, ἡλικιωμένοι, δὲν πῆγαν γιὰ νὰ θωρήσουνε τὸν ἀρχηγὸ ἑνὸς μισεροῦ κράτους. Σκοπὸ εἴχανε νὰ διαμαρτυρηθοῦνε, γιατὶ ὑποκλέπτεται τὸ ὄνομα τῆς Μακεδονίας, ἑνὸς κομματιοῦ τῆς Ἑλλάδος, τὸ ὁποῖο κρατήσαμε μὲ αἷμα. Καὶ ρίξανε δακρυγόνα, γιὰ νὰ ἐξαφανίσουνε τὴν φωνὴ τοῦ Ἕλληνα! Μοῦ φαίνεται ὅτι ξεχάσαμε τὶ εἶναι Ἕλληνας, ξεχάσαμε ὅτι ἡ ἑλληνικὴ καρδιὰ εἶναι λεβεντογέννα καὶ δὲν πεθαίνει ποτέ. Ὅλη ἡ Ἑλλάδα ἤτανε μιὰ ἐκκλησία καὶ τώρα, μὲ τοὺς τάχατες πρόσφυγες, χρειάζονται βαβυλώνια τείχη, νὰ προφυλαχθῆ ὁ λαός. Μπιλιάρδο παίζει ἡ Εὐρώπη στὴν πλάτη τῶν Ἑλλήνων. Τὸ πάθαμε σὰν τὸν μπαρμπα-Γιάννη μὲ τὴν Μαρουσάρα, ἡ ὁποία τοῦ ἔδινε μὲ τὸ τσόκαρο μὲς στὰ μοῦτρα, κι ὁ ἀγαθὸς μπαρμπα-Γιάννης ἔλεγε: «Μαρουσώ μου, μὲ τὰ σωστά σου τὸ κάνεις ἢ χωρατεύεις;». Ἀλλὰ τοῦ μπαρμπα-Γιάννη τὰ μοῦτρα εἴχανε σπάσει.
Ἕλληνες, ἀντισταθῆτε μὲ ὅποιον ἰσχυρὸ τρόπο μπορεῖτε. Τέρμα οἱ εὐγένειες, γιατὶ δουλεύει τὸ τσόκαρο τῆς Μαρουσάρας. Ἕλληνες, σφίγξτε τὶς γροθιές σας, φύγετε ἀπὸ τὴν πλαδαρότητα, ἀπολέστε τὸν σεβασμὸ τῆς ἐξουσίας. Ἡ κατρακύλα μεγάλη. Δὲν τὴν σταματάει τὸ χαλικάκι, παρὰ μόνον ἡ ὀργὴ τοῦ λαοῦ, ποὺ δὲν ἀπέχει ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Οἱ ξένοι μᾶς βλέπουν ζιζάνια πάνω στὴν γῆ καὶ θέλουνε νὰ μᾶς ἐξολοθρεύσουν, εἴτε μὲ τὴν πείνα εἴτε μὲ τὴν στέρηση. Ἐξεγέρθητε. Μὴ ὑπνῆτε. Διάβηκε ἡ ὥρα. Μήπως εἶναι καὶ ἀργά.
Ὁ Κύριος νὰ ἐνισχύση τοὺς βραχίονες τοῦ Ἕλληνα. Τουρκιὰ καὶ Εὐρώπη, Εὐρώπη καὶ Τουρκιά, πάντα ὁ Ἕλληνας πρέπει νὰ τὰ ἔχη στὰ ἴδια σταθμά, στὴν ἴδια ζυγαριά.

Γρηγόριος ὁ Ἀρχιπελαγίτης

pentapostagma

Κυριακή Β’ Λουκά: Ομιλία εις το «Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς» (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Το Ευαγγέλιο Της Κυριακής (Λουκά στ΄ 31-36)

Και καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως. Και ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι. Και εάν αγαθοποιήτε τους αγαθοποιούντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ οι αμαρτωλοί το αυτό ποιούσι. Και εάν δανείζητε παρ΄ ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλοίς δανείζουσιν ίνα απολάβωσι τα ίσα. Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, και έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστίν επί τους αχαρίστους και πονηρούς. Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί.

Μετάφραση (Λουκά στ΄ 31-36)

Όπως θέλετε να σας συμπεριφέρονται οι άνθρωποι, έτσι ακριβώς να τους συμπεριφέρεστε κι εσείς. Γιατί, αν αγαπάτε αυτούς που σας αγαπούν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Αφού και οι αμαρτωλοί αγαπούν αυτούς που τους αγαπούν. Κι αν κάνετε καλό σ΄ αυτούς που σας κάνουν καλό, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί το ίδιο κάνουν. Αν δανείζετε σ΄ όσους ελπίζετε να σας τα επιστρέψουν, ποια εύνοια περιμένετε από το Θεό; Και οι αμαρτωλοί δανείζουν στους ομοίους τους για να τα πάρουν πίσω. Αντίθετα, εσείς ν΄ αγαπάτε τους εχθρούς σας, να κάνετε το καλό και να δανείζετε, χωρίς να περιμένετε να πάρετε πίσω τίποτε. Κι έτσι, ο Θεός, που είναι καλός ακόμα και με τους αχάριστους και τους κακούς, θα σας ανταμείψει με το παραπάνω και θα σας κάνει παιδιά του. Να είστε λοιπόν σπλαχνικοί, όπως σπλαχνικός είναι κι ο Θεός Πατέρας σας.

Αυτός που έπλασε μόνος τις καρδιές μας και παρατηρεί όλα τα έργα μας, αυτός ο οποίος ενεφανίσθη σε εμάς με σάρκα και μας ηξίωσε να γίνη διδάσκαλός μας, ζητεί τώρα από εμάς αυτά που παρεφθάρησαν για να τα αναπλάση, εκείνα ακριβώς που ενέβαλε στις ψυχές μας όταν στην αρχή μας έπλασε. Διότι απ΄ αρχής μας έπλασε καταλλήλους για την μέλλουσα διδασκαλία και ύστερα έδωσε την διδασκαλία κατάλληλο προς την αρχικήν πλάσι· δεν έκαμε τίποτε άλλο παρά να ανακαθάρη την ωραιότητα του πλάσματος που είχεν αμαυρωθή με την πρόσληψι της αμαρτίας. Αυτό δεικνύει με τον καλλίτερο τρόπον η σήμερα αναγινωσκομένη και προβαλλομένη από εμάς προς ερμηνείαν περικοπή του Ευαγγελίου: «Καθώς θέλετε», λέγει, «ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως». Καλώς προείπεν ο Προφήτης Ησαΐας ότι «λόγον συντετρημένον δώσει Κύριος επί της γης». Πράγματι σε αυτόν τον ένα και σύντομο λόγο συμπεριέλαβε κάθε αρετήν, κάθε εντολήν, σχεδόν κάθε καλήν πράξι και γνώμη. Γι΄ αυτό και κατά τον Ευαγγελιστήν Ματθαίον, αφού προέταξε αυτό ο Κύριος προσέθεσε «ούτος γαρ εστίν ο νόμος και οι προφήται». Πράγματι σε άλλο σημείον συγκεφαλαιώνοντας είπεν ότι σε δύο εντολές, στην προς Θεόν και προς τον πλησίον αγάπη «κρέμανται όλος ο νόμος και οι προφήται»· τώρα όμως συνήγαγε τα πάντα σε ένα και συμπεριέλαβε όχι μόνον την κατά τον νόμον και τους Προφήτες αρετήν, αλλά και κάθε αγαθοεργίαν γενικώς μεταξύ των αθρώπων· διότι τώρα νομοθετεί όχι σε ένα γένος μόνον, αλλά σε όλην την οικουμένην, ή μάλλον σε όσους συνδέονται με αυτόν δια της πίστεως, από κάθε έθνος κάτω από τον ουρανόν.

Και μάλιστα όχι μόνο συμπεριέλαβε, αλλά και έδειξε ότι κάθε μία από τις εντολές που εδόθησαν από αυτόν υπάρχει έμφυτος μέσα μας. Πράγματι αυτό είναι που και ο αδελφόθεος Ιάκωβος μας παραγγέλει λέγοντας· «αποθέμενοι πάσαν ρυπαρίαν και περισσείαν κακίας, εν πραΰτητι δέξασθε τον έμφυτον λόγον τον δυνάμενον σώσαι τας ψυχάς υμών». Αυτό μας το είχε διακηρύξει ο Θεός και με τον Προφήτην Ιερεμία, λέγοντας «διαθήσομαι αυτοίς διαθήκην καινήν, διδούς νόμους μου εις διάνοιαν αυτών»· διότι το να έχωμε εκουσίαν γνώμην είναι ιδιότης της διανοίας. Αφού λοιπόν ο Κύριος έδειξε ότι κατ΄ αυτόν τον έμφυτον νόμον έχουν αναγραφή τώρα όλα τα ευαγγελικά παραγγέλματα, προστάζει και νομοθετεί να πολιτευώμεθα σύμφωνα με αυτά· διότι ενέβαλε την γνώσι του πρακτέου μέσα στην φύσι μας, ως φιλάγαθος και φιλάνθρωπος που είναι. Μάλιστα ο Κύριος με την κεφαλαιώδη αυτήν παραίνεσι, το «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως», έδειξεν ότι κάθε ευαγγελική εντολή είναι όχι μόνον έμφυτος αλλά και δικαία και εύκολος και συμφέρουσα και επίσης εύληπτος σε όλους και ευνόητος από μόνη της. Τι δηλαδή; δεν γνωρίζεις ότι το να οργίζεσαι εναντίον του αδελφού και να τον προσβάλλης και μάλιστα χωρίς λόγον είναι κακόν; Και πως εσύ θέλεις να υποστής την οργή και την προσβολήν του και ούτε καν μετά από σκέψι φθάνεις σ΄ αυτήν την γνώμην, αλλ΄ αμέσως δυσανασχετείς προς την εναντίον σου κινουμένην οργήν και προσβολήν, και με κάθε τρόπον την αποφεύγεις μη καταδεχόμενος αυτήν, οπωσδήποτε ως κακήν, ως άθεσμον, ως ασύμφορον; Έτσι θεωρείς και την προς την σύζυγό σου εμπαθή και περίεργον θέαν από κάποιον άλλον· έτσι επίσης όχι μόνον το εναντίον σου, αλλά και το προς εσέ για οποιονδήποτε λεγόμενον ψεύδος· και γενικώς αυτήν την εσωτερικήν στάσι απέναντι σε κάθε τι απηγορευμένον από την ευαγγελικήν εντολήν. Τι πρέπει να ειπούμε περί όλων των αμαρτωλών πράξεων που έχουν προαπαγορευθή από τον παλαιόν νόμον, του φόνου, της μοιχείας, της επιορκίας, της αδικίας και των ομοίων; Ακόμη δε και περί των αντιθέτων από αυτά αρετών και πως μας αρέσουν αυτοί που τις χρησιμοποιούν υπέρ ημών; Βλέπεις ότι και γνωρίζεις από μόνος σου κάθε εντολήν και την κρίνεις ως δικαίαν και συμφέρουσα; Και όχι μόνον αυτό αλλά και ως ευχερή; Διότι δεν θα θεωρούσες πολύ αξιόμεμπτον αυτόν που θυμώνει ή ψεύδεται εναντίον σου ή σε επιβουλεύεται με άλλον τρόπο, εάν ενόμιζες ότι είναι δυσκατόρθωτον ή αδύνατον το να απέχη εκείνος από αυτά.

Μη λοιπόν, όταν μεν εσύ κακοπαθής από άλλον, όταν υβρίζεσαι, εξαπατάσαι ή ζημιώνεσαι, συνηγορής υπέρ του εαυτού σου, ενώ όταν συ ο ίδιος υβρίζης και αδικής και επιχειρής να εξαπατήσης τον πλησίον σου, τον καταδικάζεις μη εξάγοντας την ιδίαν απόφασι για τα ίδια πράγματα. Αλλά να είσαι αντικειμενικός κριτής, και εκείνα μεν που δεν θέλεις να παθαίνης από άλλον ως κακά, με κανέναν τρόπο να μη τα κάνης στον άλλον, εκείνα δε τα αγαθά που ποθείς εσύ να σου γίνωνται από τον άλλον, αυτά να του κάνης και συ. Ζητείς κάτι από κάποιον, βοήθειαν ίσως ή κάποιαν άλλην εξυπηρέτησι και θέλεις οπωσδήποτε να την λάβης, επειδή το θεωρείς καλόν; γιατί όχι; Όταν λοιπόν κάποιος άλλος σου ζητή κάτι, σπεύσε να του φερθής φιλικώς και να θεωρής καλόν το να λάβη και εκείνος κάτι εμπράκτως από σε. Αλλά ζητεί εκείνος από σε κάτι περισσότερον από όσα έχεις; Δείξε με όσα έχεις ότι και αν είχες περισσότερα, θα του παρείχες· «ει γαρ το θέλειν παράκειται» (αν υπάρχη θέλησις) λέγει ο Παύλος «εξ ων έχει τις ευπρόσδεκτος, ουκ εξ ών ουκ έχει». Θέλεις να αγαπάσαι από όλους, να αξιώνεσαι συγγνώμης και θεωρείς βαρύ και ανυπόφορον το να κατακρίνεσαι και μάλιστα ενώ έπταισες και λίγο; Αγάπα τότε και συ τους πάντες, να είσαι συγχωρητικός, άπεχε από την κατάκρισι, βλέποντας κάθε άνθρωπον σαν τον εαυτόν σου και έτσι να αποφασίζης και να ενεργής, με αυτήν την διάθεσι. «Τούτο γαρ έστι το θέλημα του Θεού» λέγει ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος, «αγαθοποιούντας φιμούν (να φιμώνουμε) την των αφρόνων ανθρώπων αγνωσίαν», εκείνων δηλαδή που μας εχθρεύονται ματαίως και δεν θέλουν να δώσουν σε άλλους εκείνα που επιθυμούν αυτοί να λαμβάνουν από άλλους. Πράγματι πως δεν είναι άφρων όποιος, ενώ ανήκουμε όλοι στην ιδία φύσιν αυτός δεν αντιμετωπίζει το θέμα με τον ίδιον τρόπον, ούτε αποδίδει την ιδίαν κρίσι, μολονότι ενυπάρχουν σ΄ εμάς φυσικώς και η κρίσις αυτή και η θέλησις; Διότι στο να θέλωμε να αγαπώμεθα και να ευεργετούμεθα από όλους, όπως και από τον εαυτόν μας, είμεθα όλοι αυτοκίνητοι. Επομένως και το να θέλωμε να αγαθοποιούμε και να έχωμε καλήν διάθεσι προς όλους, όπως και προς τους εαυτούς μας, είναι έμφυτο σ΄ εμάς, επειδή όλοι έχουμε γίνει κατ΄ εικόνα του αγαθού. Αλλά όταν εισήλθε μέσα μας και επληθύνθη η αμαρτία, την μεν προς τον εαυτόν μας αγάπη δεν την έσβεσε, αφού σε τίποτε δεν της εναντιώνεται, ενώ την προς αλλήλους αγάπην, ως κορυφήν των αρετών την κατέψυξε, την ηλλοίωσε και την αχρήστευσεν. Όθεν αυτός που ανακαινίζει την φύσι μας και την ανακαλεί προς την χάριν της εικόνος της, δίδοντας τους ιδικούς του νόμους κατά το προφητικόν, στις καρδίες μας, λέγει «καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως» και «ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ οι αμαρτωλοί τούτο ποιούσι· και εάν δανείζητε παρ΄ ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστί; Και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλοίς δανείζουσιν, ίνα απολάβωσι τα ίσα».

Αμαρτωλούς εδώ ονομάζει όσους δεν φέρουν το όνομά του και όσους δεν πολιτεύονται σύμφωνα με το Ευαγγέλιόν του· τους απεκάλεσε όλους αυτούς με ένα όνομα δεικνύοντας με τον τρόπον αυτόν ότι δεν προκύπτει κανένα όφελος από το να λεγώμεθα χριστιανοί, εάν με τα έργα μας δεν διαφέρωμε από τους εθνικούς. Όπως δηλαδή έλεγεν ο μέγας Παύλος προς τους Ιουδαίους ότι «περιτομή ωφελεί, εα νόμον πράττης· εάν δε παραβάτης νόμου ης, η περιτομή σου ακροβυστία γέγονεν»· έτσι και τώρα ο Χριστός λέγει σ΄ εμάς δια του Ευαγγελίου, ότι σε σας τους ιδικούς μου θα υπάρχη η χάρις που ενώνει με εμέ, εάν τηρήτε τις εντολές μου· εάν όμως πράττετε τα έργα των αμαρτωλών και τίποτε περισσότερον, αγαπάτε δηλαδή αυτούς που σας αγαπούν και ευεργετήτε αυτούς που σας ευεργετούν, δεν θα αποκτήσετε από αυτά καμμίαν παρρησία προς εμέ. Και δεν τα λέγει αυτά αποτρέποντάς μας από το να αγαπούμε αυτούς που μας αγαπούν και από το να ευεργετούμε αυτούς που μας ευεργετούν, και από το να δανείζωμε σε αυτούς οι οποίοι πρόκειται να μας τα επιστρέψουν· αλλά φανερώνει ότι το καθένα από αυτά δεν έχει μισθόν, επειδή λαμβάνει εδώ την ανταπόδοσι, και δεν φέρνει καμμίαν χάρι στην ψυχήν ούτε την καθαρίζει από την αμαρτίαν η οποία την έχει κηλιδώσει. Δεν προξενούν λοιπόν αυτά, όταν υπάρχουν, κανένα κέρδος, καμμίαν ιδιαιτέραν χάρι στην ψυχήν ως αιωνίαν ανταπόδοσιν, όταν όμως απουσιάζουν προξενούν πολλήν κατάκρισιν και ζημίαν. Διότι αυτοί που δεν ανταγαπούν ούτε εκείνους που τους αγαπούν και τους φροντίζουν, είναι χειρότεροι και από τους τελώνες και τους αμαρτωλούς· εκείνοι δε που με έργα και λόγους τους ανταμείβουν με τα αντίθετα πόσον περισσότερο κατακρίνονται; Τοιούτοι είναι και όσοι αφηνιάζουν προς τους άρχοντες της πόλεως, μολονότι εκείνοι καθημερινώς καταβάλλουν γι΄ αυτούς σημαντικές φροντίδες, όσοι δεν αποδίδουν την εύνοιαν που αρμόζει στους βασιλείες οι οποίοι ετάχθησαν από τον Θεόν, όσοι δεν ταπεινώνονται κάτω από την κραταιάν χείρα του Θεού, αλλ΄ απειθούν στην Εκκλησίαν του Χριστού και αγανακτούν ματαίως κατά των προστατών της Εκκλησίας, και μάλιστα την στιγμή που εκείνοι καταβάλλουν τόσην προσπάθεια για το καλό τους και θέλουν και εύχονται και πράττουν με όλην τους την δύναμι κάθε αγαθόν και ωφέλιμο γι΄ αυτούς.

Αλλά και εκείνοι που δεν δανείζουν στους υποσχομένους να ανταποδώσουν τα ίσα και εγκαίρως, αλλά απαιτούν τόκους και μάλιστα βαρείς και χωρίς αυτούς ούτε καν να εμφανισθή επιτρέπουν ο κήνσος και το αργύριον, είναι σχεδόν άνομοι και χειρότεροι από τους αμαρτωλούς, αφού ούτε στον παλαιό νόμο πείθονται ούτε στην νέαν Διαθήκην. Από αυτά η μεν Διαθήκη μας προτρέπει να δανείζωμε και σε εκείνους οι οποίοι δεν υπάρχει ελπίς να μας επιστρέψουν το δάνειον, ο δε παλαιός νόμος λέγει «ουκ εκτοκιείς (τοκίσης) το αργύριόν σου» και επαινεί αυτόν που δεν δίδει τα χρήματά του με τόκον· επίσης συνιστά να αποφεύγωμε την πόλι, στις πλατείες της οποίας, δηλαδή φανερά, συνάπτονται δάνεια με τόκον και δόλον. Βλέπετε ότι ο τοκογλύφος αφαιρεί όχι μόνον της ψυχής του, αλλά και της πολιτείας την δόξα, διότι της προσάπτει κατηγορίαν απανθρωπίας, και την αδικεί ολοκληρωτικά και σοβαρά; Διότι ενώ είναι ιδικός της πολίτης και όσα έχει τα απέκτησε από αυτήν, δεν τα χρησιμοποιεί προς όφελός της. Σ΄ αυτούς που δεν έχουν δεν θέλει να δανείζη, ενώ σε αυτούς που έχουν, αλλά ολίγα, δίδει με τόκον, ώστε μαζί με το επάγγελμά τους να τους αφαιρέση και εκείνα τα ολίγα που έχουν. Γι΄ αυτό προφανώς και ο Προφήτης συνάπτει τον τόκον με τον δόλον, λέγοντας «εμάκρυνα φυγαδεύων και ηυλίσθην εν τη ερήμω ότι είδον ανομίαν και αντιλογίαν εν τη πόλει, και ουκ εξέλιπεν εν των πλατειών αυτής τόκος και δόλος».

Σπεύδει λοιπόν να πλουτίση ο τοκιστής όχι τόσον με χρήματα όσον με αμαρτήματα, καταστρέφοντας έτσι και την περιουσία του δανειστού και την ιδικήν του ψυχήν. Διότι οι τόκοι είναι σαν γεννήματα εχιδνών, τα οποία φωλιάζουν στους κόλπους των φιλαργύρων και προδηλώνουν ότι δεν θα διαφύγουν τους ακοιμήτους σκώληκες που απειλούνται για τον μέλλοντα αιώνα. Εάν δε κάποιος από αυτούς λέγη ότι, αφού δεν μου επιτρέπης να λαμβάνω τόκους, θα κρατήσω κοντά μου το αργύριον που μου περισσεύει και δεν θα το διαθέσω σε όσους χρειάζονται δανεικά, αυτός ας γνωρίζη ότι έχει μέσα του τις μητέρες των εχιδνών, οι οποίες θα του γίνουν μητέρες και των ακοιμήτων εκείνων σκωλήκων.

Γι΄ αυτούς λοιπόν τους λόγους ο Κύριος, θέλοντας με κάθε τρόπον να μας απομακρύνη από όλα τα κακά, παραγγέλλει να αγαπούμε και να αγαθοποιούμε και τους εχθρούς και να δανείζωμε σ΄ εκείνους που δεν έχουν να μας ανταποδώσουν, χωρίς να αποβλέπωμε σε τίποτε· διότι, λέγει «έσται ο μισθός υμών πολύς, και έσεσθε υιοί Υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστίν επί τους αχαρίστους και πονηρούς». Μη νομίζης, λέγει, ότι επειδή αγαθοποιείς αυτούς που σου φέρονται άσχημα και δίδεις σ΄ εκείνους που δεν ανταποδίδουν, θα χάσης τα ιδικά σου· διότι τώρα είναι καιρός σποράς και αγαθοεργίας, ο δε καιρός του καταλλήλου θερισμού είναι ο μέλλων αιών. Μην απελπισθής λοιπόν για τον χρόνον που έχει ορισθή μεταξύ σποράς και θερισμού, αλλά γνώριζε ότι θα συγκομίσης τα αγαθά σου πολλαπλάσια, όπως απεναντίας και οι εδώ κακοποιούντες θα συγκομίσουν τα κακά που τους αρμόζουν. Διότι ότι σπείρει κανείς εδώ, τα ανάλογα θα θερίση εκεί, αλλά με μεγάλην προσθήκη.

Εάν λοιπόν εδώ ομοιώσης τον εαυτό σου δια των έργων με τον Υιόν του Θεού και αποδείξης ότι είσαι καλός με όλους, όπως και εκείνος είναι προς όλους αγαθός, θα λάβης εκεί με επαύξησι την προς αυτόν ομοίωσι, περιλαμπόμενος με το φως της δόξης του Υψίστου και συζών αιωνίως με εκείνους για τους οποίους ο Χριστός θα είναι «ο Θεός εν μέσω θεών», και θα διαμοιράζη τα αξιώματα της αϊδίου μακαριότητος· διότι αυτό εδήλωσε με την προσθήκη «και έσεσθε υιοί Υψίστου, ότι αυτός χρηστός εστίν επί τους αχαρίστους και πονηρούς». Πράγματι, γι΄ αυτό και ο Υιός του Θεού αφού έκλινεν ουρανούς κατήλθε στην γη και έγινεν υιός ανθρώπου και είπε και έπραξε όλα αυτά, και τέλος αφού έπαθεν απέθανεν υπέρ ημών και ανέστη και ανήλθε πάλι στους ουρανούς για να μας κάνη ουρανίους και αθανάτους και υιούς Θεού. Ώστε αυτά που απαιτεί τώρα από εμάς, το να αγαπούμε τους εχθρούς, να αγαθοποιούμε, να δανείζωμε σε εκείνους που δεν έχουν να μας ανταποδώσουν, δεν είναι μόνον οφειλόμενα και συμφέροντα για μας, όπως προαπεδείχθη, αλλά και μικρά είναι συγκρινόμενα με όσα δίδονται από εκείνον. Διότι αυτός μεν έδωσε τον εαυτόν του υπέρ ημών οι οποίοι όχι μόνον δεν είχαμε τίποτε να του ανταποδώσουμε, αλλά και είχαμε φανή με πολλούς τρόπους αχάριστοι και πονηροί προηγουμένως· εμάς όμως μας προτρέπει να δανείζωμε από το περίσσευμα και να αγαθοποιούμε από όσα έχουμε στην διάθεσί μας. Ποία και πόσα; Και για αυτά ακόμη τα μικρά μας ανταποδίδει την προς αυτόν ομοιότητα και την υψίστην υιοθεσία και τους ουρανίους μισθούς, λέγοντας «γίνεσθε οικτίρμονες ότι και ο πατήρ υμών ο εν τοις ουρανοίς οικτίρμων εστί». Μεθ΄ ου αυτώ πρέπει δόξα συν αγίω Πνεύματι εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

(Πηγή: Ι. Μ. Σάμου)

alopsis

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΑΛΟΝΙΩΝ ΑΝΑΚΗΡΥΤΤΕΙ “ΑΓΙΟΥΣ”

Η ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΣΑΛΟΝΙΩΝ ΑΝΑΚΗΡΥΤΤΕΙ “ΑΓΙΟΥΣ”

Του Γέροντα της Ι. Μ. Δοχειαρίου Αρχιμ. Γρηγόριου

=====

Σήμερα τοὺς Ἁγίους δὲν μᾶς τοὺς προβάλλει ἡ Ἐκκλησία καὶ δὲν ἐκκολάπτονται στὸν χῶρο τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ στὰ σαλόνια, σὲ συγκεντρώσεις ὑπὲρ τὸ μέτρον εὐσεβῶν καὶ εὐλαβῶν χριστιανῶν, ποὺ διακηρύττουν ὁράματα καὶ θαύματα καὶ θεοπτίες, καὶ προβάλλονται σὲ ἡμερολόγια καὶ σὲ ἡμεροδεῖκτες πιὸ μπροστά· πῆραν δηλαδὴ τὴν σειρὰ τῆς Ἐκκλησίας. Πίνοντας τὸν καφὲ καὶ τὸ τσάι της ἡ κάθε μεγαλοκυρία, ἀποφθέγγεται γιὰ «ἁγίους», τῶν ὁποίων ἡ ζωὴ ἦταν προβληματική. 

Δυστυχῶς καὶ σὲ καλογερικὲς συνάξεις προβάλλονται πρόσωπα ἀμφισβητούμενα γιὰ τὴν ζωή τους. Καὶ ἀκολουθίες τοὺς συντάσσουνε καὶ πανηγύρεις ἐπιτελοῦνε στὰ καθολικὰ τῶν Μονῶν. Δὲν ἀναμένουν τὴν φωνὴ τῆς Ἐκκλησίας.

Πῶς νὰ τὸ κάνουμε; Ὁ αἰσθησιακὸς ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ εἶναι ἅγιος. Εἶναι μιὰ πονεμένη ἱστορία. Ὅτι ἔκανε τὸν ἀγῶνα του, τὸν ἔκανε, ἀλλὰ δὲν ὑπερνίκησε τὸν αἰσθησιακό του κόσμο. Σήμερα μακιγιάρουμε τοὺς νεκρούς μας, μὲ τὴν φοβερὴ ἐρώτηση «Θέλετε νὰ εἶναι χαμογελαστός, σοβαρός, ἱλαρός;» Καὶ μετὰ ἐμεῖς προβάλλουμε τὰ χαμογελαστὰ αὐτὰ πρόσωπα σὲ ὅλα τὰ μέσα ἐνημερώσεως ὡς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος! Ὅταν ὅμως πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ χαμόγελο ὑπάρχουν ἀγκάθια καὶ τριβόλια, ἐμεῖς τί νὰ κάνουμε; Ἑκόντες-ἄκοντες νὰ τὰ ἀποδεχώμαστε; Ὑπάρχει λύσσα, τοὺς δικούς μας ἀνθρώπους νὰ τοὺς βάζουμε στὴν βιτρίνα τῶν Ἁγίων.

panayiotistelevantos

1999...Ρένος Αποστολίδης: "Η Ελλάδα, σε 30 χρόνια,θα είναι σαν μια έσχατη Αμερικανική επαρχιούλα"!!!!!!!!!!!!!! Τόσο προφητικός!!!!!!!!!! (βίντεο)

                                   

Τόσο προφητικός... τόσο αληθινός...

Αξίζει ν' αφιερώσετε 15', για ν' ακούσετε τον Ρένο Αποστολίδη... και να κάνουμε και την αυτοκριτική μας, σ' αυτό που ζούμε σήμερα...

Καλλιόπη Σουφλή

attikanea

Οι απόγονοι των δουλεμπόρων μας κάνουν σήμερα μαθήματα αντιρατσισμού

Σκεφτείτε ότι οι χώρες που μέχρι σήμερα έχουν αποικίες κι εκμεταλλεύονται ως σκλάβους τους ιθαγενείς αυτών των αποικιών μαζί με τους τοκογλύφους που ήταν κι οι μεγαλύτεροι δουλέμποροι της ανθρώπινης ιστορίας …μας κάνουν μαθήματα κατά του ρατσισμού και μας μιλούν για ανθρώπινα δικαιώματα!

Στις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1960 χρειάστηκε επέμβαση του Στρατού για να μπορέσει μία έγχρωμη Αμερικάνα να πάει στο Γυμνάσιο.

Την δεκαετία του ’60 οι Γάλλοι ισοπέδωναν την Αλγερία που διανοήθηκε να ανεξαρτητοποιηθεί. Τώρα ο Μακρόν, το ψυχοπαίδι των Rothschild …μας κάνει μαθήματα αντιρατσισμού.

Την ίδια εποχή οι Άγγλοι κρεμούσαν τους Κύπριους που ονειρεύονταν ανεξαρτησία.

Oi απόγονοι των μεγαλύτερων Εβραίων δουλεμπόρων μας κάνουν κατήχηση πολιτικής ορθότητας.

Το γνωστό «Φωνάζει ο κλέφτης να φύγει ο νοικοκύρης» είναι το απόλυτο εργαλείο αποπροσανατολισμού των εξουσιαστών μας.

Οι δολοφόνοι κλασικά ενοχοποιούν το θύμα… και πόσο βολικό να μας πλασάρονται ως θύματα κάτι «ασήμαντα ανθρωπάκια» …όπως οι Rothschild, οSoros και οι πράκτορες της ίδιας ρατσιστικής συμμορίας;

Βέβαια και στην Αρχαία Ελλάδα το δουλεμπόριο ήταν σε άνθιση, και αναφέρουν ότι μόνο στην αγορά της Δήλου διακινούνταν ετησίως 250.000 σκλάβοι …αλλά κι εκεί λένε ότι λειτουργούσε μία Συναγωγή…

ethnegersis

Η ωμή αλήθεια για τους πρόσφυγες

Η ωμή αλήθεια.. Πρόκειται για ΔΟΥΛΕΜΠΟΡΙΟ από Μπίζνες Καλά Οργανωμένες !!

Το περιστατικό εξελίχτηκε μπροστά στα μάτια μου σήμερα μόλις πριν από λίγες ώρες
Είμαι στο αγαπημένο μου νησί στη Μυτιλήνη για να τιμήσω τον πατέρα μου που τόσα πολλά μου έδωσε για να με κάνει άνθρωπο

Οδηγώντας πολύ σιγά από «κρυφό» χωματόδρομο από Μόλυβο προς Συκαμιά να πιω ουζάκι με σαρδέλα Καλλονής κ να θυμηθώ τις οικογενειακές εξορμήσεις από τη δεκαετία του 70 κ μετά κ απολαμβάνοντας αυτό που λέμε μια τέλεια ονειρεμένη μέρα με 30 C και 0.5 μποφόρ δεν μπορούσα ακόμα κ αν προσπαθούσα να μην παρατηρήσω το σκάφος του Λιμενικού κ στα λίγα μέτρα ένα μαύρο μακρόστενο φουσκωτό φορτωμένο με πολλά άτομα με αρκετά κίτρινα σωσίβια…

Όλα αυτά περίπου στο 1 μίλι από την ακτή μας

Στο σημείο που γνωρίζω καλά η απόσταση από Τουρκία είναι σύνολο 6 μίλια Σε μια μέρα σαν κ σήμερα μπορείς να δεις σπίτια απέναντι Υποθέτω με στρατιωτικα κιάλια απίστευτες λεπτομέρειες

Το λιμενικό συνόδευσε το φουσκωτό στην ακτή μπροστά στα μάτια μου όπου ήδη!!! το περίμεναν 3 τζιπάκια από 2 ΜΚΟ
Αμέσως πάγωσα εσωτερικά παρ’ όλη την γεμάτη ζέστη της άπνοιας των 30 C

Η όλη διαδικασία ήταν ΟΛΟΙΔΙΑ σαν τον πορτιέρη σε μαγαζί/γήπεδο που θέλει να μπει ο κόσμος γρήγορα κ να πάρει το εισιτήριο
Όλα αυτοματοποιημένα με εκκωφαντική αποτελεσματικοτητα Όλα τελείωσαν σε 15 λεπτά

Λιμενικό ΜΚΟ πρόσφυγες σαν μια καλοδουλεμένη ομάδα…γέλια high fives νερό να πιούνε βγάζουνε σωσίβια ξεφουσκώνει το…φουσκωτό (σέρνεται μαζί με σωσίβια όλα πλαστικά στο Αιγαιο) η εξωλέμβια όπως άκουσα τον Λιμενικό » έλα είναι μια 30αρα τάδε σε καλή κατάσταση…να τη φέρω εκεί? ..Οκ) Μου γαβγίζει…»close the mobile now» να μην γράφω στο video

Ρωτάω ντόπιους κ τον ΜΚΟ Αναγνωρίζω ότι τους μιλάει φαρσί παρατηρώ την ΑΨΟΓΗ κατάσταση των αφιχθέντων…φρεσκοξυρισμένοι με καινούργια καλά ρούχα, όλοι τους, νέοι μεγάλοι, παιδιά…μου λέει είναι Αφγανοί ευκατάστατοι που ήδη χρόνια μένουν στο Ιράν έχουν αρκετά έως πολλά χρήματα και πληρώνουν εισιτήριο πρώτης θέσης= απέναντι με τέλειο καιρό = μηδέν ρίσκο να σε σταματήσουν κ μηδέν ρίσκο καιρού…τον χειμώνα βράδυ με καιρό? = τα μισά λεφτά

Ντόπιος γνώστης εξηγεί ωμά 10, 000 στη Μόρια χ 3 γεύματα = 180,000 ευρώ την ημέρα Come again ?
Το άλλο το camp πίσω από τη Συκαμιά το ξέρετε? Πήραν 5.5 εκ με κόστος 200κ

Το fundraising στην Αμερική για τους «κακόμοιρους» πρόσφυγες στην Ελλάδα μάζεψε 100 εκατομ. Πήγανε σε ΜΚΟ διευθυντής της οποίας εδώ παίρνει 13κ μισθό

Πριν το 2015 τους γυρίζαμε πίσω μπαίνοντας στα γρήγορα απέναντι κ τους αφήναμε κοντά στη παραλία μέχρι που φωνάζανε για τους…φασίστες
ΕΔΩ όντως είναι πολλά τα λεφτά..

Ο ξεπεσμός του ανθρώπου βρίσκεται στον ψηλότερο θρόνο
Δεν πρόλαβε να αντιδράσει η σκέψη ούτε καν η ψυχή μου
Κάτι πιο δυνατό κ αλάνθαστο..αντέδρασε το σώμα μου..μου ήρθε εμετός

national-pride

Γρίβας: Η συμφωνία δεν προωθείται για να επιλύσει τα προβλήματα Αθήνας – Σκοπίων

Στη συμφωνία των Πρεσπών, αλλά και στο αυριανό δημοψήφισμα, αναφέρθηκε ο καθηγητής Γεωπολιτικής, Κωνσταντίνος Γρίβας, εκφράζοντας την εκτίμηση για τη διαμόρφωση μιας εύθραυστης και τρωτής νατοϊκής δύναμης.

Την εκτίμηση ότι «η συμφωνία των Πρεσπών δεν προωθείται για να επιλύσει τα προβλήματα Ελλάδας και πΓΔΜ» εξέφρασε ο καθηγητής Γεωπολιτικής, Κωνσταντίνος Γρίβας, μιλώντας στο «RIA Novosti».

«Μου έχει κάνει εντύπωση το πόσο μεγάλη πίεση δέχεται ο λαός των Σκοπίων από δυτικές κυβερνήσεις, όπως των ΗΠΑ, για να ψηφίσει το «ναι” στο δημοψήφισμα» τόνισε, μεταξύ άλλων, ο έγκριτος καθηγητής.

Και συνέχισε: «Το γεγονός αυτό δείχνει ότι το δημοψήφισμα και η συμφωνία δεν προωθούνται για να επιλυθούν τα προβλήματα μεταξύ Ελλάδας και Σκοπίων». Αντίθετα, έσπευσε να εξηγήσει, προωθούνται για να εξυπηρετήσει ευρύτερους γεωπολιτικούς σκοπούς. Ποιοι είναι αυτοί;

Σύμφωνα με τον κ. Γρίβα, «η Δύση επιδιώκει να χρωματίσει με το σωστό χρώμα τον χάρτη των Βαλκανίων, ώστε να στερήσει την όποια μελλοντική δυνατότητα της Ρωσίας να έχει επιρροή στην περιοχή».

Ωστόσο, όπως επισημαίνει στη συνέχεια, «αν υλοποιηθεί η συμφωνία και η πΓΔΜ ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, αυτό που θα προκύψει θα είναι μία πολύ εύθραυστη νατοϊκή δομή». Και αυτό διότι θα υπάρχουν πολλές αντιπαλότητες ανάμεσα στα νατοϊκά κράτη.

Επικαλέστηκε δε, τις τρέχουσες σχέσεις Ελλάδας-Τουρκίας, και τις μελλοντικές Ελλάδας-πΓΔΜ αλλά και Αλβανίας-πΓΔΜ. «Θα δημιουργηθεί έτσι, ένα ΝΑΤΟ, το οποίο θα είναι εύθραυστο, τρωτό και δύσκολο να λειτουργήσει» κατέληξε ο κ. Γρίβας.

pentapostagma

Οι άθλιοι

Οι Έλληνες συνεχίζουν να σιωπούν ένοχα, ανεχόμενοι τη ληστεία. Όμως, όπως αναφέρει ο Μακιαβέλι, δεν πρέπει ποτέ να αφήνει κανείς να συνεχίζεται μία ανωμαλία για να αποφύγει τον πόλεμο – επειδή δεν τον αποφεύγει τελικά, αλλά μόνο αλλάζουν οι συνθήκες προς όφελος των αντιπάλων του.

Άποψη

Η αιτία που υπερχρεώθηκε η Ελλάδα το 2009 είναι η πολιτική διαφθορά (ανάλυση), η οποία δεν θα ήταν εφικτή εάν οι κυβερνήσεις της δεν είχαν διαφθείρει με τη σειρά τους τον κρατικό μηχανισμό – καθώς επίσης εάν δεν προσέφεραν στους Πολίτες υπερβολικές παροχές, όπως οι μη αναγκαίες προσλήψεις στο δημόσιο, οι μεγάλες ή/και πρόωρες συντάξεις, οι κομματικές εξυπηρετήσεις κοκ. Πρόκειται βέβαια για τη μισή αλήθεια, αφού συνέβαλλε τόσο η πολιτική της ΕΚΤ, όσο και της Γερμανίας – κάτι που όμως αφορά ολόκληρη την Ευρωζώνη (άρθρο).

Η αιτία της χρεοκοπίας της Ελλάδας μετά το 2009 ήταν η «προδοσία» των κυβερνήσεων της, σε συνδυασμό με την κακοδιαχείριση της κρίσης τόσο εκ μέρους τους, όσο και από την Τρόικα – ξεκινώντας από την ενδοτική της υπαγωγή στο ΔΝΤ, μεταξύ άλλων με τη διεθνή δυσφήμιση της από τους Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου, καθώς επίσης από την ενδεχόμενη παραποίηση του ελλείμματος εκ μέρους της ΕΛΣΤΑΤ.

Ακολούθησε η ψήφιση των μνημονίων, το καταστροφικό PSI και τα διαδοχικά «λάθη» του ΔΝΤ με τον πολλαπλασιαστή – με τελικό αποτέλεσμα το τρίτο μνημόνιο που ψήφισε η συντριπτική πλειοψηφία στη Βουλή. Μέσω του συγκεκριμένου μνημονίου παραδόθηκε ολοκληρωτικά η εθνική μας κυριαρχία, δημεύθηκε η δημόσια περιουσία για τα επόμενα 99 χρόνια, άνοιξε ο δρόμος για τις αποκρατικοποιήσεις σε εξευτελιστικές τιμές, αφελληνίσθηκε το τραπεζικό σύστημα, θα κατασχεθεί και θα πλειστηριασθεί ένα μεγάλο μέρος της ιδιωτικής περιουσίας με καθεστώς αγγλικού δικαίου κοκ.

Το αργότερο έκτοτε η Ελλάδα δεν είναι πια κράτος, αφού δεν έχει ούτε καν τη δική της δημοσιονομική πολιτική – ενώ ακόμη και η συλλογή φόρων ελέγχεται από μία εταιρεία με έδρα το Λουξεμβούργο. Δεν είναι ούτε μία δημοκρατική χώρα επειδή, όποιο κόμμα και αν εκλέξουν οι Πολίτες της, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα – οπότε πρόκειται για ένα προτεκτοράτο που κυβερνάται από το παρασκήνιο φασιστικά, ενώ το μέλλον του είναι προδιαγεγραμμένο.

Μεταξύ άλλων, με αφετηρία την ενδοτική παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας με αντάλλαγμα την επιμήκυνση μέρους του χρέους, έναντι δηλαδή κυριολεκτικά 30 αργυρίων, δρομολογείται ο διαμελισμός της χώρας – έτσι ώστε να ελέγχεται καλύτερα από τις γερμανικές δυνάμεις κατοχής. Είναι απίστευτο πάντως το πόσο δεν υπολογίζουν η κυβέρνηση και οι δανειστές τους Πολίτες, σε σημείο που να μην τους ρωτούν καν για ένα τόσο σημαντικό θέμα με τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος, όπως είναι το Σκοπιανό –  σαν να πρόκειται κυριολεκτικά για έναν βρώμικο όχλο, χωρίς δικαίωμα έκφρασης της άποψης του από εκείνη τη στιγμή και μετά που δεν αντέδρασε στην κυβίστηση του 2015. Ακόμη πιο εξευτελιστικό βέβαια είναι το ότι το δέχονται οι σημερινοί Έλληνες – δυστυχώς τεκμηριώνοντας πως δεν έχουν καμία σχέση με τους προγόνους τους.

Ειδικά όσον αφορά την ανάπτυξη, πρόκειται για μία ψευδαίσθηση που συντηρούν οι νέοι ιδιοκτήτες της χώρας, για να μην επαναστατήσουν οι Έλληνες έως ότου την εξαγοράσουν ολοσχερώς – αφού ανάπτυξη όσο μειώνεται η ζήτηση (μισθοί, συντάξεις κοκ.) είναι αδύνατον ποτέ να υπάρξει, ενώ η ύφεση καταπολεμάται μόνο με δημόσιες επενδύσεις, οι οποίες είναι προφανώς αδύνατες κάτω από τις σημερινές συνθήκες (εκτός του ότι απαγορεύονται από την Τρόικα). Θα πρέπει δε να είναι εντελώς ανόητος κανείς για να πιστέψει πως είναι δυνατόν να υπάρξει ανάπτυξη, με πρωτογενή πλεονάσματα 3,5% και 2,2% σε μία χώρα που είναι βυθισμένη για 8ο συνεχές έτος στην ύφεση – με τις επενδύσεις παγίων να ευρίσκονται στο ναδίρ, προεξοφλώντας μεγάλες καταστροφές στις δημόσιες και ιδιωτικές υποδομές της (γράφημα).

Όσον αφορά την «ελπίδα» των αποκρατικοποιήσεων, έχουμε τεκμηριώσει δεκάδες φορές πως δεν πρόκειται για καινούργιες επενδύσεις – ενώ οι αγοραστές της δημόσιας περιουσίας δεν θα δημιουργήσουν καν νέες θέσεις εργασίας. Αντίθετα, θα τις μειώσουν, αυξάνοντας ταυτόχρονα τις τιμές – όπως η FRAPORT με τα τέλη αεροδρομίων, με εξαιρετικά δυσμενή μελλοντικά επακόλουθα για τον τουρισμό, ειδικά αν δημιουργηθεί τελικά ο γερμανό-τουρκικός άξονας.

Με κριτήριο τώρα όσα έχουν υπογράψει οι ελληνικές κυβερνήσεις, ιδίως τα τρία κόμματα που στήριξαν το PSI το 2011 (ανάλυση) και η σημερινή, η πατρίδα μας είναι δεμένη χειροπόδαρα – οπότε δεν έχει τη δυνατότητα να επιλέξει, για παράδειγμα, την έξοδο της από την Ευρωζώνη (αν και πιθανότατα θα συμβεί κάποια στιγμή στο μέλλον, με απόφαση της πρωσικής Γερμανίας και υπό δυσμενέστατες συνθήκες). Όπως έχουμε αναφέρει πάντως,

«Η φτώχεια δεν «νομιμοποιεί» τη ζητιανιά. Είναι καλύτερα να ζητάει ένας φτωχός και άνεργος δουλειά, παρά δανεικά – με τα οποία παραμένει όχι μόνο άνεργος και φτωχός στο διηνεκές, αλλά χρεωμένος και δούλος. Η ζητιανιά, στην περίπτωση των κρατών, οδηγεί στη διαχρονική σκλαβιά τους – στην απώλεια της εθνικής τους κυριαρχίας, καθώς επίσης στην «κηδεμονία» τους από τους δανειστές.

Όταν το χρέος μίας χώρας δεν είναι βιώσιμο, τότε δεν εκλιπαρεί γονατιστά για τη μείωση του – πόσο μάλλον όταν δεν έχει κανένα διαπραγματευτικό χαρτί στα χέρια της. Απλά χρεοκοπεί – παύει δηλαδή να εξυπηρετεί τα δάνεια της, όπως η Ρωσία το 1998, χωρίς να επιτρέπει τη λεηλασία της από κανέναν».

Σε κάθε περίπτωση, καμία κυβέρνηση της Ελλάδας δεν πρόκειται να σταματήσει την πολιτική της υποτέλειας και των υποκλίσεων, αντιστεκόμενη στους πιστωτές – ούτε φυσικά να προβεί σε στάση πληρωμών, αφού έτσι θα κινδύνευαν να τιμωρηθούν οι υπεύθυνοι της τραγωδίας, οι οποίοι ευρίσκονται σε όλα τα κυβερνητικά κόμματα, ενώ θα διακινδύνευε να χάσει τη νομή της εξουσίας.

Αντίθετα, όλες συμπεριφέρονται με «γυφτιά», με την ευρεία έννοια της λέξης – με αποτέλεσμα να μας σιχαίνονται και να μας αποστρέφονται με το δίκιο τους οι πάντες. Στο παράδειγμα των συντάξεων, πρώτα διαπραγματευόμαστε και υπογράφουμε τη μείωση τους, χωρίς να τις εξαρτάμε από το οποιοδήποτε υπέρ-πλεόνασμα (που άλλωστε είναι πλασματικό, αφού διαφορετικά δεν θα αυξανόταν ασταμάτητα το δημόσιο χρέος) και μετά αναιρούμε τα συμφωνημένα – ενώ ο κάθε αξιόπιστος άνθρωπος γνωρίζει πως μπορεί να πει ότι θέλει πριν τη διαπραγμάτευση, να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει αποχωρώντας, αλλά μετά οφείλει να τηρεί αυτά που υπογράφει. Πώς είναι δυνατόν λοιπόν να μας σέβεται ο οποιοσδήποτε; Ποιος συμπαθεί αυτού του είδους τη «γυφτιά» και τη ζητιανιά;

Ολοκληρώνοντας, αφενός μεν είναι ανόητο να περιμένει κανείς πως θα βρεθεί λύση από κάποιο κυβερνητικό κόμμα, επαναλαμβάνοντας ξανά και ξανά το ίδιο πείραμα (=ο ορισμός της ηλιθιότητας κατά τον Αϊνστάιν), αφετέρου να πιστεύει πως υπάρχει κάποια ειρηνική δυνατότητα για την Ελλάδα – χωρίς δηλαδή να μεσολαβήσουν μαζικές διαδηλώσεις, μέσω των οποίων οι Πολίτες θα απαιτούσαν την ανάκτηση της εθνικής τους κυριαρχίας και την επιστροφή της Δημοκρατίας, αναλαμβάνοντας το ρίσκο της χρεοκοπίας. Είναι επίσης ανόητο να ερωτάται κανείς σχετικά με το ποιά λύση προτείνει για την Ελλάδα ή τι προβλέπει – επειδή είναι φανερό πως οι «Έλληνες» δεν θα τη στήριζαν, ενώ αφού χάσουν ότι έχουν και δεν έχουν, καθώς επίσης αφού εξαθλιωθούν, τότε θα εξεγερθούν.

 Βασίλης Βιλιάρδος

analyst

ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΜΕ ΕΝΑΣ ΒΡΩΜΙΚΟΣ ΟΧΛΟΣ ΤΕΛΙΚΑ.