Ένας τραγικός προκαθήμενος και μία συνέντευξη…

Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος έδωσε μία συνέντευξη για γέλια και για κλάματα στην Εφημερίδα «Εστία», προφανώς για να διορθώσει το καταρρακωμένο προφίλ του στην Ελληνική κοινωνία. Ο τίτλος της συνέντευξης είναι «Δέν θά μᾶς ποῦν οἱ ξένοι τί νά κάνουμε στόν τόπο μας!» Ακούστε βρε παιδιά τι είπε!

Πρόκειται για τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο Β’, ο οποίος δεν έκανε τίποτε άλλο όλα αυτά τα χρόνια παρά να υπακούει ως πειθήνιο όργανο όλα όσα του υπεδείκνυαν οι ξένοι, (οι εθνομηδενιστές, οι άθεοι, οι αντίχριστοι, οι οποιοιδήποτε «άλλοι» εν πάση περιπτώσει, ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ από κάθε τι Ορθόδοξο και Ελληνικό) διαπράττοντας με περισσή αναισθησία την μία ΠΡΟΔΟΣΙΑ μετά την άλλη. Εάν ερωτηθεί ένας οποιοσδήποτε συνειδητοποιημένος Ορθόδοξος Έλληνας για το πόσο κοντά του ένοιωσε όλα αυτά τα δύσκολα χρόνια τον υποτιθέμενο προκαθήμενο της Ελλαδικής Εκκλησίας, θα απαντήσει ότι όχι μόνο δεν τον ένοιωσε κοντά του αλλά τον έβλεπε συνέχεια απέναντί του, να πολεμάει με περισσή αναισθησία (το επαναλαμβάνω) όλα όσα τούτο το Έθνος χρειάζεται για να επιβιώσει.

Έκκληση από τη Ρωσική Εκκλησία: «Μην αναγνωρίσει άλλος την ουκρανική «νέα Εκκλησία» μετά την Ελλάδα»

Την ελπίδα ότι καμία άλλη εκκλησία δεν θα αναγνωρίσει τη «νέα εκκλησία» της Ουκρανίας, μετά από τη σχετική απόφαση από μέρους της Ελληνικής Εκκλησίας, εξέφρασε ο Μητροπολίτης Ιλαρίων.
Την απογοήτευσή της εξέφρασε η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, μετά από την επίσημη αναγνώριση της «νέας εκκλησίας» της Ουκρανίας από την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία.
«Λυπούμαστε που η Ελληνική Εκκλησία έλαβε μια τέτοια απόφαση, αλλά καταλαβαίνουμε ότι η Ελληνική Εκκλησία δεν είναι αυτόνομη, δεν υπάρχει πλήρης αυτοκεφαλία, πλήρης ανεξαρτησία, οι μισοί ιεράρχες της είναι γενικά ιεράρχες του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης, δεν έχει κανένα είδος εξωτερικής πολιτικής, για αυτό και ακολουθεί συνεχώς το Πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης», είπε ο Μητροπολίτης Ιλαρίων, επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων, απαντώντας σε ερωτήσεις δημοσιογράφων.
Παράλληλα, ο ίδιος εξέφρασε την ελπίδα ότι «καμία άλλη τοπική Εκκλησία δεν θα ακολουθήσει αυτό το λυπηρό παράδειγμα».
Σημειώνεται ότι όπως έγινε χθες γνωστό, ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Ιερώνυμος απέστειλε ειρηνική επιστολή προς τον επικεφαλής της σχισματικής εκκλησίας της Ουκρανίας Επιφάνιο, με την οποία η Εκκλησία της Ελλάδος γίνεται η πρώτη Εκκλησία που επισήμως αναγνωρίζει τη «νέα εκκλησία» της Ουκρανίας.
Υπενθυμίζεται ότι στις 6 Ιανουαρίου ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έδωσε τον τόμο της αυτοκεφαλίας στη νεοσυσταθείσα Εκκλησία της Ουκρανίας. Η Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, μαζί με την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας, αρνήθηκαν να την αναγνωρίσουν.
pentapostagma

Περὶ Παρθενομάχου «θεολόγου» Χρυσόστομου Σταμούλη

Ἐκφράζουμε τὶς εὐγνώμονες εὐχαριστίες μας πρὸς τὸν Δρ. Ἀναστάσιο Πολυχρονιάδη. Μὲ τὸ ἄρτια θεολογικῶς κείμενό του ἀνέδειξε περίτρανα τὶς πλάνες τοῦ καθηγητῆ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς ΑΠΘ Χρυσόστομου Σταμούλη. Δυστυχῶς, ἡ πλειονότητα τῶν καθηγητῶν τῶν Θεολογικῶν Σχολῶν, ἐμφορεῖται ἀπὸ ἕνα ἀλλότριο πνεῦμα ἀποδόμησης τῆς Ὀρθοδόξου Πατερικῆς Θεολογίας καὶ Ἀγωγῆς. Καλοῦμε τοὺς νεοεισαχθέντες φοιτητές, νὰ ἐρευνοῦν, νὰ ἀσκοῦν κριτική, νὰ διαβάζουν κείμενα θεοφόρων ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας μας γιὰ νὰ ἀντιλαμβάνονται τὴν χαώδη διαφορὰ μὲ τοὺς ἀποδομητές, οἱ ὁποῖοι κατέχουν σήμερα τὶς καθηγητικὲς ἕδρες. 

Γράφει ὁ Ἀναστάσιος Ὄμ. Πολυχρονιάδης, Δρ. Θεολογίας ΑΠΘ 

Σὲ μία μικρῆς ἔκτασης ἔρευνα μελετοῦμε κείμενα τοῦ καθηγητῆ τῆς Δογματικῆς καὶ Συμβολικῆς Θεολογίας τοῦ Τμήματος Θεολογίας ΑΠΘ Χρυσόστομου Σταμούλη, ὁ ὁποῖος διετέλεσε...

καὶ πρόεδρος τοῦ ἐν λόγω Τμήματος, ἐπὶ δύο συνεχόμενες θητεῖες (2011-2013 καὶ 2013-2015).

Σὲ αὐτὰ καταγράφει τὴν ὕπαρξη μίας δῆθεν ἀρνητικῆς Ὀρθοδοξίας, προσπαθώντας νὰ θεμελιώσει «μία θετικὴ Ὀρθοδοξία», τὴν χαρακτηρισθεῖσα ὡς «σαρκοθεολογία». 

Ὁ ἐπίλογος τῆς ἐργασίας 

Ἐπειδὴ ἀπὸ τὴν ἀνωτέρω σύντομη ἔρευνά μας σὲ γραπτά τοῦ καθηγητῆ Χρυσόστομου Σταμούλη διαπιστώνουμε ἐνάντιες στὸ Ὀρθόδοξο δόγμα θέσεις του. Ἐδῶ ἐπικεντρωνόμαστε κυρίως στὰ λεγόμενά του γιὰ τὴν Ἀειπαρθενία τῆς Παναγίας, γιὰ τὴν δῆθεν ἔξοδο τοῦ Υἱοῦ «ἀπὸ τὴν βεβαιότητα τῆς ἀγαπητικῆς τριαδικῆς κοινωνίας», προκειμένου νὰ «πάει στὸ μηδέν», γιὰ τὴν φαντασιακὴ ἐκ μέρους του ἀνακάλυψη μίας θαμμένης καὶ φοβικῆς Ἐκκλησίας, ὅπως καὶ γιὰ τὴν δῆθεν διάσταση μεταξὺ δογματικῆς διατύπωσης καὶ μυστηρίου τῆς ἀγάπης, καθὼς καὶ γιὰ τὴν ἀπαξίωσή του, ὡς πρὸς τοὺς ἱεροὺς κανόνες. 

Ἐπειδὴ αὐτά, μαζὶ μὲ ἄλλα ἰδεολογήματα, τὰ ὁποῖα δὲν μποροῦν νὰ συμπεριληφθοῦν στὰ ὅρια μίας ὀλιγοσέλιδης ἐργασίας, ἀποτελοῦν ἕνα ἀποδομητικὸ τῆς Ὀρθοδοξίας ἐγχείρημα, κάποια ἄλλη ἐκτενέστερη ἐργασία προφανῶς θὰ φωτίσει ἔτι περισσότερο τὴν ἀπόκλιση τῶν ἀπόψεών του ἀπὸ τὸ Ὀρθόδοξο δόγμα καὶ συνεπῶς τὸ ἀντιπαιδαγωγικὸ πρόβλημα ποὺ προκαλεῖ στὴν ἐκπαίδευση ἡ ἀποδόμηση τῆς Ὀρθοδοξίας.

Περί Παρθενομάχου «θεολόγου... by Ρωμαίικο Οδοιπορικό on Scribd

romfea

orthodoxia-ellhnismos

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ ΘΕΩΡΙΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ -- Τοῦ κ. Κυπριανοῦ Χριστοδουλίδη

ΑΠΙΣΤΕΥΤΟΙ ΘΕΩΡΙΑΙ ΥΠΟ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ -- Τοῦ κ. Κυπριανοῦ Χριστοδουλίδη

ΚΑΤΑ τὴν προσφώνησή του, στὴ 12η ΣυνέλευσηἘπισκόπων στὸ Βατικανὸ τὸν Ὀκτώβριο τοῦ 2008, ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος εἶπε: «Ὁμοῦ μετὰ τοῦ πρωτείου, ἡ συνοδικότης ἀποτελεῖ τὴν σπονδυλικὴν στήλην τῆς διοικήσεως καὶ τῆς ὀργανώσεως τῆς Ἐκκλησίας». Καὶ ἀκόμη : «Ἡ ἀλληλοεξάρτησις μεταξύ τοῦ πρωτείου καὶ τῆς συνοδικότητας ἐμποτίζει τὴν ζωὴν τῆς Ἐκκλησίας». Ἐκπλήσσεται καὶ μαζὶ θαυμάζει κανείς, γιὰ τὴν ἀπίστευτη ὑποκρισία, τὴν ἀπύθμενη ἀνοησία, τὴν πλήρη κοροϊδία πάντων. Τί μᾶς λέει δηλαδὴ ὁ παναγιότατος μὲ αὐτὰ τὰ «ὁμοῦ μετὰ τοῦ πρωτείου, ἡ συνοδικότης ἀποτελεῖ τὴν σπονδυλικὴν στήλην τῆς διοικήσεως καὶ τῆς ὀργανώσεως τῆς Ἐκκλησίας» καὶ τὸ «ἡ ἀλληλοεξάρτηση μεταξὺ πρωτείου καὶ συνοδικότητας ἐμποτίζει τὴν ζωὴν τῆς Ἐκκλησίας»; (Σημ. Ἡ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ὀργάνωση καὶ διοίκηση;). Τὸ πρωτεῖο μᾶς τὸ προσδιορίζει πλήρως ἡ Β΄ Βατικανὴ Σύνοδος, ἡ ὁποία καὶ δὲν ἀφήνει περιθώρια παρερμηνειῶν ὡς πρὸς τὴν «συνοδικότητα». Αὐτὴ ὁρίζεται ὡς Σύλλογος ἢ σῶμα Ἐπισκόπων. Πῶς ὅμως ἐννοεῖ ὁ παναγιότατος τὴ «συνοδικότητα»; Ἁπλὴ σύναξη καὶ συγκέντρωση Ἐπισκόπων, πού καλοῦνται νὰ λάβουν ἀποφάσεις, ὅταν προκύπτει κάποιο σοβαρὸ ζήτημα;
Ἂν εἶναι ἔτσι, ἡ συνοδικότητα ἀποτελεῖ θεσμό. Ἀποτελεῖ τὴ διαχρονικὴ παρουσία ἑνὸς «τότε» σὲ ἕνα «σήμερα», ἑνὸς παρελθόντος σὲ ἕνα παρόν, μὲ τὴν προϋπόθεση ὅτι τὰ ἐσκαμμένα δὲν ὑπερβαίνονται. Μὲ ἄλλα λόγια, γιὰ νὰ καταλαβαινόμαστε, ἡ συνοδικότητα δὲν εἶναι «Σύλλογος» (sic) ἐν χορῶ. Εἶναι ἡ ἐνυπόστατη καὶ ἔνσαρκη φανέρωση τῶν Συνόδων, ἀρχῆς γενομένης ὑπὸ τῶν Ἀποστόλων, γι᾽ αὐτὸ καὶ ἀβίαστα τὴν ἀποκαλοῦμε Θεσμό. Ἐμεῖς λοιπὸν ἔχουμε τὸν Θεσμὸ τῶν Συνόδων. Τί γίνεται ὅμως τώρα, ποὺ ἔχουμε ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ τὸ θεσμὸ τοῦ Πρωτείου καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη τὸ θεσμὸ τῶν Συνόδων; Ὁ μὲν Πρῶτος, μὲ τὸ ἀξίωμά του ὡς ἀντιπροσώπου τοῦ Χριστοῦ καὶ ποιμένα ὅλης της Ἐκκλησίας, ἔχει πλήρη, ὑπέρτατη καὶ παγκόσμια ἐξουσία μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὁ ἄλλος ὅμως, ὁ Δεύτερος, ποὺ αὐτοπροσδιορίζεται (κακῶς) μὲ τὸν ὅρο τῆς «συνοδικότητας», καὶ διὰ τὰ καθ᾽ ἡμᾶς εἶναι ὁ θεσμὸς τῶν Συνόδων, τί ρόλο μπορεῖ νὰ ἔχει; Οἱ Σύνοδοι εἶχαν ὡς κεφαλὴ τὸν Τριαδικὸ Θεό, τὸ ἅγιον Πνεῦμα. Τώρα στὴ θέση του θὰ βάλουμε τὸν ἀντιπρόσωπο τοῦ Χριστοῦ; Ἂν εἶναι ἔτσι, δὲν εἶναι ἀπαραίτητη ἡ συνοδικότητα. Ἄχρηστος ὁ ρόλος του. Τί λογῆς εἶναι αὐτὴ ἡ ἀλληλοεξάρτηση μεταξὺ πρωτείου καὶ συνοδικότητας; Θὰ ἔχουμε ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος τὸν «ἀντιπρόσωπο», ποὺ ἄλλοτε θὰ μᾶς διαμηνύει τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς πνεῦμα, ἄλλοτε τὸ ἐκ τοῦ υἱοῦ, ἄλλοτε αὐτοῦ τοῦ ἰδίου πνεύματος καὶ ἄλλοτε ὅλους τούς πιθανοὺς συνδυασμούς; Αὐτὸς εἶναι ὁ ρόλος, πού θὰ ἀνατεθεῖ στὴν, ὑπὸ ἀλληλοεξάρτηση, «συνοδικότητα»; Μά, τότε, τὸ καλύτερο ποὺ θὰ εἶχε νὰ κάνει ὁ δεύτερος (τῆς συνοδικότητας) ὑπὸ τὸν πρῶτο, θὰ ἦταν ἁπλὰ νὰ ἐγγραφεῖ μέλος τῆς Ρωμαϊκῆς Κουρίας ἢ ὅπου ἀλλοῦ καὶ τὸ θέμα τελειώνει ἐκεῖ. Πάλι ἄχρηστος ὁ ρόλος του. Ἀλλὰ ξέχασα. Πρωτεῖο καὶ συνοδικότητα ἀποτελοῦν τὴν σπονδυλικὴ στήλη τῆς διοίκησης καὶ τῆς ὀργάνωσης τῆς Ἐκκλησίας. Ὁ πρῶτος θὰ διοικεῖ, ὁ δεύτερος θὰ ὀργανώνει. Καμία σχέση μὲ ἄλλο τίποτα. Τοῦ λοιποῦ, ὅταν ἀκοῦμε γιὰ Ἐκκλησία τὸ μυαλό μας θὰ πηγαίνει μόνο σὲ ὀργανωτικῆς καὶ διοικητικῆς φύσεως θέματα. Ὅ,τι ἔχει σχέση μὲ τὰ οὕτω πῶς λεγόμενα «πνευματικά», ὁ ἐνδιαφερόμενος καλεῖται νὰ ἀνοίξει τὰ βιβλία τῆς φιλοσοφίας, τῆς Τέχνης κλπ. κλπ. Σὲ λίγο μπορεῖ νὰ κάνουν τὴν ἐμφάνισή τους καὶ βιβλία «πνευματολογίας», ὅπως εἶναι γιὰ παράδειγμα ἡ παγκόσμια ἁγία γραφή, τῶν κυρίων Μοῦν καὶ Ἀγουρίδη. Ἐκεῖ μέσα θὰ βρίσκει αὐτὸ ποὺ ψάχνει.

orthodox-voice

    ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗΝ 16

ἀλλ᾿ ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν λέγω ὑμῖν· συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω. ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος οὐκ ἐλεύσεται πρὸς ὑμᾶς· ἐὰν δὲ πορευθῶ, πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς·

Ιω. 16,7                     Εγώ όμως σας λέγω την αλήθειαν και προσέξατέ την· είναι συμφέρον σας να φύγω εγώ, δια του σταυρικού θανάτου, από τον κόσμον αυτόν. Διότι εάν εγώ δεν φύγω, ο Παράκλητος δεν θα έλθη εις σας. Εάν όμως προσφέρω την μεγάλην θυσίαν και πορευθώ προς τον Πατέρα, θα στείλω τον Παράκλητον εις σας.

Ιω. 16,8             καὶ ἐλθὼν ἐκεῖνος ἐλέγξει τὸν κόσμον περὶ ἁμαρτίας καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ περὶ κρίσεως.

Ιω. 16,8                     Και όταν έλθη εκείνος θα ελέγξη τον αμαρτωλόν και αμετανόητον κόσμον περί μιας μεγάλης αμαρτίας, την οποίαν ο κόσμος διαπράττει τώρα και περί δικαιοσύνης, την οποίαν καταπατούν αυτοί που ετοιμάζουν την σταύρωσίν μου και περί κατακρίσεως και καταδίκης του διαβόλου.

Ιω. 16,9             περὶ ἁμαρτίας μέν, ὅτι οὐ πιστεύουσιν εἰς ἐμέ·

Ιω. 16,9                     Περί αμαρτίας μεν θα καταδικάση τους ανθρώπους του κόσμου, διότι μολονότι τόσα είδον και ήκουσαν δεν πιστεύουν εις εμέ.

Ιω. 16,10           περὶ δικαιοσύνης δέ, ὅτι πρὸς τὸν πατέρα μου ὑπάγω καὶ οὐκέτι θεωρεῖτέ με·

Ιω. 16,10                   Περί δικαιοσύνης δε, διότι αντίθετα προς όσα εναντίον εμού, ως εάν ήμουν εγκληματίας, αποφασίζουν και πράττουν οι σταυρωταί μου, θα αποδώση δικαιοσύνην ο Παράκλητος και θα αποδείξη ότι είμαι δίκαιος και ότι πηγαίνω προς τον Πατέρα μου, διότι ετήρησα κατά πάντα το θέλημά του και έτσι σεις δεν θα με βλέπετε πλέον με τα μάτια του σώματός σας.

Ιω. 16,11           περὶ δὲ κρίσεως, ὅτι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου κέκριται.

Ιω. 16,11                    Περί δε της κρίσεως θα αποδείξη ο Παράκλητος ότι ο άρχων του κόσμου τούτου έχει κριθή, καταδικασθή και χάσει πλέον την εξουσίαν του επάνω εις την ανθρωπότητα.

Ιω. 16,12           Ἔτι πολλὰ ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ᾿ οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι.

Ιω. 16,12                   Εχω πολλά ακόμη να σας είπω, αλλά δεν ημπορείτε τώρα να τα κρατήσετε και να τα εννοήσετε.

Ιω. 16,13           ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν· οὐ γὰρ λαλήσει ἀφ᾿ ἑαυτοῦ, ἀλλ᾿ ὅσα ἂν ἀκούσῃ λαλήσει, καὶ τὰ ἐρχόμενα ἀναγγελεῖ ὑμῖν.

Ιω. 16,13                   Οταν όμως έλθη εκείνος, δηλαδή το Πνεύμα της αληθείας, θα σας οδηγήση εις κάθε αλήθειαν, που αναφέρεται στο έργον της σωτηρίας. Διότι δεν θα ομιλήση και εκείνος από τον ευατόν του, άσχετα από τον Πατέρα και εμέ, αλλά θα είπη όσα ακούσει από τον Πατέρα και θα σας αναγγείλη όσα πρόκειται να συμβούν.

Ιω. 16,14           ἐκεῖνος ἐμὲ δοξάσει, ὅτι ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν.

Ιω. 16,14                   Εκείνος θα δοξάση εμέ, διότι από τον ιδικόν μου απεριόριστον πλούτον θα λάβη και θα τα αναγγείλη εις σας.

Ιω. 16,15           πάντα ὅσα ἔχει ὁ πατὴρ ἐμά ἐστι· διὰ τοῦτο εἶπον ὅτι ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήψεται καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν.

Ιω. 16,15                   Ολα δε όσα έχει ο Πατήρ είναι ιδικά μου, δια τούτο και σας είπα ότι ο Παράκλητος θα λάβη από τους ιδικούς μου θησαυρούς της σοφίας, οι οποίοι είναι και του Πατρός και θα αναγγείλη αυτά εις σας.

Ιω. 16,16           μικρὸν καὶ οὐ θεωρεῖτέ με, καὶ πάλιν μικρὸν καὶ ὄψεσθέ με, ὅτι ἐγὼ ὑπάγω πρὸς τὸν πατέρα.

Ιω. 16,16                   Ακόμη ολίγον χρόνον και δε θα με βλέπετε πλέον με τα μάτια του σώματος· αλλά και πάλιν έπειτα από μικρόν χρόνον θα με ίδετε, αμέσως δηλαδή μετά την ανάστασίν μου, και θα με ίδετε επί πλέον με τα μάτια της ψυχής σας, διότι εγώ πηγαίνω προς τον Πατέρα, τον οποίον και θα παρακαλέσω να σας στείλη το Πνεύμα το Αγιον”.

 Διότι εάν εγώ δεν φύγω, ο Παράκλητος δεν θα έλθη εις σας.

Μέ τόν αντιπρόσωπό Του, ο Κύριος δέν φεύγει καί ο Παράκλητος δέν έρχεται σέ μάς.

Οφείλαμε νά προσέχουμε τί χέρια φιλάμε γιατί σέ λίγο θά φιλάμε καί πόδια.

Αμέθυστος

π.Νικόλαος Μανώλης, Ο Άγιος της αγάπης και μισητός από τον Πάπα, Συμεών ...

Κήρυγμα τοῦ π.Νικολάου Μανώλη τό Σάββατο 12-10-2019.
katanixi

ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΕΡΩΤΟΣ. ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ Ο ΘΕΙΟΣ ΕΡΩΣ ΟΝΟΜΑΖΕΤΑΙ ΑΓΑΠΗ.
ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΥΙΟ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΠΑΤΕΡΑ, ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΟΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ. 
Η ΑΓΑΠΟΛΟΓΙΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΕΠΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΥΠΟΣΤΑΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΔΥΑΔΟΣ ΤΗΣ ΛΑΤΙΝΙΚΗΣ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΣ, ΤΟΥ ΦΙΛΙΟΚΒΕ.
ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΥΜΕΩΝ ΜΙΣΟΥΝ ΚΑΙ ΟΙ ΟΡΓΑΝΩΣΙΑΚΟΙ ΤΟΥ ΤΡΕΜΠΕΛΑ. ΟΠΩΣ ΕΠΙΣΗΣ ΚΑΙ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΙ.
Η ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΕΚΔΟΧΗ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ. 
Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΘΕΣΜΙΚΗ ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ
Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΛΕΕΙ ΣΤΟΥΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΥΣ ΤΗΣ ΓΗΣ: ΕΦΟΣΟΝ ΕΝ ΚΥΡΙΩ ΕΧΟΥΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΙ ΡΟΛΟ ΠΑΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΤΙΠΡΟΣΩΠΟΙ ΚΑΊ ΟΙ ΠΑΠΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΡΩΤΟΙ!!! ΚΑΝΕΝΑΝ. ΑΠΛΩΣ ΜΑΖΙ ΤΟΥΣ ΠΑΡΕΚΚΛΙΝΟΥΜΕ ΑΠΟ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΧΡΙΣΤΟ ΣΕ ΑΥΤΟΣΩΤΗΡΙΑ.
ΣΕ ΑΥΤΟΚΕΦΑΛΑ, ΑΥΤΟΧΕΙΡΟΤΟΝΙΕΣ, ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ.
Ο ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ ΑΠΟ ΣΗΜΕΡΑ ΟΦΕΙΛΕΙ ΝΑ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙ ΣΤΟ ΤΕΜΠΛΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΟΥ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΒΟΛΤΑΙΡΟΥ  ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΑΠΕΜΠΕΙ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟΤΥΠΟ ΤΟΥ, ΤΟΝ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΔΙΔΑΣΚΕΙ ΑΠΟ ΧΡΟΝΙΑ ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΥ.

Αμέθυστος

dmk83donna@gmail.com είπε...

14 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι κλείετε τὴν βασιλείαν τῶν οὐρανῶν ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων· ὑμεῖς γὰρ οὐκ εἰσέρχεσθε, οὐδὲ τοὺς εἰσερχομένους ἀφίετε εἰσελθεῖν.

15 Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι περιάγετε τὴν θάλασσαν καὶ τὴν ξηρὰν ποιῆσαι ἕνα προσήλυτον, καὶ ὅταν γένηται, ποιεῖτε αὐτὸν υἱὸν γεέννης διπλότερον ὑμῶν.

pc miscin είπε...

Εἰ γάρ οὐκ οἴδαμεν πῶς δεῖ ἡμᾶς ἐν τῷδε τῷ βίῳ ἀναστρέφεσθαι, οὐδέ ὅπως ἐν ἔργοις πρότερον ἀγαθοῖς ἐντρέφεσθαι δεῖ καί παριστάνειν ἑαυτούς ἡμᾶς δούλους τῇ δικαιοσύνῃ, ὡς ἐνώπιον Κυρίου καί οὐκ ἀνθρώπων ἱσταμένους καί ἀμέμπτως Θεῷ δουλεύειν ζῶντι συνταξαμένους, οὐδέ ὁποῖοί τε καί ποταποί ὀφείλομεν πρῶτον γίνεσθαι καί οὕτω τῶν ἄλλων προΐστασθαι, πῶς εἰπέ μοι, τοῦ δεσποτικοῦ ποιμνίου τήν φυλακήν ἐγχειρισθῶμεν καί ἐπιμέλειαν;
Πῶς ποιμάνωμεν αὐτό κατά τό θέλημα τοῦ ἀρχιποιμένος Χριστοῦ καί ἐπί νομάς ἐξαγάγωμεν αὐτό ἀειζώους; Ἀλλ᾿ ὤ τῆς πωρώσεως ἡμῶν καί τῆς τοῦ Θεοῦ καί τῶν θείων καταφρονήσεως! Ὥσπερ γάρ ἀσπίς τά ὦτα βύσαντες, ὡσεί κωφοί τε καί ἄλαλοι γεγονότες δίκην νεκρῶν καί πεπηρωμένοι ὄντες τά τῆς ψυχῆς αἰσθητήρια, οὐδέ τῶν λαλουμένων λαμβάνομεν αἴσθησιν, οὐδ᾿ ὅτι ποτέ ἐστι χριστιανισμός ἐπιστάμεθα, ἀλλά καί τό τῆς οἰκονομίας μυστήριον ἀγνοοῦντες καί ἀκριβῶς τά τῶν χριστιανῶν (364) μυστήρια μή εἰδότες, ἀλλ᾿ ὡς περί τοῦ φωτός τῆς γνώσεως, μᾶλλον δέ αὐτό τό τῆς γνώσεως φῶς δεικνύειν τοῖς πολλοῖς ἀναισχύντως ἐπιχειροῦμεν. Ἡ γνῶσις οὐκ ἔστι τό φῶς, ἀλλά τό φῶς ἡ γνῶσις ὑπάρχει, ἐπειδή ἐν αὐτῷ καί δι᾿ αὐτοῦ καί ἐξ αὐτοῦ τά πάντα· οὗ ἡμεῖς τήν ὅρασιν ἀπαρνούμενοι, δήλους ἑαυτούς ποιοῦμεν μήτε γεννηθέντας μήτε εἰς φῶς τό ἄνωθεν προελθόντας, ἀλλ᾿ ἔτι ἔμβρυα ὄντες ἤ ἐκτρώματα, εἰπεῖν ἀληθέστερον, τοῖς ἱερεῖς τόποις ἐπιπηδῶμεν καί τῶν ἀποστολικῶν ἐπιβατεύομεν θρόνων καί, τό δή χαλεπώτερον, χρήμασιν οἱ πλείους τήν ἱερωσύνην ἀφοβίᾳ Θεοῦ ἐξωνούμεθα καί τῆς βασιλικῆς ποίμνης ὡς ποιμένες, οἱ μηδέ ἄρνες ποτέ γεγονότες, ζητοῦμεν προΐστασθαι· καί ταῦτα πρός τό μόνον ἐμπλῆσαι δίκην θηρῶν τάς ἑαυτῶν γαστέρας καί τἆλλα πάντα τελέσαι ὅσαπερ ἡ ἔφεσις τοῦ χείρονος ἀπαιτεῖ καί ἡ πρός τά κάτω ἐπιθυμία καί ὄρεξις.

Οὕτως ὑπῆρχον ἐξ ἀρχῆς, ἀδελφοί, οἱ ἀπόστολοι;
Οὕτως οἱ τῶν ἀποστόλων διάδοχοι;
Οὕτως οἱ πατέρες ἡμῶν καί διδάσκαλοι;

Βαβαί τῆς τόλμης τῶν τοιούτων τῆς φοβερᾶς, ὅτι οὐ μόνον εἰς τά χρήματα προδόται τά αἰσθητά καί ἱερόσυλοι γίνονται, οἱ πρός μόνον τό γλωσσόκομον ἀπονεύοντες, ἀλλα καί αὐτοῦ τοῦ θείου πλούτου κατατολμῶσιν ἐφάψασθαι, ὅθεν οὐδέ αἰσχύνονται λέγειν· "Ἡμέτερόν ἐστι τό δεσμεῖν καί λύειν, καί τοῦτο κατά τήν παροῦσαν ἐλάβομεν ζωήν ἡμεῖς ἄνωθεν". Ὤ τῆς ἀναισχυντίας, ἵνα μή λέγω τῆς ἐσχάτης παραπληξίας! Ἀπό τίνος, ὦ οὗτος, εἰπέ μοι, καί διατί τήν ἐξουσίαν ταύτην ἄνωθεν ἔλαβες; Ὅτι πάντα καταλιπών τῷ Χριστῷ ἠκολούθησας; (365) Ὅτι τῆς ἐπιγείου δόξης καταπεφρόνηκας; Ὅτι ταπεινός τῷ πνεύματι γέγονας; Ὅτι πάντα πωλήσας τοῖς πένησι δέδωκας; Ὅτι τήν σεαυτοῦ ψυχήν ἀπώλεσας ἤτοι τῷ κόσμῳ ἐνέκρωσας καί ἐν οὐδενί σαρκός θελήματι ταύτην εὕρηκας; Ἤ καί σύ, ὥσπερ πάλαι οἱ μαθηταί τοῦ Χριστοῦ, ἤκουσας παρ᾿ αὐτοῦ, ἐμφυσήσαντός σοι δηλονότι καί εἰπόντος· "Λάβε Πνεῦμα Ἅγιον! Ἄν τινων ἀφήσῃς τάς ἁμαρτίας, ἀφίενται αὐτοῖς· ἄν τινων κρατήσῃς, ἐπισχεθήσονται";
"Ἀλλά τῶν ἱερέων ἡ ἐξουσία" φησίν. Οἶδα κἀγώ· τοῦτο γάρ ἀληθές. Οὐ πάντων δέ καί τῶν ἁπλῶς ἱερέων, ἀλλά τῶν ἐν πνεύματι ταπεινώσεως ἱερουργούντων τό Εὐαγγέλιον καί ἐν ἀμέμπτῳ βίῳ πολιτευομένων, τῶν ἑαυτούς πρότερον τῷ Κυρίῳ παραστησάντων καί θυσίαν τελείαν, ἁγίαν, εὐάρεστον, τήν καθαράν αὐτῶν λατρείαν ἐν τῷ ναῷ τοῦ ἑαυτῶν σώματος ἔνδον πνευματικῶς ἐπιδειξαμένων καί προσδεχθέντων καί ἐμφανισθέντων εἰς τό ἄνω θυσιαστήριον καί παρά τοῦ ἀρχιερέως Χριστοῦ προσφορά τελεία τῷ Θεῷ καί Πατρί προσενεχθέντων καί δυνάμει Πνεύματος Ἁγίου μεταποιηθέντων καί ἀλλαγέντων καί εἰς Χριστόν, τόν δι᾿ ἡμᾶς ἀποθανόντα καί ἐν δόξῃ ἀναστάντα Θεότητος, μεταμορφωθέντων· τῶν ἐν ταπεινώσει τελείᾳ νυκτός καί ἡμέρας μετανοούντων καί πενθούντων καί μετά δακρύων οὐχ ὑπερ ἑαυτῶν μόνων δεομένων, ἀλλά καί (366) ὑπέρ τῆς ἐμπιστευθείσης αὐτοῖς ποίμνης καί ὑπέρ πασῶν τῶν ἐν τῷ κόσμῳ ἁγίων ἐκκλησιῶν τοῦ Θεοῦ· οὐ μόνον δέ, ἀλλά καί τῶν σφοδρῶς κλαιόντων ὑπέρ ἀλλοτρίων ἁμαρτημάτων ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, τῶν μηδέν πλέον τῆς ἀναγκαίας τροφῆς καταχρωμένων, μηδέ ἐν μηδενί θεραπείαν ἤ ἀπόλαυσιν ἐπιτηδευόντων τοῦ σώματος ἀλλά, καθώς γέγραπται, "πνεύματι περιπατούντων καί ἐπιθυμίαν μή ἐπιτελούντων σαρκός"· ἔτι δέ τῶν μήτε πτωχόν μήτε πλούσιον μήτε ἄρχοντα μήτε ἀρχόμενον μήτε αὐτόν ἐκεῖνον τόν τό διάδημα περικείμενον ἕνεκα τοῦ δικαίου καί τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ προτιμωμένων, τῶν μή προφάσει ἐλέους ἤ δώρων δόσεως ἕνεκα ἤ φόβου ἤ ἀγάπης ἤ τινος ἑτέρου ὁρωμένου ἤ ἀοράτου πράγματος καταμαλακιζομένων καί παραβλεπόντων ἤ παραβαινόντων τήν ἐντολήν τοῦ ἐπί πάντων Θεοῦ.
Τῶν τοιούτων ἐστί τό δεσμεῖν καί λύειν καί ἱερουργεῖν καί διδάσκειν, οὐχί δέ τῶν ἐξ ἀνθρώπων τήν ψῆφον καί τήν χειροτονίαν μόνον λαμβανόντων· "οὐ γάρ ἀφ᾿ ἑαυτοῦ, φησί, τις τήν τιμήν λαμβάνει, ἀλλ᾿ ὁ ὑπό τοῦ Κυρίου καλούμενος". Οὐκ εἶπεν· ὁ ἐξ ἀνθρώπων τήν ψῆφον δεχόμενος, ἀλλ᾿ ὁ ἐκ Θεοῦ εἰς τοῦτο προορισθείς καί προχειρισθείς. Οἱ γάρ ἐξ ἀνθρώπων καί δι᾿ ἀνθρώπων
κλέπται εἰσί καί λησταί,

καθώς εἶπεν ὁ Κύριος· "Ἐγώ εἰμι ἡ θύρα. Πάντες ὅσοι ἦλθον καί ἔρχονται οὐ δι᾿ ἐμοῦ, ἀλλά ἀλλαχόθεν ἐπιβαίνοντες, κλέπται εἰσί καί λησταί".
(367) Μή οὖν πλανᾶσθε, ἀαδελφοί, ὁ ἐν σκότει διάγων ἔξω τῆς θύρας ἐστίν, ὁ δέ δοκῶν εἰσελθεῖν καί οὐ διά τοῦ φωτός εἰσελθών, ἔξω καί αὐτός τῆς μάνδρας ἐστίν. Εἰ γάρ φῶς τοῦ κόσμου καί θύρα ὁ Χριστός, φωτοειδής πάντως θύρα ἐστί καί οὐχί θύρα μόνον ἁπλῶς, καί ὁ ἐν ταύτῃ γεγονώς ἐν τῷ τοῦ κόσμου φωτί γέγονε. Φῶς δέ τοῦ κόσμου ἐστίν οὐχ ὡς αἰσθητῶς ὁρώμενος, ἀλλ᾿ ὡς νοερῶς θεωρούμενος. Ὁ γάρ αἰσθητός ἥλιος μόνον φωτίζει τά σωματικά ὄμματα οὐκ ἀνθρώπων ἀλλά καί ἀλόγων ζῴων, τετραπόδων ἅμα καί πετεινῶν· ὁ δέ νοητός ἥλιος, ὁ ἐν τῷ κόσμῳ ἐπιφανείς, ψυχάς λογικάς μόνον. Ἀλλ᾿ οὐδέ ταύτας ἀκρίτως πάσας καί ἀναξίως φωτίζειν οἶδεν· οὐ γάρ ἄψυχος ἤ, μᾶλλον εἰπεῖν, οὐκ ἄζωός ἐστιν, ὥσπερ οὐδέ δοῦλος ἤ κτίσμα εἰς ὑπηρεσίαν ἄλλων ταχθείς, καθά δή ὁ αἰσθητός οὗτος ἥλιος ἀνατέλλων ἐπί δικαίους καί ἀδίκους καί ἐπί πονηρούς ἅμα καί ἀγαθούς. Ἀλλ᾿ εἰ καί φῶς καλεῖται καί ἥλιος ὀνομάζεται, ἀλλά καί ὑπέρ φῶς ἅπαν καί ὑπέρ ἥλιον, ὡς φωτός καί ἡλίου ποιητής καί Δεσπότης, ὑπάρχει ζωή καί ζωοποιός, ἀλήθεια, δικαιοσύνη ἁγιασμός, ἁπλοῦς, ἀσύνθετος, ἀγαθός καί πᾶν ἀγαθόν καί ὑπέρ πᾶν ἀγαθόν. Ὡς οὖν ἀλήθεια καί ὤν καί καλούμενος, τοῖς ἀληθῶς ἐπιστρέφουσιν ἀλήθεια γίνεται· ὡς δέ δικαιοσύνη ὑπάρχων, τοῖς πᾶσαν ἀδικίαν μισήσασι δικαιοσύνη ἐστίν· ὡς ἁγιασμός , τοῖς ἐκπλυθεῖσι καί καθαρθεῖσι διά δακρύων· ὡς ἁπλοῦς, τοῖς μηδεμίαν πονηρίαν ἤ κακίαν ἔνδοθεν ἐπιφέρουσιν· ὡς ἀσύνθετος, (368) τοῖς μηδεμίαν διπλόην ἤ διψυχίαν ἤ δυσπιστίαν ψυχῆς ἔχουσιν· ὡς ἀγαθός, τοῖς τῆς μετανοίας πνευματικοῖς ἔργοις σωματικάς τινας ἤ βιωτικάς μερίμνας καί φροντίδας μή συνεπαγομένοις καί τούτοις ἀναμιγνύουσι καί ἀναφύρουσιν αὐτάς, ἀλλά γυμνοῖς τῇ γνώμῃ καί τῇ τῆς ψυχῆς προθέσει ἐν ἀκακίᾳ προσερχομένοις αὐτῷ, ὧν καί ἀποδεχόμενος τό ἀπερίεργον παντός ἀγαθοῦ συντόμως τούτους ἐμπλίπλησι καί τῶν ὑπέρ νοῦν καί ὑπέρ ἔννοιαν ἀγαθῶν κοινωνούς εὐθύς τῷ ἀποκαλυφθῆναι καί φανῆναι ἀποκαθίστησι.


να γιατί μισούν τον Μέγα Θεολόγο. Χαλάει τη στρωμένη δουλειά, αναιρεί την απροϋπόθετη εξουσία του ενδοκοσμικού ηγεμονικού ιερατείου

Αγία Αλυπία, η δια Χριστόν σαλή του Κιέβου, προείδε την πυρηνική καταστροφή του Τσερνομπίλ και το “πνευματικό Τσερνομπίλ” της Ουκρανίας

Αγία Αλυπία του Κιέβου (Avdeyeva,1910– 1988) 
η δια Χριστόν σαλή

Εκοιμήθη στις 30 Οκτωβρίου 1988

Η μάτουσκα Αλυπία οκτώ χρονών έμεινε ορφανή, φιλοξενήθηκε για λίγο στη θεία της και μετά από τις σπουδές στο σχολείο πήρε το σταυρό της και ακολούθησε τον Χριστό, με σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή. Ζούσε με ό,τι της έστελνε ο Θεός, και ήταν φορές που περνούσε τη νύχτα στην ύπαιθρο.
Οι σκληρές δοκιμασίες δεν σκλήρυναν την συμπονετική καρδιά της, αλλά την έκαναν ακόμα πιο φιλεύσπλαχνη. 
Η απέραντη ανθρώπινη θλίψη ώθησε το κορίτσι να προσεύχεται συνεχώς για τους πονεμένους και βασανισμένους. Η περιπλάνηση της ζωή της την είχε διδάξει να είναι ευγνώμων στον Θεό και στους ανθρώπους για το παραμικρό καλό: για την μέρα που πέρασε, για μια ήσυχη νύχτα, για μια γουλιά νερό, για τα ψίχουλα από το γεύμα κάποιου, για έναν καλό λόγο και μια φιλική συμπεριφορά. Το δώρο της ευγνώμονος αγάπης, η Σταρίτσα το είχε σε όλη της τη ζωή.
Κατά τη διάρκεια των θλίψεών της το Άγιο Πνεύμα της ενίσχυε την πίστη και την αφοσίωσή της στο θέλημα του Θεού, που υπάκουα δέχθηκε από το χέρι Του. Η μητέρα δεν ζήτησε ποτέ βοήθεια και προστασία από τους ανθρώπους, ζήτησε βοήθεια και προστασία μόνο από τον Θεό. Η πίστη και η εμπιστοσύνη της ήταν τόσο ισχυρή ώστε μόνο να άκουγες, με τι παιδική απλότητα έλεγε το Θεό, «Πατέρα!» Και εισακούονταν αμέσως οι προσευχές της, πάνω απ ‘όλα γι’ αυτήν ο Πατέρας ήταν – ο πιο στενός οικείος, ο πιο αγαπημένος, ο προστάτης της.

Η Σταρίτσα γνώριζε πάντα πόσοι άνθρωποι και με ποιες ανάγκες έρχονταν και για όλους προετοίμαζε ένα γεύμα. Πολλοί κατά τη διάρκεια του γεύματος λάμβαναν θεραπεία από τις ασθένειές τους. Επίσης, θεράπευε τους αρρώστους και με μια δική της αλοιφή, η οποία ήταν τόσο θαυματουργή που όλοι πίστευαν ότι η θεραπευτική δύναμη της δεν ήταν στην ίδια την αλοιφή, αλλά στις άγιες προσευχές της. Κατά κανόνα, οι επισκέπτες έφευγαν χαρούμενοι και … θεραπευμένοι, αν και δεν μπορούσαν να το καταλάβουν αμέσως. Η μάτουσκα έλεγε ένα λόγο σε όλους και αυτός γινόταν κατανοητός μόνο από τον άνθρωπο στον οποίο απευθυνόταν αυτός.

Στη μητέρα Αλυπία έρχονταν όχι μόνο πιστοί, αλλά και αθεϊστές και κομμουνιστές με  δύσκολα προβλήματα και σοβαρές ασθένειες. Κι όλους τους βοηθούσε με την αγάπη και την προσευχή της, στρέφοντάς τους προς τον Χριστό. Μόνο ο Θεός ξέρει πόσους ανθρώπους έσωσε από την καταστροφή και την απόγνωση, πόσους θεράπευσε, πόσες οικογένειες έσωσε από την διάλυση.

Τον Απρίλιο του 1988, λέει η συνοδός-φίλη της Μαρία, κρατούσα το Ημερολόγιο της Εκκλησίας και η Μητέρα ρωτάει: “Κοίτα τι μέρα είναι στις 30 Οκτωβρίου.” Κοίταξα και είπα: “Κυριακή”. Επανέλαβε: “Κυριακή”. Μετά το θάνατό της, συνειδητοποιήσαμε ότι τον Απρίλιο η μητέρα μας γνωστοποίησε την ημέρα του θανάτου της που από έξι μήνες πριν αυτήν ήδη γνώριζε. Και μια άλλη φορά είπε:
«Θα φύγω όταν αρχίσουν οι παγετοί και πέσει το πρώτο χιόνι ».
Το βράδυ του Σαββάτου, στις 16/29 Οκτωβρίου, ήταν πολύ άρρωστη. Την επόμενη μέρα, στις 17/30 Οκτωβρίου 1988, έπεσε το πρώτο χιόνι και άρχισε ο πρώτος παγετός. Όλοι προσευχόταν. Η μητέρα τους ευλόγησε όλους, εκτός από μία γυναίκα, να πάνε στην έρημο Κιτάγιεβο, και να προσευχηθούν γι ‘αυτήν στους τάφους της Μοναχής Δοσιθέας και του οσίου Θεοφίλου του δια Χριστόν σαλού.
Στη κοίμησή της, ήταν φωτεινή, σαν να κοιμόταν. Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο και ιλαρό. Η κηδεία της έγινε την 1η Νοεμβρίου στην Εκκλησία της Ανάληψης της Μονής Φλωρόβσκι, όπου συγκεντρώθηκαν πολλοί άνθρωποι. Η θλίψη που ένοιωσαν όσοι την αγαπούσαν διαλύθηκε από μια ήσυχη χαρά, γεμάτη πίστη και ελπίδα. Όλοι ένιωθαν ότι αυτό ήταν θρίαμβος της πίστης μας, δεν ήταν θάνατος, αλλά μια νίκη πάνω του.

***

Έλεγε ο πατήρ Μεθόδιος Demeevskoy Finkevich για τη μάτουσκα Αλυπία:
– Ήταν μια ενσάρκωση της καλοσύνης και της ευγένειας. Προσεύχομαι σε αυτήν ακόμη και για μικρά πράγματα.
Μεταξύ των πνευματικών της  παιδιών ήταν  ο πρώην επίσκοπος της Tulchin και Bratslav Ιππόλυτος (Khil’ko), όπου του προείπε ότι θα γίνει επίσκοπος.
Κατά τα χρόνια του πολέμου με το Αφγανιστάν, όσοι στρατιώτες ζήτησαν τις προσευχές της δεν στάλθηκαν στο Αφγανιστάν και έτσι απέφυγαν τον θάνατο.
Τις αποκαλύφθηκε ότι στις 26 Απριλίου 1986 θα γίνει ατύχημα στον πυρηνικό σταθμό του Τσερνομπίλ. Και η μητέρα Αλυπία προειδοποίησε τους ανθρώπους πολύ πριν από την τραγωδία ότι η γη θα καεί, ότι θα «δηλητηριαστούν» η γη και το νερό.
“Κάτω από το έδαφος καίγεται η γη, Σβήστε τη φωτιά!” Έλεγε η ευλογημένη. “Μην αφήνετε το φυσικό αέριο!” Κύριε! Τι θα συμβεί τη Μεγάλη Εβδομάδα!
Αλλά κανείς δεν την καταλάβαινε. Πάνω από μισό χρόνο, η ευλογημένη γυναίκα παρέμεινε σε έντονη προσευχή για τη σωτηρία της γης και των ανθρώπων από μια τρομερή καταστροφή. Μια ημέρα πριν από το ατύχημα, η μητέρα μας περπατούσε στους δρόμους και φώναζε:
– Κύριε! Λυπήσου τα μωρά, μη καταστρέψεις τους ανθρώπους!
Οι άνθρωποι που ήρθαν σ ‘αυτήν εκείνη την ημέρα, τους συμβούλευε:” Κλείστε τις πόρτες και τα παράθυρα καλά, θα υπάρξει πολύ αέριο. “
Ο Κύριος αποκάλυψε στην γερόντισσα τον πνευματικό λόγο της τραγωδίας του Τσερνομπίλ, αλλά δεν μπορούσε να αποτρέψει εντελώς την οργή του Θεού από τους ανθρώπους που την προκάλεσαν. Από το βάθος της καρδιάς της προσευχόταν ο Κύριος να αποδυναμώσει τις συνέπειες της τραγωδίας, αλλά όλα αυτά έπρεπε να γίνουν.
Όταν συνέβη το ατύχημα και άρχισε ο πανικός, ειδικά στο Κίεβο και στις πόλεις και τα χωριά κοντά στη ζώνη των 30 χιλιομέτρων, η μητέρα Αλυπία δεν έφυγε από το σπίτι, είπε: «Ζω με τους πόνους των άλλων». Αυτή, ως στοργική μητέρα, προέτρεψε όλους να ηρεμήσουν, να στραφούν στον Θεό και να στηριχθούν στη βοήθεια και το έλεός Του. Η μακαρία κάλεσε τους ανθρώπους να στραφούν στον Εσταυρωμένο Ιησού Χριστό και να θυμούνται τη δύναμη του Σταυρού Του, που νίκησε τον θάνατο και να έχουν εμπιστοσύνη στον Κύριο.
Την ρώτησαν: Να φύγουμε;
Είπε: όχι. Όταν ρωτήθηκε τι να κάνουν με τα τρόφιμα, είπε: “Πλύντε τα, προσευχηθείτε λέγοντας το ”Πάτερ ημών” και το ”Θεοτόκε Παρθένε “, σταυρώστε τα και φάτε και θα είναι καθαρά” …
Η μητέρα ευλόγησε να καλύψουν τα σπίτια κάνοντας το σημείο του Σταυρού και να συνεχίσουν να ζουν μέσα, να σταυρώνουν το φαγητό και να το τρώνε χωρίς φόβο.
– Πώς να πιούμε ραδιενεργό γάλα; Την ρώτησαν με φόβο.
– Να το σταυρώνετε – απάντησε η μητέρα μας – και δεν θα έχει ακτινοβολία.
Σε αυτές τις φοβερές ημέρες, η μάτουσκα στήριζε πολλούς και τους συγκρατούσε από τον πανικό και την απελπισία και τους οδηγούσε στο Θεό.

***

Η μητέρα Αλυπία προειδοποίησε τα πνευματικά παιδιά της και για μια άλλη καταστροφή, ένα “πνευματικό Τσερνομπίλ”: τη μελλοντική  διαίρεση του ”Φιλαρέτου” στην Ουκρανία. Προέβλεψε ότι θα πάρει τους ναούς, θα υπάρξει διάσπαση κι έπειθε τους επισκέπτες της ότι έπρεπε να ανήκουν μόνο στην κανονική Ορθόδοξη Εκκλησία. 

Ο Αλεξέι Α. θυμάται: “Όταν είδε τη φωτογραφία του Φιλαρέτου, είπε: ” Δεν είναι δικός μας “. Αρχίσαμε να τις εξηγούμε ότι αυτός είναι ο Μητροπολίτης μας, νομίζοντας ότι δεν τον ξέρει, αλλά και πάλι η ίδια σταθερά επαναλάμβανε: «Δεν είναι δικός μας.» Τότε δεν καταλαβαίναμε την έννοια των λέξεών της, και τώρα μας εκπλήσσουν, πόσα χρόνια πριν η μητέρα είχε προβλέψει τα πάντα ».
Ο Ν.Τ. θυμάται: «Είμασταν στη μάτουσκα, και μιλάγαμε. Η σόμπα έκαιγε, κάποιος της έδειξε ένα περιοδικό στο οποίο υπήρχε μια μεγάλη φωτογραφία του Mητρ. Φιλαρέτου Denisenko. Η μητέρα άρπαξε το περιοδικό με τα δύο της δάχτυλα και φώναξε: “Ου, ου, ου, πόση θλίψη θα φέρει στους ανθρώπους, πόσο κακό θα κάνει. Λύκος με ένδυμα προβάτου! Στη σόμπα, στη σόμπα! “. Άρπαξε το περιοδικό και το έριξε στη σόμπα. Όταν συνήλθε από την σύγχυση, κάθισε σιωπηλά, και άκουγε τη σόμπα, που καίγονταν το περιοδικό. Είπα στη μητέρα: “Και τι θα συμβεί;” Η μητέρα χαμογέλασε με το μεγάλο παιδικό χαμόγελο της και είπε: “Ο Βλαντιμίρ θα είναι, ο Βλαντιμίρ!”. Και όταν υπήρξε διάσπαση στην εκκλησία μας, εμείς χωρίς καμία αμφιβολία και δισταγμό ακολουθήσαμε αυτή που η μητέρα μας έδειξε ενάμιση χρόνο πριν τον θάνατό της και σχεδόν πέντε χρόνια πριν από τα γεγονότα ».
Προείδε τον πόλεμο στην Τσετσενία και την οικονομική κρίση του 2008. «Θα υπάρξει πόλεμος στον Καύκασο, στον οποίο οι άνθρωποι θα υποφέρουν για την ορθόδοξη πίστη ».
Προέβλεψε όλα τα επόμενα δεινά και αισθάνθηκε την τρομερή ανάσα του  επερχόμενου Τρίτου παγκοσμίου πολέμου. «Αυτός δεν θα είναι πόλεμος, αλλά  εκτέλεση λαών για τη σάπια κατάστασή τους. Τα νεκρά σώματα θα είναι σαν βουνά, και κανείς δεν θα τα παίρνει για να τα θάψει. Οι άνθρωποι θα τρέχουν από τόπο σε τόπο. Θα υπάρχουν πολλοί μάρτυρες που θα μαρτυρήσουν για την Ορθόδοξη πίστη. Ο πόλεμος θα ξεκινήσει του Πέτρου και Παύλου – στις 12/29 Ιουλίου, την ημέρα των πρώτων Μεγάλων Αποστόλων ».
«Το μέλλον του κόσμου κρύβεται από τους ανθρώπους. Ποιος γνωρίζει τις οδούς και τους τρόπους του Κυρίου; Είναι ο Ένας – ο Δημιουργός όλων των δημιουργηματων, μπορεί να αλλάξει τα πάντα σε μια στιγμή».
«Μας είπε για ολόκληρη την καταστροφή του κόσμου», θυμάται ο LA. Cherednichenko, «μας μίλησε για περίπου μια ώρα, ακούγαμε προσεκτικά, αλλά όλα διέφυγαν από τη μνήμη μας, παρέμειναν μόνο δύο ή τρεις φράσεις, ως οδηγός στο σκοτάδι».
 

Κάθε ανθρώπινη δυστυχία και θλίψη προκαλούσε πάντα μεγάλη συμπόνια στην ψυχή της γερόντισσας. Η επιθυμία της να τους βοηθήσει όλους εκφράστηκε όχι μόνο με εντατικές προσευχές, αλλά και με το να υποβάλει το γεροντικό, ταλαιπωρημένο σώμα της σε στερήσεις. Έτσι, κατά τη διάρκεια μιας ξηρασίας, όχι μόνο δεν έτρωγε φαγητό, αλλά δεν έπινε και νερό, ακόμη και στον καύσωνα.
Το καλοκαίρι του 1986, η ευλογημένη, ικετεύοντας τον Κύριο να βρέξει, δεν έτρωγε ούτε έπινε για δύο εβδομάδες. Και όταν έριξε μια δυνατή νεροποντή, η μητέρα Αλυπία με μεγάλη χαρά πήγαινε γύρω από το σπίτι, σηκώνοντας τα χέρια της προς τον ουρανό.
– Δόξα τω Θεώ! Βροχή! Φώναζε δυνατά.
– Δόξα τω Θεώ! Βροχή! Η συγκομιδή! Η συγκομιδή! Η συγκομιδή!
Ακόμα η μητέρα ενίσχυε τον αγώνα της και στις περιπτώσεις που τα πνευματικά της παιδιά προσέβαλλαν τον Θεό με την ανυπακοή τους.
Σχετικά με την αγιότητα του Τσάρου Νικολάου Β’ είπε: «Είναι άγιος. Τον είδα. ”
Τα τελευταία εννέα χρόνια της ζωής της, έζησε στο Γκοζοσεέβο. Εδώ αποκαλύφθηκαν πλήρως τα μεγάλα πνευματικά της χαρίσματα . Το δώρο της προόρασης και διόρασης, που της χάρισε ο Κύριος, να διαβάζει τις καρδιές των ανθρώπων που έρχονταν σε αυτήν, σαν ανοιχτό βιβλίο, της ίασης αλλά πάνω απ ‘όλα – το δώρο της αγάπης. Κατανοούσε τη γλώσσα των ζώων και των πουλιών. Η Ματουσκα βοήθησε πολύ με τις προσευχές της σε δικαστικές υποθέσεις. Προειδοποιούσε τους ανθρώπους για κινδύνους, βοηθούσε να αποφευχθούν προβλήματα και πειρασμοί ή προστάτευε από επικείμενη καταστροφή. Έτσι, μια μέρα προσευχόταν όλη τη νύχτα στα γόνατα να σωθεί μια κοπέλα που βρισκόταν στα χέρια ενός σαδιστή σε μια άγνωστη πόλη, παρακαλούσε τον Κύριο να σώσει τη ζωή του κοριτσιού. Μία από τις πνευματικές κόρες της μητέρας έγινε μάρτυρας αυτού του αγώνα για την σωτηρια αυτης της ψυχής. Αλλά μόνο μετά από καιρό έμαθε για ποια είχε παρακαλέσει στον Κύριο έτσι.
Ήταν και είναι μια ανεξάντλητη πηγή θαυμάτων.
Η αγία Μητέρα Αλυπία του Κιέβου, η δια Χριστόν σαλή
πηγή 

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

Η Ευρώπη πολλά θα μάθει και θα πάθει από την ισλαμική Τουρκία

Θαρρούν, άραγε, οι Ευρωπαίοι αλλά και κάποιοι ημέτεροι πολιτικοί ότι με «αποδοκιμασίες», «καταδίκες» και «κυρώσεις» θα εμποδίσουν τον Ταγίπ Ερντογάν να αναπτύξει τις νεο-οθωμανικές πολιτικές της Τουρκίας στην Εγγύς Ανατολή, στην Ανατολική Μεσόγειο, στη Βόρ. Αφρική, στα Βαλκάνια; Έχουν αντιληφθεί ότι ο ισλαμιστής Ερντογάν είναι ένας δικτάτορας που διψάει για «κατακτήσεις» στη Συρία, στις θάλασσες και στα ανατολικά νησιά στο Αιγαίο και στην Κύπρο, και ότι οργανώνει αυτόνομες «τουρκικές» κοινότητες μέσα στις κοινωνίες των ευρωπαϊκών χωρών;

Σε ποια Ελλάδα ευχηθήκαμε χτες;

Η Ελλάδα στην οποία εύχονται οι γεμάτοι εθνικό ενθουσιασμό συμπολίτες δεν έχει καμία απολύτως σχέση με το Έπος του ’40

Βαρέθηκα χτες να διαβάζω «Χρόνια Πολλά Ελλάδα», «Να ζήσει η Ελλάδα» και άλλα τέτοια εθνικοευχετήρια στο τουίτερ και το face το book. Δεν έχω πρόβλημα με τους νεωτερισμούς και έτσι τα χρονια τα πολλά, παρότι είναι μια συνήθεια που δεν τη θυμάμαι παλιότερα, δεν με ενοχλούν σώνει και καλά. Καταλαβαίνω πως ο παλλαϊκός ξεσηκωμός για το ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και η αντιμνημονιακή αντίσταση όσο νa ’ναι τόνωσαν το φρόνημα του ελληνικού λαού κι αυτό φαίνεται. Αλλά κάπως απόρω, γιατί δεν είμαι σίγουρος πού απευθύνονται αυτές οι ευχές. Απορώ γιατί δεν είμαι σίγουρος τι ακριβώς σημαίνουν αυτά τα «ζήτω» και τα «χρόνια πολλά».

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ -ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΘΗΝΩΝ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΙΡΗΝΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΚΙΕΒΟΥ ΕΠΙΦΑΝΙΟΥ

Έφθασε στο Κίεβο κατ' αυτάς η από 21ης Οκτωβρίου 2019 απάντηση του Μακ. Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερωνύμου Β΄στην Ειρηνική Επιστολή του Μακ. Μητροπολίτου Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ.κ. Επιφανίου, διά της οποίας αναγνωρίζεται από πλευράς Ελλαδικής Εκκλησίας η Αυτοκεφαλία της νεοπαγούς Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. 

Ακολουθεί το κείμενο της Επιστολής.

Ἀριθ. Πρωτ. 4751

Μακαριώτατε Μητροπολῖτα Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας, ἐν Χριστῷ τῷ Θεῷ λίαν ἀγαπητέ καί περιπόθητε ἀδελφέ καί συλλειτουργέ τῆς ἡμῶν Μετριότητος, κύριε Ἐπιφάνιε, τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα ἐν Κυρίῳ κατασπαζόμενοι ὑπερήδιστα προσαγορεύομεν.

Ἀσμένως ἐδεξάμεθα τήν ὑπ’ ἀριθ. 1119 καί ἀπό 24^ης Δεκεμβρίου 2018 Πατριαρχικήν Ἐπιστολήν, δι’ ἧς πληροφορούμεθα περί τῆς πρωτοβούλου ἐνεργείας τῆς Πρωτοθρόνου καί Πρωτευθύνου Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως, ἥτις, ἐπιβλέψασα εὐμενῶς πρός Ὑμᾶς, τήν περί Ὑμᾶς Ἱεραρχίαν, τόν ἱερόν κλῆρο καί τόν πιστόν τοῦ Κυρίου λαόν, ἐπανέφερε τά διεστῶτα εἰς τήν μίαν Ποίμνην τοῦ Ἀρχιποίμενος Κυρίου καί Σωτῆρος ἡμῶν, ὡς καί περί τῆς Συνοδικῇ Διαγνώμῃ τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἀνακηρύξεως τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας ὡς Αὐτοκεφάλου καί Αὐτοδιοικήτου, τιμηθείσης ταῖς τῶν λοιπῶν Αὐτοκεφάλων Ἐκκλησιῶν εὐθύναις καί δικαιώμασιν.

Ἐν ταὐτῷ δέ μετά χαρᾶς πολλῆς κομισάμενοι τά ἀπό 17^ης Δεκεμβρίου π.ἔ. Ὑμέτερα Εἰρηνικά Γράμματα, δι’ ὧν ἀνακοινοῦται ἡμῖν ἡ κανονική ἐκλογή Ὑμῶν ὡς Μητροπολίτου Κιέβου καί πάσης Οὐκρανίας, διά τοῦ μετά χεῖρας Γράμματος ἀπευθύνομεν πρός τήν Ὑμετέραν Μακαριότητα τάς θερμάς συγχαρητηρίους εὐχάς ἡμῶν προσωπικῶς, τῆς Σεπτῆς Ἱεραρχίας, τοῦ εὐλαβοῦς Κλήρου καί τοῦ φιλοχρίστου Λαοῦ τῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εὐχόμενοι τόν φωτισμόν καί τήν ἐνίσχυσιν τοῦ ἐν Τριάδι Θεοῦ εἰς τήν ἐκτέλεσιν τῶν νέων καί εὐθυνοφόρων καθηκόντων Ὑμῶν, ὡς Προκαθημένου τῆς ἐν Οὐκρανίᾳ Ἐκκλησίας.

Αἱ Ἁγιώταται κατά τόπους Ἐκκλησίαι, Μακαριώτατε ἀδελφέ, μετέχουσιν ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ τοῦ κοινοῦ Ποτηρίου τῆς ζωῆς διά τῆς ἐν τῇ πίστει ἑνότητος, ἐν τῇ τηρήσει τῶν αὐτῶν θεοπνεύστων Δογμάτων, τοῦ αὐτοῦ τῆς Πίστεως Συμβόλου καί τῶν αὐτῶν ἐκκλησιαστικῶν Κανόνων, τῶν ὑπό τῶν Ἁγίων Οἰκουμενικῶν καί Μεγάλων τῆς Ἑῴας Συνόδων ὁρισθέντων, συναποτελοῦσαι τά μέλη τῆς Μιᾶς, Ἁγίας, Καθολικῆς καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας. Ὅθεν, χαίροντες καί ἡμεῖς ἐπί τῷ ἀγαθῷ μηνύματι τῆς κατευοδώσεως τῶν κοινῶν πόθων καί ἐνεργειῶν πρός διάλυσιν τοῦ μεσοτοίχου μεταξύ Ὑμῶν τε καί ἡμῶν, ὁμοδόξων καθ’ ὅλα ἀδελφῶν, τοῦ θλῖψιν καί σκάνδαλον μέγα προξενοῦντος ἐπί ζημίᾳ μεγίστῃ τῆς ὅλης Ἐκκλησίας καί τῆς κοινῆς ἐν τῷ συγχρόνῳ κόσμῳ μαρτυρίας τῆς Ὀρθοδοξίας, ἕως ἄρτι ἑστηκότος, τῷ Ἐπαναγαγόντι ἡμᾶς εἰς τήν προτέραν κοινωνίαν, Ἄρχοντι καί Σωτῆρι ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστῷ, ἀναπέμπομεν ὁλόθυμον τήν δοξολογίαν καί τόν αἶνον ἀπό τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἁγιωτάτης καί Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἀποδίδοντες τῇ Ὑμετέρᾳ Μακαριότητι τόν ἀσπασμόν τῆς ἀδελφικῆς ἀγάπης καί τείνοντες τήν χεῖρα τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινωνίας.

Ἐπί δέ τούτοις, εὐχόμενοι ὅπως ὁ Κύριος, ἡ εἰρήνη ἡμῶν, «ὁ ποιήσας τά ἀμφότερα ἕν καί τό μεσότοιχον τοῦ φραγμοῦ λύσας» (Ἐφεσ. β΄ 14), «δῴη ἡμῖν τό αὐτό φρονεῖν ἐν ἀλλήλοις» (Ρωμ. ιε΄ 5) πάντοτε καί χαρίζῃ τήν νέαν Πρωθιεραρχικήν διακονίαν Ὑμῶν πολυχρόνιον, πολύκαρπον καί καλλίκαρπον, ἐπ’ ἀγαθῷ τῆς ἀδελφῆς Ἁγιωτάτης Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί πρός τελείαν ἐκ τοῦ σφοδρῶς τήν ἑνότητα αὐτῆς κλυδωνίσαντος σάλου ἀπαλλαγήν καί ἀποκατάστασιν πλήρους ἐν αὐτῇ εἰρήνης, γαλήνης καί εὐσταθείας, πρός δόξαν Θεοῦ καί τῆς ἀνά τήν οἰκουμένην Ὀρθοδοξίας, κατασπαζόμεθα τήν Ὑμετέραν ἀδελφοπόθητον Μακαριότητα φιλήματι ἁγίῳ καί διατελοῦμεν

ἀγαπητός ἐν Χριστῷ ἀδελφός

† Ὁ Ἀθηνῶν Ἱερώνυμος Β΄, Πρόεδρος

fanarion

ΜΕ ΚΟΜΜΕΝΗ ΤΗΝ ΑΝΑΣΑ

HANS URS VON BALTHASAR--ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ (THEO-LOGIK) (43)

Συνέχεια από Δευτέρα, 22 Ιουλίου 2019

                                                 HANS URS VON BALTHASAR

                                                  ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ  (THEOLOGIK)

                                                               Τρίτος Τόμος

                          ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΕΙΑΣ  (DER GEIST DER WAHRHEIT)

(Οι δύο προηγούμενοι τόμοι: 1) Αλήθεια τού κόσμου (Wahrheit der Welt), 2) Αλήθεια τού Θεού (Wahrheit Gottes) )

                                                   Johannes Verlag, 1987

                                                 4. ΓΙΑ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ

                    ΙV. O ΡΟΛΟΣ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΕΡΓΟ ΤΗΣ ΣΩΤΗΡΙΑΣ

                  2. ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

                                              α) Δώρο – Χάρισμα

Είμαστε καλά ή τόχουμε χαμένο;

Σ’ αυτήν την παρατήρηση (( του Αυγουστίνου – βλ. τέλος προηγούμενης ανάρτησης )) θεμελιώνονται δύο ‘απόψεις’, που εξελίχθηκαν αργότερα διαφορετικά η μια απ’ την άλλη: η πρώτη ‘πιστεύει’, ότι η ‘δικαιολόγηση’ και ο αγιασμός τού αμαρτωλού που επιτελεί το Πνεύμα, αποτελούν μια δυναμική διαδικασία (και όχι ένα ξαφνικό ή διαλεκτικό συμβάν, όπως το αποτίμησαν προπαντός οι Μεταρρυθμιστές), έτσι ώστε να διακρίνεται πολύ σωστά μια βοηθητική Χάρη, που εισάγει και συνοδεύει την όλη διαδικασία (gratia actualis praeveniens και sanctificans), από τον σκοπό που επιτυγχάνεται (gratia gratum faciens, sanctificans), o οποίος σκοπός δεν μπορεί βέβαια να συνιστά μια κατάσταση ησυχίας (όπως θα μπορούσε να υπονοηθή λανθασμένα με την έκφραση gratia habitualis), αλλά προϋποθέτει, ιδίως όταν είμαστε ακόμα ‘προσκυνητές’ σ’ αυτήν τη γη, μια συνεχή «οδοιπορία» (Φιλ. 3, 12), έτσι ώστε η Χάρη που συνοδεύει την όλη διαδικασία να παραμένη πάντοτε και περαιτέρω ενεργητική (gratia cooperans) (( Γράφει ο απόστολος Παύλος στην προς Φιλιππησίους επιστολή:3,7-16 «…αλλ’ άτινα ήν μοι κέρδη, ταύτα ήγημαι δια τον Χριστόν ζημίαν. αλλά μενούνγε και ηγούμαι πάντα ζημίαν είναι δια το υπερέχον τής γνώσεως Χριστού Ιησού τού Κυρίου μου, δι’ όν τα πάντα εζημιώθην, και ηγούμαι σκύβαλα είναι ίνα Χριστόν κερδήσω και ευρεθώ εν αυτώ μη έχων εμήν δικαιοσύνην την εκ νόμου, αλλά την δια πίστεως Χριστού, την εκ Θεού δικαιοσύνην επί τή πίστει, του γνώναι αυτόν και την δύναμιν της αναστάσεως αυτού και την κοινωνίαν τών παθημάτων αυτού, συμμορφούμενος τω θανάτω αυτού, εί πως καταντήσω εις την εξανάστασιν των νεκρών. ουχ ότι ήδη έλαβον ή ήδη τετελείωμαι, διώκω δε ει και καταλάβω, εφ’ ώ και κατελήφθην υπό του Χριστού Ιησού. αδελφοί, εγώ εμαυτόν ούπω λογίζομαι κατειληφέναι· έν δε, τα μεν οπίσω επιλανθανόμενος τοις δε έμπροσθεν επεκτεινόμενος κατά σκοπόν διώκω επί το βραβείον τής άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού. όσοι ούν τέλειοι, τούτο φρονούμεν· και ει τι ετέρως φρονείτε, και τούτο ο Θεός υμίν αποκαλύψει. πλην εις ό εφθάσαμεν, τω αυτώ στοιχείν κανόνι, το αυτό φρονείν» … )) . Το ότι λαμβάνουμε τη Χάρη μέσα απ’ αυτήν τη διαδικασία ή ‘λειτουργία’ το παρουσίασε με θεματική ευρύτητα η (επονομαζόμενη) Tridentinum (( Σύνοδος της λατινικής αιρέσεως, που έλαβε χώρα μεταξύ 1545 και 1563 στην ιταλική πόλη Trento, για να αντιμετωπίση κυρίως τη Μεταρρύθμιση )).

Η δεύτερη άποψη, που εμφανίζεται ήδη με τον Αυγουστίνο, μιλά για μια πραγματική έλευση της θείας δωρεάς στο πλάσμα Του· μια έλευση που σημαίνει όμως ότι διαχωρίζεται άλλη μια φορά σε δωρητή και δωρεά η ταυτότητα του παρεχομένου στην ψυχή Πνεύματος· αλλιώς θα ήταν σαν να μη μεταδίδεται η δωρεά σ’ αυτόν που τη λαμβάνει, κάτι που δεν το αναλογίστηκε ο Πέτρος Λομβάρδος ταυτίζοντας την ανθρώπινη πράξη αγάπης με το Άγιο Πνεύμα. Η άμεση (ωστόσο) αντίδραση απέναντι σ’ αυτό το ‘βραχυκύκλωμα’, που αποτύγχανε ακριβώς σ’ αυτό που ήθελε να αποδείξη, ότι ενυπάρχει δηλ. το Πνεύμα στο ανθρώπινο πνεύμα, απέφερε την ελάχιστα επιτυχημένη διάκριση μιας gratia increata – άκτιστη χάρη (που είναι το Άγιο Πνεύμα) από μιαν gratia creata – κτιστή χάρη (που είναι η επενέργειά Του στον άνθρωπο), που ‘αμηχανεί’, εκφράζοντας την επενέργεια της θεϊκής παρουσίας στην ψυχή με κατηγορίες τής Δημιουργίας. Γι’ αυτό και υφίστανται αυτές οι πρώιμα σχολαστικές προσπάθειες που ήδη αναφέραμε και που φθάνουν μέχρι τον Θωμά (Ακινάτη): να παραλληλισθή «ο διαχωρισμός δωρητού και δωρεάς» με τη διάκριση που υπάρχει ανάμεσα στον ήλιο και την ακτινοβολία του, κάτι το οποίο επιχειρεί να εκφράση κατόπιν η σύγχρονη θεολογία τής χάριτος, παρακάμπτοντας μιαν causa efficiens (ποιητική αιτία) και αντικαθιστώντας την με μιαν causa (quasi-)formalis (ουσιαστικό αίτιο). H δυσκολία που δεν αναιρείται ωστόσο εδώ, είναι το ότι η διαφορά (ετερότητα) Θεού-δημιουργήματος μετασχηματίζεται, μέσα απ’ τη διαφορά (ετερότητα) Πατρός-Υιού, σε Πνεύμα και συγχέεται, χωρίς όμως και να καταστρέφεται μ’ αυτό. Μπορούμε έτσι να μιλάμε, κοιτώντας και θεωρώντας από κάτω προς τα επάνω, όπως συμβαίνει κυρίως στον άγιο Θωμά (Ακινάτη), για έναν μετασχηματισμό (μιαν αλλοίωση) ανθρωπίνων αρετών και τρόπων συμπεριφοράς (habitus – διάθεση, κατάσταση), ενώ διακρίνονται, θεωρώντας από επάνω προς τα κάτω, οι θεϊκές περισσότερο ιδιότητες στη δημιουργημένη (κτιστή) πνευματική φύση. Δεν είναι όμως δυνατόν να ‘εξαναγκάσουμε’ την ένταξη αυτών τών δύο ‘απόψεων’, που προσεγγίζουν το μυστήριο της εγκατοίκησης του Θεού στο Πλάσμα του από δύο (διαφορετικές) πλευρές, σ’ ένα συνοπτικό σύστημα. Ενώ δεν πρέπει τελικά να ξεχνάμε, ότι ο Θεός μπορεί μεν να θέτη το Πλάσμα του ως το Άλλο ενώπιόν του, χωρίς να γίνεται όμως ο ίδιος ποτέ μ’ αυτό ένας Άλλος· παραμένοντας δηλ. ως Non Aliud (Μη Άλλος). «Αυτός εστιν το Παν» (Σοφ. Σειρ. 43, 27).[ Υπάρχει ταύτιση καί σύγχιση τών κοινών ακτίστων ενεργειών τής Αγίας Τριάδος μέ τό Άγιο Πνεύμα]

Καθώς είναι ουσιαστικά Πνεύμα ο Θεός, θα έπρεπε να βασίζεται (να ‘εγκαθίσταται’) η σχέση τού ενοικούντος στο πλάσμα Του Θεού, ώστε να είναι, πέρα απ’ την ελληνική ‘ουσιαστική’ σκέψη ως «Είναι», κάτι που χαρίζεται, παραλαμβάνεται και αγαπά, να βασίζεται πέρα επίσης απ’ την αντίθεση μιας φυσικο-οντολογικής και μιας καθαρά προσωπικής έννοιας, που σημαίνει ιστορικά, πέρα απ’ τη διαμάχη ανάμεσα στους Θωμιστές (praemotio physica – φυσική προδιάθεση) και τους Μολινιστές (gratia sufficiens και efficax – χάρις παρεχόμενη και ενεργούμενη, η οποία επενεργεί βασισμένη στη συναίνεση του ανθρώπου), που δεν έλαβαν αμφότεροι υπ’ όψιν τους το Non Aliud (Μη Άλλο) τού Θεού που προαναφέραμε. Γι’ αυτό και δεν μπορούσε παρά να τελειώση δίχως αποτέλεσμα αυτή η διαμάχη.

Αν όμως ξαναθυμηθούμε, ότι ‘εντός’ τού Θεού το bonum (αγαθό) του Πνεύματος δεν προϋποθέτει μόνον αλλά και διασώζει στον εαυτό του τη διπλή αυτο-παράδοση (exinanitio – κένωση) Πατρός και Υιού, προκύπτει στην οικονομική μορφή (της Αγίας Τριάδος) το ‘ερώτημα’ ανάμεσα στον «καταλογισμό τών (προς ημάς) ωφελειών» τού Εσταυρωμένου (ή της οικονομικής κένωσης Πατρός και Υιού, αν το δούμε βαθύτερα) και την εκκεχυμένη στον άνθρωπο αγάπη τού Πνεύματος, άρα και το διαφιλονικούμενο στον όψιμο σχολαστικισμό, πέρα απ’ τη Μεταρρύθμιση και μέχρι την Tridentinum (βλ. πιο πάνω) ερώτημα της «διπλής δικαιοσύνης»: της imputatio meriti Christi (υπολογισμού τής αξίας τού Χριστού) και της inhabitatio Spiritus (ενοίκησης του Πνεύματος) (Seripando – Girolamo Seripando, 1493-1563). Δεν μπορεί όμως να λυθή ούτε κι εδώ με έναν διχασμό (διχοτόμηση) το μυστήριο: η προκρινόμενη απ’ τον Θωμά (Ακινάτη), και παραδεδομένη ήδη εικόνα τής χάριτος που εκχέεται απ’ τον Χριστό-κεφαλή στα μέλη, αλλά και το πνεύμα του, που ο ίδιος εμφυσά κατά τον Triduum Mortis (τριήμερος θάνατος) στους μαθητές του, δείχνει την αξεδιάλυτη ενότητα των δύο απόψεων.

( συνεχίζεται )

ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΛΥΣΕΙ ΗΔΗ ΛΥΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΛΑΜΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΠΟΥ ΕΜΦΥΣΑ Ο ΙΔΙΟΣ ΣΤΟΥΣ ΜΑΘΗΤΕΣ ΤΟΥ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.