ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΥ

Η αίρεση του Ζηζιούλα
Δείτε το βίντεο ιδιαίτερα στο 7.45 λεπτό καί από το 26ο λεπτό και μετά.



ΞΑΝΑ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ

Ο Χριστός προσφέρει στον Πατέρα τον εαυτό του εμπλουτισμένο με το σώμα του (Εκκλησία).
Εις το τέλος της Ιστορίας, ο Υιός θα δώσει τα πάντα στον Πατέρα.
Θυμώνω που τόσο στην Δύση όσο και δυστυχώς μερικοί ορθόδοξοι με κατηγορούνε για τον ρόλο του Πατέρα.
Ο Πατήρ είναι αυτός που παραλαμβάνει τα πάντα.
Ο Υιός στο τέλος της ιστορίας θα πει στον Πατέρα. Αυτά μάζεψα, πάρτα. 
Στην Θ.Ε. προλαμβάνουμε αυτό που θα γίνει στα έσχατα.
Είναι μια μεγαλειώδης εικόνα. Δεν υπάρχει περιθώριο ούτε αμφισβήτησης ούτε συζήτησης. Η Θεια Λειτουργία αναφέρεται στον Πατέρα. 
Έχουμε μοναρχία του Πατρός.
Δεν έφερε ο Χριστός μια  νέα θρησκεία. Υπάρχει συνέχεια του Ιουδαισμού με τον Χριστιανισμό.  Μιλάμε για τον Θεό του Αβραάμ, του Ισαάκ... Η μονοθεΐα πρέπει να έρθει  σε συμβιβασμό με την Τριαδολογία.
Ο Πατήρ είναι ο Θεός. Η θεολογία μας είναι πατροκεντρική.
Πρέπει επίσης να τονιστεί ότι στα έσχατα δεν θα υπάρχει η ασκήση, ο θάνατος ή η ιεραποστολή. Θα υπάρχει όμως η ευχαριστία.
Η ιστορία είναι η πάλη με το κακό και ταυτόχρονα το πεδίο ασκήσεως της ελευθερίας του ανθρώπου. Στα έσχατα το κακό θα νικηθεί.
Διαφωνώ με τον φίλο μου  τον Γιανναρά καθώς δεν καταργείται ο χρόνος. Ο χρόνος θεραπεύεται από το  φθοροποιό στοιχείο που έχει και απολαμβάνουμε την Βασιλεία του Θεού.

ΣΧΟΛΙΟ: Σ' αυτό τό σημείο ο Αγιος Νικόλαος χαστούκισε τήν έπαρση τού Αρειου, γιά τήν αγάπη τού Κυρίου. Εμείς σήμερα αγαπούμε μόνον τό εαυτό μας.


ΠΟΙΟΣ ΕΧΕΙ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΙΡΕΣΕΩΣ; ΠΟΙΟΣ ΚΙΝΕΙ ΤΑ ΝΗΜΑΤΑ;

Πατριάρχης Βαρθολομαίος

Στις 22 Οκτωβρίου 1991 εξελέγη από την Πατριαρχική Σύνοδο ο 270ός Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικός Πατριάρχης.

Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης (Ζηζιούλας)
  
Ήταν μαθητής του μεγάλου Ρώσου ορθόδοξου θεολόγου π. Γεωργίου Φλωρόφσκυ. Γεννήθηκε στις 10 Ιανουαρίου 1931 στο Καταφύγιο Κοζάνης. Σπούδασε Θεολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο οποίο εν συνεχεία εκπόνησε διδακτορική διατριβή με θέμα «Ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας ἐν τῇ Θείᾳ Εὐχαριστίᾳ καί τῷ Ἐπισκόπῳ κατά τούς τρεῖς πρώτους αἰώνας». Έχει διατελέσει καθηγητής συστηματικής θεολογίας στα πανεπιστήμια Θεσσαλονίκης, Γλασκώβης και King’s College του Λονδίνου. Διάκονος χειροτονήθηκε στις 14 Ιουνίου 1986 και Πρεσβύτερος στις 15 Ιουνίου 1986. Στις 22 Ιουνίου 1986 εξελέγη από τη Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου «Μητροπολίτης Περγάμου, υπέρτιμος και έξαρχος κόλπου Αδραμυττηνού»^[1]. Το 1993 εξελέγη μέλος της Ακαδημίας Αθηνών και το 2002 διετέλεσε Πρόεδρός της, ο πρώτος Πρόεδρος Κληρικός. Είναι αντιπρόεδρος της επιτροπής Διαλόγου μεταξύ των Ορθόδοξων Εκκλησιών και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, καθώς και Διευθυντής του Γραφείου Εκπροσωπήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα.

ΟΠΩΣ ΒΛΕΠΟΥΜΕ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΜΕΓΑΣ ΑΙΡΕΤΙΚΟΣ, Ο ΕΓΚΑΘΕΤΟΣ. ΟΙ ΥΠΟΛΟΙΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟΝΙΑ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΤΟΥ. ΚΑΙ Ο ΖΗΖΙΟΥΛΑΣ ΕΠΙΣΗΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΠΕΙΣΕΙ ΓΙΑ ΤΟ ΠΡΩΤΕΙΟ ΜΕ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΚΑΠΟΙΟΥ ΚΑΝΟΝΟΣ.
ΚΑΠΟΙΟΙ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΑΝΟΝΙΣΟΥΝ.


Αμέθυστος

Η αίρεση του Ζηζιούλα

Δείτε το βίντεο ιδιαίτερα από το 26ο λεπτό και μετά.

ΤΩΡΑ ΟΙ ΑΘΕΟΙ ΔΙΑΘΕΤΟΥΝ ΤΟΝ ΠΡΟΦΗΤΗ ΤΟΥΣ.  ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΕΛΧΙΣΕΔΕΚ ΑΛΛΑ ΣΤΗΝ ΤΑΞΗ ΜΩΑΜΕΘ. ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΑΡΙΑ ΡΕ ΓΑΜΩΤΟ. 

Αμέθυστος

Τώρα έχουμε πόλεμο, πνευματικό πόλεμο.

Τώρα έχουμε πόλεμο, πνευματικό πόλεμο.
Πρέπει να είμαι στην πρώτη γραμμή. Τι μαρξιστές υπάρχουν, τι μασόνοι, τι σατανιστές και τόσοι άλλοι! Πόσοι δαιμονισμένοι, πόσοι αναρχικοί, πόσοι πλανεμένοι έρχονται, για να τους επισφραγίσω την πλάνη τους! Και πόσους μου τους στέλνουν, χωρίς να τους προβληματίσουν, άλλοι για να τους ξεφορτωθούν, άλλοι για "να μη βγάλουν αυτοί το φίδι από την τρύπα..." Να ξέρατε πόσο στριμώχνομαι και από πόσες μεριές! Πίκρα το στόμα μου από τον πόνο των ανθρώπων.
Μέσα μου όμως νιώθω παρηγοριά. Αν φύγω, το θεωρώ σαν να φεύγω από την πρώτη γραμμή, σαν να οπισθοχωρώ. Το θεωρώ προδοσία. Έτσι το νιώθω.

Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου.

https://www.facebook.com/hlias.xaintoytis?fref=photo

anexperimentindepth.

ΣΧΟΛΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ (8γ)

 

Ἀδιακρισίες στήν ποιμαντική καί τήν ἄσκηση:
Ἡ δράση στόν κόσμο καί ἡ ἐσωτερική προσευχή

[8γ ΜΕΡΟΣ]

   τοῦ π. Θωμᾶ Βαμβίνη

 Ἄς ἔλθουμε τώρα στό ἀσυμβίβαστο τῆς ἐσωτερικῆς προσευχῆς μέ τήν δράση στόν κόσμο. Προηγουμένως ἀναφέραμε ἕνα μικρό ἀπόσπασμα ἀπό ἐπιστολή τοῦ Γέροντος Σωφρονίου πρός τόν Μητροπολίτη Ναυπάκτου, στό ὁποῖο ἐπιγραμματικά ἀναφέρεται αὐτό τό ἀσυμβίβαστο.

Ὁ π.Ἰ.Δ. ὅμως διαφορετικά φρονεῖ ἀπό τά διαλαμβανόμενα στήν παραπάνω ἐπιστολή. Αὐτοπροβάλλεται μάλιστα, χωρίς πιθανῶς νά τό ἀντιλαμβάνεται, (ὅπως ἐπισημάναμε καί στά περί ἀδιαλείπτου προσευχῆς) μέ προσευχητική πείρα μεγαλύτερη ἀπό τήν πείρα τῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι συμφωνοῦν μέ τήν πείρα τοῦ π. Σωφρονίου καί τίς ἀναλύσεις τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου.

Ὁ π.Ἰ.Δ. λοιπόν σχολιάζει:

«Συμφωνοῦν λοιπόν καί οἱ δύο αὐτοί ὅτι ὅσοι ἔχουν “δρᾶσιν ἐν τῷ κόσμῳ” δέν δύνανται νά ἔχουν “ἐσωτερικήν προσευχήν”. Ἐρωτῶ· τό ἁγιογραφικόν «Ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε” καί τό τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Θεολόγου “Μνημονευτέον τοῦ Θεοῦ μᾶλλον ἤ ἀναπνευστέον” διαγράφονται;»^[1].

Γιά τά περί ἀδιαλείπτου προσευχῆς εἴπαμε τά σχετικά σέ προηγούμενη ἑνότητα, στήν ὁποία φάνηκε τό πόσο μακριά ἀπό τήν ἀσκητική καί τήν ἐν Χάριτι ἐμπειρία τῆς προσευχῆς βρίσκονται τά γραφόμενα ἀπό τόν π.Ἰ.Δ.. Ὅμως ὁ «σχολιαστής» τοῦ Γέροντος Σωφρονίου καί τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου παρακάτω συνεχίζει:

«Ἐνῷ λοιπόν τά θεῖα κηρύγματα ἐπιβάλλεται νά προετοιμάζωνται ἐν συνεχεῖ καί κατανυκτικῇ προσευχῇ, ὁ Ναυπάκτου κ. Ἱερόθεος διδάσκει ὅτι ἡ “ἐσωτερική προσευχή” δέν διευκολύνει τήν συγκέντρωσιν τῆς σκέψεως διά τήν προετοιμασίαν τῶν κηρυγμάτων, διότι αὐτά εἶναι “δρᾶσις ἐν τῷ κόσμῳ”, ὡς ἀποφαίνεται ὁ Ναυπάκτου. Ἀγνοεῖ ὁ Δεσπότης αὐτός, ὡς φαίνεται, ὅτι τό θεῖον κήρυγμα εἶναι στοιχεῖον καί μέρος τῆς Θείας Λειτουργίας».

   Ὁ Ναυπάκτου δέν «ἀποφαίνεται», οὔτε ἐκφράζεται γενικῶς, γιά ὅλους τούς διακόνους τοῦ κηρύγματος,  ὅτι ἡ «“ἐσωτερική προσευχή” δέν διευκολύνει τήν συγκέντρωσιν τῆς σκέψεως διά τήν προετοιμασίαν τῶν κηρυγμάτων, διότι αὐτά εἶναι “δρᾶσις ἐν τῷ κόσμῳ”». Αὐτά εἶναι διατυπώσεις ἀπό ἐντυπώσεις πού δημιούργησε στόν ἑαυτό του ὁ π.Ἰ.Δ.. Δέν εἶναι «ἀποφάνσεις» τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου. Τά πράγματα εἶναι πολύ ἁπλά, ἄν τά δῆ κανείς μέσα στό ὑγιές κλίμα τῆς παραδοσιακῆς ὀρθόδοξης ἀσκητικῆς.

Ὁ Μητροπολίτης Ναυπάκτου, ὡς νέος Ἀρχιμανδρίτης, σέ μιά κρίσιμη καμπή τῆς πνευματικῆς του πορείας ζήτησε τήν συμβουλή τοῦ Γέροντος Σωφρονίου, πού ἀφοροῦσε αὐτή τήν συγκεκριμένη κρίσιμη καμπή καί τήν ἰδιαίτερη μορφή προσευχῆς πού ἐκείνη τήν ἐποχή γνώριζε. Καί ἡ ἀπάντηση τοῦ Γέροντος Σωφρονίου ἦταν ἀπόλυτα ἐξειδικευμένη, χωρίς μάλιστα νά τήν παρουσιάζει στόν τότε ἀρχιμανδρίτη ὡς δεσμευτική τῶν ἀποφάσεών του· «ὁ λόγος μου εἶναι θεωρητικός, ἐκ προσωπικῆς πείρας– Ἑπομένως δέν εἶναι δεσμευτικός»^[2]. Ὁπότε τά περί «ἀποφάνσεων» δέν μποροῦν νά κολλήσουν πάνω στίς διδασκαλίες τοῦ Γέροντος Σωφρονίου ἤ τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάκτου.

Κάτι ἀκόμη σημαντικό: Τήν ἄποψη γιά τό ἀσυμβίβαστο τῆς «ἐσωτερικῆς προσευχῆς» μέ τήν  δράση στόν κόσμο τήν ἀποδίδει ὡς κατηγορία ἕνας Πρεσβύτερος σέ Ἐπίσκοπο πού λειτουργεῖ καί κηρύττει «ἀδιαλείπτως»· πού γνωρίζει –καί ἔχει ἀναλύσει σέ συγγραφές του– τό πῶς συνδέεται ἡ «ἐσωτερική προσευχή» μέ τήν λογική λατρεία τῆς Θ. Λειτουργίας καί ὅτι ἀναπόσπαστο στοιχεῖο τῆς λογικῆς λατρείας εἶναι τό κήρυγμα^[3]. Τά ἐπισημαίνουμε αὐτά γιά νά δώσουμε λαβή στόν π.Ἰ.Δ. νά ἀνακαλύψη καί «ἄλλην ἀντίφασιν» στόν Μητροπολίτη Ναυπάκτου. Πάντως οἱ «ἀνακαλύψεις» τέτοιων «ἀντιφάσεων» ἀποδεικνύουν τό πόσο σημαντική εἶναι ἡ γνώση τῆς σημασίας τῶν λέξεων καί τοῦ νοήματος τῶν φράσεων πού χρησιμοποιοῦνται στήν ἐπικοινωνία τῶν ἀνθρώπων.

   Στό σημεῖο αὐτό πρέπει νά ποῦμε ὅτι ἡ «ἐσωτερική προσευχή» τήν ὁποία ἔχει ὑπ’ ὄψη του ὁ π.Ἰ.Δ. εἶναι ἄλλο πράγμα ἀπό αὐτήν πού ἀναφέρει ὁ Γέροντας Σωφρόνιος. Ὁ π.Ἰ.Δ. μάλιστα δείχνει ὅτι δέν μπορεῖ νά διακρίνη στάδια καί μορφές στήν προσευχή. Ἔχει μιά ἰδεολογική νεφελώδη ἀντίληψη γι’ αὐτήν τήν σημαντικότατη δραστηριότητα τοῦ ἀνθρώπου. Ἀλλά μιά τέτοια ἀντίληψη γιά τήν προσευχή εἶχε καί ὁ Βαρλαάμ ὁ Καλαβρός, ὁ ἀντίπαλος τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ καί τῶν ἡσυχαστῶν, ὁ ὁποῖος κατηγοροῦσε αὐτούς πού ἀσκοῦσαν νοερά προσευχή, ἀλλά τελικά ὁ ἴδιος «συνοδικῶς ἐξεβλήθη» ἀπό τόν πανάγιο χῶρο τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

   Γιά νά φανῆ καθαρά ἡ ἀβυσσαλέα διαφορά πού χωρίζει τήν ἀντίληψη περί «ἐσωτερικῆς  προσευχῆς» τοῦ π.Ἰ.Δ. ἀπό αὐτήν τοῦ π. Σωφρονίου, ἀλλά καί τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, θά παραθέσω δύο ἀποσπάσματα κειμένων· ἕνα ἀπό τήν ἐπιστολή τοῦ Γέροντος Σωφρονίου, στό ὁποῖο περιλαμβάνεται τό «σχολιαζόμενο» ἀπό τόν π.Ἰ.Δ. ἀπόσπασμα καί  ἕνα ἀπό τά Γνωστικά Κεφάλαια τοῦ ἁγίου Διαδόχου Ἐπισκόπου Φωτικῆς, πού περιλαμβάνεται στήν Φιλοκαλία.

Ὁ Γέροντας Σωφρόνιος μεταξύ ἄλλων στήν ἐπιστολή του γράφει:

«Θά Σᾶς εἴπω: νά συνδυάση κανείς τοιαύτην προσευχήν μέ τήν ἐν τῷ κόσμῳ δρᾶσιν ΔΕΝ εἶναι δυνατόν. Ἴσως ἔχετε ἀκούσει περί τοῦ ἐπισκ.(όπου) Θεοφάνους τοῦ Ἐγκλείστου, συγγραφέως πλήθους ἀσκητικῶν ἔργων, ὅτι τόν παρελθόντα αἰῶνα ἄφησε τήν ἐπισκ.(οπικήν) καθέδραν, κατά τήν εὐλογίαν τῆς ἁγίας Συνόδου, τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας, καί ἀπῆλθεν εἰς ἕνα μοναστήριον. Ὁ νοῦς, ὅπως γράφω καί εἰς τό βιβλίον περί τοῦ Γέροντος [ὁσίου Σιλουανοῦ] καί εἰς τό ἄρθρον μου “περί τῶν βάσεων τῆς ὀρθοδόξου ἀσκήσεως”, ὁ ὁποῖος εὔχεται ἐν τῇ καρδίᾳ, δέν δύναται, δέν πρέπει νά ἀφήση τήν “προσοχήν” του διά νά στραφῆ πρός ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Δέν ὑπάρχει τίποτε ἄλλο σπουδαιότερον καί ἀναγκαιότερον τῆς προσευχῆς. Ἐγκαταλείπεται ἡ ἐπιστημονική ἐργασία, ἥτις δέν δίδει γνησίαν ΓΝΩΣΙΝ τοῦ Θεοῦ, ἀλλά μόνον γνωριμίαν τῶν λόγῳν περί τοῦ Θεοῦ. Δέν συμβιβάζεται ἡ ἐσωτερική προσευχή μέ τήν ἐν κόσμῳ δρᾶσιν, ὁσονδήποτε καί ἄν εἶναι αὐτή ὠφέλιμος. Ἕνεκα τούτου δέν ἔρχεται ἔμπνευσις διά τά κηρύγματα. Ἡ καρδία καί ὁ νοῦς ἀποφεύγουν καί αὐτοῦ τοῦ εἴδους τήν ποιμαντικήν διακονίαν»^[4].

Ὁ π. Σωφρόνιος μιλᾶ ἐκ πείρας καί λέει τί συμβαίνει στόν νοῦ πού εὔχεται ἐν τῇ καρδίᾳ. Δέν μπορεῖ, ἀλλά καί δέν πρέπει νά ἀφήση τήν προσοχή του γιά νά στραφῆ σέ ὁ,τιδήποτε ἄλλο. Γιατί ἡ προσευχή στήν ὁποία ἀναφέρεται δέν εἶναι μιά ἀσκητική ἀνθρώπινη ἐνέργεια. Εἶναι ἡ νοερά καρδιακή ἐσωτερική προσευχή. «Πρόκειται περί ἐλέους τοῦ Θεοῦ καί ὄχι ἐξάψεως φαν-τασίας», ὅπως γράφει σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς^[5]. Δέν εἶναι προσευχή πού ἐνεργεῖ –πού ἀσκεῖ– ὁ ἄνθρωπος, ἀλλά προσευχή πού δίνεται στόν ἄνθρωπο. Κι αὐτός πού παίρνει αὐτό τό θεῖο δῶρο πρέπει πάση θυσίᾳ νά τό διαφυλάξη^[6]. Γι’ αὐτό ὁ νοῦς δέν πρέπει νά ἀφήση τήν προσοχή του νά στραφῆ σέ ὁ,τιδήποτε ἄλλο, ὅσο καί ἄν αὐτό τό ἄλλο εἶναι ὠφέλιμο γιά ἄλλες περιστάσεις.

   Καταλαβαίνει κανείς ὅτι αὐτή ἡ «ἐσωτερική προσευχή» δέν ἔχει καμμιά σχέση μέ τήν «συνεχῆ κατανυκτική προσευχή» τοῦ π.Ἰ.Δ., μέ τήν ὁποία ἐπιβάλλεται νά προετοιμάζονται τά θεῖα κηρύγματα.  Εἶναι προσευχή πού αἰχμαλωτίζει τόν νοῦ, τόν ταπεινώνει, τόν καθοδηγεῖ στήν μετάνοια, τόν ὁδηγεῖ σέ βαθιά γνώση τῆς θνητότητας τοῦ ἑαυτοῦ του καί ἀντί νά τόν ἐξωθῆ στό κήρυγμα τόν βοηθᾶ νά καταλαβαίνη ὅλο καί πιό βαθιά αὐτό πού μᾶς κηρύττει ὁ κατ’ ἐξοχήν ἱεροκήρυκας τῆς Ἐκκλησίας, ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος: «τό γάρ κηρύττειν οὐκ ἀνθρώπων, ἀλλά Πνεύματος Ἁγίου»^[7]. Ὁ νοῦς ταπεινώνεται καί καταλαβαίνει ὅτι τό κήρυγμα τῆς πίστεως δέν εἶναι μέσα στίς φυσικές δυνατότητες τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι ἔργο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Αὐτό –γενικά πρέπει νά ποῦμε– ὅτι εἶναι πολύ σημαντικό νά τό ἔχη καταλάβει καλά κάθε Θεολόγος καί Ἱεροκήρυκας. Γιατί τότε καί ἡ ἐν γνώσει σιωπή του θά εἶναι δυνατός λόγος.

Πάντως, ἡ «ἐσωτερική προσευχή» γιά τήν ὁποία μιλᾶ ὁ Γέροντας Σωφρόνιος συνδέεται μέ τήν μετάνοια –τήν βίωση τῆς βαθιᾶς μετάνοιας– πού δέν ἀφήνει τόν ἄνθρωπο νά ἀσχοληθῆ μέ τίποτε ἄλλο. Ὅταν περάση κανείς αὐτό τό στάδιο, ὥριμος, μέ πείρα πνευματική μπορεῖ νά μιλήση κατόπιν «στούς ἀδελφούς του» γιά τά μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ. Αὐτό ἐπισημαίνει σέ ἄλλο σημεῖο τῆς ἐπιστολῆς του ὁ Γέροντας Σωφρόνιος:

«Ἐάν ὁ Θεός θά εὐδοκήση, τότε ἀργότερον, μετά ἀπό ἀρκετά χρόνια, ὅταν Σεῖς θά μάθετε πόσον ἐλεήμων εἶναι ὁ Κύριος, τότε δυνατόν νά φανῆτε ὠφέλιμος εἰς τούς ἀδελφούς»^[8].

Δηλαδή, παρεκβατικά νά σημειώσουμε, ὅτι «ὠφέλιμος εἰς τούς ἀδελφούς» δέν εἶναι αὐτός πού βροντᾶ κι ἀστράφτει μέ «ἐπιθετικούς» ἤ «ἀμυνόμενους θυμούς», ἀλλά αὐτός πού ἔμαθε «πόσον ἐλεήμων εἶναι ὁ Κύριος», ὕστερα ἀπό πολυχρόνια ἡσυχαστική ζωή καί νοερά προσευχή.

   Ἄς ἔλθουμε ὅμως στήν Φιλοκαλία, γιά νά δείξουμε ὅτι ἡ ἄποψη τοῦ Γέροντος Σωφρονίου γιά τό ἀσυμβίβαστο τῆς ἐσωτερικῆς προσευχῆς «μέ τήν ἐν κόσμῳ δρᾶσιν», συγκεκριμένα μέ τό κήρυγμα, λέγεται μέ περισσότερη ἔμφαση καί σέ ἕνα λίγο διαφορετικό πλαίσιο, ἀπό τόν ἅγιο Διάδοχο Ἐπίσκοπο Φωτικῆς. Τά ἑπόμενα δηλαδή δέν τά γράφει κάποιος ἀπομονωμένος ἐρημίτης, ἀλλά ἕνας Ἐπίσκοπος. Γράφει λοιπόν στό ὄγδοο κεφάλαιο τοῦ Ἀσκητικοῦ του Λόγου:

«Οὔτε γάρ ἀφώτιστον ὄντα δεῖ ἐπιβάλλειν τοῖς πνευματικοῖς θεωρήμασιν· οὔτε μήν πλουσίως καταλαμπόμενον ὑπό τῆς χρηστότητος τοῦ Παναγίου Πνεύματος, ἐπί τό λέγειν ἔρχεσθαι. Ὅπου μέν γάρ πενία, φέρει ἄγνοιαν· ὅπου δέ πλοῦτος, οὐ συγχωρεῖ τό λέγειν. Μεθύουσα γάρ τότε ἡ ψυχή τῇ ἀγάπῃ τοῦ Θεοῦ, σιγώσῃ φωνῇ θέλει κατατρυφᾶν τῆς δόξης τοῦ Κυρίου. Τήν οὖν μεσότητα δεῖ ἐπιτηροῦντα τῆς ἐνεργείας, εἰς λόγους ἔρχεσθαι θεηγόρους»^[9].

Ὁ ἅγιος Διάδοχος στό παραπάνω χωρίο μᾶς λέει ὅτι σέ δύο περιπτώσεις δέν μπορεῖ νά διδάξη κανείς «πνευματικά μαθήματα». Πρῶτον, ὅταν εἶναι ἀφώτιστος, διότι τότε –ἔχοντας πενία πνευματική, ὁπότε καί ἄγνοια– δέν ἐπιτρέπεται νά διδάξη (ἐμφαντικά μάλιστα γράφει στό προηγούμενο κεφάλαιό του: «οὐδέν πτωχότερον διανοίας ἐκτός Θεοῦ φιλοσοφούσης τά τοῦ Θεοῦ»^[10]), καί δεύτερον, ὅταν καταλάμπεται πλούσια ἀπό τήν χρηστότητα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, διότι τότε δέν μπορεῖ νά μιλήση. Τότε «μεθύουσα» ἡ ψυχή ἀπό τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, «σιγώσῃ φωνῇ θέλει κατατρυφᾶν τῆς δόξης τοῦ Κυρίου».

Δηλαδή, κατά τόν ἅγιο Διάδοχο, ὑπάρχουν περιπτώσεις πού δέν πρέπει καί ἄλλες πού δέν μπορεῖ ὁ ἄνθρωπος  νά μιλήση γιά τόν Θεό. Σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Διάδοχο, πρέπει νά παρατηρῆ –στήν προκειμένη περίπτωση ὁ ἐπιφορτισμένος μέ τήν διακονία τοῦ λόγου– πότε ἡ ψυχή του φωτίζεται ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα μετρίως, ὥστε νά προχωρήση σέ «λόγους θεηγόρους».

   Οἱ ἅγιοι Πατέρες καί ὅσοι τούς ἀκολουθοῦν δέν ζοῦν τόν Θεό σάν μιά ἀπρόσωπη ἰδέα καί τήν πίστη σάν μιά ἰδεολογία. Ὁ Θεός εἶναι προσωπικός (Τριάδα προσώπων) καί ζωντανός, γι’ αὐτό, ὅταν χρειάζεται, ἐπιβάλλει σιωπή –ἤ μᾶλλον προτείνει σιωπή– σέ ὅσους ἀναπτύσσουν κοινωνία μαζί Του. Αὐτό μέ ἄλλα λόγια μᾶς λένε τά δύο ἀποσπάσματα πού παραθέσαμε, ἔστω καί ἄν διαφορετικά φρονεῖ ὁ π.Ἰ.Δ..

---

^[1]. Ἡ θεολογική τραγωδία..., σ. 75.

^[2]. Βλέπε: Ὑστερόγραφο τῆς ἐπιστολῆς: Οἶδα ἀνθρωπον ἐν Χριστῷ, σ. 328.

^[3]. Βλέπε γιά παράδειγμα: Μητρ. Ναυπάκτου Ἱεροθέου, Ἡσυχία καί Θεολογία, σ. 483-509 καί Θρησκεία καί Ἐκκλησία στήν κοινωνία, σ. 68-71.

^[4]. Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ, σ. 327.

^[5]. ἔνθ. ἀνωτ. σ. 327.

^[6]. ἔνθ. ἀνωτ. σ. 328, βλέπε σχετικά τό τέλος τῆς ἐπιστολῆς τοῦ Γέροντος Σωφρονίου.

^[7]. ἁγίου Ἰωάννου Χρυσοστόμου, ΕΠΕ, τόμος 16Α, σ. 342.

^[8]. Οἶδα ἄνθρωπον ἐν Χριστῷ, σ. 328.

^[9]. Φιλοκαλία Α΄, κεφ. η΄, σ. 237.

^[10]. ἔνθ. ἀνωτ. κεφ. ζ΄, σ. 237.

[EIΣΑΓΩΓΗ]   

  [1^ον ΜΕΡΟΣ]

[2^ΟΝ ΜΕΡΟΣ] [^3ΟΝ ΜΕΡΟΣ][4 ΜΕΡΟΣ][4^α ΜΕΡΟΣ] 

[^4β ΜΕΡΟΣ][⁵ ΜΕΡΟΣ][⁵α ΜΕΡΟΣ] α

[⁵β ΜΕΡΟΣ] [6 ΜΕΡΟΣ][⁶α ΜΕΡΟΣ][⁶β ΜΕΡΟΣ][⁷ ΜΕΡΟΣ][⁸ ΜΕΡΟΣ][⁸α ΜΕΡΟΣ]

 [⁸β ΜΕΡΟΣ]

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

ΣΧΟΛΙΟ:  Ετούτο είναι τό πιό αδύναμο μέρος τού σχολίου στόν Διώτη. Ας προσθέσουμε όμως ότι σύμφωνα μέ τόν Κύριο εάν προετοιμάζεται τό κήρυγμα νωρίτερα μέ κατάνυξη, τότε στούς πιστούς προσφέρονται στάχτες.
Στό παραπάνω σχόλιο τού πρ. Βαμβίνη άς παρατηρήσουμε ότι υπάρχει καί τό Αγιο Πνεύμα, ο άλλος Παράκλητος.

Αμέθυστος

ΣΕΡΓΙΟΣ-ΣΩΦΡΟΝΙΟΣ ΣΑΧΑΡΩΦ Ο ΠΡΑΚΤΟΡΑΣ ΤΩΝ ΕΓΓΛΕΖΩΝ.

του Βυζαντινολογου κ. Μαριου Πηλαβακη

«Οἱ σταυρωταί μας, οἱ Γραμματεῖς καὶ Φαρισσαῖοι τῆς ἐποχῆς εἶναι οἱ Ἄγγλοι»
(Γέρων Γαβριήλ Διονυσιάτης. Παράρτημα).

Οἱ μακαριστοί ἁγιορεῖται γέροντες: Διανιήλ Κατουνακιώτης, Θωμᾶς Μικραγιαννανίτης καὶ Γαβριὴλ Διονυσιάτης ἀποκαλοῦσαν τὸν πρώην ἁγιορείτην ἱερομόναχον Σαχάρωφ: πράκτορα τῶν Ἐγγλέζων.

Ἐάν ἐξετάσωμεν μὲ ὀλίγον καλὴν διάθεσιν, καὶ πάνω ἀπ’ ὅλα μὲ ἀγάπην πρὸς τὴν Ἀλήθειαν καὶ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν μας, αὐτὸν τὸν ἱσχυρισμὸν θὰ διαπιστώσωμεν ὅτι, ὄντως ὁ «πρώην» βουδιστὴς Σωφρόνιος τοῦ Ἔσσεξ ἦτο πράκτωρ. Ἄλλωστε καὶ ὁ λίαν ἀγαπητὸς πνευματικός του υἱὸς καὶ «γκουροῦ», ὁ ψευδοϊερεὺς Μπάλφουρ ἦτο ἀνώτατον στέλεχος τῶν Ἀγγλικῶν μυστικῶν ὑπηρεσιῶν τόσον κατὰ τὴν διάρκειαν τῶν «ἱερατικῶν του καθηκόντων» εἰς Ἀθὴνας (1936-1941) ὅσω καὶ τῶν μουφτιφικῶν (Σπ.Β.Μαρκεζίνη, Πολιτική Ἱστορία τῆς Νεωτέρας Ἑλλάδος, Σειρὰ Β’, Σύγχρονος Ἑλλάς, τ. 4ος, Ἀθῆναι, Ἐκδοτικός Ὀργανισμός «Πάπυρος», 1987, σ.365) του καθηκόντων, τῶν στρατιωτικῶν του εἰς Αἴγυπτον (1941-1943) καὶ Ἑλλάδα (1943-1947).

Ὁ Σαχάρωφ ἐσχεδίαζε τὴν φυγὴν του ἐξ Ἁγίου Ὄρους μεθοδικῶς. Αὐτὸ δὲ γίνεται ἀντιληπτὸν ἀπὸ ἐπιστολὴν ποὺ στέλλει ὁ Μπάλφωρ ἀπὸ τὴν Βρεταννικὴν Πρεσβείαν τῶν Ἀθηνῶν τὸν Ὀκτώβριον τοῦ 1945.

Εἰς αὐτὴν κατ’ ἀρχὰς τὸν «συμβουλεύει» νὰ μὴν ἀφήσῃ τὸν Ἄθωνα!!! Ἐν συνεχείᾳ δὲ τὸν ἐνημερώνει ὅτι ἐὰν ἐρχόνταν εἰς τὰς Ἀθήνας τὸν Σεπτέμβριον τοῦ 1945 δὲν θὰ τὸν εὕρισκε ἐπειδὴ ἀπουσίαζε εἰς τὴν Ἀγγλίαν! (Ἀρχιμ. Σωφρονίου, Ἀγώνας Θεογνωσίας - Ἡ ἀλληλογραφία τοῦ γ. Σωφρονίου μὲ τὸν Δ. Μπάλφουρ - Ἔσσεξ Ἀγγλίας, Ἱερὰ Πατριαρχικὴ καὶ Σταυροπηγικὴ Μονὴ Τιμίου Προδρόμου, 2006, σ.393). Ἀσφαλῶς δὲν θὰ ἐκατέβαινε ὁ Σαχάρωφ ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὄρος εἰς τὰς Ἀθήνας, μίαν πόλιν ποὺ ἐπικρατοῦσε τὸ χάος, διὰ νὰ συνομιλήσῃ μὲ τὸν ὑπαρχηγὸν τῆς Ἰντέλλιτζενς Σέρβις διὰ τὸ «ἄκτιστον φῶς». Τὸ ἐνδιαφέρον του τότε ἦτο στραμμένον πρὸς τὸ κτιστὸν φῶς» τῶν Παρισσίων!!! Ὁ «προϊστάμενος» του Μπάλφουρ ἐφρόντιζε νὰ τοῦ ἀποστέλλῃ εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος τὰ δἐματα μὲ διάφορα ἀγαθά, τὰ ὁποῖα ὁ Σαχάρωφ ἐχρησιμοποιοῦσε καὶ ἔγραφε εἰς αὐτὸν τὸν ἱερόσυλον, ὅτι τοῦ ἦτο: «ἀφάνταστα ευγνώμων» (Αγῶνος Θεογνωσίας, σ.309). Οὕτως ἐπεριφρονοῦσε τὸ γραφικὸν: «Ἔλαιον δὲ ἁμαρτωλοῦ μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλὴν μου (Ψαλμ. 140,5)».

Τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 1946, ὁ Σαχάρωφ - ἀφοῦ εἶχε συνεννοηθεῖ μὲ τὸν Μπάλφουρ – παίρνει ἐξαπατώντας τοὺς Βατοπαιδινοὺς ἐπιτρόπους: «τρίμηνον ἄδειαν ἀπουσίας διὰ νὰ μεταβῆ εἰς Ἀθήνας πρὸς ἐκτέλεσιν μιᾶς εἰκονογραφικῆς παραγγελίας» (Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, Γέροντας Σωφρόνιος ὁ Θεολόγος τοῦ ἀκτίστου φωτός: Πρακτικά διορθοδόξου ἐπιστημονικοῦ συνεδρίου. Ἅγιον Ὄρος: Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου, 2008, σ.89). Διερωτᾶται κάθε ἁπλὸς Χριστιανὸς, πῶς εἶναι δυνατὸν ἕνας πνευματικὸς πολλῶν ἁγιορειτικῶν μονῶν, ἕνας μύστης τοῦ «ἀκτίστου φωτός», ἀφήνει τὴν ἀγγελικὴν πολιτείαν τοῦ Ἄθωνος καὶ κατεβαίνει εἰς τὴν πολυτάραχον καὶ αἱμάσσουσαν - ἀπὸ τὴν προδοσίαν τῶν Ἄγγλων – πόλιν τῶν Ἀθηνῶν, διὰ νὰ «ζωγραφίσῃ» ἐπὶ παραγγελίᾳ εἰκόνας!!! Βεβαίως ποτὲ δὲν ἐξετελέσθῃ τοιαύτη ἀνύπαρκτος παραγγελία! Ἐν τῷ μεταξύ ὁ ταγματάρχης Μπάλφουρ ἐκανόνισεν τὰ πάντα διὰ τὴν μεγάλην ἐξ Ἁγίου Ὄρους «ἀπόδρασιν» τοῦ Σαχάρωφ.

Ὁ Σαχάρωφ οὕτως μετὰ ἀπὸ ἕνα ἔτος τὸν Μάρτιον τοῦ 1947 ἐξαπατώντας καὶ πάλιν τοὺς ἐπιτρόπους τῆς Βατοπαιδίου, ὡς γνήσιος πράκτωρ, παίρνει ἄδειαν ἵνα μεταβῇ: «Εἰς Παρισσίους τῆς Γαλλίας πρὸς ἀποπεράτωσιν τῶν ἀνωτέρω θεολογικῶν αὐτοῦ σπουδῶν καὶ ἀπάνοδον εἶτα εἰς τὰ ἴδια» (Πρακτικά Βατοπαιδίου, σ.90). Ποτὲ ὅμως ὁ Σαχάρωφ δὲν ἀποπεράτωσε ἀνωτέρας θεολογικὰς σπουδὰς, ἀφοῦ δὲν εἶχε τελειώσει κατωτέρας τοιαύτας εἰς τὸ παρελθὸν!!! Καὶ ποτὲ ἔκτοτε δὲν ἐπανῆλθε εἰς τὰ ἴδια οὔτε διὰ ἐπίσκεψιν!!! Τὸ ἴδιον ἔτος ἀφοῦ ἐξεπλήρωσε ἐπιτυχῶς τὴν σκοτεινὴν καὶ βέβηλον ἀποστολὴν του εἰς τὴν Ἑλλάδα, ἀνεχώρησεν καὶ ὁ ταγματάρχης Μπάλφουρ ὡς διπλωματικὸς πλέον ὑπάλληλος διὰ νέαν θέσιν εἰς τὸ ἐξωτερικὸν.

Τὸ 1958 ὁ Σαχάρωφ ἀφοῦ ἀπέτυχε παταγωδῶς νὰ ἱδρύσῃ «μικτὴν ἱερὰν μονὴν» εἰς Παρισσίους, μὲ τὴν βοήθειαν τοῦ πανίσχυρου πλέον φίλου καὶ προστάτου του Μπάλφουρ παίρνει ἄδειαν μεταναστεύσεως διὰ τὴν Ἀγγλίαν μαζὶ μάλιστα μὲ δύο «καλογραίας τοῦ καὶ μερικοὺς νεαροὺς! Εἶναι ἐντυπωσιακὸν διὰ τοὺς μὴ γνωρίζοντας τοὺς Βρεταννοὺς, πῶς ὁ ἴδιος ὁ τότε ὑπουργὸς Ἐσωτερικῶν τῆς χώρας R.A. Butler ὑπέγραψε προσωπικῶς τὴν ἄδειαν εἰσόδου τοῦ Σαχάρωφ καὶ τῆς συνοδείας του σημειώνοντας εἰς αὐτὴν χαρακτηριστικῶς: «Δῶστε στὸν ἀρχιμανδρίτην Σωφρόνιο ὅλα ὅσα ζητεῖ» (Ἀρχιμανδρίτου Ζαχαρία Ζαχάρου, «Ὁ Γέρων Σωφρόνιος τοῦ Essex», Πεμπτουσία, 3, 2000,27).

Ὡς Κύπριος γνωρίζω καλῶς τὴν σκληρότητα καὶ τὴν ἀπάνθρωπον συμπεριφορὰν τῶν Ἄγγλων ἔναντι τοῦ Ὀρθοδόξου κλήρου τῆς πολυβασανισμένης καὶ διχασμένης μὲ τὴν βοήθειαν των πρὸς τὸν Ἀττίλαν, μεγαλοννήσου. Δὲν ἐδίστασαν οἱ βάρβαροι αὐτοὶ Εὐρωπαῖοι νὰ ξυρίσουν καὶ νὰ φυλακίσουν ἱερεῖς (θυμᾶμαι ἀκόμη τὸν μακαριστὸν πλέον ἱερέα τοῦ χωριοῦ μου π.Χρῆστον Πιερῆν πίσω ἀπὸ συρματοπλέγματα, φρουρούμενον ὑπὸ ἡμιαγρίων Βρετανῶν στρατιωτῶν), καὶ νὰ ἐξορίσουν ἐκ τῆς νήσου ἐπισκόπους καὶ ἀρχιεπισκόπους διότι ἤθελαν νὰ παραμείνουν ἕλληνες.

Ἔχοντας αὐτὰ ὑπ’ὄψιν δύναταί τις νὰ ἑρμηνεύσῃ τὴν ἐνέργειαν τοῦ συντηρητικοῦ ὑπουργοῦ Butler ἔναντι τοῦ πράκτορος Σαχάρωφ: Ἡ κυβέρνησις τῆς Αὐτοῦ Μεγαλειότητος τῆς βασιλίσσης τῆς Μεγάλης Βρεταννίας Ἐλισάβετ τῆς Β’ ἐτιμοῦσε τὸν Σαχάρωφ μὲ αὐτὸν τὸν τρόπον, διὰ τὰς ὑπηρεσίας ποὺ προσέφερε – μέσω Μπάλφουρ – διὰ τὴν διασφάλισιν τῶν συμφερόντων τοῦ Βρεταννικοῦ στέμματος!!!

Παράρτημα: Ὁ μακαριστὸς γέροντας Γαβριὴλ Διονυσιάτης (1896-1983) ἦτο ἡ δεσπόζουσα πνευματικὴ μορφὴ τοῦ Ἁγίου Ὄρους κατὰ τὸν περασμένον αἰῶνα. Ἡ φωνὴ του ἦτο φωνὴ τῆς πονεμένης Ρωμιοσύνης, ἀλλὰ καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἰδοὺ τί γράφει μὲ πόνον ψυχῆς διὰ τὸν ὕπουλον καὶ προδοτικὸν ρόλον τῶν Ἄγγλων συμμάχων μας ἔναντι τῆς Ἑλλάδος κατὰ τὸν Β’ Π.Πόλεμον: «Οἱ σταυρωταὶ μας οἱ Γραμματεῖς καὶ Φαρισσαῖοι τῆς ἐποχῆς εἶναι οἱ Ἄγγλοι. Αὐτοὶ γιὰ τὸ συμφέρον τους μᾶς φωνάζουν «ὠσσανά», ὅταν ἐν γνώσει τῆς καταστροφῆς μας πολεμούσαμε χάριν αὐτῶν στὴν Ἀλβανίαν καὶ στὸ Ἀλαμέϊν καὶ στὸ Ρίμινι. Καὶ ὅταν ἔγινε ἡ δουλειά τους, ἀφήσανε ἤ μᾶλλον βάλανε τὴν Ρωσσία νὰ μᾶς φορέσῃ «χλαμύδα κοκκίνην», ὅπως ὁ Πόντιος Πιλᾶτος στὸ Χριστό. Καὶ κατόπιν παρουσιάζονταν ὡς σωτῆρες, ὥστε ὄχι μόνον νὰ μὴν μένουν χρεῶσται, ἀλλὰ νὰ ζητοῦν καὶ ρέστα, διότι μᾶς ἔσωσαν, καὶ καλοκάθησαν πιὸ σταθερώτερα οἱ ἀγαπητοὶ μας... σύμμαχοι, οἱ μὲν εἰς τὴν Κύπρον, οἱ δὲ εἰς τὴν Βόρειον Ἤπειρον...» (Μοναχοῦ Θεοκλήτου, Διονυσιάτου, Ὁ Γέροντάς μου Γαβριὴλ Διονυσιάτης, Ἀθῆναι, Ἐκδοτικὸς Οἶκος «Ἀστήρ», 1987, σσ. 123-124).apotixisi

ΣΧΟΛΙΟ: ΙΔΟΥ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ. ΕΝΑΣ ΚΑΦΕΝΟΒΙΟΣ. Τί άλλο θά μπορούσε νά κάνει; Φαίνονται όλα τόσο φυσιολογικά πιά. Συκοφαντώ άρα υπάρχω. Εχουμε νά κάνουμε μέ τρίτης κατηγορίας ανθρώπους. Μόνον σάν χριστιανοί θά μπορούσαν νά αλλάξουν τήν μοίρα τους. Αλλά αφέθηκαν νά κατέλθουν μέχρι τρίτου υπογείου.
 Στούς πρόποδες τού Αγίου Ορους οι άνθρωποι

ανυπόμονα συνεχίζουν νά κατασκευάζουν καί νά λατρεύουν τόν χρυσό μόσχο.

Αμέθυστος.

ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ: «Ο ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΖΗΤΗΣΕΙ ΣΥΓΝΩΜΗ»!!!

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΤΑΞΗΣ ΠΡΑΓΜΑΤΩΝ ΚΤΥΠΗΣΕ ΞΑΝΑ… ΠΑΠΑΣ ΦΡΑΓΚΙΣΚΟΣ, Ο… «ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ ΤΟΥ ΣΚΟΤΟΥΣ»

hellasforce.

ΣΧΟΛΙΟ: Ο άνθρωπος ζωγραφίζει. Διαθέτει αυτό τό καταπιεσμένο ταλέντο τό οποίο σκάει τώρα. Τού ευχόμαστε μέ τό νέο έτος μεγαλύτερες ζωγραφιές, ακόμη μεγαλύτερες γελοιοποιήσεις. Ο ΓΕΛΟΙΟΠΟΙΟΣ.

Αμέθυστος

Η «προφητεία» της Φαλάτσι για τους ισλαμιστές

Η μαχητική Ιταλίδα δημοσιογράφος από το 2006 μιλούσε για «Ευραραβία» και είχε κατηγορήσει τότε τη Δύση για δειλία
Την ώρα που το Ισλαμικό Κράτος έχει καταφέρει να σπείρει τον πανικό στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, μια συνέντευξη της Οριάνα Φαλάτσι, την οποία έδωσε η σπουδαία Ιταλίδα δημοσιογράφος και συγγραφέας προ δεκαετίας, θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ακόμη και προφητική! Τον Φεβρουάριο του 2006, λίγους μήνες πριν φύγει από τη ζωή, η πάλαι ποτέ σύντροφος του Αλέκου Παναγούλη είχε κάνει μία από τις τελευταίες δημόσιες εμφανίσεις της στο ιταλικό προξενείο στη Νέα Υόρκη.
«Υποταγή»
Στο πλαίσιο της ομιλίας της, η Φαλάτσι κατηγόρησε τη Δύση για υποταγή στο Ισλάμ, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Η Δύση, που παραιτήθηκε και υποχώρησε απέναντι στο Ισλάμ, έγινε συνεργός του εχθρού»... Οι ηγέτες μας παρέχουν δικαιολογίες στον εχθρό αυτόν που μας σκοτώνει»!
Λίγες ημέρες νωρίτερα, ο τότε πρόεδρος του περιφερειακού συμβουλίου της Τοσκάνης Ρικάρντο Νεντσίνι είχε τιμήσει τη Φαλάτσι. Η δημοσιογράφος, αποδεχόμενη το βραβείο, είχε δηλώσει ότι η βράβευσή της αποδείκνυε ότι ορισμένοι δεν υποκύπτουν στον εκφοβισμό. Η δήλωση της Φαλάτσι είχε έρθει αμέσως μετά την επίθεση στο ιταλικό προξενείο στη Βεγγάζη της Λιβύης από φανατικούς ισλαμιστές, οι οποίοι είχαν προσπαθήσει να εισέλθουν στον χώρο, διαμαρτυρόμενοι για τη σύντομη εμφάνιση στην τηλεόραση ενός Ιταλού υπουργού που φορούσε μπλουζάκι με μια καρικατούρα του Μωάμεθ.
Στην προφητική συνέντευξή της, η Οριάνα Φαλάτσι έκανε λόγο για «εσωτερικό εχθρό», έναν εχθρό που -όπως ανέφερε χαρακτηριστικά- η Ευρώπη τον περιποιείται σαν φίλο. Μια Ευρώπη που έχει μεταλλαχτεί σε «Ευραραβία», πάντα σύμφωνα με τη μαχητική δημοσιογράφο.
Η Φαλάτσι κατηγόρησε τη Δύση για δειλία. «Για να καταλάβουμε ακριβώς το μέγεθος της δειλίας, φτάνει να αναλογιστούμε τις αντιδράσεις της ιταλικής ηγεσίας απέναντι στις απειλές των ισλαμιστών για τις γελοιογραφίες του προφήτη, αντιδράσεις χωρίς αξιοπρέπεια, σε κάθε πολιτικό και θεσμικό επίπεδο, την ώρα που ο εχθρός έκαιγε τις εκκλησίες μας και τις ευρωπαϊκές σημαίες μας, και λεηλατούσε τις πρεσβείες μας. Ενώ στην Τουρκία, φωνάζοντας ʺΑλλάχου άκμπαρ" Τούρκος σκότωσε με δύο πυροβολισμούς έναν ιερέα που προσευχόταν στο εκκλησάκι του. Εναν ιερέα, ο οποίος ήθελε  τον διάλογο με τους μουσουλμάνους».
πηγή 

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

«Ζήλεια καί φθόνος»

«Ὁ μισῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστί

καί ἐν τῇ σκοτίᾳ περιπατεῖ, καί οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει,

ὅτι ἡ σκοτία ἐτύφλωσε τούς ὀφθαλμούς αὐτοῦ»

Α΄ Ἰω. 2. 11

Ἀγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ

Ὁ ὕπνος τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος, πού γεννιέται ἀπό τήν ὑπερηφάνεια.

Μή ζηλεύεις, ἀδελφέ μου, κανέναν ἄνθρωπο γιά τήν εὐτυχία του ἐδῶ στή γῆ. Μή ζηλεύης τόν πλούσιο καί τόν ἔνδοξο. 

Μή ζητᾶς «θυσαυρούς ἐπί τῆς γῆς, ὅπουσής καί βρῶσις ἀφανίζει, καί ὅπου κλέπτουσι

  διορύσουσι  καί κλέπτουσι» (Ματθ. 6. 19). Νά ζηλεύης καί νά μιμῆσαι τόν ἐργάτη τῆς ἀρετῆς, τόν ἄνθρωπο τοῦ Θεοῦ τόν χαριτωμένο ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα, τόν πιό ἔνδοξο ἀπό τούς ἐνδόξους καί τόν πιό πλούσιο ἀπό τούς πλουσίους, πού ἀποταμιεύει «θησαυρούς ἐν οὐρανῷ, ὅπου οὔτε σήςοὔτε βρῶσις ἀφανίζει, καί ὅπου  

κλέπται οὐ διορύσσουσιν οὐδέ κλέπτουσιν» (Ματθ. 6. 20)...

Μή ζηλεύης αὐτόν πού ἐπαινοῦν καί κολακεύουν οἱ ἄνθρωποι. Οἱ ἀνθρώπινοι ἔπαινοι εἶναι ἀσταθεῖς καί εὐμετάβλητοι. Συχνά μάλιστα εἶναι ἰδιοτελεῖς καί ὑστερόβουλοι. Σήμερα τά λόγια τους «γλυκύτερα ὑπερ μέλι καί κηρίον» (Ψαλμ. 18. 11). Αὔριο τό στόμα τους «ἀρᾶς καί πικρίας γέμει» (Ρωμ. 3. 14). Ζήλεψε λοιπόν τό μεγαλεῖο τοῦ ἀφανοῦς καί ἀδόξου κατά κόσμον ἀνθρώπου τῆς ἀρετῆς, «οὗ ὁἔπαινος οὐκ ἐξ ἀνθρώπων, ἀλλ᾿ ἐκ τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ. 2. 29).

Μή λιώνης ἀπό τόν φθόνο βλέποντας ἄλλους νά ἔχουν ὅσα ἐσύ δέν ἔχεις. Ὁ δικαιοκρίτης Κύριος γνωρίζει καλύτερα ἀπό σένα σέ ποιόν θά δώση κι ἀπό ποιόν θά στερήση, πότε θά χαρίση καί πότε θά ζητήση, τί θά δώση καί τί θά ἀφαιρέση. «... Ἤοὐκ ἔξεστί μοι ποιῆσαι ὅ θέλω ἐν τοῖς ἐμοῖς;», λέει ὁ ἴδιος στούς ἐργάτες τοῦ ἀμπελῶνος πού διαμαρτυρήθηκαν γιά τήν «ἄδικη» μεταχείρισί τους (Ματθ. 20. 1 -16).

Ἡ ζήλεια καί ὁ φθόνος εἶναι αἰτία κάθε κακοῦ καί ἐχθρός κάθε καλοῦ. Ἀπ᾿ αὐτή τήν αἰτία ὁ Κάϊν φόνευσε τόν Ἄβελ, ὁ Ἡσαῦ θέλησε νά ἐξοντώση τόν Ἰακώβ, ὁ Σαούλ καταδίωξε τόν Δαβίδ.

Ἡ ζήλεια καί ὁ φθόνος τυφλώνουν τόν νοῦ, ἀμαυρώνουν τήν ψυχή, σκοτίζουν τή συνείδησι, θλίβουν τόν Θεό, χαροποιοῦν τούς δαίμονες, κλείνουν τόν οὐρανό, ἀνοίγουν τήν κόλασι.
 «Ὁ μισῶν τόν ἀδελφόν αὐτοῦ ἐν τῇ σκοτίᾳ ἐστί καί ἐν τῇ σκοτίᾳ περιπατεῖ, καί 

 οὐκ οἶδε ποῦ ὑπάγει, ὅτι ἡ σκοτία ἐτύφλωσε τούς ὀφθαλμούς αὐτοῦ»(Α΄ Ἰω. 2. 11).

 

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Ἀπό τό βιβλίο: “Πνευματικό Ἀλφάβητο”

Ἐκδόσεις : “ Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου Ὡρωποῦ Ἀττικῆς"

πηγή

 nefthalim

Ισλαμικό Κράτος: Ποιος είναι ο μοναδικός στρατός που φοβούνται οι τζιχαντιστές;

 
Ο δημοσιογράφος Γιούργκεν Τόντενχέφερ (Jürgen Todenhöfer), που έζησε το 2014 με 10 ανώτερα μέλη στο Ισλαμικό Κράτος, έμαθε από τους ίδιους περί του ποιου στρατού φοβούνται μόνο.

«Η μόνη χώρα που φοβάται το Ισλαμικό Κράτος είναι το Ισραήλ»…

δήλωσε ο δημοσιογράφος στο News Online, λέγοντας πως αυτό του το είπαν οι ίδιοι.

Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο, το μυστικό των Ισραηλινών Ενόπλων Δυνάμεων είναι το γεγονός ότι σε αντίθεση με άλλους στρατούς, ξέρουν καλά πως να χειριστούν τον ανταρτοπόλεμο.

Τα στρατεύματα των ΗΠΑ, ή του Ηνωμένου Βασιλείου δεν τους απασχολούν και τόσο στο έδαφος τους καθώς πιστεύουν πως θα τους νικήσουν εύκολα. «Αυτοί δεν έχουν καμία εμπειρία από ανταρτοπόλεμο σε πόλεις» δήλωσαν ανώτερα μέλη του Ισλαμικού Κράτους.

«Το Ισλαμικό Κράτος θεωρεί εχθρούς όλους τους εκτός Ισλάμ» δηλώνει ο δημοσιογράφος και προσθέτει πως αν μπορούσαν να εξοντώσουν κάθε μη ισλαμιστή στον πλανήτη δεν θα το έβλεπαν ως έγκλημα κατά της ανθρωπότητας, αλλά απλώς ως ένα «τεχνικό πρόβλημα».

Ωστόσο το Ισλαμικό Κράτος επιτρέπει να ζουν στις περιοχές του οι Εβραίοι και οι Χριστιανοί αν πληρώνουν 600$ φόρο το χρόνο, αν και μάλλον προτιμούν… να φεύγουν.

Πέρα από τη μαρτυρία του δημοσιογράφου, το Ισραήλ απειλήθηκε τις προηγούμενες μέρες από τον ίδιο τον ηγέτη του Ισλαμικού Κράτους, τον Αλ Μπαγκντατί, στο πρώτο μήνυμα του εδώ και επτά μήνες.

Αυτό που ο Τοντενχέφερ καταθέτει πάντως, είναι το γεγονός ότι το Ισλαμικό Κράτος δεν θα σταματήσει αν δεν ολοκληρώσει την «θρησκευτική κάθαρση» που ονειρεύονται οι τζιχαντιστές, ακόμη και μέσω πυρηνικού ολοκαυτώματος…πηγη

national-pride.

ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΙΤΗΜΕΝΟΙ

Αν δείτε διάφορα ρεπορτάζ που γίνονται στους δρόμους, με ερωτήσεις περαστικών, θα διαπιστώσετε ότι οι πολίτες είναι άτονοι και παραιτημένοι.  Τους έχουν γενικά κοπεί τα φτερά. Τους έχει κοπεί η καλώς εννοούμενη πολιτική μαγκιά.

Ενώ παλιότερα οι περαστικοί πολίτες

ωρύονταν μπροστά στις κάμερες εναντίον των πολιτικών, τώρα είναι τόσο τρομαγμένοι και παραιτημένοι, που στην ουσία κάνουν απλά ευχές του τύπου "να βοηθήσει ο Θεός", "να τους φωτίσει ο Θεός", "δεν φτάνουν τα λεφτά να ζήσουμε" κ.λ.π. αναφερόμενοι στους πολιτικούς, ωσάν να επρόκειτο για παρακλήσεις σε αγίους!!!

Φοβούνται οι Έλληνες μη φύγουμε από το ευρώ, μη φύγουμε από την Ευρώπη, μη μπούμε σε περιπέτειες, μη χειροτερεύσουν τα πράγματα κ.λ.π. Αναζητούν έναν καλοκάγαθο ηγέτη για να τους πάρει στην αγκαλιά του και να αισθανθούν ασφάλεια.

Τελικά οι συστημικοί εξπέρ της τρομοκρατίας, κατάφεραν να απονευρώσουν έναν ολόκληρο λαό. Και το χειρότερο είναι ότι αντί να συνειδητοποιήσουν οι πολίτες ότι πρέπει να ανατραπεί το σάπιο και διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, που είναι αποκλειστικά υπεύθυνο για την κατάντια τους, αντίθετα τόσο πιο πολύ προσκολλώνται πάνω του.

Κι όμως, αυτή η περίεργη κοινωνική νηνεμία, δεν αποκλείει μια εκρηκτική κοινωνική αντίδραση. Η ζωή είναι απρόβλεπτη.

hassapis-peter.

Ουφολογία ως σωτηριολογική θρησκεία (22)-επανάληψη

Συνέχεια από:Κυριακή, 21 Ιουνίου 2015

Του Ernst Benz,

 από το βιβλίο: Ausserirdische Welten,Von Kopernikus zu den Ufos (Εξωγήινοι κόσμοι,Από τον Κοπέρνικο μέχρι τα ούφο) Aurum Verlag, Edition 2000
Το σοκ που προκάλεσε η επανάσταση του Κοπέρνικου
Η ανακάλυψη ενός μεγαλύτερου Θεού

Κοσμολογικοί στοχασμοί α

Κατά την μελέτη της ιστορίας του Χριστιανισμού, προκαλεί διαρκώς έκπληξη το γεγονός, πως παρά τις κρίσεις και περικοπές, τα θρησκευτικά ερεθίσματα τής χριστιανικής ευσέβειας και οι θεμελιώδεις ιδέες περί Θεού, ανθρώπου και φύσης, ποτέ δεν είχαν χαθεί εντελώς. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η μεταρρύθμιση, από πλευράς Λούθηρου, Ζβίγγλιου και Καλβίνου, οι οποίοι περιόρισαν την γενική θεματολογία τής χριστιανικής αποκαλύψεως στο ερώτημα περί δικαίωσης (Πως αποκτώ ένα ελεήμονα Θεό;), και αυτό ακόμα το μείωσαν στο επίπεδο της σχέσης τής μεμονωμένης ψυχής με τον Θεό, οδήγησε στον θάνατο της χριστιανικής κοσμολογίας. Επέφερε την υποχώρηση του ερωτήματος περί της συσχέτισης μεταξύ Δημιουργίας και Σωτηρίας, όπως και την υποτίμηση τού ερωτήματος περί της θέσης του ανθρώπου μέσα στο σύμπαν. Η ενασχόληση με τα ερωτήματα αυτά είχε παραγκωνιστεί στα παράπλευρα ρεύματα μέσα στην ζωή των χριστιανικών Εκκλησιών, σε περιθωριακές ομάδες, που συχνά ήταν στα όρια τής αιρέσεως. Οι Εκκλησίες πάντως προσπάθησαν να τις στιγματίσουν ως αιρετικές. Αυτό έγινε κατορθωτό στην περίπτωση του Jakob Böhme, η χριστιανική κοσμολογία του οποίου προκάλεσε εντονότατη αντίδραση τής λουθηρανικής ορθοδοξίας της εποχής του. Ο πρωθιερέας της ενορίας στην οποία ανήκε, στο Görlitz, του είχε απαγορεύσει την συγγραφή και έκδοση έργων του από την αρχή. Το πρώτο του έργο, Aurora, είχε κατασχεθεί από τις αρχές. Το ίδιο σχεδόν θα μπορούσε να είχε συμβεί και στον ιδρυτή της χριστιανικής θεοσοφίας, τον Friedrich Christoph Oetinger, ο οποίος είχε προβλήματα με τις εκκλησιαστικής αρχές τής Στουτγάρδης. Κατάφερε να εκδώσει τα έργα του μόνο δια τής ανωνυμίας και εκδίδοντας τα στο εξωτερικό (δηλαδή εκτός του κρατιδίου Württemberg όπου η Στουτγάρδη είναι πρωτεύουσα). Είχε μάλιστα και την υποστήριξη τού καθολικού ηγεμόνα τού κρατιδίου, ο οποίος τον εκτιμούσε ως φυσικό και χημικό και ειδικό στα ιαματικά λουτρά της περιοχής. Ο Oetinger έχαιρε επίσης εκτίμησης μεταξύ ηγετικών πνευμάτων στους τομείς της ιατρικής, φιλοσοφίας, χημείας, μαθηματικών, φυσικών επιστημών, και για τον λόγο αυτό δεν ήταν τόσο εύκολο να κατηγορηθεί και να καταδικαστεί όπως ο τσαγκάρης του Görlitz.
Είναι χαρακτηριστικό πως ακριβώς η θεοσοφική φυσική θεολογία των Jakob Böhme και F.C. Oetinger εισήλθε σε μια πιετιστική ομάδα της Βυρτεμβέργης, όπου η θεοσοφική διαίσθηση τών Böhme και Oetinger, «το βλέμμα μέσα στην ουσία», η λεγόμενη «Centralschau», είχε επαναληφθεί με ένα αυθόρμητο τρόπο: στην κοινότητα που είχε δημιουργηθεί γύρω από τον Johann Michael Hahn, και είχε ονομασθεί «Hahnsche Gemeinschaft» ή «Michelianer». Ο Johann Michael Hahn (1758-1819) ήταν ένα αγροτόπαιδο από το Altdorf, που ανήκε διοικητικά στην πόλη Böblingen. Όταν την Μεγάλη Παρασκευή του 1775 βίωσε ένα ξύπνημα μετά από ένα κήρυγμα, άρχισε να στοχάζεται πάνω στο περί Θεού ερώτημα, και βυθίστηκε σε βαθείς στοχασμούς, που στην σουαβική διάλεκτο ονομάζουν την διαδικασία αυτή «Grübeln». Η ουσία αυτού του είδους των στοχασμών είναι πως ο στοχαζόμενος επεξεργάζεται σε βάθος ένα σχεδόν άλυτο πρόβλημα με τεράστια αντοχή. Πάνω στον δρόμο αυτό, τής πάλης για την πνευματική γνώση, του δόθηκε το 1778, (όπως και στον Jakob Böhme στην εποχή του), και άλλη μια φορά το 1780, η «Zentralschau». Δια της αφής του «εσωτερικού φωτός» τού δωρίστηκε η «σαφήνεια» περί της σχέσης μεταξύ δημιουργίας και ιστορίας της σωτηρίας. Η εσωτερική μεταβολή που προκάλεσε αυτή η εμπειρία τον οδήγησε κατ’ αρχάς σε σύγκρουση με την οικογένεια του. Προτιμά την ρήξη με τον πατέρα του παρά να εγκαταλείψει την νέα ζωή που του ξανοίγεται. Εγκαταλείπει το πατρικό του του σπίτι, αλλά αργότερα συμφιλιώνεται με τον πατέρα του. Το 1794 του παρέχεται άσυλο στην πόλη Sindlingen, όπου του επιτρέπεται να τελεί τις «Ώρες» του και δια της έντονης πνευματικής αλληλογραφίας μαζεύεται γύρω του μια μεγάλη ομάδα οπαδών. Δεν ήταν στις προθέσεις του να ιδρύσει μια δική του κοινότητα. Οι οπαδοί του προέρχονταν κυρίως από τον χώρο του εκκλησιαστικού πιετισμού. Παρόλα αυτά, το 1876, είχε οργανωθεί βάσει συντάγματος μια κοινότητα με το όνομα «Hahnsche Gemeinschaft» ή «Michelianer». Δια των επαναλαμβανόμενων εκδόσεων των έργων του, και δια της δραστηριότητας των οπαδών του, με κέντρο το οίκημα της κοινότητας στην Στουτγάρδη, οι ιδέες του δεν έπαψαν να επιδρούν στην πιετιστική ευσέβεια. Με τον τρόπο αυτό διατηρήθηκε η συνέχεια της κοσμολογίας (την οποία εγκατέλειψε η ακαδημαϊκή θεολογία), στην συσχέτιση της με την πίστη περί Δημιουργίας και της προσμονής των εσχάτων. Οι πτυχές είχαν με τον τρόπο αυτό παραμείνει ζωντανά θέματα κατά τον στοχασμό περί Αγίας Γραφής και φύσεως. Οι πτυχές αυτές είχαν ευτυχώς παραμείνει αντικείμενο χριστιανικού στοχασμού στους πιετιστές αγρότες, έστω και αν είχαν εγκαταλειφθεί από τους επίσημους θεολόγους.
Το θεμέλιο της θεώρησής του περί του σύμπαντος είναι για τον Michael Hahn η ιδέα τού συμπαντικού ανθρώπου. Η ιδέα αυτή συνοδεύει ολόκληρη την ιστορία της χριστιανικής θεοσοφίας. Βρίσκεται ήδη στον Jakob Böhme η ιδέα αυτή, αλλά στον Emanuel Swedenborg εκφράζεται λεπτομερώς στην ενορατική της πρωταρχική μορφή, που είναι μια περιγραφή της φυσιολογίας τού κοσμικού ανθρώπου. Επιπλέον, δεν περιγράφει απλώς πώς τα μέλη και τά όργανά του αποτελούνται από διάφορες κοινότητες πνευματικών όντων, οι οποίες σαν ζωντανά κύτταρα με προσωπικότητα δομούν το κοσμικό σώμα του. Λέει ακόμα πως ο συμπαντικός άνθρωπος συνομιλεί με τα πνεύματα αυτών των κοινοτήτων από τα διάφορα όργανα του μακροκοσμικού σώματος, και δι’ αυτών μαθαίνει τα μυστικά της φυσιολογίας. Δεν ξέρουμε πως και από που ο συλλογισμός αυτός έφτασε στους συλλογισμούς του αγρότη Michael Hahn. Η επίγνωση πάντως αυτή του Hahn έχει ένα εσχατολογικό σκοπό: το σύμπαν κινείται ως προς την σύνθεση του προς τον «μεγάλο άνθρωπο». Βρίσκει δηλαδή την θέση του στην θεανθρωπότητα του Ιησού. «Η ουράνια σοφία είναι αιτία τού είναι όλων των πλασμάτων, και χάριν αυτής υπάρχουν όλα. Μέσα σε αυτήν ήταν όλα πριν την πτώση τακτοποιημένα, και το σύμπαν είχε πιθανόν την μορφή ενός ανθρώπου. Γιατί στον καθρέφτη τής σοφίας όλα είναι ιδανικά στα διάφορα είδη, αλλά με μια μορφή. Αυτό έγινε και στην αποκάλυψη των ουσιών των ειδών, από την σοφία δια του δρώντος, αιώνιου και ομιλούντος λόγου. Γιατί αυτός έχει αποκαλύψει με όλα τα είδη του την βασανισμένη σοφία και την θεϊκή δόξα, μαζί αλλά και μέσα στις ποικίλες δυνάμεις της ζωής. Από αυτές τις μορφές, από την κατώτερη ας πούμε ζωή, δημιούργησε και γέννησε την ανώτερη ζωή, στην πιο ευγενή εικόνα, στην οποία όλα τού παρουσιάζονται. Για τον λόγο αυτό όλα πρέπει πάλι να μπουν σε τάξη μέσα στον Θεάνθρωπο Ιησού, και όλα πρέπει πάλι να δομηθούν μέχρι όλο το σύμπαν να λάβει την μορφή ενός ανθρώπου».
«Η ουράνια σοφία έκτισε πριν έξι χιλιάδες χρόνια το σπίτι της. Το σπίτι είναι η αποκεκαλυμμένη δημιουργία του Θεού, στο ορατό και το αόρατο. Ο παραδείσιος άνθρωπος είναι δημιουργημένος βάσει της εικόνας του πρωτότυπου, από τα ευγενέστερα υλικά»104.
Η εσχατολογική αυτή προσμονή συνδυάζεται με την άλλη κοσμική προσμονή τής Αποκάλυψης τού Ιωάννου: την εμφάνιση του νέου ουρανού και της νέας γης (Αποκάλυψη 21). Το τέλος τής ιστορίας της σωτηρίας, και με τον τρόπο αυτό το τέλος του δημιουργικού έργου του Θεού, δεν είναι η καταστροφή τής υλικής αυτής γης, αλλά η εμφάνιση του νέου ουρανού και της νέας γης, με την νέα τους σωματικότητα και φύση. Και επειδή στην μοντέρνα, συνήθως καθαρά κοινωνιο-ηθικά προσανατολισμένη, ενδοκοσμική ερμηνεία της Αποκάλυψης, με την έννοια της «θεολογίας τής επανάστασης», λησμονείται η κοσμολογική πτυχή, είναι ανάγκη να επαναλάβουμε τις αυθεντικές λέξεις αυτής της υπόσχεσης (Αποκάλυψη, 21, 1-3): «ΚΑΙ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν· ὁ γὰρ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθον, καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι. 2 καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν ῾Ιερουσαλὴμ καινὴν εἶδον καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς. 3 καὶ ἤκουσα φωνῆς μεγάλης ἐκ τοῦ οὐρανοῦ λεγούσης· ἰδοὺ ἡ σκηνὴ τοῦ Θεοῦ μετὰ τῶν ἀνθρώπων, καὶ σκηνώσει μετ᾿ αὐτῶν, καὶ αὐτοὶ λαὸς αὐτοῦ ἔσονται, καὶ αὐτὸς ὁ Θεὸς μετ᾿ αὐτῶν ἔσται,».
Ο Michael Hahn αντιλαμβάνεται την κάθοδο του νέου ουρανού και της νέας γης, ως την εμφάνιση μιας νέας μορφής ύπαρξης, όπου όλα τα πλάσματα δεν θα υπάρχουν με την εν πτώση σωματικότητα τους, αλλά με την αρχική μορφή της πνευματικότητας τους. Την μορφή αυτή την ονομάζει με μια έννοια της αλχημείας, την οποία χρησιμοποιούσε συχνά και ο Jakob Böhme, «Tinktur-Leib» (αιθερικό σώμα, ίσως). Από αυτή την σκοπιά επεκτείνεται το βλέμμα μας προς το σύνολο τού μακρόκοσμου, οι άλλοι πλανήτες του οποίου επίσης θα υψωθούν και θα γίνουν κατοικίες των μακαρίων. Η κατοίκηση των άλλων πλανητών θεωρείται σε ένα εσχατολογικό πλαίσιο. Η τελείωση της ιστορίας τής σωτηρίας είναι ένα συμπαντικό γεγονός, και λαμβάνει χώρα σε όλο το σύμπαν: όχι μόνο ο ουρανός μας και η γη μας θα ανανεωθούν, αλλά ολόκληρο το σύμπαν, θα υψωθεί και θα αποκτήσει πρόσωπο. «Μπορούμε να υποθέσουμε πως η νέα γη και ο νέος ουρανός θα είναι ενωμένα, και πως όλα τα δημιουργήματα θα εμφανιστούν με αιθερικά σώματα. Η νέα γη θα βγάλει όλα τα φυτά με την καθαρή αυτή αιθέρια μορφή, που θα είναι σύμφωνη με τον χαρακτήρα τους. Οι άλλοι πλανήτες, έστω και αν είναι διαφορετικοί απ’ ότι φανταζόμαστε, θα υψωθούν και αυτοί, και θα είναι κατοικίες των μακαρίων...μερικοί θα απαιτήσουν να μάθουν από τι είδους ύλη θα είναι κατασκευασμένη η νέα Ιερουσαλήμ. Δεν τα γνωρίζουμε όμως όλα, και από αυτά που γνωρίζουμε, δεν είμαστε σε θέση να τα εκφράσουμε όλα με την ομιλία, και πολύ λιγότερο να τα γράψουμε. Επειδή όμως η πόλη αυτή κατεβαίνει από τον ουρανό και είναι η κατοικία του Θεού, ο Οποίος κτίζει ένα ναό και μια κατοικία για το πνεύμα από ζωντανές πέτρες, μπορούμε να υποθέσουμε πως η πόλη αυτή θα είναι ζωντανή και κάτι οργανικό-ζωντανό. Και ποιος ξέρει, μπορεί αυτή η ύλη να αποτελείται από καθαρά αιθέρια πλάσματα και στοιχεία, τα οποία όσο ζούσαν ήταν μέσα στο φως. Γιατί η άνοδος και κάθοδος και η καθημερινή κίνηση των διαφόρων δυνάμεων, είναι μια διαρκής μαρτυρία και γέννηση, μια διαδικασία θανάτου, αλλά δεν είναι θάνατος. Αντιθέτως είναι μια αλλαγή μορφής και ανανέωση»105.
Το πόσο ρεαλιστικά βλέπει ο Michael Hahn την σχέση μεταξύ ιστορίας της σωτηρίας και κοσμολογίας, φαίνεται και από την ερμηνεία του στην Σταύρωση του Ιησού. Το Ευαγγέλιο συνδέει την Σταύρωση με ένα κοσμικό γεγονός, τον σκοτισμό του ήλιου για τρεις ώρες. «Πάνω στον σταυρό ήταν σαν ο ήλιος να είχε αφαιρεθεί, όπως το μαρτυρούσε και η φύση, και από τον φυσικό ήλιο αφαίρεσε το φως για τρεις ώρες, όπως και ο ήλιος του κοσμικού φωτός, ο Ιησούς, είχε μείνει χωρίς φως στην καρδιά. Ο ήλιος και η καρδιά του ανθρώπου εύκολα μπορούν να συγκριθούν. Ό,τι είναι ο ήλιος στον μεγάλο κόσμο, είναι η καρδιά στον μικρό κόσμο. Επειδή ο Ιησούς είναι η ενότης όλων των μηδενικών, η καρδία όλων των καρδιών, ο ήλιος όλων των ήλιων, έτσι όταν σκοτείνιασε Αυτός, έπρεπε και ο ήλιος μέσα στην φύση να χάσει το φως του. Και ποιος ξέρει, μπορεί και άλλοι ήλιοι να έπαθαν το ίδιο. Είναι βέβαιο, σε όλο τον χώρο όπου η πτώση έλαβε χώρα, όλα αυτά έγιναν αισθητά. Όλα μέσα στο σύστημα μας κάτι ένιωσαν»106.

Συνεχίζεται