Σεξουαλική Αγωγή από το Νηπιαγωγείο ως τα 12

                                            

Η άποψη της Κοινωνιολόγου Gabriele Kuby

Η Κοινωνιολόγος και Συγγραφέας Gabriele Kuby στο βιβλίο της “The Global Sexual Revolution: Destruction of Freedom in the Name of Freedom” μιλά για το πώς η σεξουαλική «απελευθέρωση» αποτέλεσε την αιχμή του δόρατος στην κατάργηση παραδοσιακών κοινωνικών αξιών. Στο κεφάλαιο 12, με τίτλο «ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗ ΑΓΩΓΗ ΑΠΟ ΤΟ ΝΗΠΙΑΓΩΓΕΙΟ ΕΩΣ ΤΑ 12» αναφέρεται στο πώς τα παιδιά, μέσω της υποχρεωτικής σχολικής διδασκαλίας «σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης», απομακρύνονται από τις αξίες που θα τα οδηγούσαν σε μία ευτυχισμένη ερωτική και οικογενειακή ζωή.

Παραθέτουμε αποσπάσματα από το κεφάλαιο αυτό:

Η σεξουαλικοποίηση της νεολαίας από το Κράτος βασίζεται στην αρχή ότι όποιος ελέγχει τη νεολαία κατέχει το μέλλον. Αυτός θα αποφασίσει ποιος θα κερδίσει τον πολιτισμικό πόλεμο στον οποίο βρισκόμαστε… Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες, τα ήθη, τα έθιμα και οι νόμοι βοήθησαν το άτομο να συγκρατήσει τη σεξουαλική του δραστηριότητα ώστε να είναι ικανό για πίστη και υπευθυνότητα μέσα στην οικογένεια. Αυτό τελείωσε…

…Η υποχρεωτική σεξουαλική παιδεία εισήχθη στα γερμανικά σχολεία τη δεκαετία του ’70, έχει προχωρήσει από την πληροφόρηση στην εκπαίδευση και στη συνέχεια στην κατήχηση – ολοταχώς προς την κατεύθυνση της πλήρους εξαχρείωσης της σεξουαλικότητας. Σύμφωνα με τους κορυφαίους «εκπαιδευτές φύλων», η «σεξουαλική διαμόρφωση» ξεκινά από τη γέννηση. Τα παιδιά υποκινούνται να αυνανίζονται και τους παρέχονται κατάλληλα διαμορφωμένοι ελεύθεροι χώροι για να παίξουν γιατρούς στο νηπιαγωγείο. Όλα τα είδη των διαλυμένων οικογενειών απεικονίζονται τώρα στα εικονογραφημένα βιβλία ως ίσα και η ομοφυλοφιλία προσφέρεται ως μια “κανονική” επιλογή. Όλο και πιο επιθετικές τεχνικές χρησιμοποιούνται για να διαμορφώσουν με τρόπο μη αναστρέψιμο την προσωπικότητα των παιδιών και των εφήβων. Αυτό συνεπάγεται καταστροφή της αίσθησης της ντροπής τους ενεργοποίηση των σεξουαλικών ορμών από την πρώιμη παιδική ηλικία και παρεμπόδιση της συνείδησης. Μόνο ένα πρότυπο παραμένει: μην κάνετε τίποτα που δεν αρέσει στο σεξουαλικό σας σύντροφο. Αυτό είναι σαν να τετραγωνίζει κανείς τον κύκλο, επειδή τέτοια όρια μπορούν να τεθούν μόνο αν ένα άτομο έχει εκπαιδευθεί στον αυτοέλεγχο. Η αχαλίνωτη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από ενήλικες και η όλο και αυξανόμενη σεξουαλική κακοποίηση παιδιών από άλλα παιδιά, δείχνει ότι αυτό το πρότυπο δεν μπορεί να τηρηθεί σε μια κοινωνία που την χαρακτηρίζει υπερσεξουαλικότητα.

Η υποχρεωτική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση στα σχολεία και τα νηπιαγωγεία υπονομεύει το δικαίωμα των γονιών να μεγαλώνουν τα παιδιά τους όπως κρίνουν κατάλληλο. Οι γονείς έχουν δώσει στα παιδιά τους τη ζωή… Οι γονείς γνωρίζουν ότι το παιδί τους είναι δώρο του Θεού και ότι δεν κατέχουν το παιδί, αλλά είναι μόνο επίτροποι με το καθήκον να αναθρέψουν το παιδί ώστε να γίνει ένα άτομο που θα προσφέρει στην κοινωνία. Ταυτόχρονα, αυτή η υποχρέωση είναι φυσικό τους δικαίωμα. Δεν μεταδίδεται από το κράτος και το κράτος δεν μπορεί να το αφαιρέσει. Η Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων (άρθρο 16.3), η Ευρωπαϊκή Σύμβαση για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και τα συντάγματα αμέτρητων εθνών τοποθετούν την εξουσία για την ανατροφή των παιδιών στα χέρια των γονέων, διότι είναι κατανοητό ότι, κατά κανόνα, οι γονείς αγαπούν, φροντίζουν, είναι υπεύθυνοι και κάνουν θυσίες για την ευημερία των παιδιών τους.

Το άρθρο 2 του πρώτου πρόσθετου πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (ΕΣΔΑ) ορίζει: Κανένα πρόσωπο δεν θα στερηθεί το δικαίωμα στην εκπαίδευση. Κατά την άσκηση των καθηκόντων που αναλαμβάνει σε σχέση με την εκπαίδευση και τη διδασκαλία, το κράτος πρέπει να σέβεται το δικαίωμα των γονέων να εξασφαλίζουν την εκπαίδευση και τη διδασκαλία σύμφωνα με τις δικές τους θρησκευτικές και φιλοσοφικές πεποιθήσεις. Αυτή είναι η εκπλήρωση της αρχής της επικουρικότητας, όπως ορίζεται στο άρθρο 5, παράγραφος 3 της Συνθήκης της Λισαβόνας της ΕΕ, ένα βασικό στοιχείο της Καθολικής κοινωνικής διδασκαλίας. Η αρχή της επικουρικότητας αναφέρει ότι το κράτος πρέπει να αναλάβει μόνο καθήκοντα που δεν μπορούν να εκτελεστούν αυτόνομα σε χαμηλότερο επίπεδο.

Οι συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων θέτουν την απόλυτη εξουσία και την υποχρέωση στους γονείς να ανατρέφουν τα παιδιά τους. Ωστόσο, αυτές οι συνθήκες δεν έχουν εμποδίσει το κράτος, που κάνοντας κατάχρηση εξουσίας, εισαγάγει τα παιδιά σχολικής ηλικίας σε μια ηδονιστική και προσανατολισμένη προς τη λαγνεία σεξουαλικότητα από την πρώιμή τους ηλικία. Το δικαίωμα των γονέων να διδάσκουν στα παιδιά τους τα ηθικά πρότυπα για τη σεξουαλικότητα κατά συνέπεια υπονομεύεται…

…Η συντριπτική πλειοψηφία των νέων θέλει οικογένειες. Αλλά το κράτος, το όλο εκπαιδευτικό σύστημα και σχεδόν όλες οι οργανώσεις που έχουν να κάνουν με τη νεολαία έχουν σταματήσει να διδάσκουν στα παιδιά την ικανότητα να αγαπούν και να δεσμεύονται. Η διδασκαλία της αγνότητας και του αυτοελέγχου, ως προετοιμασία για το γάμο και ως βασική προϋπόθεση για την συζυγική πίστη (που αποτελούσε βασική συνιστώσα της νεολαίας πριν από το 1968), είναι πλέον σπάνια στη Δυτική Ευρώπη, ακόμη και στα καθολικά σχολεία και τις οργανώσεις νεολαίας. Ακόμη και οι όροι αγνότητα και αυτοέλεγχος είναι ελάχιστα κατανοητοί πια…

Εισαγωγή της υποχρεωτικής σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στα σχολεία στη Γερμανία είναι προϊόν των φοιτητικών εξεγέρσεων του 1968 … Μέσα σε λίγες μόλις δεκαετίες, διεθνείς οργανισμοί όπως ο ΟΗΕ και η ΕΕ έγιναν κέντρα εξουσίας για την παγκόσμια ανατροπή του παραδοσιακού συστήματος αξιών. Έχουν τους υλικούς πόρους και την πολιτιστική-επαναστατική τεχνογνωσία για να θάψουν τις κοινωνικές, πολιτιστικές, νομικές και ηθικές προϋποθέσεις για το γάμο και την οικογένεια. Όλα αυτά είναι δυνατά επειδή τα κύρια μέσα ενημέρωσης της Δύσης υποστηρίζουν αυτή την ατζέντα και έχουν χρησιμεύσει σε μεγάλο βαθμό ως χειριστές της κοινής γνώμης στην υπηρεσία των πολιτιστικών επαναστατικών στόχων. Στην ανατροπή των Ιουδαϊκο-χριστιανικών αξιών όσον αφορά τη σεξουαλικότητα, κεντρικό ρόλο διαδραμάτισε ο εγκληματικός σαδομασοχιστής Alfred Kinsey (βλ. Χ 2). Εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως σοβαρός «σεξολόγος» σε βιβλία διδασκαλίας για τη σεξουαλική παιδεία. Στο εξαιρετικό βιβλίο της «Διδάσκεις το παιδί μου Τι;» η Δρ Miriam Grossman εξηγεί τα ψέματα και τους κινδύνους της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης και περιγράφει τον βασικό ρόλο του Alfred Kinsey ως εξής: «Ο Δρ. Kinsey ήταν για τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση τι ήταν ο Henry Ford για το αυτοκίνητο. Ήταν ο πρώτος αρχιτέκτονας ενός νέου μοντέλου ανθρώπινης σεξουαλικότητας – ένα μοντέλο που βασίζεται στην πεποίθησή του ότι στη σύγχρονη κοινωνία η παραδοσιακή ηθική είναι άσχετη και καταστροφική ».

Μετά το θάνατο του Kinsey το 1956, ο διάδοχός του Paul Gebhard διηύθυνε το ινστιτούτο Kinsey στο Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα και προσχώρησε με το στενό φίλο του Kinsey, Wardell Pomeroy, στην ίδρυση του Προηγμένου Ινστιτούτου Ανθρώπινης Σεξουαλικότητας στο Σαν Φρανσίσκο, του πρώτου μεγάλου διδακτικού οργάνου για τη «σεξολογία» και τη σεξουαλική παιδεία. Σύντομα, η Mary Calderone, πρώην διευθύντρια της Planned Parenthood (Οικογενειακού Προγραμματισμού), ίδρυσε το Συμβούλιο Πληροφοριών και Εκπαίδευσης των Ηνωμένων Πολιτειών (SIECUS). Στο πλευρό της ήταν ο Lester Kirkendall, ο οποίος έγραψε το «νομοσχέδιο για τα σεξουαλικά δικαιώματα» το 1976. Εξακολουθεί να επηρεάζει την σεξουαλική επαναστατική ατζέντα του IPPF και της UNESCO και μπορεί να θεωρηθεί ως πρόδρομος της Σύμβασης του ΟΗΕ του 1990 για τα Δικαιώματα του Παιδιού. Ο ισχυρισμός είναι ότι τα παιδιά έχουν “δικαίωμα” σε σεξουαλικές πληροφορίες και δραστηριότητα από τη γέννησή τους, ανεξάρτητα από τις αξίες των γονιών τους – και το δικαίωμα σε κάθε μορφή σεξουαλικότητας, εφόσον είναι εθελοντική και συναινετική … Στη Γερμανία, είναι η Bundeszentrale fixr gesundheilitche Aufklarung (BZgA), η οποία είναι ο γερμανικός κλάδος της Διεθνούς Planned ParentHood, το Ομοσπονδιακό Κέντρο Εκπαίδευσης για την Υγεία, και το Institutfiir Sexualpadagogik (Ινστιτούτο για τη Σεξουαλική Αγωγή) που προωθούν τη σεξουαλικότητα σε σχολεία και προσχολικά ιδρύματα με προϋπολογισμούς εκατομμυρίων…

Κλειδί για τη νομιμοποίηση της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης ήταν η εμφάνιση του Συνδρόμου Ανοσολογικής Ανεπάρκειας (AIDS) στη δεκαετία του ’80. Οι Γερμανοί πολιτικοί είχαν μια μοναδική ευκαιρία να πραγματοποιήσουν τον όρκο τους, να «προάγουν την ευημερία των ανθρώπων και να τους προστατεύουν από βλάβες». Θα μπορούσαν να έχουν χρησιμοποιήσει τη δύναμη του κράτους για να καταστήσουν κατανοητό στον πληθυσμό ότι η εγκράτεια εκτός γάμου και η συζυγική πίστη είναι 100% αποτελεσματική στην πρόληψη του AIDS και όλων των άλλων σεξουαλικά μεταδιδόμενων ασθενειών και ότι, πιο συγκεκριμένα, η ετεροφυλοφιλία μειώνει την πιθανότητα της αλίευσης του AIDS. Αντ' αυτού, ο συναγερμός για το AIDS χρησιμοποιήθηκε για να νομιμοποιήσει την παράδοση των μαθητών, όλο και μικρότερης ηλικίας, σε «εμπειρογνώμονες» αντισύλληψης και να τους τροφοδοτήσει με το ψέμα του «ασφαλούς σεξ» μέσω της χρήσης προφυλακτικών – παρά την εκρηκτική εξάπλωση σεξουαλικών ασθενειών. Οι εκπαιδευτές σεξουαλικής αγωγής άρχισαν να επισκέπτονται τα σχολεία με κιτ αντισύλληψης και να χρησιμοποιούν προφυλακτικά σε πλαστικά πέη. Τώρα είχαν το πόδι τους στην πόρτα. Με γραφικά και τρισδιάστατα υλικά, με ταινίες, σκετσάκια και με ”ξερή” λεκτική παρουσίαση του μηχανισμού των σεξουαλικών πράξεων, θα μπορούσαν να απενεργοποιήσουν τα παραδοσιακά πρότυπα, να σπάσουν την αίσθηση της ντροπής των παιδιών και να εισαγάγουν τα παιδιά σε σεξουαλικές πρακτικές όλων των ειδών, ιδίως τον αυνανισμό.

Ο μεγαλύτερος παγκόσμιος παράγοντας για τις αμβλώσεις και την απορρύθμιση της σεξουαλικότητας είναι η Διεθνής Ομοσπονδία Οικογενειακού Προγραμματισμού International Planned Parenthood Federation (IPPF), με οργανισμούς επιδοτήσεων σε 180 χώρες. Στην ετήσια έκθεσή της για το 2010, το IPPF καυχάται : Η ετήσια έκθεση του IPPF για το 2010 αναφέρει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση στο σύνολό της είναι ο μεγαλύτερος χορηγός της διεθνούς ανάπτυξης και έχει ιστορικά προασπίσει τη σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία και τα δικαιώματα. Το ευρωπαϊκό δίκτυο IPPF καταβάλλει προσπάθειες για να εξασφαλίσει ότι η σεξουαλική και αναπαραγωγική υγεία θα παραμείνει στο επίκεντρο της αναπτυξιακής πολιτικής της ΕΕ.

Όπως αποκαλύπτει έκθεση του European Dignity Watch (Ευρωπαϊκού Γραφείου Παρακολούθησης της Αξιοπρέπειας) τον Μάρτιο του 2012, τα προγράμματα αμβλώσεων, που διεξάγονται από την IPPF και τη Marie Stopes International σε αναπτυσσόμενες χώρες, χρηματοδοτούνται από την ΕΕ, παρόλο που δεν υπάρχει νομική βάση για αυτό. Η κύρια ομάδα-στόχος του IPPF είναι οι έφηβοι: Τα τελευταία πέντε χρόνια, η IPPF έχει μεταμορφωθεί από μια οργάνωση που συνεργάζεται με τη νεολαία σε οργάνωση που επικεντρώνεται στη νεολαία, όπου η συμμετοχή των νέων αποτελεί αρχή στην παροχή ποιοτικών υπηρεσιών σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας.

Για το IPPF, τα σεξουαλικά δικαιώματα της νεολαίας δεν πρέπει να περιορίζονται ούτε από το νόμο ούτε από κοινωνικούς ή θρησκευτικούς κανόνες. Η πενταετής έκθεση λέει με υπερηφάνεια ότι το IPPF έχει προβεί σε 238 νομικές τροποποιήσεις σε 119 χώρες υπέρ των αναπαραγωγικών και σεξουαλικών δικαιωμάτων, εκ των οποίων 52 αφορούν την απελευθέρωση των αμβλώσεων. Το IPPF παρείχε 3,9 εκατομμύρια υπηρεσίες σχετιζόμενες με την άμβλωση, το 41,7 τοις εκατό για τους νέους, αύξηση 22%.

Η Pro Familia, το γερμανικό σκέλος της Διεθνούς Ομοσπονδίας Οικογενειακού Προγραμματισμού (IPPF), υλοποιεί τη στρατηγική της σε εθνικό και τοπικό επίπεδο: 22 εκατομμύρια εγκυμοσύνες αποτρέπονται…

…Το IPPF όχι μόνο εκτελεί εκατομμύρια αμβλώσεις σε ολόκληρο τον πλανήτη, αλλά και πωλεί άθικτα μέρη του εμβρυϊκού σώματος, που λαμβάνονται μέσω της παράνομης μερικής γέννησης κατά τη διάρκεια των διαδικασιών άμβλωσης. Αυτό ήρθε στο φως μέσω μιας σειράς βιντεοταινιών, που ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 2015.

Το IPPF δηλώνει παραπλανητικά, στην Eτήσια Έκθεση Πεπραγμένων του για το 2007-2008, ότι η πρόσβαση σε ασφαλείς νόμιμες αμβλώσεις είναι επιτακτική ανάγκη για τη δημόσια υγεία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Αυτό είναι ένα χονδροειδές ψεύδος. Κανένα διεθνώς δεσμευτικό έγγραφο από τον ΟΗΕ ή την ΕΕ δεν αναγνωρίζει την άμβλωση ως μέρος της σεξουαλικής και αναπαραγωγικής υγείας (SRH), πόσο μάλλον ως ανθρώπινο δικαίωμα.

Ο Harmsen ήταν ιδρυτής και πρόεδρος της Pro Familia μέχρι το 1962 και επίτιμος πρόεδρος μέχρι το 1984. Ποτέ δεν απέκλεισε τον εαυτό του από τη στάση του για την ευγονική. Από το 1973 έως το 1983, ο Μαρξιστής Jiirgen Heinrichs ήταν πρόεδρος της ένωσης. Το όνομα Pro Familia υποδηλώνει το αντίθετο απ’ ό, τι πραγματικά προωθεί ο οργανισμός που υποστηρίζεται από το κράτος. Στη Γερμανία, η Pro Familia διευθύνει περίπου 200 συμβουλευτικές θέσεις, καθώς και αμέτρητες ιστοσελίδες και συμβουλευτικές υπηρεσίες. Είναι ο κύριος εταίρος της κυβέρνησης για τη σεξουαλική αγωγή των παιδιών και των εφήβων. Με αυτόν τον τρόπο, η Pro Familia δημιουργεί συνεχώς νέους πελάτες για την εταιρία της εσωτερικών αμβλώσεων. Οι δικές τους στατιστικές δηλώνουν ότι το 77% όλων των διακοπών κύησης στη Γερμανία εκτελούνται σε ένα από τα έξι κέντρα έκτρωσης της Pro Familia. Παρ' όλα αυτά, η Pro Familia είναι μια “φιλανθρωπική οργάνωση”, απαλλαγμένη από φόρους.

H ΣΥΝΕΧΕΙΑ:  ΑΚΤΙΝΕΣ: Σεξουαλική Αγωγή από το Νηπιαγωγείο ως τα 12 (aktines.blogspot.com)

Η ΠΑΡΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΗΓΕΜΟΝΙΚΟΥ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΗΝ ΚΩΜΙΚΟΤΡΑΓΙΚΗ ΕΛΠΙΔΑ ΟΤΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΕΡΓΑΣΙΕΣ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΕΞΗΓΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟΤΗΤΟΣ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΑΡΑΜΙΚΡΗ ΥΠΟΨΙΑ ΟΤΙ ΥΠΑΚΟΥΜΕ ΤΥΦΛΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟ ΤΟΥ ΝΟΜΟΥ Ο ΟΠΟΙΟΣ ΛΕΕΙ ΟΤΙ ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΜΑΣ ΣΩΣΟΥΝ ΟΙ ΙΔΙΟΙ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΣ ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΥΝ.

Ἡ ”ὁμάδα Παπαχελᾶ”: Ποιοί προωθοῦν τήν πολιτική ΗΠΑ στήν Ἑλλάδα . “””Κων/νος Μητσοτακης και η μοιρασια της υφαλοκρηπιδας με τους Τουρκους”””.

Στις 12-13 Φεβρουαρίου 2024, έγινε ένα συνέδριο στην Ουάσιγκτον, γιά ”Νοτιοανατολική Ευρώπη & Ανατολική Μεσόγειο”, με τεράστια… αποτυχία, που διοργάνωσε το ”Φόρουμ των Δελφών”.

Συμμετείχε η ”ομάδα Αλέξη Παπαχελά”, δηλ. ”Φόρουμ Δελφών”, ΕΛΙΑΜΕΠ, ”λομπίστας Ζεμενίδης”. Μαζί, ο υπουργός Μετανάστευσης Δημήτρης Καιρίδης και η υφΥπεξ Αλεξάνδρα Παπαδοπούλου. Από κοντά και ο διαπλεκόμενος ”διπλωματικός σύμβουλος” Τσίπρα και Κασσελάκη, ο (”κουτοπόνηρος”) Βαγγέλης Καλπαδάκης.

Μόνο το κρατικό ΑΠΕ έγραψε γιά το ”συνέδριο”. Μία εβδομάδα μετά, ούτε καν η ”Καθημερινή” ασχολήθηκε. Ενώ, ούτε και η παρουσία του διευθυντή της στην Ουάσιγκτον, αναφέρθηκε.

Ούτε, έστω, το ”μητσοτακικό παραμάγαζο”, η εφημερίδα ”Εθνικός Κήρυξ”, του Αντώνη μας, στην Νέα Υόρκη, το πρόβαλε, αλλά -έκπληξη- του…επιτέθηκε!!! Παραβλέπουμε το εμετικό υμνολόγιο του συνεργάτη Παπαχελά, του δήθεν ”έγκριτου” Κύπριου ”ανταποκριτή” στην υφΥπεξ, επειδή αυτός είναι ΟΦΑ (”όπου φυσάει άνεμος” και… ”μυστικά κονδύλια”).

‘Οσοι ζούμε στις ΗΠΑ, ειδικά όσοι ασχολούμεθα, γιά χρόνια, με ΜΜΕ, γνωρίζουμε πολύ καλά ότι τέτοια ”συνέδρια” έχουν μηδενική απήχηση στην Ουάσιγκτον. Αλλά μπορούν να ”εντυπωσιάσουν” αφελείς π.χ. στην Ελλάδα, αφού προβάλλονται από άσχετα, εξαγοράσιμα και ασοβάρευτα ΜΜΕ Αθηνών και τους διαπλεκόμενους -της παραπληροφόρησης- ανταποκριτές στις ΗΠΑ.

Το ”Οικονομικό Φόρουμ Δελφών” είναι μία αστεία περίπτωση, αντιγραφής του ”Οικονομικού Φόρουμ Νταβός”. Οι νεοέλληνες, αδύναμοι να πρωτοτυπήσουμε , φροντίζουμε να αντιγράφουμε, όπως π.χ. κάνουν και με εκπομπές τα χαζοκάναλα τηλεόρασης στην Ελλάδα.

Το ”Φόρουμ Δελφών”, του (”ντήλερ” αεροπλάνων αμερικάνικων κλπ) Συμεών Τσομώκου, είναι παρέλαση της… ”Νέας Δημοκρατίας”. Συμμετέχουν σχεδόν όλοι οι υπουργοί της ”Νέας Δημοκρατίας”, φυσικά και ο Κούλης. Βάζουν και κανέναν ”φελλό” της αντιπολίτευσης για αποπροσανατολισμό. Εξυπακούεται ότι ”Καθημερινή” και ΣΚΑΙ έχουν τον πρώτο λόγο.

Βασικός εκεί ο πολυ-υπουργός Γεωργιάδης. Φανταστείτε την εικόνα: Ο ‘Αδωνις, που όλη την ημέρα μιλάει στα τηλεκανάλια Αθηνών, εμφανίζεται και στους Δελφούς, με σοβαροφανές ύφος, ως συνομιλητής με συντονίστρια την άλλη… ‘‘σοβαρή” του ΣΚΑΙ, Σία Κοσιώνη. Τους παρακολουθούν ”τρεις και ο κούκος”, αλλά δεν έχει σημασία. Ας είναι καλά τα εξαγορασμένα ΜΜΕ (παγκόσμια κατάταξη 107) που ομιλούν γιά ”επιτυχία”, γιά εντυπωσιασμό ιθαγενών στην ενδοχώρα.

Το ”Φόρουμ Δελφών” είναι ουσιαστικά δημιούργημα Αλέξη Παπαχελά, γιά την προώθηση της πολιτικής ΗΠΑ σε Ελλάδα και Βαλκάνια, με Τσομώκο ”βιτρίνα”, χρηματοδότη.

H ”ομάδα”, ο ”δημιουργός-αρχηγός” και ο ”λαγός λομπίστας”

Διαβάζοντας προσεκτικά άρθρα στην εφημερίδα ”Καθημερινή” και ειδικά αυτά του διευθυντή της Αλέξη Παπαχελά, διαπιστώνεις ότι προωθείται (καλυμμένα), η πολιτική των ΗΠΑ στην Ελλάδα. Παγκοσμιοποίηση, Δημοκρατικό Κόμμα (αντιΤραμπ, αντιΠούτιν) και γενικά, συμφέροντα στρατιωτικά, πολιτικά, εμπορικά κλπ των ΗΠΑ.

H ”λαμπρή” πορεία του κ. Παπαχελά, άρχισε τέλη δεκαετίας ’80, όταν, ως φοιτητής στις ΗΠΑ, φρόντισε να ”δικτυωθεί” με υπουργείο Εξωτερικών και λοιπές ”Υπηρεσίες” της χώρας, πριν επιστρέψει στην Ελλάδα.

Και βρήκε τον κατάλληλο μεσολαβητή. Η γνωριμία του με την ”γνωστή λέρα” Εκκλησίας και Ομογένειας, τον φΑΚ (φάδερ ‘Αλεξ Καρλούτσος), καθοριστική.

Ο εκδότης του ”Κ” από τότε -στην Νέα Υόρκη- ”έβλεπε” και παρακολουθούσε την ”εξέλιξη” του ”έγκριτου”, γιά τους αφελείς στο Ελλαδιστάν, διευθυντή της εφημερίδας ”Καθημερινή” Αθηνών

Μεγάλη εντύπωση -με ερωτηματικά- είχε προκαλέσει και η προσπάθεια Αλέξη Παπαχελά, να ξεπλύνει, να ”αγιοποιήσει” τον μιζολήπτη-αρπακτικό, αρχαιοκάπηλο, αποστάτη, τον αείμνηστο πρώην πρωθυπουργό και πατέρα του τώρα πρωθυπουργού, Κων/νο Μητσοτάκη , με το βιβλίο του ” Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΗΤΣΟΤΑΚΗΣ , ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΟΥ ΛΟΓΙΑ” (2017).

Ο συγγραφέας, ”παράλειψε” να ερευνήσει και τα αρχεία της… CIA, αφού θα είχε πρόσβαση, γιά να δει αν ο υμνούμενος Κων/νος Μητσοτάκης ήταν και… έμμισθος πράκτοράς της. Ή θα μπορούσε να ερωτήσει τον συνεργάτη του, τον άλλον ”έγκριτο” Κύπριο ανταποκριτή, αν εκείνος ήξερε ή είχε δει κάτι , στα αρχεία της ”Υπηρεσίας”. Υποθέτουμε ότι θα του απαντούσε… θετικά.

Η εκτίμηση -λογικά- είναι ότι, ο ”έγκριτος” Παπαχελάς, γνώριζε περί CIA, αλλά εξεπίτηδες το άφησε απέξω, γιά να εξαπατήσει, παραπληροφορώντας με την ”αγιογραφία” Κων/νου Μητσοτάκη.

Ὁ πατήρ τοῦ Κούλη,βουλευτής τοῦ Γεωργίου Παπανδρέου,τοῦ πατρός τοῦ Ἀνδρἐα καί στήν συνέχεια ἀποστάτης , πρόεδρος καί κατόπιν ἐπίτιμος ( ἀκόμη καί μετά θάνατον) τῆς νουδου,«ἀντίπαλος» τοῦ Ἀνδρέα,πού τόν πῆγε στό εἰδικό δικαστήριο γιά νά τόν ἀθωώσῃ ,πρώην πρωθυπουργός εἶχε μία ἰδιαιτέρα συμπάθεια στόν Παπαχελᾶ (ναί,τόν θαμμῶνα τῆς Μπίλντεμπεργκ καί «ἀγαπημένο» τῆς Ἀμερικανικῆς Πρεσβείας,ἀλλά καί τοῦ προδοτικοῦ ΕΛΙΑΜΕΠ…),στόν ὁποῖο εἶχε δώσῃ κάμποσες «ἀποκλειστικές» συνεντεύξεις,ὅπου μέ μεγάλη κυνικότητα προετοίμαζε τόν ἑλληνικό λαό γιά τά δεινά πού τόν περίμεναν !( ἀπό ΕΔΩ)

Βασισμένο στις προσωπικές συνεντεύξεις τις οποίες παραχωρούσε επί μία δεκαετία (2007-2016) ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης στον δημοσιογράφο Αλέξη Παπαχελά

(Θα υπάρξει και συνέχεια) Γ. Λυκ. – 19 Φεβ. ’24

Ἀπό : kalami.us

Ἡ ”ὁμάδα Παπαχελᾶ”: Ποιοί προωθοῦν τήν πολιτική ΗΠΑ στήν Ἑλλάδα . “””Κων/νος Μητσοτακης και η μοιρασια της υφαλοκρηπιδας με τους Τουρκους”””. – Οδοιπορούντες Αγίου Συμεών Του Νέου Θεολόγου (wordpress.com)

Η στάση των ΗΠΑ στα Ελληνοτουρκικά αν εκλεγεί ο Τράμπ - #Κώστας #Γρίβας

Η στάση των ΗΠΑ στα Ελληνοτουρκικά αν εκλεγεί ο Τράμπ - #Κώστας #Γρίβας (youtube.com)

Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ του ΟΣΕ

 Γεώργιος Αϋφαντής (πρέσβης ε.τ.) στην εκπομπή «Αντιθέσεις» στις 10.03.2023

  «Από τη στιγμή που αναμείχθηκε στον Πειραιά η κινεζική εταιρεία Cosco και ιδίως όσο πλησίαζε η στιγμή που θα αναλάμβανε πλήρως το λιμάνι, όπως και έγινε τελικά το 2015, η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ του ΟΣΕ και της σιδηροδρομικής μεταφοράς ΕΓΙΝΕ ΣΤΟΧΟΣ και επιδίωξη συγκεκριμένων ΥΠΗΡΕΣΙΩΝ ΞΕΝΩΝ ΧΩΡΩΝ με μεγάλη επιρροή στην Ελλάδα σε μια προσπάθεια να ανασχεθεί η εμπορική διείσδυση της Κίνας, δηλ. σε μια προσπάθεια να μην μπορεί να προωθήσει σιδηροδρομικά από το λιμάνι τα κινεζικά προϊόντα στην ευρωπαϊκή αγορά και δη στη Γερμανία.

  Αυτό το πέτυχαν αναμιγνυόμενοι σε ό,τι έχει να κάνει με τον ΟΣΕ: ενισχύοντας τις συμμορίες που κλέβανε τα υλικά, ενισχύοντας την διαφθορά μέσα στον ΟΣΕ, εξαγοράζοντας αξιωματούχους και στο τέλος επιβάλλοντας την εκποίηση της ΤΡΑΙΝΟΣΕ στους Ιταλούς για 45 εκ., δηλ. για όσα δίνει ένας εφοπλιστής για ένα τάνκερ μέσης ηλικίας και μέσης κατάστασης…

  Οι Ιταλοί μπήκαν εκεί έχοντας ξεκαθαρίσει ότι δεν προτίθενται - δεν είχαν και τα οικονομικά μέσα - να αναπτύξουν τις σιδηροδρομικές μεταφορές στην Ελλάδα. Μπήκαν εκεί για να μην τον αγοράσουν Κινέζοι. 

 Και οι άνθρωποι που τους το έδωσαν φέρουν βαρύτατη ευθύνη γιατί ΕΚΠΟΙΗΣΑΝ ΕΘΝΙΚΟ ΠΛΟΥΤΟ για να είναι αρεστοί στις ΗΠΑ και στη Γερμανία, για να είναι, όπως λένε, στη ΣΩΣΤΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ».

Νικόδημος Καλλιντέρης

Προσκυνητής: Η ΕΞΑΘΛΙΩΣΗ του ΟΣΕ (proskynitis.blogspot.com)

«Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ. ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ» Από Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

« Ο διάβολος βρίσκεται στις λεπτομέρειες

Boris Vallejo Satan and the Guardian Angel 1979

Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ...  ΔΙΑΦΟΡΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΤΗΤΑΣ _ _

Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες: σήκωσε το χέρι αν ξέρεις τη διαφορά μεταξύ... διαφοράς και διαφορετικότητας. Υπάρχουν κάποιες αποχρώσεις, τις οποίες κατανοούν μερικοί ιδιότροποι γλωσσολόγοι. Το λεξικό Zingarelli κάτω από την επικεφαλίδα «διαφορά» δηλώνει την «διαφορετικότητα» ως πρώτη σημασία και το αντίστροφο. Αλλά όχι. Στον πόλεμο των λέξεων που διεξάγει εναντίον μας η εξουσία, απαγορεύοντας ορισμένους και εξαναγκάζοντας τη χρήση άλλων, η διαφορά και η διαφορετικότητα δεν είναι πλέον συνώνυμα. Στο ροζ σύννεφο του Newspeak ο πρώτος όρος είναι κακός, ο δεύτερος καλός.

Μοιάζει με λογοπαίγνιο και εν μέρει είναι, καθόλου ουδέτερο και καθόλου αθώο. Πρώτα η πολιτική ορθότητα, μετά το Newspeak, παραμόρφωσε την έννοια και το νόημα των λέξεων, των εκφράσεων, των τρόπων λόγου, για να τις προσαρμόσει στον τρόπο που αισθάνονται, σκέφτονται, μιλούν, που επιθυμούν οι εξουσιαστές. Εδώ, λοιπόν, δύο όροι όπως η διαφορά και η διαφορετικότητα αποκλίνουν τις έννοιές τους σε σημείο να παίρνουν αντίθετες έννοιες. Ο Gabriele D'Annunzio, ευφάνταστος ταχυδακτυλουργός της γλώσσας, έγραψε στο πρώτο του Laudi (Laus Vitae): «Ω ποικιλομορφία(διαφορετικότητα) πλασμάτων, σειρήνα του κόσμου, εγώ είμαι αυτός που σε αγαπά» . Ο ποιητής της Πεσκάρα σκόπευε να αναφερθεί στο υπέροχο καλειδοσκόπιο των διαφορών, στη γοητεία της εξαιρετικής ποικιλίας της δημιουργίας και των πλασμάτων.

Δεν επιβαρύνει τη σημερινή αστυνομία σκέψης γιατί χρησιμοποίησε τη λέξη «διαφορετικότητα». Η «διαφορά» αποδοκιμάζεται στο νεογλωσσικό θηριοτροφείο. Στην πραγματικότητα, προκαλεί την ανισότητα, μια από τις ανυπέρβλητες απαγορεύσεις της μετανεωτερικότητας. Το θεώρημα της ισότητας γίνεται αξίωμα, δηλαδή μια αυτονόητη αλήθεια, αν και αναπόδεικτη. Το αστείο μυστήριο είναι γιατί το ταμπού σταματά στο επίπεδο του πορτοφολιού, αποδεχόμενο το πιο άδικο από τις διαφορές (ή τη διαφορετικότητα...), αυτό των οικονομικών μέσων. Η ισότητα μετατρέπεται σε ισοδυναμία, δηλαδή ποιοτική αδιαφορία, απαγόρευση κρίσεων ή διαφορετικών απόψεων για έναν αυξανόμενο αριθμό θεμάτων που αφαιρούνται από την ελεύθερη σκέψη.

Το να είμαστε υπέρ των διαφορών μεταξύ των ανθρώπων, των πολιτισμών, η παρατήρηση της άπειρης ποικιλίας του κόσμου μας εκθέτει σε μια αιματηρή κατηγορία, τη λεγόμενη «διαφοροποίηση». Ο όρος είναι πρόσφατος και ο κομματικός ορισμός του προέρχεται, δυστυχώς, από την ιστοσελίδα μιας σχολής του Πιεμόντε. «Παραλλαγή, που χρησιμοποιείται ευρέως σήμερα, του ρατσισμού. Η θέση εκείνων που πιστεύουν ότι είναι απαραίτητο να υπερασπιστούμε ή/και να διαφυλάξουμε τις πολιτισμικές διαφορές από τις διαδικασίες μαζικοποίησης και ομογενοποίησης που χαρακτηρίζουν τις δυτικές κοινωνίες και γι' αυτό πιστεύουν ότι οι κοινωνίες δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να είναι πολυπολιτισμικές. Πράγμα που σημαίνει ότι οι διαφορές και η ετερότητα πρέπει να υπερασπίζονται αλλά, ακριβώς για αυτόν τον λόγο... όλοι στο σπίτι. Σε ένα εκπαιδευτικό και κοινωνικό πλαίσιο, ο κίνδυνος του συγκαλυμμένου διαφορικού ρατσισμού είναι υπαρκτός και τείνει να υλοποιηθεί σε ένα είδος απαρτχάιντ όπου άλλοι πολιτισμοί αναγνωρίζονται αλλά «περιφράζονται» και φυλάσσονται σε ειδικά κοινωνικά δοχεία (όπως τα ινδικά καταφύγια) χωρίς σημαντικές δυνατότητες αλληλεπιδράσεως τόσο μεταξύ τους όσο και με τους γηγενείς πολιτισμούς ενόψει της οικοδόμησης μιας κοινωνίας που νοείται ως ένα κοινό σπίτι όπου όλοι έχουν ίσα δικαιώματα και ίσα καθήκοντα».

Χωρίς τον συνηθισμένο αφηρημένο ηθικισμό, το συμπέρασμα είναι απλό: αν αναγνωρίζεις, αποδέχεσαι και υπερασπίζεσαι τη «διαφορά» είσαι ρατσιστής γιατί αρνείσαι την ισότητα. Είναι τελείως διαφορετικό θέμα αν επαινείς τη «διαφορετικότητα». Ενώ η διαφορά θυμίζει την ανισότητα, η διαφορετικότητα θα ήταν η μεταμοντέρνα απόρροια της ισότητας, καθώς η βάση μιας κοινωνίας που αποτελείται από άπειρα τμήματα, ένα απεριόριστο συνονθύλευμα μειονοτήτων των οποίων οι ιδιαιτερότητες -ή παραξενιές, μέχρι αυθεντικές διαταραχές- πρέπει να γίνουν όλες αποδεκτές και να γίνουν αντικείμενο στα δικαιώματα. Η διαφορετικότητά μου (προσωπική, συμπεριφορική, σεξουαλική, ψυχολογική) γίνεται το θεμελιώδες χαρακτηριστικό της προσωπικότητάς μου, η ταμπέλα που με τοποθετεί σε μια κοινότητα ίσων όσον αφορά τη διαφορετικότητα.

Έτσι, η κοινωνία θα ήταν το αλγεβρικό άθροισμα όλης της διαφορετικότητας, με την απαγόρευση της δημιουργίας μιας «κανονικότητας» ή ενός κοινωνικού ιστού κοινών αρχών και συμπεριφοράς, εκτός, προφανώς, από την ίδια την «διαφορετικότητα». Σύμφωνα με τον Γάλλο Καναδό κοινωνιολόγο Mathieu Bock-Coté είναι μια αυθεντική ουτοπία διαφορετικότητας στην οποία ο ήρωας είναι ο Άλλος, το διαφορετικό σε όλες τις πιθανές έννοιές του. Η πολιτική ορθότητα είναι ο υποχρεωτικός κώδικας μιας λατρείας που οργανώνεται γύρω από δόγματα που η κατήχηση της ρητορικής και της προπαγάνδας μετατρέπουν σε κοινή λογική. Περνάμε από την πολυπολιτισμικότητα στον μη-πολιτισμισμό που αρνείται τα στοιχεία, επιβάλλοντας την ισοδυναμία μεταξύ κουλτούρας και πολιτισμών. Πολιτισμός δεν υπάρχει, «πολιτισμοί» υπάρχουν, όχι η κουλτούρα, αλλά οι «κουλτούρες».

Δεν επιτρέπεται καμία συγκριτική κρίση, πόσο μάλλον μια κατάταξη, αφού κάθε πολιτισμός είναι ένας κόσμος από μόνος του, του οποίου μόνο οι διαφορές ή μάλλον οι ποικιλομορφίες μπορούν να περιγραφούν. Ένας απόλυτος σχετικισμός (τα οξύμωρα είναι μια σταθερά συγχρονικότητας), η ακραία συνέπεια του οποίου είναι ένας εξίσου απόλυτος υποκειμενισμός όπου «είμαι η διαφορετικότητά μου» που κανείς δεν μπορεί να συζητήσει ή να αρνηθεί. Εξ ου και η ισοδυναμία μεταξύ επιθυμιών και δικαιωμάτων και η αντίληψη της ταυτότητας όχι ως φυσικής, ιστορικής κληρονομιάς που παράγει κοινότητα και διαφορά ταυτόχρονα, αλλά μάλλον ως μια ρευστή, αυτοκαθορισμένη επιλογή.

Φαίνονται σαν αβλαβή γλωσσικά παιχνίδια, αλλά αντίθετα είναι έννοιες που έχουν βαθύ αντίκτυπο στην καθημερινή ζωή, διαμορφώνοντας το όραμά μας για τον κόσμο. Η «διαφορετικότητα» προστατεύεται από διεθνικούς οργανισμούς, ενώ η διαφορά απορρίπτεται, απαξιώνεται, υποβιβάζεται στην τάξη της ανόητης, οπισθοδρομικής πεποίθησης. Η διαφορετικότητα, με τη μορφή της αποδόμησης/αποσύνθεσης των κοινοτήτων και του κατακερματισμού της κοινωνίας σε άπειρα τμήματα που τείνουν να είναι εχθρικά και αυτοαναφορικά, έχει γίνει η προτιμώμενη αξία του δυτικού κατεστημένου τον τελευταίο μισό αιώνα. Τόσο θεμελιώδης που δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Οι παγκοσμιοποιημένοι διεθνείς οργανισμοί βρίσκονται στην πρώτη γραμμή της προώθησης της διαφορετικότητας. Για την UNESCO, «η διαφορετικότητα είναι η ίδια η ουσία της ταυτότητάς μας» . Το αληθινό νόημα είναι ο εορτασμός του πλουραλισμού των ταυτοτήτων και των πολιτισμικών διαφορών στο μίσος της εθνικής αρχής, της κρατικής κυριαρχίας, του δικαιώματος έκφρασης αξιοκρατικών κρίσεων, της ίδιας της έννοιας των ανθρώπων καθώς και της κανονικότητας.

Οι διακρατικοί οργανισμοί παρουσιάζουν τη διαφορετικότητα ως ηθικά ανώτερη από οποιαδήποτε άλλη αρχή. Από τη δεκαετία του 1950, έχουν ξεκινήσει συστηματικές επιχειρήσεις για την απαξίωση του ηθικού καθεστώτος των ομοιογενών κοινοτήτων και εθνών. Όσοι απορρίπτουν την ατζέντα της διαφορετικότητας –άτομα, ομάδες, κοινότητες– περιγράφονται ως ψυχολογικά αναλφάβητοι, καθυστερημένοι, φοβισμένοι για τους άλλους, ξενοφοβικοί. Η προσκόλληση στην ταυτότητα κάποιου (η αρνητική «διαφορά») άρχισε να παρουσιάζεται ως κίνητρο για πολέμους και τον πατριωτισμό που έγινε συνώνυμο του φασισμού. Το πρώτο έγγραφο «ποικιλομορφίας» ήταν Η αυταρχική προσωπικότητα του Theodor Adorno και άλλων μελών της Σχολής της Φρανκφούρτης (1) με τις ρίζες της στην Αμερική. Η διαφορετικότητα φάνηκε ως θετικό αντίδοτο στην ταύτιση με το έθνος του ή με την κοινωνική ομάδα στην οποία ανήκει.

Το κείμενο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην απόδοση αρνητικής χροιάς στη φιλοδοξία να ζήσουμε σε συνεκτικές κοινωνίες με κοινές αξίες. Το συμπέρασμα ήταν ότι η «ανάγκη για ομοιογένεια» αντιπροσώπευε ένα σοβαρό ψυχολογικό ελάττωμα, σύμπτωμα της «αυταρχικής προσωπικότητας». Ο Adorno σκιαγράφησε μια ηθική αντίθεση μεταξύ των ανθρώπων που ελκύονται από τη διαφορετικότητα και εκείνων που την απορρίπτουν. «Ίσως πάνω απ' όλα η επιθυμία να συμπεριλάβουμε, να αποδεχθούμε, ακόμη και να αγαπήσουμε τις διαφορές και τη διαφορετικότητα, σε αντίθεση με την ανάγκη να καθιερωθούν σαφείς γραμμές οριοθέτησης και να καθοριστούν η ανωτερότητα και η κατωτερότητα, είναι το βασικό κριτήριο για τη διάκριση των δύο αντίθετων μοντέλων. Τα μέλη της εξωτερικής ομάδας που αντιπροσωπεύουν αποκλίσεις από τα πολιτισμικά πρότυπα της εσωτερικής ομάδας είναι απειλητικά για εκείνους που πρέπει να συλλάβουν τους πολιτισμικούς κανόνες ως απόλυτους για να αισθάνονται ασφαλείς». Divide et impera.

Η απόρριψη της διαφορετικότητας χαρακτηρίστηκε ως πιο επικίνδυνη από ένα ελάττωμα του χαρακτήρα: ένα επιβλαβές και αυταρχικό χαρακτηριστικό των ατόμων. Από εκείνη τη στιγμή, η «θεραπεία» της «παράλογης» ανάγκης για ομοιογένεια και η ενθάρρυνση των ανθρώπων να αγαπήσουν τη διαφορετικότητα έχει γίνει έργο κοινωνικής μηχανικής. Για να γίνει αναμφισβήτητο, οι Φραγκφούρτες υποστήριξαν ότι η ηθική αντίθεση μεταξύ διαφορετικότητας και ομοιογένειας βασιζόταν στην επιστήμη. Στην πραγματικότητα, η ιδεολογική εχθρότητα απέναντι στα ιδεώδη της εθνικής κυριαρχίας, του πατριωτισμού, της παράδοσης -πολιτιστική, αστική, θρησκευτική- ήταν που μετέτρεψε την ομοιογένεια σε κάτι τοξικό. Οι ολιγαρχίες – έχοντας γίνει παγκοσμιοποιητές – κατάλαβαν σύντομα τις ευκαιρίες που προσφέρουν οι θεωρίες της «διαφορετικότητας».

Η ομοιογένεια και η διαφορετικότητα δεν είναι ηθικές κατηγορίες, αλλά περιγραφικοί όροι. Το γεγονός ότι προτιμάμε ή όχι να είμαστε με άτομα που είναι διαφορετικά ή παρόμοια με εμάς δεν έχει καμία ηθική χροιά. Το εγχείρημα της μετατροπής της διαφορετικότητας σε αξία προκύπτει από την επιθυμία να εξαλειφθεί η αλληλεγγύη και η εσωτερικευμένη ταυτότητα που απορρέει από το να ανήκεις σε ένα έθνος ή σε έναν κοινό πολιτισμό.

Η προώθηση της διαφορετικότητας είναι το προτιμώμενο μέσο για την προώθηση της πολυπολιτισμικότητας, που καθορίζει την ανάπτυξη της κοινωνικής πόλωσης. Οι πολιτικές για τη διαφορετικότητα έχουν ενθαρρύνει την απολίθωση ανταγωνιστικών ταυτοτήτων, συχνά ασυμβίβαστων μεταξύ τους, που ανταγωνίζονται για πάντα νέα «δικαιώματα» και για την απόκτηση μεγαλύτερης αναγνώρισης από τις αντίπαλες ταυτότητες. Παραδόξως, η διαφορετικότητα έχει προωθήσει την ομογενοποίηση της ταυτότητας μέσα σε διαφορετικές ομάδες. Η διαφορετικότητα έχει γίνει φετίχ μέχρι την «φυσικοποίησή» της, την τάση των μελών κάθε ομάδας να αυτοπροσδιορίζονται με βάση ένα μόνο χαρακτηριστικό, κέντρο βάρους και σκοπό ύπαρξης. Με αυτόν τον τρόπο, η διαφορετικότητα και ο εορτασμός της έχουν γίνει συνένοχοι της μισαλλοδοξίας.

Η στενή σχέση μεταξύ μισαλλοδοξίας και διαφορετικότητας υπογραμμίστηκε από τον Christopher Lasch τη δεκαετία του 1990. «Στην πράξη, η διαφορετικότητα καταλήγει να νομιμοποιεί έναν νέο δογματισμό, στον οποίο οι αντίπαλες μειονότητες καταφεύγουν πίσω από ένα σύνολο πεποιθήσεων αδιαπέραστες από ορθολογική συζήτηση. Μπορεί επίσης να οδηγήσει στον φυσικό διαχωρισμό του πληθυσμού σε κλειστούς και ομοιογενείς θύλακες, που έχουν το αντίστοιχο στη βαλκανοποίηση της γνώμης».

Ο διαβρωτικός αντίκτυπος των πολιτικών για τη διαφορετικότητα στην κοινωνική αλληλεγγύη δεν είναι το μόνο πρόβλημα που σχετίζεται με την πολυπολιτισμικότητα. Η ιεροποίηση της ταυτότητας έχει επίσης υπονομεύσει την ελευθερία της έκφρασης. Η προώθηση της διαφορετικότητας είναι εις βάρος της συγκεκριμένης άσκησης της ελευθερίας. Πολλά ιδρύματα έχουν αποφασίσει ότι η αξία της διαφορετικότητας δεν μπορεί να συζητηθεί, ένα συναίσθημα που είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στα πανεπιστήμια. Πολλοί από αυτούς έχουν αποδείξει ότι ο ισχυρισμός της διαφορετικότητας υπερισχύει της ελευθερίας του λόγου και της ακαδημαϊκής ελευθερίας. Εάν κάποιος – ατομικός ή ομαδικός – αντιταχθεί, πρέπει να φιμωθεί νομικά.

Η ιδέα ότι η ελευθερία και η διαφορετικότητα είναι αντίθετες αξίες εξαπλώνεται . Η ελευθερία της έκφρασης συνιστά κίνδυνο «για την ευημερία νέων μη παραδοσιακών και μειονοτικών ομάδων» σύμφωνα με τον πρόεδρο του Αμερικανικού Πανεπιστημίου Wesleyan. Η πεποίθηση ότι η ελευθερία του λόγου και η διαφορετικότητα είναι ανταγωνιστικές έχει εσωτερικευτεί από την αγγλοσαξονική πολιτιστική ελίτ και κυριαρχεί στη συμπεριφορά. Υποστηρίζεται ότι η ελευθερία πρέπει να «ισορροπείται» ή να «αντισταθμίζεται» με τη διαφορετικότητα. Για το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια «η ανοιχτή και ειλικρινής συζήτηση και η ελευθερία της έκφρασης συγκρούονται με την αξία μιας ποικιλόμορφης και χωρίς αποκλεισμούς κοινότητας» . Το να συμπεριλάβεις σημαίνει να αποκλείσεις: Όργουελ στην εξουσία.

Η έκκληση για «εξισορρόπηση της ελευθερίας της έκφρασης και της διαφορετικότητας» οδηγεί στο συμπέρασμα ότι η πρώτη δίνει τη θέση της στη δεύτερη. Για τον πρόεδρο του Πανεπιστημίου της Νεμπράσκα «οι πεποιθήσεις μας για τη διαφορετικότητα και την ένταξη είναι αδιαπραγμάτευτες». Η ανεστραμμένη αυταρχική προσωπικότητα εκφράζεται στον χάρτη αξιών πολλών λεγόμενων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων, τα οποία καλωσορίζουν τη διαφορετικότητα αλλά όχι την ελευθερία του λόγου, που εξομοιώνονται με «πράξεις μίσους και έλλειψης σεβασμού», έναν συσχετισμό ιδεών που ανατριχιάζει .

Η απολυτοποίηση της αρχής της διαφορετικότητας είναι η ατζέντα των δυτικών ελίτ, η οποία υποστηρίζεται επειδή τους παρέχει τη δυνατότητα να επικρατούν έναντι των ανταγωνιστικών συμφερόντων. Όταν εμφανίζεται μια κρίση νομιμότητας, η δυνατότητα διαχείρισης της διαφορετικότητας γίνεται ένα τρομερό όργανο εξουσίας. Είναι πιο εύκολο να κυριαρχήσεις σε μια κοινωνία που αποτελείται από απομονωμένες ομάδες που ανταγωνίζονται μεταξύ τους παρά σε μια κοινωνία που μοιράζεται έναν πίνακα αξιών ή πολιτισμικής, (διαίρει και βασίλευε), πνευματικής ή εθνικής ομοιογένειας. Ένας κατακερματισμένος και πολωμένος δημόσιος χώρος βοηθά την εξουσία να αναπαράγει την ηγεμονία της.

Γι' αυτό χώρισαν τη διαφορά και τη διαφορετικότητα, διαστρεβλώνοντας το μάθημα του σοβιετικού αντιφρονούντα Βασίλη Γκρόσμαν (2) : οι ενώσεις των ανθρώπων, οι λόγοι τους, καθορίζονται από έναν και μόνο μεγάλο σκοπό: να κατακτήσουν το δικαίωμα του διαφορετικού (Ζωή και πεπρωμένο) .

Ρομπέρτο ​​Πεκιόλι

ΓΙ' ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΛΟΓΟ ΠΟΛΕΜΑΤΑΙ Η ΑΓΙΟΤΗΣ, Ο ΗΣΥΧΑΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΘΕΩΣΗ.ΔΙΟΤΙ ΤΟΝΙΖΟΥΝ ΤΗΝ ΔΙΑΦΟΡΑ, ΤΗΝ ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ.

Ο χριστιανός είναι ατοµιστής; (Αρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρών)

Ὁ ἄνθρωπος εἶναι πρόσωπο καὶ ὄχι ἄτοµο. Αὐτὴ εἶναι ἡ θέση τῆς Ὀρθοδόξου χριστιανικῆς ἀνθρωπολογίας γιὰ τὴν ὑπόσταση «ἄνθρωπος».

Ἄτοµο εἶναι µία βιολογική, γενεαλογικὴ µονάδα. Ἡ ἀτοµικότητα εἶναι ἰδεολογικὴ καὶ φιλοσοφικὴ ἔννοια. Ἡ προσωπικότητα, ὅµως, εἶναι πνευµατικὴ καὶ θεολογική. Τὸ ἄτοµο ζητεῖ τὴν ὁλοκλήρωσή του στὴν ὑποκειµενικότητα, στὶς ἀτοµικὲς ἐπιθυµίες καὶ στὴν σχέση του µὲ τὸν ἑαυτό του. Φρονεῖ ἀγαθά, ὄχι γιὰ τὸν πλησίον, ἀλλὰ πάντοτε γιὰ τὸν ἑαυτό του. Τοιουτοτρόπως ἀποκτᾶ τὴν αὐθαιρεσία, τὸ µῖσος κατὰ τοῦ συνανθρώπου, τὴν µοναξιὰ καὶ ἀπὸ τὸν ναρκισσισµὸ (=αὐτοερωτισµός, ΘΗΕ 9, 317) φθάνουµε στὴν ἀντικοινωνικότητα. Καταλήγουµε, θὰ λέγαµε, ὡς χριστιανοὶ στὴν κόλαση. Διότι αὐτὸ εἶναι κόλαση: τὸ µῖσος. Καὶ ἐνῶ σήµερα οἱ πάντες εἶναι στραµµένοι στὴν ἔξαρση τῶν ἀτοµικῶν ἐλευθεριῶν καὶ δικαιωµάτων, ἐν τούτοις ὁ ἄνθρωπος ζῆ καὶ πεθαίνει τόσο ἀπελπιστικὰ µόνος. Καὶ τοῦτο διότι ἀτοµισµὸς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ ἐγωκεντρισµός. Εἶναι τὸ κλείσιµο στὸ «ἐγώ», στὸ «ἄτοµο». Καὶ αὐτὸ τὸ κλείσιµο ὁδηγεῖ στὴν ἀπόγνωση καὶ στὸν θάνατο.

Ὁ ἄνθρωπος, ὅµως, δηµιουργήθηκε «πρόσωπο». Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος πλάσθηκε νὰ ἔχῃ σχέση µὲ τὸν Θεό. Δὲν «γίνεται» ἁπλῶς, ὅπως τὰ ἄλλα δηµιουργήµατα –«εἶπε καὶ ἐγενήθησαν» (Ψαλµ. 32, 9)– ἀλλὰ δηµιουργεῖται «κατ᾽ εἰκόνα […] καὶ καθ᾽ ὁµοίωσιν» Θεοῦ (Γεν. 1, 26) καὶ καθίσταται ἕνα ἄλλο πρόσωπο. Ἔτσι ὁ ἄνθρωπος, ὡς πρόσωπο, εἶναι καθολικὸς – οἰκουµενικός.

Ὁ πραγµατικὸς Χριστιανὸς ζῆ παραδειγµατιζόµενος ἀπὸ τὸν τρόπο ὑπάρξεως τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Ἡ Τριαδικὴ κοινωνία ἀποτελεῖται ἀπὸ τρία Πρόσωπα, ἑνωµένα σὲ µία οὐσία. Τὸ κάθε Πρόσωπο ὑπάρχει σὲ κοινωνία µὲ τὰ ἄλλα δύο Πρόσωπα. Κατὰ παρόµοιο τρόπο, ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀποτελεῖται ἀπὸ πολλὰ πρόσωπα. Ὁ κάθε ἄνθρωπος, ὡς ξεχωριστὸ καὶ ἀνεπανάληπτο πρόσωπο, δικαιώνεται καὶ ὁλοκληρώνεται µέσα στὴν ἀµοιβαιότητα, στὴν καθολικὴ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον καὶ ὄχι µέσα στὴν ὑποκειµενικότητα. Ἄρα δὲν ἠµπορεῖ νὰ ἔχῃ λόγο ὑπάρξεως ὡς ὀντότητα καὶ νὰ εἶναι πρόσωπο, ἐὰν δὲν ἔχῃ οὐσιαστικὴ κοινωνία µὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο.

Ἔτσι ἡ αὐτογνωσία καὶ ἡ γνώση ἀποκτοῦνται µέσα ἀπὸ τὸ πρόσωπο τοῦ ἄλλου στὶς διαπροσωπικὲς σχέσεις καὶ στὴν θέα τῶν κτισµάτων. Αὐτὴ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν συνάνθρωπο, ποὺ καίει τὸν πιστὸ Χριστιανό, εἶναι ἀπόδειξη ὅτι εἶναι πρόσωπο καὶ ὄχι ἄτοµο. Ἄλλωστε αὐτὸς εἶναι ὁ καθηµερινὸς σκοπὸς τῆς ἀσκήσεως τῆς πνευµατικῆς: Νὰ ὑψωθῇ ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ τὸν ἀτοµισµὸ στὴν προσωπικὴ ζωή, ἀπὸ τὴν αὐθαιρεσία στὴν ἐλευθερία, ἀπὸ τὸ µῖσος στὴν ἀγάπη, ἀπὸ τὴν µοναξιὰ στὴν κοινωνία. Ὁ «ἄλλος», ὁ «πλησίον» δὲν εἶναι ἡ κόλαση ἢ ἡ ἀλλοτρίωσή µου, ἀλλὰ ἡ χαρά µου, ὁ ἑαυτός µου, ὁ Θεός µου. «Εἶδες τὸν ἀδελφόν σου, εἶδες Κύριον τὸν Θεόν σου», µᾶς λέγει ὁ Ἀββᾶς Ἀπολλώ.

Ἡ µεγαλύτερη ὀµορφιὰ στὸν κόσµο εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ ἀδελφοῦ µου, τοῦ πλησίον. Αὐτὴ τὴν ὑπέρβαση τῆς ἀτοµικότητος τὴν γευόµαστε ἐντὸς τοῦ Μυστηρίου τοῦ γάµου ἢ τοῦ µοναχισµοῦ. Ὁ µοναχὸς ἰδιαίτερα δὲν ζῆ ἀντικοινωνικά –ὅπως ἰσχυρίζονται µερικοὶ ἀνίδεοι– ἀλλὰ πραγµατοποιεῖ µὲ τὴν ζωή του τὴν ἀπόλυτη προσωπικὴ κοινωνία. Ὁ µοναχὸς ἀπαρνεῖται κάθε πραγµατικότητα ποὺ δὲν εἶναι ὁ Θεός, γιὰ νὰ ἐπιτύχῃ τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἀναφορὰ καὶ ἀφιέρωση σὲ Αὐτὸν καὶ δι᾽ Αὐτοῦ νὰ ὁδηγηθῇ στὸν συνάνθρωπο. Στὸν Θεὸ βρίσκουµε τὰ πάντα, ἄρα καὶ τὸν συνάνθρωπο.

Ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχει καθολικότης καὶ κοινωνία. Ὑπάρχει µεµερισµένη ἀνθρωπότης καὶ διάσπαση, διότι ἐπικρατεῖ ὁ ἀτοµισµὸς καὶ ὁ ἐγωκεντρισµός. Τὰ δύο αὐτὰ κακὰ ποὺ ὁδηγοῦν στὴν ἀπροσωποποίηση τοῦ ἀνθρώπου καταλύονται καὶ µεταβάλλονται σὲ θυσιαστικὴ ἀγάπη καὶ κοινωνικὴ ἑνότητα µόνον µέσα στὴν προσωπικὴ Ἐκκλησιαστικὴ σχέση µὲ τὸν Θεὸ καὶ τὸν συνάνθρωπο.

 

* To άρθρο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Πελοπόννησος» των Πατρών στις 25/2/2024

Ο χριστιανός είναι ατοµιστής; (Αρχ. Κύριλλος Κωστόπουλος, Ιεροκήρυκας Ι. Μ. Πατρών) | Η ΑΛΛΗ ΟΨΙΣ (alopsis.gr)

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΚΑΤΑΓΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΚΕΙΜΕΝΟ, ΑΠΟ ΤΟ ΑΤΟΜΟ. ΕΙΝΑΙ Η ΥΠΕΡΒΑΤΙΚΟΤΗΣ ΤΟΥ. ΑΝ ΔΕΝ ΔΙΑΚΡΙΝΟΥΜΕ ΤΟ ΕΓΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΑΠΛΩΣ ΠΡΟΚΑΛΟΥΜΕ ΣΥΓΧΥΣΗ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.

Η παρεξηγημένη έννοια της θέωσης-π. Ν. Λουδοβίκος

 

Εγώ νομίζω ότι πολλά πράγματα που είναι παραδεδομένα, πρέπει να τα πούμε με καινούργιους τρόπους σήμερα. Ας πούμε, σας έλεγα προηγουμένως για τη διανοημάτωση. Μιλάμε για τη θέωση σήμερα. Και η θέωση είναι σήμερα κάτι τραγικά παρεξηγήσιμο. Μπορεί να σημαίνει εγκατάλειψη των ανθρωπίνων, μπορεί να σημαίνει ένα εκστατισμό, τον οποίο κατηγορώ, πολλές φορές στους προσωπολόγους, να βγω απ’ τη φύση. Γιατί να βγεις απ’ τη φύση;! Η φύση είναι η ουσία του κακού, η φύση είναι η πτώση. Αυτά λέει, ξέρετε ποιος. Συγκεκριμένοι άνθρωποι. Τα λένε. Δεν τα λέω εγώ. Αυτοί τα λένε. Και σαν να πιστώνεις και στο Θεό, κάτσε να δεις, τι περίεργο, αίνιγμα. Δημιουργείς ένα κόσμο, από τον οποίο πρέπει να δραπετεύσω. Τι είσαι εσύ; Άρρωστος είσαι. Τι είμαι, η μαϊμού την οποία βλέπεις και διασκεδάζεις; Και βάζεις μέσα τη θέωση. Οπότε είναι η έκσταση της έκστασης στην νιοστή. Από έκσταση σε έκσταση. Τι βλακείες είν’ αυτά;! Τι νόημα θα είχανε; Εμένα προσωπικά δε θα με ενδιέφερε καθόλου αυτό το πράγμα. Αλλά κοίταξε να δεις, αν έφτιαξες τον κόσμο, δεν τα λέω εγώ αυτά, τα λένε μεγάλοι απ’ τους απολογητές πατέρες. Αν διαβάσετε τους πρώτους Απολογητές, έτσι, θα δείτε να τα λένε αυτά τα πράγματα. Ή εάν ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο, έτσι, πρέπει να μπορεί και να τον σώσει. Αν δεν μπορεί να τον σώσει, ή δεν είναι Θεός, ή δεν έφτιαξε τον κόσμο. Διαβάστε τον Ιουστίνο, διαβάστε τον Τερτυλλιανό, κλπ. Να δείτε πως ακριβώς το λέει. Και μου κάνει εντύπωση, τολμηρά πολύ. Επομένως, εάν αυτό το πράγμα αφορά τη σωτηρία της φύσεως, και αν προσδοκούμε ανάσταση νεκρών, για κάποιο λόγο, και ζωή του μέλλοντος αιώνος, ζωή ποιανού;, του Θεού; Ο Θεός είναι αυτοζωή. Ζωή ποιανού; Της Δημιουργίας. Έτσι. Η θέωση πρέπει να έχει κάποιες κατηγορίες, οι οποίες αφορούν τον τρόπο με τον οποίο καταλαβαίνουμε και εμείς την αιωνιότητα. Ή θα είναι μια αιωνιότητα που δεν τη καταλαβαίνουμε; Θα την καταλαβαίνουμε, γιατί θα είναι δική μας η αιωνιότητα. Δώρο Θεού, αλλά δική είναι η αιωνιότητα. Και εδώ μπαίνει μεταξύ πολλών, και το ερώτημα περί του νοήματος. Και άλλα. Μπαίνει αυτό που λέω διυποστατική συνενέργεια. Που εξηγεί πως κοινωνώ με του άλλους και με το Θεό. και μπαίνουν μια σειρά από όρους. Έχω βρει αρκετούς, δεν ξέρω αν υπάρχουν και πολλοί άλλοι ακόμα. Για να εξηγήσω στον εαυτό μου αυτό, και τελικά φτάνουμε στη διανοημάτωση, η οποία όμως είναι ένας τρόπος να’ μαι διάφανος ως νόημα για σας, και να σας βοηθάω να φτιάξετε εσείς το δικό σας νόημα σε διάλογο με το δικό μου. Ώστε να’ ναι meanigful, να έχει νόημα. Η βασιλεία του Θεού είναι κυρίως η κυριαρχία, καταλάβατε, μιας κατάστασης που έχει νόημα. Δεν είναι νοησιαρχικό νόημα, αυτό το οποίο καταλαβαίνω, αλλά κάτι το οποίο καταλαβαίνω, ακόμα και αν είναι πέρα απ’ την κατανόηση μου. Επειδή είναι λογικό. Αν δείτε τα οράματα των πατέρων, οι οποίοι είχαν την εμπειρία των εσχάτων, και εμπειρία της βασιλείας του Θεού, αισθανόντουσαν όλοι, ότι αυτό που έβλεπαν, ήταν καταπληκτικά όμορφο, και καταπληκτικά λογικό. Δεν ήταν παράλογο. Ήταν πέρα από τη λογική, πάνω από τη λογική, αλλά δεν ήταν παράλογο. Γιατί; Γιατί η έννοια της λογικότητας είναι ένα χαρακτηριστικό του Θεού, είναι λόγος, ο Θεός όταν μας απευθύνεται. Και ο Πατήρ έχει λόγο, έχει κατά φύση λόγο.

Δεν ξέρω αν αυτά που λέω είναι διαφωτιστικά. Αλλά πρέπει να δουλέψουμε έτσι, και τότε αρχίζω να λέω, α έτσι είναι η θέωση. Αυτό με ενδιαφέρει και μπορώ να το κάνω. Και οποιαδήποτε άσκηση στην κατεύθυνση αυτή, έχει ξαφνικά νόημα, δεν ξέρω. Έχει νόημα, είναι η οντολογία του αγιασμού. Αλλιώς θα μιλάμε για πράγματα…Μου ζήτησαν να μιλήσω σε ένα διεθνές συνέδριο για τη θέωση. Λέω ωραία, θα σας μιλήσω για τα ανθρωπολογικά στοιχεία της θέωσης. Τα ανθρωπολογικά και οντολογικά δεδομένα της θέωσης. Διότι αλλιώς, σας είπα, είναι μια τραγική παρεξήγηση το πράγμα. Και προστίθεται στον ναρκισσισμό και τον ατομικισμό τον συνήθη, και αυτός της θέωσης από πάνω. Ναι ή όχι; Και γίνεται κομφούζιο. Οπότε πάει και ο άλλος στο μοναστήρι, υπάρχουν παιδιά που πάνε στον μοναχισμό με λάθος τρόπο. Και εκεί κάνουν αγώνα στο αυτό, για να γίνουν θεούμενοι. Κάποια στιγμή αυτό είχε γίνει μέρος και της θεολογικής μας γλώσσας, μια προηγούμενη, όταν ήμουν εγώ φοιτητής. «Καθαιρόμενος, φωτιζόμενος και θεούμενος». Προς μεγάλο μπέρδεμα των παιδιών. Και θυμάμαι γράφαμε στους τοίχους. Είχαμε ένα καθηγητή τότε. Διάσημο θεολόγο και καλό. Αλλά βλέπετε. Και τα σωστά που λέγονται θέλουν πολλή δουλειά για να πάμε παραπέρα. Δεν είναι τίποτα αυτονόητο στον χώρο. Έλεγε πρώτα μας καθάρισαν, μετά μας φώτισαν, λέτε τώρα να μας θεώσουν, έγραφε στον τοίχο; Και εσύ σε ποια φάση είσαι που τα λες αυτά; Εγώ σε ποια φάση είμαι, μπορείς να μου πεις;

Δεν είναι καλύτερο να εργαζόμαστε με τρόπους τους οποίους κατανοούμε; Ούτως ώστε αυτό που κάνω, να έχει τη χαρά ότι καταλαβαίνω τα επόμενα βήματα. Γιατί έκανα αυτό το βήμα. Και μετά θα δούμε ότι και η προσευχή και οι παραδοσιακές μέθοδοι προσαρμόζονται σε αυτά τα πράγματα πολύ καλά και κυρίως κατανοούνται. Και έτσι γίνεται κανείς εν επιγνώσει πιστός. Αυτό θέλω να πω.

Η ΑΠΟΛΥΤΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΜΑΣ. Ο ΑΠΟΛΥΤΟΣ ΕΧΘΡΟΣ ΤΟΥ ΗΣΥΧΑΣΜΟΥ, ΥΠΗΡΕΤΗΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ.  ΥΠΗΡΕΤΕΙ ΑΛΛΟΤΡΙΟΥΣ ΣΚΟΠΟΥΣ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ Ο ΘΕΟΣ.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής – Σύντομη ερμηνεία στην προσευχή «Πάτερ ημών» σταλμένη προς κάποιον φιλόχριστο. (Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Β΄).

 * Φιλοκαλία των Ιερών Νηπτικών, Τόμος Β΄ (σελ. 252-269).

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής

Σύντομη ερμηνεία στην προσευχή «Πάτερ ημών» σταλμένη προς κάποιον φιλόχριστο

 «Πάτερ ημών ο εν τοις ουρανοίς· αγιασθήτω το όνομά σου· ελθέτω η βασιλεία σου». Πρεπόντως ο Κύριος διδάσκει αμέσως ν’ αρχίσουν οι [προσευχόμενοι] από τη θεολογία· επίσης εισάγει στο μυστήριο του τρόπου που υπάρχει η Αιτία που δημιούργησε τα όντα, Αυτός που είναι κατά την ουσία αίτιος των όντων. Γιατί τα λόγια της προσευχής περιέχουν φανέρωση του Πατέρα, και του ονόματος του Πατέρα, και της βασιλείας του Πατέρα, για να μάθομε ευθύς εξ αρχής να σεβόμαστε την εν Μονάδι Τριάδα και να την επικαλούμαστε και να την προσκυνούμε. Επειδή όνομα του Θεού και Πατέρα, με ουσιώδη υπόσταση, είναι ο Μονογενής Υιός. Και βασιλεία του Θεού και Πατέρα, με ουσιώδη υπόσταση, είναι το Άγιο Πνεύμα. Γιατί εκείνο που λέει εδώ ο Ματθαίος βασιλεία, αλλού άλλος Ευαγγελιστής το ονομάζει Πνεύμα Άγιο, λέγοντας: «Ας έρθει το Πνεύμα το Άγιο και ας μας καθαρίσει». Γιατί ο Πατέρας δεν απόκτησε εκ των υστέρων το όνομα, ούτε ως αξίωμα που έλαβε εκ των υστέρων νοούμε τη βασιλεία· δεν έχει αρχή στο είναι Του, για να αρχίσει να είναι και Πατέρας και Βασιλεύς, αλλά καθώς πάντοτε υπάρχει, είναι και πάντοτε Πατέρας και Βασιλεύς, χωρίς να λάβει ποτέ αρχή να είναι Πατέρας και Βασιλεύς. Αν τώρα, με το να υπάρχει πάντοτε, είναι πάντοτε και Πατέρας και Βασιλεύς, άρα πάντοτε και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα συνυπάρχουν κατά την ουσία ως υποστάσεις με τον Πατέρα. Από Αυτόν παίρνουν την ύπαρξη και είναι μέσα σ’ Αυτόν φυσικώς πάνω από αιτία και λόγο, όχι όμως ύστερα από Αυτόν, ούτε και έγιναν αργότερα από κάποια αιτία. Γιατί η σχέση μεταξύ των τριών Προσώπων υποδηλώνει τη συνύπαρξή Τους και δεν επιτρέπει αυτά, των οποίων είναι και λέγεται σχέση, να θεωρούνται μεταγενέστερα το ένα από το άλλο.

Αφού λοιπόν αρχίσαμε αυτή την προσευχή, βιαζόμαστε να τιμήσομε την ομοούσια και υπερούσια Τριάδα ως δημιουργική αιτία της υπάρξεώς μας. Επίσης διδασκόμαστε να ομολογούμε τη χάρη της υιοθεσίας, με το να αξιωνόμαστε να ονομάζομε Πατέρα κατά χάρη τον εκ φύσεως Δημιουργό. Έτσι, από σεβασμό προς την ονομασία Εκείνου που μας γέννησε κατά χάρη, θα φροντίζομε να αποτυπώνομε στη ζωή μας τα χαρακτηριστικά του Πατέρα μας αγιάζοντας το όνομά Του πάνω στη γη, μιμούμενοι Αυτόν, αποδεικνύοντας ότι είμαστε παιδιά Του με τα έργα μας, και δοξάζοντας τον αυτουργό αυτής της υιοθεσίας, τον φυσικό Υιό του Πατέρα, με τα νοήματα και τις πράξεις μας. Αγιάζομε το όνομα του κατά χάρη επουρανίου Πατέρα, όταν νεκρώνομε την επιθυμία προς την ύλη και καθαριζόμαστε από τα καταστρεπτικά πάθη, αν βέβαια αγιασμός είναι η τέλεια ακινησία και νέκρωση της επιθυμίας που ενεργεί με την αίσθηση. Όταν φτάσομε σ’ αυτή, καταπραΰνομε και τις άπρεπες κραυγές του θυμού, αφού δεν έχομε πλέον την επιθυμία να τον ερεθίζει και να τον πείθει να υπερασπίζεται τις ηδονές που αυτή θέλει, επειδή η επιθυμία νεκρώθηκε πια με την κατά λόγον αγιότητα. Γιατί ο θυμός είναι φυσικός συνήγορος της επιθυμίας, και τότε παύει να μανιάζει, όταν τη δει νεκρή.

Εύλογα λοιπόν, με την αποβολή του θυμού και της επιθυμίας, επακολουθεί κατά την προσευχή το κράτος της βασιλείας του Θεού σ’ εκείνους που, αφού αποβάλουν αυτά τα δύο πάθη, αξιώνονται να πουν: «Ελθέτω η βασιλεία σου», δηλαδή το Άγιο Πνεύμα, όταν πια με την πραότητα έγιναν ναοί του Θεού δια του Πνεύματος. Γιατί λέει: «σε ποιον θα αναπαυθώ, αν όχι σ’ εκείνον που είναι πράος και ταπεινός και τρέμει τα λόγια μου;»(Ησ. 66, 2) Από αυτό λοιπόν φαίνεται ότι στους ταπεινούς και πράους ανήκει η βασιλεία του Θεού και Πατέρα. Γιατί λέει: «Μακάριοι είναι οι πράοι, γιατί αυτοί θα κληρονομήσουν τη γή»(Ματθ. 5, 5). Ο Θεός δεν υποσχέθηκε να δώσει κληρονομία σ’ όσους τον αγαπούν, αυτή τη γη, η οποία κατέχει εκ φύσεως τη μέση θέση του σύμπαντος, αν βέβαια λέει αλήθεια εκείνος που είπε: «Στην ανάσταση ούτε οι άνδρες έρχονται σε γάμο, ούτε οι γυναίκες παντρεύονται, αλλά είναι όλοι σαν άγγελοι του Θεού στον ουρανό»(Ματθ. 22, 30), και: «Ελάτε σεις οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου να κληρονομήσετε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για σας αφότου θεμελιωνόταν ο κόσμος»(Ματθ. 25, 34), και σε άλλο σημείο είπε στον δούλο που εργάστηκε πιστά: «Έλα να συμμετάσχεις στη χαρά του Κυρίου σου»(Ματθ. 25, 21). Και ο θειος Απόστολος στη συνέχεια έλεγε: «Θ’ ακουστεί σάλπισμα και θ’ αναστηθούν πρώτα άφθαρτοι όσοι πέθαναν πιστοί στο Χριστό· έπειτα εμείς που θα έχουμε απομείνει ζωντανοί, θ’ αρπαγούμε μαζί μ’ αυτούς από σύννεφα για να προϋπαντήσομε τον Κύριο στον αέρα. Κι έτσι για πάντα θα είμαστε μαζί με τον Κύριο».(Α΄Θεσ. 4, 16-17)

Κι εμείς λοιπόν —για να επαναλάβω συνοπτικά το νόημα όσων είπα— αν θέλομε να λυτρωθούμε από τον πονηρό και να μην μπούμε σε πειρασμό, ας πιστέψομε στο Θεό και ας συγχωρήσομε όσους μας έφταιξαν. «Γιατί αν δεν συγχωρήσετε, λέει, στους ανθρώπους τα παραπτώματά τους, ούτε τα δικά σας θα συγχωρήσει ο Πατέρας σας ο ουράνιος»(Ματθ. 6, 15). Έτσι όχι μόνο θα πάρομε την άφεση των αμαρτιών μας, αλλά και το νόμο της αμαρτίας θα νικήσομε, και δε θα εγκαταλειφθούμε ώστε να τον δοκιμάσομε, και θα πατήσομε τον γεννήτορα αυτού του νόμου, το πονηρό φίδι, από το οποίο παρακαλούμε να σωθούμε. Στρατηγός θα είναι ο Χριστός που νίκησε τον κόσμο(Ιω. 16, 33), ο Οποίος μας οπλίζει με τους νόμους των εντολών Του και με την αποβολή των παθών συνδέει νόμιμα την ανθρώπινη φύση με τον εαυτό της μέσω της αγάπης· και κινεί ακόρεστα την όρεξή μας προς τον εαυτό Του που είναι άρτος ζωής, σοφίας, γνώσεως και δικαιοσύνης. Και με την εκπλήρωση του πατρικού θελήματος μας κάνει μετόχους της λατρείας των αγγέλων, που θα δείχνομε με τον τρόπο της ζωής μας, κατά πιστή μίμηση των αγγέλων, την επουράνια ευαρέστηση. 

Κι από εκεί πάλι μας ανεβάζει στην ακρότατη κορυφή των θείων, στον Πατέρα των φώτων, και μας κάνει κοινωνούς της θείας φύσεως(Β΄Πετρ. 1, 4) με την κατά χάρη μέθεξη του Πνεύματος. Στην κατάσταση αυτή θα είμαστε τέκνα Θεού, έχοντας μέσα μας όλοι χωρίς περιορισμό, με άκρα καθαρότητα, όλο τον κατά φύση Υιό του Πατέρα και χορηγό αυτής της χάρης, από τον οποίο και μέσω του Οποίου και μέσα στον οποίο έχομε και θα έχομε την ύπαρξη, την κίνηση και τη ζωή(Πραξ. 17, 28).

Σ’ αυτό το μυστήριο της θεώσεως ας αποβλέπει ο σκοπός της προσευχής μας, για να μάθομε τι είμαστε και τι μας έκανε η κατά σάρκα κένωση του Μονογενούς, και από ποιο βάθος, εμάς που βρεθήκαμε στο κατώτερο επίπεδο όπου μας κατέβασε το βάρος της αμαρτίας, σε ποιό ύψος μας ανέβασε με τη δύναμη του σπλαχνικού Του χεριού· και ας αγαπήσομε περισσότερο Εκείνον που με τόση σοφία ετοίμασε τη σωτηρία μας. Ας δείξομε ότι με τα έργα μας εκπληρώνεται η προσευχή μας και ας φανούμε ότι κηρύττομε το Θεό αληθινό Πατέρα μας κατά χάρη. Να μη φανούμε από τα πράγματα ότι έχομε πατέρα του βίου μας τον πονηρό, που πάντοτε προσπαθεί να εξουσιάζει τυραννικά με τα πάθη της ατιμίας, και ότι, χωρίς να το καταλάβομε, ανταλλάζομε τη ζωή με τον θάνατο. Γιατί και οι δύο εκ φύσεως μεταδίδουν τα δικά τους ιδιώματα ο καθένας σ’ εκείνους που πηγαίνουν με το μέρος τους· ο ένας χορηγεί αιώνια ζωή σ’ όσους τον αγαπούν, ο άλλος προκαλεί το θάνατο σ’ όσους τον πλησιάζουν, με τους εκούσιους πειρασμούς που υποβάλλει.

Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ. ΜΑΣ ΚΛΕΒΕΙ ΤΟ ΨΩΜΙ ΚΑΙ ΜΑΣ ΤΑΙΖΕΙ ΠΑΝΤΕΣΠΑΝΙ. ΕΝΑΣ ΚΑΚΑΣΧΗΜΟΣ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΕΑΣ ΤΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ ΜΑΣ ΠΟΥ ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΑΝΑΙΣΘΗΣΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΤΟΡΘΩΣΕ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΑΠΟΔΕΚΤΟΣ ΣΑΝ ΘΕΟΛΟΓΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ.

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής – Σύντομη ερμηνεία στην προσευχή «Πάτερ ημών» σταλμένη προς κάποιον φιλόχριστο (1)

Εφόσον τώρα έργο του θείου θελήματος είναι η θέωση της φύσεώς μας, και σκοπός των θείων λογισμών είναι η οδήγηση στο τέλος του του σκοπού της ζωής μας, άρα συμφέρει να γνωρίσομε τη δύναμη της Προσευχής του Κυρίου και να την κάνομε πράξη, και έπειτα να την εκθέσομε γραπτώς όπως πρέπει. Κι αφού μάλιστα ο κύριός μου αυτήν την προσευχή θυμήθηκε γράφοντας σ’ εμένα το δούλο του παρακινημένος από το Θεό, αυτήν θα κάνω κι εγώ αναγκαστικά θέμα των λόγων μου, και παρακαλώ τον Κύριο που μας δίδαξε αυτή την προσευχή, να ανοίξει το νου μου για να κατανοήσω τα μυστήρια που αυτή περιέχει, και να μου δώσει τον κατάλληλο λόγο για να τα εκφράσω με σαφήνεια. Γιατί η προσευχή αυτή με τρόπο συνοπτικό περιέχει κρυμμένο μυστικά όλο το σκοπό όσων αναφέρθηκαν, ή, για να κυριολεκτήσω, τον κηρύττει καθαρά σ’ εκείνους που έχουν δεκτικό νου. Η προσευχή αυτή περιέχει αίτηση όλων όσα προξένησε με την κένωσή Του κατά τη σάρκωση ο Λόγος του Θεού και διδάσκει να επιδιώκομε εκείνα τα αγαθά, τα οποία μόνον ο Θεός και Πατέρας, μέσω της φυσικής μεσιτείας του Υιού, χορηγεί αληθινά με το Άγιο Πνεύμα. Επειδή μεσίτης Θεού και ανθρώπων —κατά τον θείο Απόστολο— είναι ο Κύριος Ιησούς(Α’ Τιμ. 2, 5), καθώς με τη σάρκωσή Του φανερώνει στους ανθρώπους τον Πατέρα που αγνοούσαν, και στον Πατέρα φέρνει μέσω του Πνεύματος τους ανθρώπους συμφιλιωμένους με Αυτόν(Εφ. 2, 18), για χάρη της σωτηρίας των οποίων έγινε άνθρωπος χωρίς να υποστεί μεταβολή. Και έγινε διδάσκαλος και αυτουργός πολλών νέων μυστηρίων, τόσων ώστε δεν μπορεί ποτέ ο λόγος να τα συλλάβει στο πλήθος και το μέγεθός τους.

Από αυτά, φαίνεται πως δώρισε με εξαιρετική μεγαλοδωρία στους ανθρώπους εφτά, γενικότερα από τα άλλα, κι αυτών τη δύναμη, καθώς είπα, περιέχει μυστικά ο σκοπός της προσευχής. Αυτά είναι: θεολογία, υιοθεσία με τη χάρη, ισοτιμία προς τους αγγέλους, μετοχή στην αιώνια ζωή, αποκατάσταση της φύσεως που στρέφεται απαθώς στον εαυτό της, κατάλυση του νόμου της αμαρτίας και κατάργηση της τυραννίας του πονηρού που κυριάρχησε πάνω μας με απάτη. Ας εξετάσομε λοιπόν την αλήθεια των λεγομένων.

Θεολογία διδάσκει ο Λόγος του Θεού με τη σάρκωσή Του, καθώς φανερώνει στον εαυτό Του τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα.

Υιοθεσία παρέχει, χαρίζοντας την υπέρ φύση ουράνια γέννηση και συνθέωση με τη χάρη του Πνεύματος. Αυτό που φυλάγει κατά Θεόν και διατηρεί την υιοθεσία, είναι η προαίρεση εκείνων που έλαβαν αυτή τη γέννηση, η προαίρεση που δέχεται με ειλικρινή διάθεση τη χάρη που δόθηκε και που ομορφαίνει πιο πολύ με την επιμελή εργασία των εντολών το κάλλος που δόθηκε κατά χάρη. Αυτή με την αποβολή των παθών οικειοποιείται τόσο πολύ τη θεότητα, όσο ο Λόγος του Θεού με την εκούσια κένωσή Του από την υψηλή δόξα Του κατ’ οικονομίαν έγινε αληθινά άνθρωπος.

Έκανε τους ανθρώπους ισότιμους με τους αγγέλους, όχι μόνον επειδή με το αίμα του σταυρού Του ειρηνοποίησε τα επίγεια και τα επουράνια(Κολ. 1, 20) και καταργώντας τις εχθρικές δυνάμεις που βρίσκονται στην περιοχή μεταξύ ουρανού και γης, έδειξε πώς υπάρχει μία σύναξη των επιγείων και των ουρανίων δυνάμεων για τη [διανομή] των θείων δώρων, καθώς η ανθρώπινη φύση γεμάτη αγαλλίαση με μία κοινή θέληση συμψάλλει με τις ουράνιες δυνάμεις τη δόξα του Θεού· αλλά κι επειδή, μετά την εκπλήρωση τής για χάρη μας οικονομίας, καθώς αναλήφθηκε στους ουρανούς μαζί με το σώμα που είχε προσλάβει, ένωσε μέσω του εαυτού Του τη γη με τον ουρανό και σύναψε τα αισθητά με τα νοητά και έδειξε μια την κτιστή φύση, που παρά τις ακρότητες των μερών της, είναι ενωμένη με τον εαυτό της με την αρετή και την επίγνωση της πρώτης Αιτίας. Έδειχνε νομίζω, με όσα κατά μυστικό τρόπο επιτελούσε, ότι ο λόγος είναι η ένωση των διαιρεμένων, ενώ η αλογία διαίρεση των ενωμένων. Ας μάθομε επομένως, να επιδιώκομε τη λογοποίηση με την πρακτική αρετή, για να μην ενωθούμε μόνο με τους αγγέλους μέσω της αρετής, αλλά και με το Θεό μέσω της γνώσεως, κατά την απομάκρυνσή μας από τα όντα.

Μεταδίδει θεία ζωή κάνοντας τον εαυτό Του τροφή μας,

Αποκαθιστά τη φύση στον εαυτό της, όχι μόνο γιατί όταν έγινε άνθρωπος κράτησε τη διάθεσή του απαθή και ειρηνική απέναντι στην ανθρώπινη φύση, χωρίς ούτε απέναντι των σταυρωτών Του να σαλευθεί στο ελάχιστο Αλλά και γιατί κατάργησε την έχθρα καρφώνοντας πάνω στο σταυρό το χειρόγραφο της αμαρτίας(Κολ. 2, 14), για το οποίο η φύση είχε αδιάλλακτο πόλεμο εναντίον του εαυτού της

Καθαρίζει τη φύση από το νόμο της αμαρτίας, γιατί δεν επέτρεψε να προηγηθεί ηδονή στη γέννησή Του, που έγινε για χάρη μας. Γιατί η σύλληψή Του έγινε παραδόξως χωρίς σπορά, και η γέννηση υπέρ φύση χωρίς φθορά της παρθενίας. Στερέωσε δηλαδή ο γεννηθείς Θεός στη μητέρα Του, αντίθετα από τη φύση, τα δεσμά της παρθενίας με τη γέννησή Του, και ελευθέρωσε όλη τη φύση από την εξουσία του νόμου που κυριαρχούσε πάνω της· αυτό βέβαια ισχύει για όσους θέλουν να μιμούνται με τη νέκρωση των γήινων μελών τους τον εκούσιο θάνατό Του. Γιατί το μυστήριο της σωτηρίας είναι για κείνους που το θέλουν, και δεν επιβάλλεται τυραννικά.

Καταργεί την τυραννία του πονηρού που κυριάρχησε πάνω μας με απάτη, προβάλλοντας τη σάρκα που είχε νικηθεί στον Αδάμ σαν όπλο εναντίον του και νικώντας τον. Έτσι έκανέ τη σάρκα, που πριν είχε συλληφθεί και θανατωθεί, να συλλάβει αυτόν που την είχε συλλάβει και ν’ αφανίσει με το φυσικό θάνατό της τη ζωή του· σ’ αυτόν μεν έγινε δηλητήριο, για να εμέσει όλους όσους κατάπιε έχοντας επικρατήσει με τη δύναμη του θανάτου που διέθετε(Ησ. 25, 8. Εβρ. 2, 14), στο δε γένος των ανθρώπων έγινε ζωή, που ωθεί σαν προζύμι προς ανάσταση ζωής όλη την ανθρώπινη φύση, για χάρη της οποίας κυρίως ο Λόγος, όντας Θεός(Ιω. 1, 1), έγινε άνθρωπος —πράγμα και άκουσμα όντως παράδοξο— και καταδέχθηκε θεληματικά το θάνατο της σάρκας Του.

Όλων αυτών, όπως είπα, περιέχει αίτηση η Κυριακή Προσευχή

ΠΝΕΥΜΑ ΑΡΓΙΑΣ, ΠΕΡΙΕΡΓΙΑΣ, ΦΙΛΑΡΧΙΑΣ, ΑΡΓΟΛΟΓΙΑΣ ΜΑΣ ΚΑΤΑΠΙΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ.

Η ΑΝΑΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΙΚΗ ΘΩΜΙΣΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ (2)

  Enrico Berti

Συνέχεια από : Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2024

Ένα δεύτερο πρόβλημα, πιο καθαρά φιλοσοφικό, που μας θέτει το θωμιστικό δόγμα της αναλογίας, το οποίο μάλιστα αφορά κατευθείαν την αναλογία του Είναι, είναι το ακόλουθο: σε ποιον τύπο από τις δύο αναλογίες, της αποδόσεως ή της αναλογικότητος, ο Ακινάτης δίνει το πρωτείο, δηλαδή την λειτουργία τής προϋποθέσεως, τής εξαρτήσεως του άλλου; Με άλλα λόγια, το Είναι είναι ανάλογο με την έννοια τής αποδόσεως, τής ιδιότητος, δηλαδή τής Ιεραρχίας, της τάξεως, της προϋποθέσεως, λόγω τού γεγονότος πως είναι πάνω απ’ όλα ανάλογο με την έννοια τής αναλογικότητος, ή αντίστροφα; Η ύπαρξη ενός προβλήματος τέτοιας υφής αποδεικνύεται από την διαφοροποίηση που υπάρχει ανάμεσα στους σχολιαστές του Ακινάτη.

Ο Gaetano, τόσο στο σχόλιό του στο De ente et essential, όσο και στο διάσημο De nominum analogia, ισχυρίζεται πως η μοναδική, αληθινή μορφή αναλογίας του Είναι είναι εκείνη που ακόμη και οι Έλληνες ονόμαζαν αναλογία, δηλαδή η αναλογία της συμμετρίας, η κατ’ αναλογίαν αναλογικότης. Αυτή συνεπάγεται μια αμείωτη διαφορετικότητα ουσιών ανάμεσα στον θεό και τα κτίσματα και μια αντίστοιχη διαφορετικότητα των σημασιών του Είναι, αναλόγως των αντιστοίχων ουσιών. Κάτι που αποκλείει κάθε αναλογία ανάμεσα στον θεό και στην δημιουργία και οπωσδήποτε κάθε αναλογία κατά χορήγηση. Ο λόγος αυτού του αποκλεισμού είναι πως, κατά την γνώμη μου, η αναλογία λόγω χορηγήσεως, εμπλέκοντας μια σύλληψη κατά αναβαθμούς του Είναι, δηλαδή διαφορετικοί βαθμοί του ίδιου του Είναι, κινδυνεύει να καταλήξει σε μονοσήμαντο Είναι. Δεν είναι τυχαίο πως ο Duns Scoto δέχεται το μονοσήμαντο αυτό Είναι και ο Gaetano γράφει πολεμικά εναντίον του οπαδού του Scoto, του παδοβάνου Antonio Tsombetta.
Πολύ κοντά στις θέσεις του Gaetano είναι ο Silvestro da Ferrara, ο οποίος όμως ισχυρίζεται πως στην αναλογία της αναλογικότητος υπάρχει ένα πρώτο ανάλογο και πάνω απ’ όλα ο Giovanni di San Tommaso, ο οποίος επιβεβαιώνει το πρωτείο της αναλογίας, κατ’ αναλογίαν, ενώ σε αντίθετες θέσεις κινήθηκε ο Francisco Suàrez, ο οποίος στις διάσημες Disentationes metaphysicae δεν διστάζει να βεβαιώσει πως η αναλογία της ιδιότητος είναι η προϋπόθεση της αναλογία της συμμετρίας, διότι εκφράζει απευθείας το θωμιστικό δόγμα της συμμετοχής (το Είναι, το οποίο κατέχεται από τον θεό κατ’ ουσίαν, μετέχεται σε διαφορετικούς βαθμούς, αναλόγως των ουσιών των κτιστών πραγμάτων). Η εναλλακτική απορία λοιπόν, μετά τις σύντομες διευκρινίσεις, εμφανίζεται ως εξής: τα πλάσματα ομοιάζουν μόνον μεταξύ τους ή ομοιάζουν και με τον θεό; Και ομοιάζουν μεταξύ τους επειδή ομοιάζουν όλα στον θεό ή ανεξαρτήτως αυτού;
Η θέση του Ακινάτη σ’ αυτό το σημείο φαίνεται να διαφοροποιείται στην χρονολογική εναλλαγή των έργων του ή τουλάχιστον ερμηνεύτηκε έτσι, μ’ αυτή την έννοια, τελευταίως. Στα νεανικά του έργα (De principiis naturae, De ente et essentia…) o Ακινάτης φαίνεται να είναι αποφασιστικά με το μέρος του πρωτείου της αναλογίας της παροχής, της χορηγήσεως, κατανοημένης σαν έκφραση μιας κλίμακος ενυπάρχουσας ανάμεσα στα όντα, δηλαδή σαν μία κοινή τελειότητα (la natura essendi ή ratio entis), η οποία όμως κατέχεται σε διαφορετικούς βαθμούς. Αυτή η αντίληψη θεωρεί τον θεό σαν το esse ipsum, το είναι κατ’ ουσίαν δηλαδή, παραδειγματική αιτία (δηλαδή αιτιώδη αρχή μορφής) όλων των όντων, στην οποία συμμετέχουν όλα τα όντα.
Και η θεία αιτιότης, επειδή είναι ακριβώς παραδειγματική αιτιότης, παράγει ομοιότητα ανάμεσα στην αιτία και στο αποτέλεσμα. Πρόκειται όμως για μια σύλληψη παραδειγματική ακόμη, σύμφωνα με μερικούς ερμηνευτάς, δηλαδή φορμαλιστική, της αιτιότητος και επομένως και του Είναι, η οποία προήλθε στον Ακινάτη, μέσω του Αλβέρτου του Μεγάλου, των Αράβων, δηλαδή βασικώς από τον Νεοπλατωνισμό.
Αντιθέτως λοιπόν στο De veritate (περί αληθείας), επόμενο στα νεανικά του έργα, ο Ακινάτης φαίνεται να αλλάζει γνώμη και να αποδίδει το πρωτείο στην αναλογία κατά την συμμετρία. Αυτό που τον οδηγεί σ΄ αυτό είναι η ανακάλυψη της αριστοτελικής θεωρίας σύμφωνα με την οποία «το άπειρο δεν έχει καμμία σχέση με το πεπερασμένο» (το γαρ απειρον προς το πεπερασμένν εν ουδενί λόγω εστίν), Αριστ., ΠΕΡΙ ΟΥΡΑΝΟΥ Ι7, 275α 14, η οποία μεταφράστηκε στα λατινικά ως εξής: «finite ad infinitum nulla est proportio». Ο Ακινάτης την εφαρμόζει αμέσως στην διαφορά ανάμεσα στον θεό και στα δημιουργήματα και συμπεραίνει πως ανάμεσά τους δεν υπάρχει καμμία αναλογία, δηλαδή καμμία συμμετρία, και επομένως καμμία αναλογία αποδόσεως, παρά μόνον αναλογικότης, δηλαδή ταυτότης σχέσεων του καθενός με το Είναι του.
Σ’ αυτό το σημείο βλέπουμε την επιρροή του Αραβικού νεοπλατωνισμού να αντικαθίσταται με μια άμεση Αριστοτελική επιρροή, η οποία βοηθά ώστε να τονιστεί η υπερβατικότης του θεού εις βάρος της ομοιότητός του με τα κτίσματα. Σ’ αυτή τη φάση θα στηριχθεί ο Gaetano στην ερμηνεία του, την οποία αναφέρουμε πιο πάνω.
Παρόλα αυτά στα πιο ώριμα έργα του, δηλαδή στις δύο Σούμμες και στο Σχόλιο στην Μεταφυσική, βλέπουμε να επιστρέφει η αναλογία της παροχής και μάλιστα να στερεοποιείται οριστικά το πρωτείο αυτής εις βάρος της αναλογίας λόγω συμμετρίας. Ανάμεσα σ’ αυτή τη φάση όμως και σ’ εκείνη των νεανικών έργων φαίνεται να υπάρχει μια διαφορά. Η συμμετοχή, λόγω της οποίας τα κτιστά όντα έχουν το Είναι, δεν συλλαμβάνεται πλέον από τον Ακινάτη σαν συμμετοχή στο Είναι με την έννοια της φόρμας, αλλά είναι συμμετοχή στο Είναι με την έννοια του ενεργεία. Η θεία αιτιότητα δεν είναι πλέον ειδωμένη σαν παραδειγματική ή φορμάλε, αλλά ουσιαστικώς σαν επαρκής αιτιότητα. Παραμένει ακόμη ένα όραμα διαβάθμισης του Είναι, εκείνη που εκφράσθηκε από τον διάσημο “τέταρτο δρόμο” για την απόδειξη της υπάρξεως του θεού, αλλά στην βάση της υπάρχει η καινούρια σύλληψη του Είναι σαν actus essendi, σαν ουσιώδης ενέργεια, που είναι η πρωτότυπη προσφορά του Ακινάτη, χάρη στην οποία θα κατορθώσει μία σύνθεση ανάμεσα στον Αριστοτέλη και στον νεοπλατωνισμό.
Τώρα πια ο Ακινάτης θα μπορούσε να επιβεβαιώσει με την ησυχία του μια αναλογία ανάμεσα στον θεό και στα κτίσματα, εκείνη που υπάρχει ανάμεσα στην αιτία και στο αποτέλεσμα!

Αυτή η περιπέτεια όμως, αυτή η αλληλοδιαδοχή τής νεοπλατωνικής επήρειας με την αριστοτελική, αφήνει μια κάποια αμφιβολία γύρω από την τελική επιτυχία της λύσης που βρήκε ο Ακινάτης. Δεν χωρούν αμφιβολίες γύρω από την πρωτοτυπία της συλλήψεως τού Είναι σαν actus essendi, ούτε για τον επαρκή χαρακτήρα – δηλαδή Δημιουργό τής θείας αιτιότητος, ούτε τέλος γύρω από την επακόλουθη απόλυτη υπερβατικότητα του θεού.
Παραμένει όμως η απορία σχετικά με πόσο συμβιβάζεται αυτή η υπερβατικότης με το όραμα της διαβάθμισης του Είναι, διότι όπου υπάρχουν βαθμοί, φαίνεται να υπάρχει κατ’ ανάγκην και μια κοινή ουσία, η οποία ακριβώς μετέχεται σε διαφορετικούς βαθμούς, διότι η διαφορά βαθμού περισσότερο από μία διαφορά ποιότητος, δηλαδή ουσίας, φαίνεται να είναι μια διαφορά ποσότητος. Αλλ’ όμως, εάν υπάρχει μία μόνον και μοναδική ουσία, η οποία μετέχεται σε διαφορετικούς βαθμούς, το Είναι έχει μια ουσία, και επομένως είναι μονοσήμαντο, δεν είναι πλέον ανάλογο. Και αν ο θεός είναι αυτό το Είναι λόγω ουσίας, δεν μπορεί να είναι με συνέπεια υπερβατικός, αλλά είναι παρών, ακριβώς σε διάφορους βαθμούς, στα κτίσματα. Η αναλογία λόγω παροχής ή χορηγήσεως συνεπάγεται διάφορες και διαφορετικές σχέσεις με έναν και μοναδικό Όρο, ο οποίος λειτουργεί, περισσότερο και από υπερβατική αιτία, σαν ενυπάρχον στοιχείο, δηλαδή σαν μέγιστος κοινός διαχωριστής, σαν μια ενότητα μέτρου. Δεν θέλουμε βεβαίως να αποδώσουμε στον Ακινάτη μια παρόμοια ιδέα, αλλά να σημειώσουμε τον κίνδυνο στον οποίο μπορεί να καταλήξει το πρωτείο της αναλογίας παροχής, και επομένως το πρόβλημα του ασυμβίβαστου με τα υπόλοιπα δόγματα του Ακινάτη. Η ιστορική πιστοποίηση ενός τέτοιου κινδύνου έρχεται εξάλλου από τις θέσεις μερικών που προηγήθηκαν του Ακινάτη στην αντίληψη της αναλογίας του Είναι και από μερικούς από τους συνεχιστές του.

(Συνεχίζεται)

Αμέθυστος