Πηγή: Άντρεα Ζοκ
Ωστόσο, ενώ εμείς επιδεικνύουμε την πλήρη τάση μας για ψυχικό αυτοερωτισμό, το Ιράν δείχνει τι σημαίνει να είσαι λαός.
Οι εικόνες της κηδείας του Χαμενεΐ είναι κάτι που η Δύση δεν μπορεί καν να κατανοήσει.
Το μόνο πράγμα που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί μια τέτοια συγκέντρωση στα μέρη μας είναι, ας πούμε, μια Μαύρη Παρασκευή (Black Friday) στο Walmart.
Αλλά για μια κηδεία;
Για έναν πολιτικό ηγέτη;
Πραγματικά ακατανόητο.
Αυτή η ακατανοησία χτυπάει κατάμουτρα την επίμονη αλαζονεία της προβολής των προσδοκιών μας, των αξιών μας (αξίες;) σε κάθε άλλο γεωπολιτικό πλαίσιο.
Οι ΗΠΑ νόμιζαν ότι θα αρκούσε να δώσουν μια ώθηση, να εκτοπίσουν (εξοντώσουν) την ιρανική ηγεσία, και ο λαός θα έτρεχε στους δρόμους χορεύοντας.
Για άλλη μια φορά, πρόβαλλαν.
Πράγματι, είναι πολύ πιθανό ότι αν ένα Tomahawk είχε φέρει θριαμβευτικά τον Merz ή τον Starmer ή τον Macron ή την von der Leyen ή τον Trump, κ.λπ., οι αντίστοιχοι λαοί τους θα είχαν βγει στους δρόμους ανοίγοντας μπουκάλια με το καλύτερο.
Όχι όμως για το Ιράν.
Όχι επειδή όλοι εκεί συμφωνούν με τους ηγέτες τους, σε καμία περίπτωση.
Αλλά απλώς επειδή πιστεύουν ότι ο ιρανικός λαός πρέπει να ασχολείται με τα προβλήματα του ιρανικού λαού (ονομάστε το «κυριαρχία» αν θέλετε).
Ενώ εμείς ελπίζουμε ότι ο Άνθρωπος της Πρόνοιας θα έρθει με ένα μπλε γιοτ —και με μια προσφορά που δεν πρέπει να χάσετε— για να μας απελευθερώσει από τις αλυσίδες μας.
Επειδή δεν έχουμε χρόνο να χάσουμε σε δημόσιες υποθέσεις —ονομάστε το «δημοκρατία» αν θέλετε.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου