Σάββατο 31 Οκτωβρίου 2026

Η τελική σύγκρουση μεταξύ ιστορίας και μέλλοντος


Ολα όσα βιώνουμε ξεκίνησαν το 2014 με το πραξικόπημα του Μαϊντάν. Σωστά, αλλά στην πραγματικότητα ο ουκρανικός πόλεμος ξεκίνησε ακριβώς δύο αιώνες νωρίτερα, το 1814, όταν ο μεγάλος στρατός του Ναπολέοντα, που στην πραγματικότητα ήταν ένας ευρωπαϊκός στρατός, ηττήθηκε και εξοντώθηκε από τους Ρώσους. Ήταν εκείνη τη στιγμή που γεννήθηκε στη Μεγάλη Βρετανία η ιδέα ότι η τότε τσαρική αυτοκρατορία αποτελούσε τη μεγαλύτερη απειλή για την αυτοκρατορία της και την επέκτασή της. Από τότε, πολλά πράγματα έχουν αλλάξει, αλλά αυτή η ιδέα, αντί να μειωθεί, έχει μετατραπεί σε εμμονή, που σταδιακά συνοδεύεται από διάφορες θεωρίες, όπως η Heartland του Halford Mackinder, η οποία στη συνέχεια εξαπλώθηκε σαν ιός από το παρακμάζον Λονδίνο στην ανερχόμενη Ουάσινγκτον. Η Οκτωβριανή Επανάσταση μόνο εμβάθυνε αυτή την υπαρξιακή σύγκρουση, όπως είναι της μόδας να λέγεται τώρα, εγείροντας φόβους ότι η Ρωσία δεν αποτελούσε μόνο απειλή για τον έλεγχο του κόσμου, αλλά και για το καπιταλιστικό σύστημα στο σύνολό του. Σε αυτό το πλαίσιο, οι δεσμοί μεταξύ των μυστικών υπηρεσιών της Αυτού Μεγαλειότητας και αργότερα της CIA με φιλοφασιστικούς ουκρανικούς κύκλους ήταν ένα σημαντικό νήμα σε αυτήν την ιστορία. Όποιος ενδιαφέρεται να μάθει περισσότερα μπορεί να ξεκινήσει με αυτό το άρθρο επί του θέματος.

Ακριβώς μέσα σε αυτό το παράδειγμα, πριν από μισό αιώνα οι Ηνωμένες Πολιτείες ξεκίνησαν μια πολιτική προσέγγισης με την Κίνα για να περικυκλώσουν και να απομονώσουν τη Σοβιετική Ένωση, αγνοώντας ότι η πρώην Ουράνια Αυτοκρατορία ήταν ικανή για τόσο εξαιρετική ανάπτυξη που τα τελευταία 25 χρόνια έχει γίνει η σημαντικότερη οικονομία του πλανήτη και, πάνω απ' όλα, η κορυφαία βιομηχανική και εμπορική δύναμη στον κόσμο, ξεπερνώντας τις ΗΠΑ με την κατοχή του 90% των κρίσιμων τεχνολογιών. Παρά ταύτα, ένα παιχνίδι σκακιού με τη Μόσχα συνεχίστηκε, μέσω της φρενήρους επέκτασης του ΝΑΤΟ, και η τελική αναμέτρηση στην Ουκρανία έχει σχεδιαστεί, χωρίς να συνειδητοποιείται ότι αυτό θα έφερνε αποφασιστικά τη Ρωσία και την Κίνα πιο κοντά - τη χώρα με τους μεγαλύτερους πόρους στον κόσμο και έναν βιομηχανικό μηχανισμό που από μόνος του είναι πλέον περισσότερο από πέντε φορές μεγαλύτερος από αυτόν της Δύσης στο σύνολό της. Έτσι, η νέα αμερικανική κυβέρνηση αντιστρέφει καθυστερημένα την πολιτική που εγκαινίασε ο Νίξον στις αρχές της δεκαετίας του 1970 και αναζητά ένα modus vivendi με τη Ρωσία για να επικεντρωθεί στον περιορισμό της Κίνας.

Ως εκ τούτου, η Ουάσιγκτον προσπαθεί να επουλώσει την ουκρανική πληγή που αντιτίθεται σε αυτή τη νέα πορεία, ακόμη και με το κόστος της αποξένωσης της Ευρώπης, η οποία έχει συμβιβαστεί πλήρως στη σύγκρουση και, στην πραγματικότητα, έχει υποστεί καταστροφικές συνέπειες. Για τις ελίτ της ΕΕ που έχουν σύρει την ήπειρο σε αυτό το αδιέξοδο, η συνέχιση του πολέμου είναι ζήτημα επιβίωσης, ακόμη και αν η ύπνωση των πολιτών της, ανίκανων για αυτοάμυνα, καθυστερεί μια πιθανή αναμέτρηση. Τα παιδιά τους θα πληρώσουν. Σε όλο αυτό το κουβάρι, εμπλέκεται και η Μέση Ανατολή, όπως και η προσπάθεια διατήρησης του ελέγχου του πετρελαϊκού τομέα, ο οποίος αποτελεί επίσης τον πυλώνα της κυριαρχίας του δολαρίου. Ο Τραμπ, προφανώς όμηρος των σιωνιστικών λόμπι, δεν κάνει τίποτα για να αποτρέψει την ηθική ευθύνη για τις σφαγές στη Γάζα, τον Λίβανο και τη Συρία. Πράγματι, σχεδιάζει να εκμεταλλευτεί την αντίσταση των Χούθι ως ηθική ασπίδα και πρόσχημα για να απειλήσει το Ιράν. Εδώ, δύο ζητήματα τέμνονται: η αμερικανική αδυναμία και το γεγονός ότι η Τεχεράνη έχει σύμφωνο βοήθειας με τη Ρωσία, εκτός από το ότι αποτελεί σημαντικό σταθμό στον νέο Δρόμο του Μεταξιού. Αδυναμία των ΗΠΑ, επειδή τα πλοία τους, όπως πολλά ναυτικά στην Ευρώπη και αλλού, κάνουν εκτεταμένη χρήση εκτοξευτών πυραύλων Mk 41, οι οποίοι χρησιμοποιούνται για αντιαεροπορική, αντιπλοϊκή, αντιυποβρυχιακή, βαλλιστική πυραυλική άμυνα και χερσαία επίθεση. Ωστόσο, αυτοί οι εκτοξευτές δεν μπορούν να επαναγεμιστούν στη θάλασσα και έτσι, μόλις εξαντληθούν οι πύραυλοι των εκτοξευτών - κάτι που μπορεί να συμβεί αρκετά γρήγορα σε επιχειρήσεις που περιλαμβάνουν μαζική χρήση drones από τον αντίπαλο, μια πιθανότητα που δεν υπήρχε όταν σχεδιάστηκε το σύστημα - τα πλοία πρέπει να αναχωρήσουν για να επαναγεμίσουν τους εκτοξευτές τους. Σε πολλές περιπτώσεις, αυτό σημαίνει επιστροφή στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Οι Χούθι ουσιαστικά έχουν ένα σημαντικό πλεονέκτημα στη μάχη τους. Και οι Ιρανοί θα είχαν ακόμη περισσότερο.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Τραμπ απειλεί αριστερά και δεξιά, προσπαθώντας απερίσκεπτα να αυξήσει την πίεση για να αποφύγει να αποκαλύψει την ευαλωτότητά του, αλλά με αυτόν τον τρόπο, ματαιώνει την προσπάθεια της Ρωσίας να αποσχιστεί από την Κίνα. Εν ολίγοις, τα θέατρα του πολέμου είναι αλληλένδετα, ειδικά επειδή το Σιδηρούν Παραπέτασμα που ύψωσαν η ΕΕ και το ΝΑΤΟ εναντίον της Μόσχας έχει ωθήσει την τελευταία να αναπροσανατολίσει γρήγορα τις οικονομικές και εμπορικές της σχέσεις προς την Ασία, από την οποία δεν μπορεί και δεν θα υποχωρήσει. Εν ολίγοις, για τη Ρωσία, η Τεχεράνη είναι σχεδόν εξίσου σημαντική με το Κίεβο, επίσης επειδή ακριβώς στη Μέση Ανατολή βρίσκεται το κεφάλι του φιδιού που τρέφεται με πετροδολάρια. Σίγουρα δεν είναι τυχαίο ότι ακριβώς σε αυτήν την περιοχή η Δύση στο σύνολό της επιτρέπει, ενθαρρύνει και μάλιστα καυχιέται για κάθε φρίκη. Η ήττα στην Ουκρανία θα είναι μια καταστροφή για εμάς, αλλά θα επηρεάσει σχετικά λίγο τις ΗΠΑ: στη Μέση Ανατολή θα παιχτεί το τελικό παιχνίδι.

Δεν υπάρχουν σχόλια: