Τετάρτη 28 Οκτωβρίου 2026

Η εξέγερση των Maranza, των ποντικιών και των Gretini(Greta-ites-οπαδοί τής Greta)

 από τον Roberto Pecchioli 

Η εξέγερση των Maranza, των ποντικιών και των gretini


Πηγή: Αιρετικά

Οι εξεγέρσεις των νέων των τελευταίων ημερών δεν έχουν συνθήματα, δεν έχουν προβλέψιμες λύσεις και δεν έχουν πρόγραμμα πέρα ​​από μια λίστα γενικών, αν και βάσιμων, παραπόνων. Ας περιοριστούμε στην Ιταλία, καθώς η οξεία φάση της γαλλικής κατάστασης είναι αρκετά διαφορετική, λόγω της διαπλοκής οργανωμένων πολιτικών δυνάμεων - της Ανυπότακτης Γαλλίας και της ακροαριστεράς του Ολιβιέ Μπεζανσόν - και ισλαμιστικών τομέων μιας γενιάς που είναι σε μεγάλο βαθμό προϊόν της άγριας, παράλογης, υποκατάστατης και παράλογης μετανάστευσης που ξεκίνησε ο Μιτεράν τη δεκαετία του 1980. Η εξεγερσιακή σειρά τροφοδοτείται από το μανιασμένο μίσος των διαδηλωτών για τη Δημοκρατία και την αδυναμία (ή την έλλειψη βούλησης;) των θεσμών να καταστείλουν την εξέγερση, η οποία πιθανότατα θα χτυπήσει προληπτικά τη Μαρίν Λεπέν ενόψει των προεδρικών εκλογών και θα επιχειρήσει ένα ακόμη συστημικό μπάλωμα. Δύο αιώνες δημοκρατίας πληρώνουν το τίμημα (Charles Maurras).

Ας επικεντρωθούμε στους μιμητές στην πατρίδα μας, που υποκινούνται από τα κοινωνικά κέντρα, τους όχι και τόσο κρυφούς κακοποιούς της πολιτικής αριστεράς, από τον νέο ανταγωνισμό της CGIL -μέχρι τώρα σιωπηλής ή συνένοχης στην καταπάτηση των κοινωνικών δικαιωμάτων των εργαζομένων σήμερα και αύριο- καθώς και από τον γκροτέσκο εφησυχασμό των επαναστατών της πολυθρόνας και την αδράνεια των αστών ριζοσπαστών όπως ο δήμαρχος του Μιλάνου Σάλα. Βλέπουμε τη δοκιμή των δυνατοτήτων μιας εξέγερσης μαράνζα, αρουραίων και ηλιθίων, ενός ανθρώπινου σμήνους ενωμένου από την άγνοια, τον μηδενισμό και την υποδούλωση στον πιο αποκρουστικό καταναλωτισμό. Οι εμπνευστές και οι ηγέτες είναι διαφορετικοί, αφού οι διαδηλώσεις δεν προέρχονται από τα κάτω, ούτε από βαθιές ανάγκες. Είναι μια μίνι-επανάσταση χορτασμένων και, όπως επαναλαμβάνουμε, βαριεστημένων γενεών. Μια υπαρξιακή πλήξη που γεννιέται από ένα εσωτερικό, ηθικό και πνευματικό κενό, του οποίου οι ένοχοι δεν είναι η νεολαία, αλλά οι γενιές που ηγούνται της κοινωνίας. Σκεφτείτε τους Ρωμαίους αστούς νέους που έδιωχναν την πλήξη χτυπώντας τους άτυχους με τα μίνι αυτοκίνητά τους. Μόλις τους συλλάβουν, εκφράζουν τη λύπη τους, καημένοι αγαπημένοι. Είναι ελεύθεροι και δεν θα πληρώσουν το τίμημα, εκτός από γελοίες κοινωνικές υπηρεσίες και «εξηγήσεις» θεσμικής ηθικολογίας, αυτές είναι πραγματικά βαρετές.

Και πάλι, από την πλήξη, χιλιάδες ανήλικοι και των δύο φύλων, καλεσμένοι από το σφύριγμα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ντύνονται σαν στρατιωτάκια (η στολή τους είναι ένα μαύρο φούτερ με κουκούλα) και βγαίνουν στους δρόμους φωνάζοντας συνθήματα που έμαθαν επί τόπου, για τα οποία είναι εντελώς αδιάφοροι. Ίσως οι λιγότερο κακοί είναι οι «μαράντζα» μεταναστευτικής καταγωγής, που ξέρουν ένα πράγμα: μισούν την κοινωνία στην οποία έχουν εκτοξευθεί. Οι άλλοι είναι μικρά ποντίκια που μαζεύονται από οργανωμένους αυλητές, παλιά εργαλεία κοινοτικών κέντρων, μεγαλωμένα, καλομαθημένα, πληρωμένα από τους λεγόμενους θεσμούς. Ειδικά στην αριστερά, αλλά στη δεξιά δεν κλείνουν ούτε το μάτι τους. Καμία έξωση, οι φορολογούμενοι πληρώνουν τους λογαριασμούς, καμία εποπτεία, ανοχή σε χιλιάδες παρανομίες. Όλα είναι δωρεάν, αλλά δεν υπάρχουν δωρεάν γεύματα. Το αποτέλεσμα είναι πόλεις σε αταξία, λεηλατώντας όχι από ανάγκη αλλά για να κλέψουν ρούχα, αξεσουάρ και κάθε άλλο προϊόν της καταναλωτικής κοινωνίας, γειτονιές απομακρυσμένες ακόμη και από τους πιο ήπιους νόμους του κράτους.

Λένε ότι πρέπει να ακούσουμε, ότι η πραγματική δυσκολία δεν πρέπει να ποινικοποιείται. Σωστά, αλλά για να διαπραγματευτείς, χρειάζεσαι μια πρόταση, ένα σχέδιο, μια εναλλακτική λύση για συζήτηση. Αυτό δεν ισχύει και δεν μπορεί να ισχύει. Οι ταραχοποιοί και οι ταραχοποιοί είναι τα νόμιμα παιδιά πατέρων που έχουν παραμορφώσει την πραγματικότητα για να την προσαρμόσουν στον Θεό της Αγοράς, στη μυθολογία των δικαιωμάτων - σχεδόν όλα στο επίπεδο της κάτω κοιλιάς - στη λατρεία της κατανάλωσης και των επιθυμιών. Καλλιεργούν την ικανοποιημένη άγνοια, σκυμμένοι πάνω από τα smartphone τους , διαμορφωμένοι από τη μόδα, τον κομφορμισμό, την αδιαφορία. Στο Τορίνο, το βιβλιοπωλείο Feltrinelli δέχτηκε έφοδο. Όχι για να αποκτήσουν βαριά βιβλία ή κλασικά λογοτεχνικά έργα δωρεάν, αλλά για να καταστρέψουν και να πετάξουν στο πάτωμα ό,τι ήταν τακτοποιημένο στα ράφια. Ο νόμος των αντιποίνων: ακριβώς αυτό που ο ιδρυτής της δυναστείας, ο Giangiacomo Feltrinelli, πλούσιος, βαριεστημένος και επαναστάτης, για τον οποίο οι κακοποιοί δεν γνωρίζουν τίποτα, ονειρευόταν πριν πεθάνει ενώ έβαζε μια βόμβα.

Ωστόσο, επαναλαμβάνουν ότι πρέπει να καταλάβουμε, να χαϊδέψουμε αυτή τη γενιά, τη δική μας ή των μεταναστών. Έχουν δίκιο. Είναι τα παιδιά και τα εγγόνια μας, είναι όπως τα έχουμε (ξε)δημιουργήσει. Είναι σαν να ακούμε, να ψυχαναλύουμε τον εαυτό μας, να ξαπλώνουμε στον καναπέ του ψυχοθεραπευτή που παρακολουθεί το ρολόι για να μας πει το μοιραίο «ο χρόνος μας τελείωσε», να εισπράττουμε την αμοιβή και να συνταγογραφούμε εικονικά φάρμακα. Πάνω από μισός αιώνας απαίσιων δασκάλων, της ανατροπής κάθε αξίας και αρχής, οδηγεί στο σπάσιμο βιτρινών για πλάκα και από πλήξη, στο να χτυπάμε περαστικούς με μίνι βαν ή στο να λιώνουμε σε rave πάρτι , ένα μεταθανάτιο σύμβολο του κινήματος του 1968 που αγνοούν: τις τρεις επαναστάσεις, τη χημική, τη μουσική και τη σεξουαλική. Ή, όπως συνέβη σε έναν δεκαπεντάχρονο, που πέθανε κάτω από ένα τρακτέρ σε ένα παιχνίδι που θα προβλήθηκε στο διαδίκτυο, μια σύγχρονη παραλλαγή του «αγώνα με σβηστά φώτα τη νύχτα για να δούμε αν είναι πραγματικά τόσο δύσκολο να πεθάνεις. Πείτε τα συναισθήματα, αν θέλετε».

Η διαφορά είναι ότι οι σημερινές γενιές είναι ήδη νεκρές εσωτερικά. Ένοχες; Μόνο για μολυβένιο κομφορμισμό. Τα υπόλοιπα, η υποβάθμιση σε εγκλωβισμένους αρουραίους που τραβούν τον μοχλό των συναισθημάτων, της κατανάλωσης και της αυτοδιαρροής, είναι δικό μας λάθος. Γι' αυτό δεν ξέρουμε πώς να κάνουμε την πρώτη σωτήρια χειρονομία, καταστέλλοντας το κακό (το οποίο έχουμε εγκαταλείψει να ορίζουμε ως τέτοιο) και στη συνέχεια θεραπεύοντας το. Αντιμέτωποι με μια αιμορραγία, δεν σκεφτόμαστε να το συζητήσουμε, προσπαθούμε να σταματήσουμε την αιμορραγία. Η διάγνωση, η πρόγνωση και η θεραπεία θα ακολουθήσουν. Το πρόβλημα είναι ότι η αιμορραγία - η απουσία αρχών, αξιών, ταυτότητας και κρίσεων για το καλό και το κακό - είναι πρώτα και κύρια δική μας. Γι' αυτό δεν την αναγνωρίζουμε. Κάθε εξέγερση περιλαμβάνει λεηλασία και καταστροφή. Είναι ανώμαλο να κλέβεις ρούχα όχι για να καλυφθείς, αλλά επώνυμα είδη για να επιδείξεις, αποικισμένος από το καταναλωτικό σύστημα! Ούτε είναι φυσιολογικό να αγνοείς το γεγονός ότι είσαι με στολή: ένας αντι-στρατός με μαύρη μπλούζα. Ανυποψίαστες μεταμοντέρνες sans-culottes που φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη «Όλοι μισούν την αστυνομία», σαν να μπορούσαν στην ιδανική Αρκάδια που φαντάζονται στις σπάνιες στιγμές διαύγειάς τους να μην έχουν τάξη. Αυτοί οι βαριεστημένοι κύριοι δεν επιτίθενται στα αληθινά άδυτα της εξουσίας: δεν είναι επιθυμητοί από τους υποκινητές -η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων δεν γνωρίζει την ύπαρξή τους- των οποίων ο στόχος είναι να γίνουν οι διαχειριστές αυτού που υπάρχει, όχι να το αλλάξουν, πόσο μάλλον να το ανατρέψουν.

Κάποιοι χρησιμοποιούν συνθήματα δανεισμένα από την εποχή της Γκρέτα Τούνμπεργκ, η οποία επανεμφανίστηκε για να κατηγορήσει την ιταλική κυβέρνηση για φασισμό. Δεν χρειάζεται απάντηση: δεν ξέρουν, δεν καταλαβαίνουν, ανόητοι, αρουραίοι και ηλίθιοι. Με τους G και C, μια γενιά κατεστραμμένη από αυτούς που βρίσκονται στην εξουσία, ανίκανη να καταλάβει ότι η κινητοποίησή τους είναι το όργανο βρώμικων κόλπων: ανίδεοι, ατημέλητοι πεζοί με κουκούλα. Ο κίνδυνος είναι διπλός. Αφενός, ενισχύει όσους ζητούν μόνο καταστολή και ρίχνει άλλους νέους, αυτούς που φορούν επίσημη στολή, στη μάχη για να αποκομίσουν πολιτικό πλεονέκτημα από μια αποπροσανατολισμένη κοινή γνώμη σε μια αποσυντεθειμένη, άδικη κοινωνία, της οποίας τα ξεσπάσματα θυμού είναι φυσικοί πυρετοί. Από την άλλη πλευρά, οι μαριονετίστ των Maranza, Mice και Gretini θα μπορούσαν να κερδίσουν το παιχνίδι τους, το οποίο συνίσταται, στην πραγματικότητα, στην επιδείνωση της δυσφορίας: περισσότεροι μετανάστες, περισσότερη αταξία, περισσότερη υπαρξιακή και κοινωνική επισφάλεια, περισσότερα ψεύτικα «δικαιώματα», χωρίς καν να αγγίξουν την ολιγαρχία που κυβερνά: χρηματοοικονομικά, τεχνολογία, κεφάλαια, πολυεθνικές, περισσότερες τάξεις υπηρεσιών στην πολιτική, διεθνικοί οργανισμοί, ο λεγόμενος πολιτισμός και η ψυχαγωγία.

Με ψωμί και θεατρικά έργα, η ρωμαϊκή φόρμουλα για τον έλεγχο των γενεών εξακολουθεί να ισχύει, ενισχυμένη από την ήπια δύναμη — την απατηλά ήπια δύναμη που μας κάνει να κάνουμε ό,τι θέλει — και από σκουντήματα, τα «ήπια» σκουντήματα με τον ίδιο σκοπό. Όλα θεωρητικοποιημένα και στη συνέχεια εφαρμοσμένα. Μαράντσα, ποντίκια, ηλίθιοι (και άλλοι) πάντα την υποκύπτουν. Άλλοι απαιτούν νόμο και τάξη για να συνεχίσουν όλα όπως πριν. Ένα θλιβερό βαχανάλ των «τελευταίων ανθρώπων»: «Κάθε τόσο λίγο δηλητήριο: που φέρνει ευχάριστα όνειρα. Και πολύ δηλητήριο στο τέλος, για να πεθάνουμε ευχάριστα. Εξακολουθούμε να εργαζόμαστε, γιατί η εργασία είναι ψυχαγωγία. Αλλά φροντίζουμε ώστε η ψυχαγωγία να μην είναι κουραστική. Μια μικρή ιδέα για τη μέρα και μια μικρή ιδέα για τη νύχτα. Εμείς εφηύραμε την ευτυχία, λένε οι τελευταίοι άνθρωποι και κλείνουν το μάτι». Επιπλέον σε ένα θεατρικό έργο, χαρακτήρες που δεν γνωρίζουν την πατρότητά τους. Η πλημμύρα θα περάσει, μέχρι την επόμενη καταιγίδα. Κανείς δεν θα χτίσει το φράγμα.


ΠΡΟΟΔΟΣ; ΕΞΕΛΙΞΗ; Η ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΓΡΑΜΜΗ! ΤΙ ΛΕΝΕ ΟΙ ΝΕΟΟΡΘΟΔΟΞΟΙ; Η ΙΛΙΓΓΙΩΔΗΣ ΠΡΟΟΔΟΣ ΑΠΑΙΤΕΙ ΤΟΝ ΕΚΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΒΓΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ; Ο ΟΡΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΤΟΥ ΚΑΝΤ. ΩΡΙΜΑΝΣΗ ΠΑΝΩ ΑΠ'ΟΛΑ! ΜΙΑ ΑΓΡΙΑ ΚΡΑΥΓΗ ΚΥΡΙΑΡΧΕΙ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΩΝ ΜΟΓΓΟΛΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΒΙΚΙΝΓΚΣ."ΣΟΥΣΑΜΙ ΑΝΟΙΞΕ"

Δεν υπάρχουν σχόλια: