Πηγή: Μαρτίνο Μόρα
«Η μεγάλη φιλοδοξία των γυναικών είναι να εμπνέουν την αγάπη» (Μολιέρος).
Αυτή η αθάνατη ρήση του μεγάλου Γάλλου θεατρικού συγγραφέα είναι εξίσου αληθινή σήμερα όσο και τότε
. Μια γρήγορη ματιά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης επιβεβαιώνεται αμέσως.
Αλλά ενώ η φιλοδοξία, επειδή είναι καθολική, δεν αλλάζει, το είδος της αγάπης αλλάζει. Σε μια χυδαία, αμερικανική και υλιστική εποχή, ακόμη και ο έρωτας δεν μπορεί παρά να γίνει χυδαίος.
Οδηγούμενη από τη μόδα του οργιαστικού-εμπορικού συστήματος στο οποίο βυθιζόμαστε, η αγάπη που πολλές δυτικές γυναίκες (όχι όλες, προφανώς) φαίνεται να θέλουν να εμπνεύσουν, με τα ρούχα και τη στάση τους, φαίνεται πολύ πιο κοντά σε αυτήν του πορνείου παρά σε αυτήν των Προβηγκιανών τροβαδούρων, ή ακόμα και στην κάθε άλλο παρά αφελή αγάπη του ίδιου του Μολιέρου.
Το θλιβερό, ακόμη και άθλιο, είναι ότι η κυρίαρχη ιδεολογία -την οποία, για λόγους απλότητας, θα την ονομάσουμε «φεμινιστική»- αντί να υπερασπίζεται τις γυναίκες από το χονδρικό ξεπούλημα ενός πλήρως εμπορευματοποιημένου πορνοφιλικού κόσμου, ωθεί μονομερώς (ακόμα και όταν οι ίδιες οι φεμινίστριες, με τέλεια ψευδή συνείδηση, αυτοαποκαλούνται «αντικαπιταλιστικές») να τρομοκρατήσει κάθε κριτική της εμπορικής και μοντέρνας αντικειμενοποίησης του σώματος, ερμηνεύοντας ψευδώς την απελευθέρωση των γυναικών ως «ζωικότητα», χονδροειδότητα, εκτεθειμένα εκατοστά δέρματος, απουσία κανόνων και γούστου.
Η γκροτέσκα κορύφωση αυτού, μέχρι στιγμής αξεπέραστη, επιτεύχθηκε με το θέαμα της Σουζάνα Καμούσο με μίνι φούστα.
«Σεξισμός», «πατριαρχία», «Μεσαίωνας» και άλλες ηλίθιες εκφράσεις που χρησιμοποιούνται σαν υστερικό μάντρα, αντηχούν μόλις οι γυναίκες αναγνωριστούν ως έχουσες αξιοπρέπεια ανώτερη από αυτήν μιας μερίδας βοδινού κρέατος που εκτίθεται στο χασάπη.
Το γεγονός ότι αυτή η επίδειξη χασάπη αντιπαραβάλλεται με την μπούρκα ως τη μόνη εναλλακτική της (βλ. επίσης το πρόσφατο στάδιο στην Ποντίδα) καταδεικνύει ότι βρισκόμαστε πραγματικά στον πάτο.
Είναι σαφές ότι αυτή η πολυδιαφημισμένη γυναικεία «χειραφέτηση» είναι μια ψευδής χειραφέτηση, επειδή είναι ζωοποιημένη και επομένως αποπνευματικοποιημένη. Αντιστοιχεί στην υποβαθμισμένη και εξευτελιστική -επειδή είναι καθαρά καταναλωτική- αντίληψη του έρωτα του προηγμένου καπιταλισμού («το αστικό πνεύμα στην πιο αγνή του μορφή», όπως έγραψε ο Ντελ Νότσε) και της σεξουαλικής επανάστασης μετά το 1968, η οποία είναι από μόνη της αδιανόητη εκτός της εύπορης κοινωνίας.
Μόνο σε έναν εφιαλτικό κόσμο υπάρχει η γυναικεία εναλλακτική λύση μεταξύ της μπούρκα και της επίδειξης μιας μερίδας βοδινού κρέατος.
Ο φεμινισμός, και η πολιτικά ορθή, βασισμένη στα δικαιώματα σκέψη γενικότερα, αποτελούν επομένως την ιδεολογία του απόλυτου καπιταλισμού, επειδή αντιστοιχούν απόλυτα στο καταναλωτικό και σπάταλο πνεύμα του. Δεν είναι τυχαίο ότι προήλθαν από την αγγλοσφαιρική πλουτοκρατία και εξαπλώθηκαν ακούραστα από εκεί. Δεδομένου ότι η κυριαρχία του χρήματος είναι δεξιά, η κουλτούρα που εκφράζει είναι αναμφισβήτητα αριστερή. Η δεξιά του χρήματος, η αριστερά των δεξιών. Με άλλα λόγια, το πνεύμα του καπιταλισμού.
Έχει υποβαθμίσει ακόμη και την αγάπη.
Τα αποτελέσματα είναι σαφή. Σε δημογραφικό επίπεδο, άδειες κούνιες. σε κοινωνικό επίπεδο, η διάλυση κάθε διαρκούς οικογενειακού δεσμού, εξ ου και ο απόλυτος ατομισμός. σε πνευματικό επίπεδο, η μηδενιστική ανατροπή της ιεραρχίας των αξιών.
Η διαφυγή από την καταναλωτική αντικειμενοποίηση του καπιταλισμού και η διαφυγή από την ψευδή πανσεξουαλική-δεξιά χειραφέτηση είναι επομένως μια ενιαία μάχη.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου