Πηγή: Μαρτσέλο Βενετσιάνι
Αν καταλαβαίνω σωστά, η ανθρωπότητα θα τελειώσει μέσα σε τρία χρόνια και τρεις μήνες. Δηλαδή, μέχρι το τέλος του 2029. Εκτός αν πιστεύετε ότι η τρέχουσα δεκαετία θα τελειώσει το επόμενο έτος, το 2030. Αλλά θα συμφωνήσετε ότι η διαφορά, σε σύγκριση με την προβλεπόμενη καταστροφή, είναι στην πραγματικότητα απλώς ένα κόμμα, μια μικροσκοπική λεπτομέρεια. Ποια είναι η πηγή αυτής της πρόβλεψης; Δεν είναι ένας φανατικός μάγος που επιδιώκει δημοσιότητα ή ένας influencer που επιδιώκει να μεγιστοποιήσει τους ακολούθους του, αλλά ένας επιστήμονας, ένας Βρετανός ερευνητής, ο Jacob Coxon, που μιλάει για την Τεχνητή Νοημοσύνη, την οποία εργάζεται εδώ και χρόνια. Μέσα σε αυτή τη δεκαετία, αν δεν σταματήσουμε την Τεχνητή Νοημοσύνη, η ανθρωπότητα θα τελειώσει. Φυσικά, ακόμη και μεταξύ των ερευνητών υπάρχουν εκκεντρικοί, υπερβολείς και μανιοκαταθλιπτικοί. Αλλά η τρομερή πρόβλεψη του Ανθρωπολογικού Ερευνητή δεν είναι μια μεμονωμένη περίπτωση. είναι απλώς η πιο προηγμένη απόχρωση μιας καταστροφικής πεποίθησης που συμμερίζονται πολλοί χειριστές και διευθυντές που εμπλέκονται σε έργα Τεχνητής Νοημοσύνης. Όχι θεολόγοι, όχι εξορκιστές, όχι φιλόσοφοι, όχι ποιητές και προφήτες, αλλά επαγγελματίες και ειδικοί αυτού του κόσμου. Ένα έγγραφο που υπογράφηκε από 350 επιστήμονες, διευθυντές και ειδικούς της Τεχνητής Νοημοσύνης, με επικεφαλής τον Sam Altman, ιδρυτή και διευθύνοντα σύμβουλο της Open AI, προκάλεσε αναταραχή. Ζήτησε την ανάγκη να περιοριστεί, αν όχι να σταματήσει, η Τεχνητή Νοημοσύνη. Ο Διευθύνων Σύμβουλος της Anthropic, Dario Amodei, εξέδωσε πρόσφατα μια παρόμοια δήλωση. Ακόμα και ο ΟΗΕ έχει κινητοποιηθεί γύρω από αυτήν την καταγγελία. Η δυσπιστία, σε συνδυασμό με μια δόση ειρωνείας, μας βοηθά να ζήσουμε και να μην υποκύψουμε στον τρόμο αυτών των προβλέψεων. Αλλά δεν μπορούμε απλώς να την αγνοήσουμε. Πρέπει να υπάρχει κάτι πίσω από την καταγγελία και κάτι πρέπει να γίνει. Ή μπορούμε απλώς να αγκαλιάσουμε την αισιοδοξία, ακολουθώντας τον Trump ή τον Xi Jinping, και να πιστέψουμε ότι τα οφέλη θα υπερτερήσουν των κακών της Τεχνητής Νοημοσύνης. Ή μπορούμε να υποψιαστούμε ότι αυτές οι καταγγελίες τροφοδοτούνται από φόβους οικονομικής κατάρρευσης για τις εταιρείες τεχνολογίας που έχουν εκτεθεί υπερβολικά στο στοίχημα της Τεχνητής Νοημοσύνης και τώρα αναζητούν προστασία.
Ας προσπαθήσουμε να το σκεφτούμε, όχι ως επιστήμονες και χειριστές Τεχνητής Νοημοσύνης, αλλά με βάση το πλαίσιο και τις πραγματικές συνθήκες στις οποίες βρισκόμαστε. Από πού προέρχεται ο κίνδυνος, πρώτα απ 'όλα; Προέρχεται από την ταχύτητα με την οποία εξαπλώνονται οι επιπτώσεις και τα άλματα της τεχνολογίας, την οποία το μυαλό μας, οι πόροι μας και οι δημόσιες δομές μας δεν συμβαδίζουν. Πιο συγκεκριμένα, ο κίνδυνος προέρχεται από το χάσμα μεταξύ της επεκτατικής ταχύτητας της τεχνολογικής κούρσας και του ανθρώπινου, κοινωνικού και νοητικού μας ρυθμού, ο οποίος είναι πιο στοχαστικός, όχι χωρίς παύσεις και δισταγμούς. Τα αποτελέσματα κινούνται ταχύτερα από την ικανότητά μας να κατανοήσουμε και να μεταβολίσουμε τις συνέπειες, να προτείνουμε όρια και λύσεις, καθώς και κανονιστικά κριτήρια.
Δεύτερον, ο κίνδυνος προέρχεται από την κινητικότητα του τόπου όπου συμβαίνουν αυτές οι αλλαγές: δεν υπάρχει συγκεκριμένη τοποθεσία για παρακολούθηση και εποπτεία, αλλά υπάρχουν πάρα πολλά εργαστήρια σε όλο τον κόσμο. Αν καταφέρετε να ελέγξετε ένα, τα άλλα ξεφεύγουν και δεν εκτίθενται όλα στο φως της ημέρας. Αν θέσετε υπό έλεγχο ένα επικίνδυνο έργο στις Ηνωμένες Πολιτείες ή την Ευρώπη, δεν το έχετε σταματήσει στην Κίνα, τη Ρωσία ή την Κορέα. Και αν δεν το κάνετε εσείς, θα το κάνουν άλλοι, εκμεταλλευόμενοι τη διακοπή σας. Κανείς δεν θέλει να κάνει το πρώτο βήμα για τον αφοπλισμό της Τεχνητής Νοημοσύνης, για να χρησιμοποιήσουμε μια φράση από την εγκύκλιο του Λέοντα ΙΔ΄, Magnifica Humanitas, για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Και σε αυτόν τον αγώνα, για λόγους ενότητας διοίκησης, μικρών αλυσίδων εφοδιασμού, ταχείας λήψης αποφάσεων και μεγαλύτερου κυνισμού, τα αυταρχικά, ολοκληρωτικά καθεστώτα έχουν πλεονέκτημα έναντι των δημοκρατιών που βασίζονται στα δικαιώματα και των «φιλελεύθερων» καθεστώτων. Το ίδιο όμως ισχύει και για τον δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα: οι «ενδοφυλάξεις» του δημόσιου τομέα, ο οποίος πρέπει να λογοδοτεί στους πολίτες, τους λαούς και τους εκπροσώπους, δεν συμμερίζονται τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος πρέπει να λογοδοτεί για τα κέρδη και την απόδοση και δεν έχει ηθικές, κοινωνικές ή πολιτικές ανησυχίες. Πράγματι, όταν προτείνουν ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη θα πρέπει επίσης να έχει συνθήκες μη διάδοσης, όπως αυτές για την πυρηνική ενέργεια, ξεχνούν μια κρίσιμη διαφορά: η ατομική βόμβα αφορά τα κράτη, η Τεχνητή Νοημοσύνη αφορά επίσης ιδιώτες και εμπλέκει δισεκατομμύρια ανθρώπους στην καθημερινή της χρήση. Αν το καταστροφικό δυναμικό της πυρηνικής ενέργειας βρίσκεται στα χέρια του κράτους, σε αντίθεση με την κατανάλωση ενέργειας, η οποία αφορά τους πάντες, το καταστροφικό δυναμικό της Τεχνητής Νοημοσύνης προέρχεται επίσης από την ιδιωτική χρήση. Και αυτό καθιστά πιο δύσκολο τον έλεγχό της.
Δεν υπάρχει παγκόσμια διαφάνεια στην έρευνα για την Τεχνητή Νοημοσύνη, δεν υπάρχει αμερόληπτος διαιτητής ή εγγυητής και δεν υπάρχει καθολική, κυρίαρχη δύναμη ικανή να σταματήσει ή να τροποποιήσει τις οδούς και τις καταχρήσεις της Τεχνητής Νοημοσύνης. Και δεν υπάρχει κοινή αναγνώριση ορίων και κανόνων. τα κριτήρια κρίσης, οι κουλτούρες, οι ευαισθησίες και οι στόχοι διαφέρουν. Οι προϋποθέσεις για μια βασική συμφωνία λείπουν. Δεν υπάρχει συναίνεση σχετικά με τα οφέλη και τις βλάβες της Τεχνητής Νοημοσύνης, τους κινδύνους και τις ευκαιρίες της. Το μόνο που απομένει είναι να διαπραγματευτούμε πολυμερείς συμφωνίες μεταξύ κυβερνήσεων, με την έννοια όχι μόνο της αποτελεσματικής συμμόρφωσής τους και του αμοιβαίου ελέγχου τους, αλλά και της αποτελεσματικής ικανότητας των κυβερνήσεων να ασκούν έλεγχο στην Τεχνητή Νοημοσύνη, συμπεριλαμβανομένου του ιδιωτικού τομέα, στις αντίστοιχες χώρες τους. Και να περιορίσουμε τη χρήση της Τεχνητής Νοημοσύνης από τους χρήστες.
Εν ολίγοις, περιμένουμε σπουδαία αποτελέσματα από την Τεχνητή Νοημοσύνη όσον αφορά την έρευνα, την υγεία και τις γενικές συνθήκες διαβίωσης, και φοβόμαστε σοβαρούς κινδύνους όσον αφορά την ασφάλεια, τα όπλα και τις θέσεις εργασίας. Αλλά όταν φτάσουμε στο σημείο να καταγγείλουμε την επικείμενη καταστροφή της ανθρωπότητας, υπάρχει ο κίνδυνος να μεταβούμε από την αδράνεια στον πανικό, χωρίς να προχωρήσουμε σε συγκεκριμένη δράση.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου