Πόλεμος, η μόνη υγεία τής παγκοσμιοποίησης

Ζούμε στο τέλος ενός κόσμου που δεν μπορεί να φανταστεί έναν άλλο. Ένας κόσμος που σήμερα προσκολλάται στον πόλεμο σε μια προσπάθεια να επιβιώσει με κάθε κόστος. Τις τελευταίες ημέρες, η ρητορική του πολέμου έχει γίνει αρκετά διαδεδομένη στην Ευρώπη, δίνοντας την εντύπωση ότι, σε κάποιο επίπεδο, σε κάποιο σκοτεινό και καπνιστό δωμάτιο, έχει ήδη ληφθεί η απόφαση για πόλεμο εναντίον της Ρωσίας. Η ρητορική, τουλάχιστον στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης, έχει γίνει ανοιχτά σοβινιστική: ο πόλεμος απεικονίζεται ως αναπόφευκτος, ο πληθυσμός παροτρύνεται να προετοιμαστεί, ενώ οι νέοι ενθαρρύνονται (ή αναγκάζονται) να καταταγούν. Ταυτόχρονα, προχωρούν συγκεκριμένες πολεμικές προετοιμασίες, ειδικά κατά μήκος των δυτικών συνόρων της Ρωσίας, και είναι πιθανό ότι ένα γεγονός-έναυσμα βρίσκεται στα σκαριά, πιθανώς μια επιχείρηση ψευδούς σημαίας. Ο Ουκρανός δημοσιογράφος Ντμίτρο Γκόρντον, πολύ κοντά στον Ζελένσκι, θεώρησε σκόπιμο να μοιραστεί αυτό το στολίδι με το κοινό : « Ξέρω ένα πράγμα σίγουρα: σε λίγες μέρες θα συμβεί κάτι που θα μας δώσει μεγάλη ελπίδα. Επιτρέψτε μου να εξηγήσω... Προς το παρόν, μιλάω για ό,τι γνωρίζω. Δεν μπορώ να πω τι θα είναι, επειδή είναι στρατιωτικό μυστικό, αλλά ξέρω ότι τις επόμενες μέρες, σίγουρα μέσα σε μία ή δύο εβδομάδες το πολύ, θα συμβεί κάτι που θα δώσει φτερά στο έθνος. Είμαι σίγουρος γι' αυτό».

Αυτό συμβαίνει παρά το γεγονός ότι ο Πούτιν απευθύνεται επανειλημμένα στους λαούς της Ευρώπης, δηλώνοντας ότι η Ρωσία δεν είναι εχθρός τους και δεν έχει καμία πρόθεση να επιτεθεί σε κανέναν. Θα μπορούσε, φυσικά, να πει ψέματα για να τους αιφνιδιάσει όλους, αλλά αν η Ρωσία ετοιμαζόταν να εισβάλει στην Ευρώπη, τέτοιες προετοιμασίες δεν θα μπορούσαν να κρυφτούν: θα υπήρχαν στοιχεία και το κανονικό διπλωματικό πρωτόκολλο θα απαιτούσε να λογοδοτήσει η Ρωσία και να απαιτηθούν εξηγήσεις σχετικά με τις προετοιμασίες της. Επομένως, η στάση των χωρών του ΝΑΤΟ, με ελάχιστες εξαιρέσεις, είναι εντελώς ακατανόητη.

Αυτή είναι καθαρή τρέλα, αλλά από μια συγκεκριμένη οπτική γωνία, είναι η έσχατη λύση για να προσπαθήσει κανείς να κρατήσει το σύστημα ζωντανό. Η Ευρώπη, ή μάλλον η ΕΕ (θυμάστε όταν είπαν ότι η Ένωση ήταν εγγύηση κατά του πολέμου;), πόνταρε τα πάντα σε μια σύγκρουση δι' αντιπροσώπων εναντίον της Ρωσίας και έχασε: νόμιζε ότι η Μόσχα είχε μόνο αδύνατα σημεία, αλλά αντίθετα είχε ένα πλεονέκτημα νίκης, το οποίο, σε συνδυασμό με την άλλη περιπέτειά της στο Ιράν, προκαλεί την κατάρρευση των παγκόσμιων χρηματοπιστωτικών αγορών. Για να το καταλάβετε αυτό, απλώς κοιτάξτε αυτή τη σειρά πινάκων που δείχνουν πώς βρίσκεται σε εξέλιξη ένα είδος Αρμαγεδδώνα ομολόγων, αυξάνοντας ακόμη περισσότερο τις αποδόσεις των ομολόγων σε όλες τις μεγάλες χώρες, καθιστώντας τον δανεισμό σχεδόν αδύνατο.

Πρέπει να ληφθεί υπόψη ότι η κρίση του 2008 εξάντλησε την ανθεκτικότητα του συστήματος, το οποίο σώθηκε μόνο με ποσοτική χαλάρωση - δηλαδή, με εξαιρετικά φθηνό χρήμα, σε ορισμένες περιπτώσεις ακόμη και με αρνητικά επιτόκια. Αυτό διαστρέβλωσε ολόκληρη την οικονομία, κατέστειλε την πραγματική οικονομία και εξάντλησε τους πόρους: έχει φτάσει στο σημείο όπου οι ΗΠΑ ξοδεύουν ήδη περισσότερα για χρέος από ό,τι σε οποιοδήποτε άλλο στοιχείο του προϋπολογισμού, συμπεριλαμβανομένου του στρατού. Επιπλέον, πρόκειται για ομόλογα που αρχικά συνάφθηκαν με πολύ χαμηλότερα επιτόκια από τα τρέχοντα. Εάν είχαν τρέχοντα επιτόκια, θα ήταν αδύνατο να αποπληρωθούν χωρίς πλήρη κοινωνική καταστροφή. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο πόλεμος καθίσταται απαραίτητος για να αναδιαμορφωθούν τα δεδομένα, να κερδηθεί χρόνος και να αποκρυφθεί η απάτη του νεοφιλελευθερισμού. Είναι ο ίδιος λόγος για τον οποίο ο άνθρωπος με το αλυσοπρίονο στην Αργεντινή, αντιμέτωπος με την αποτυχία των δικών του λύσεων, δεν βρίσκει καλύτερη επιλογή από το να επιστρέψει στη διεκδίκηση των Νήσων Φώκλαντ, εκτονώνοντας τις εσωτερικές εντάσεις στο εξωτερικό. Αλλά σε αυτήν την περίπτωση, δεν πρόκειται για κρίση μιας μόνο χώρας, αλλά για το ίδιο το σύστημα. Ο πόλεμος είναι προτιμότερος από την εσωτερική κατάρρευση, ειδικά επειδή η ίδια η καταστροφή είναι αυτή που τελικά θα επιτρέψει την επιβίωση όχι του λαού, αλλά των κερδών.

La guerra, unica igiene del globalismo | il Simplicissimus