Λαμβάνουν όλοι το Άγιο Πνεύμα;( Γιά νά μήν συγχέουμε τήν εκκλησία μέ τό ιερατείο.)

Αγ. Συμεών ο Νέος Θεολόγος
Α' - Λαμβάνουν όλοι το Αγ. Πνεύμα;

Και να μην πει κανείς: "Εγώ έχω λάβει το Χριστό με το άγιο βάπτισμα", αλλά ας μάθει ότι δεν λαμβάνουν το Χριστό με το βάπτισμα όλοι όσοι βαπτίζονται. Λαμβάνουν μόνοι αυτοί που είναι είτε βεβαιόπιστοι και έχουν γνώση τέλεια είτε αυτοί που τακτοποίησαν τον εαυτό τους, καθαρίζοντας τον από πριν και έτσι βαπτίζονται. Και τούτο το γνωρίζει αυτός που ερευνά τις Γραφές, από τους αποστολικούς λόγους και πράξεις. Γιατί έχει γραφεί: "Όταν άκουσαν οι απόστολοι που βρίσκονταν στα Ιεροσόλυμα, ότι η Σαμάρεια έχει δεχτεί το λόγο του Θεού, έστειλαν σε αυτούς τον Πέτρο και τον Ιωάννη, οι οποίοι αφού κατέβηκαν από τα Ιεροσόλυμα, προσεύχονταν να λάβουν το Άγιο Πνεύμα οι Σαμαρείτες. Και δεν είχε λάβει ακόμη κανένας το Άγιο Πνεύμα, υπήρχαν δε, μόνο βαπτισμένοι στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τότε έβαζαν τα χέρια τους επάνω τους, και ελάμβαναν το Άγιο Πνεύμα."

Είδες πως δεν λαμβάνουν το Άγιο Πνεύμα, αμέσως όλοι όσοι βαπτίζονται; Έμαθες από τους Αποστόλους, πως κάποιοι που αν και πίστεψαν και βαπτίστηκαν, δεν 'ντύθηκαν' το Χριστό, με το βάπτισμα; Γιατί, εάν αυτό είχε γίνει (να 'ντυθούν' το Χριστό), δεν θα προσεύχονταν μετά και θα έβαζαν τα χέρια τους οι Απόστολοι σε αυτούς. Λαμβάνοντας το Άγιο Πνέύμα, τον Κύριο Ιησού ελάμβαναν. Γιατί, δεν είναι άλλο ο Χριστός και άλλο το Άγιο Πνεύμα. Και ποιος το λέει αυτό; Ο ίδιος ο Θεός Λόγος, μιλώντας στην Σαμαρείτιδα: ' Είναι Πνεύμα ο Θεός". Εάν λοιπόν ο Χριστός είναι Θεός, είναι Πνεύμα κατά τη φύση της θεότητας, και αυτός που έχει το Χριστό, Άγιο Πνεύμα έχει. Αυτός δε που έχει το Άγιο Πνεύμα, τον ίδιο πάλι τον Κύριο έχει, καθώς λέει και ο Παύλος: " Το δε Πνεύμα, ο Κύριος είναι"...

Πηγή: Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, "Βίβλος των Ηθικών", Λόγος Ι΄

Β' - Περι αυτών που νομίζουν πως έχουν το Άγιο Πνεύμα

Να και πάλιν εγώ απευθύνομαι προς αυτούς που λέγουν ότι έχουν Πνεύμα Άγιον, δίχως να το γνωρίζουν, και νομίζουν ότι το απέκτησαν με το Θείον Βάπτισμα μέσα τους. Νομίζουν ότι έχουν τον θησαυρόν (Β' Κορ. 4, 7), αλλά όμως καταλαβαίνουν ότι ο εαυτός τους είναι εντελώς άδειος από αυτόν. Προς εκείνους που ομολογούν ότι εις το άγιον Βάπτισμα δεν αισθάνθηκαν τελείως τίποτε, αλλά πιστεύουν ότι από τότε η δωρεά του Θεού κατοίκησε μέσα τους και μέχρι τώρα υπάρχει μέσα εις την ψυχήν τους, δίχως να την καταλαβαίνουν και να την αισθάνωνται. Και όχι μόνον προς αυτούς (απευθύνομαι) αλλά και προς εκείνους που λέγουν ότι δεν έλαβαν ποτέ καμμίαν αίσθησι της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος δια της θεωρίας και αποκαλύψεως, αλλά μόνον με την πίστι και τον λογισμό. Και δεν εδέχθησαν την Χάρι δια της εμπειρίας αλλά την κρατούν μέσα τους με την ακρόασι των θείων λόγων.

Θα παραθέσω, λοιπόν, όσα λέγουν, και άκουσε τι ισχυρίζονται αυτοί οι δήθεν σοφοί και επιστήμονες (Δευτ. 1, 13. Πρβλ. Ησ. 5, 21) κατά την γνώμη τους: «Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε, λέγει ο Παύλος, Χριστόν ενεδύσασθε» (Γαλ. 3, 27). Τι λοιπόν; Δεν είμεθα κι εμείς βαπτισμένοι; Εάν βαπτισθήκαμε, είναι φανερόν, όπως λέγει ο Απόστολος, ότι έχομεν ενδυθή τον Χριστόν. Αυτός είναι ο πρώτος ισχυρισμός τους και η απόδειξίς του, δια του αγιογραφικού χωρίου.

Τι θα μπορούσαμε να απαντήσωμε, όχι εμείς, αλλά το Άγιον Πνεύμα, προς αυτούς; Αυτό το ένδυμα, τι λέτε ότι είναι, άνθρωποι, ο Χριστός; Ναι, λέγουν. Ο Χριστός δηλαδή είναι κάτι -δια να ομιλήσω κι εγώ σαν άφρων προς ανόητους- ή δεν είναι; Είναι κάτι, βεβαίως θα πουν, εάν δεν έχουν χάσει τελείως τα λογικά τους. Εάν, όμως, ομολογείτε ότι είναι κάτι, πέστε τι είναι. Δια να διδάξετε πρώτα τους εαυτούς σας να μην ομιλούν σαν άπιστοι, αλλά σαν πιστοί. Τι άλλο, βεβαίως, είναι ο Χριστός αν όχι Θεός αληθινός, ο οποίος έγινε αληθινά τέλειος άνθρωπος; Αφού το παραδέχεσθε, αυτό, πέστε μας και για ποιον λόγον έγινε ο Θεός άνθρωπος; Οπωσδήποτε, σύμφωνα με την διδασκαλία των Θείων Γραφών και τα ίδια τα γεγονότα που συνέβησαν και συμβαίνουν συνεχώς -ακόμη κι αν εσείς τα αγνοείτε μη θέλοντας να τα ακούσετε- για να κάνη τον άνθρωπον Θεόν (Ιω. 1, 12. Γαλ. 4, 5). Και με ποιον τρόπον κατεργάζεται την θέωσι του ανθρώπου; Δια της σαρκός ή δια της Θεότητός Του; Βεβαίως δια της Θεότητος. «Η σαρξ ουκ ωφελεί ουδέν. το πνεύμα εστιν το ζωοποιούν» (Ιω. 6, 63). Εάν, λοιπόν, δια της Θεότητός Του εθέωσε πρώτα την σάρκα την οποία προσέλαβε, και εμάς όλους μας ζωοποιεί όχι με την φθαρτή σάρκα, αλλά με την θεωθείσα σάρκα Του. Ώστε ποτέ και με κανένα τρόπο να μην τον θεωρήσωμε άνθρωπο αλλά να Τον ομολογήσωμε ένα Θεόν τέλειον με δύο φύσεις -διότι ένας είναι ο Θεός- επειδή το φθαρτόν κατεπόθη υπό της αφθαρσίας (Α' Κορ. 15, 54), και το σώμα δεν αφανίσθηκε από το ασώματον, αλλά το σώμα ηλλοιώθη τελείως και μένει ασύγχυτον, αρρήτως αναμεμιγμένο και ενωμένο με την Τριαδική Θεότητα, δια μίξεως αμίκτου, ώστε να προσκυνείται ένας Θεός σε τρία Πρόσωπα, τον Πατέρα, τον Υιόν και το Άγιον Πνεύμα. Και καμμία προσθήκη να μη γίνη εις τον αριθμό των Προσώπων, λόγω της ενανθρωπήσεως, ούτε να υποστή καμμίαν μεταβολήν η Αγία Τριάς εκ του ανθρωπίνου σώματος.

Δια ποιον λόγον τα λέγω αυτά; Δια να γνωρίσης εκ των προτέρων αυτά που ωμολόγησες, όταν σε ρώτησα. Να μη παρεκκλίνης εξ αγνοίας από την ευθείαν οδόν των νοημάτων και εμάς να κουράσης και εις την ψυχήν σου να προσθέσης περισσότερον κρίμα.

Πάλιν, όμως, θα σου υπενθυμίσω με συντομία όσα είπαμε, δια να γίνουν κατανοητά και αυτά που θα πω παρακάτω. Είναι, λοιπόν, ο Χριστός. Τι είναι όμως; Θεός αληθινός, ο οποίος έγινε και τέλειος άνθρωπος, αληθινά. Και έγινε άνθρωπος -που δεν ήτο πριν- δια να κάνη Θεόν τον άνθρωπον -που ποτέ προηγουμένως δεν είχε γίνει. Και μας εθέωσε και θα μας θεοποιεί όχι μόνον δια της σαρκός Του. διότι αυτή δεν χωρίζεται. Πρόσεχε τώρα και απάντησέ μου με σύνεσι καθώς θα σε ρωτώ (Σοφ. Σειράχ 5, 12). Εάν οι βαπτισμένοι ενδύονται τον Χριστόν (Γαλ. 3, 27), τι είναι αυτό που ενδύονται; Ο Θεός. Και αυτός που εφόρεσε τον Θεόν δεν καταλαβαίνει νοερώς και δεν βλέπει τι εφόρεσε; Αυτός που είναι γυμνός και ενδύεται καταλαβαίνει το ένδυμα και το βλέπει. Και αυτός που είναι γυμνός εις την ψυχήν, όταν ενδύεται τον Θεόν δεν τον καταλαβαίνει; Εάν δεν αισθάνεται ο ενδυόμενος τον Θεόν, τι τέλος πάντων εφόρεσε; Λοιπόν, για σένα ο Θεός δεν είναι παρά ένα τίποτε! Διότι αν ήτο κάτι, αυτοί που θα τον εφορούσαν, θα Τον καταλάβαιναν. Διότι, όταν δεν ενδυόμεθα τίποτε, δεν καταλαβαίνομε τίποτε. Ενώ, όταν ενδυόμεθα κάτι εμείς οι ίδιοι, ή κάποιοι άλλοι μας ενδύουν, το καταλαβαίνομε πολύ καλά, εάν βέβαια οι αισθήσεις μας λειτουργούν σωστά. Διότι μόνον οι νεκροί δεν καταλαβαίνουν όταν τους ενδύουν και φοβούμαι μήπως και αυτοί που τα ισχυρίζονται αυτά είναι πράγματι νεκροί και γυμνοί. Και έτσι απαντήθηκε το ζητούμενο.
Πηγή: ΟΣΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΣΥΜΕΩΝ ΤΟΥ ΝΕΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ , ΛΟΓΟΣ ΗΘΙΚΟΣ E' «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ» ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

 agiameteora

Γι' αυτό ο Ησυχασμός είναι ο μεγαλύτερος εχθρός τού κάθε ιερατείου, τό οποίο δέν διαθέτει παρά μόνον εκκλησιολογία.

Αμέθυστος

Στὸ κατώφλι τοῦ νέου χρόνου - Anthony Bloom

Καθὼς ὁ ἕνας χρόνος διαδέχεται τὸν ἄλλον σᾶς μιλοῦσα γιὰ τὴν νέα χρονιὰ ποὺ ἐρχόταν παρομοιάζοντάς την μὲ μιὰ πεδιάδα πού, ἀκηλίδωτη, ἁγνή, εἶναι σκεπασμένη ἀπὸ χιόνι, καὶ ζητοῦσα νὰ δώσετε προσοχὴ στὸ γεγονὸς ὅτι πρέπει νὰ βαδίζουμε μὲ ὑπευθυνότητα ἐκεῖ ποὺ ἁπλώνεται τὸ λευκὸ τοπίο ποὺ εἶναι ἀκόμα παρθένο, ἐπειδὴ σύμφωνα μὲ τὸν τρόπο ποὺ βαδίζουμε, θὰ ὑπάρχει μιὰ ὁδὸς ποὺ θὰ τὸ διασχίζει, ὅταν ἀκολουθοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἢ βήματα πλανεμένα ποὺ μοναχὰ θὰ λερώνουν τὴν λευκότητα τοῦ χιονιοῦ. Ἀλλὰ ἕνα πράγμα δὲν μποροῦμε, οὔτε πρέπει νὰ ξεχάσουμε τούτη τὴ χρονιὰ περισσότερο ἀπὸ τὶς προηγούμενες φορές, εἶναι ὅτι ὑπάρχει σκοτάδι ποὺ περιβάλλει, καλύπτει τούτη τὴ λευκότητα καὶ αὐτὸ τὸ ἄγνωστο τοπίο, ὅπως ἕνας τροῦλος, ἕνα σκοτάδι μὲ λίγα ἢ πολλὰ ἀστέρια, πλὴν ὅμως ἕνα σκοτάδι θολό, ἐπικίνδυνο καὶ τρομακτικό. Βγαίνουμε ἀπὸ μία χρονιά, ὅπου ὅλοι μας ἔχουμε ἀντιληφθεῖ τὸ σκοτάδι ὅπου εἶναι ἀκόμαδιαδεδομένη ἡ βία καὶ ἡ σκληρότητα.

Πῶς θὰ συναντήσουμε τὴ νέα χρονιά; Θὰ ἦταν ἀφελὲς καὶ πολὺ ἀντιχριστιανικό, νὰ ζητήσουμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς προστατέψει, νὰ κάνει τὴ γῆ ἕναν παράδεισο εἰρήνης, ἐνῶ γύρω μας δὲν ὑπάρχει εἰρήνη. Ὑπάρχει διαμάχη, ἔνταση, ἀποθάρρυνση, φόβοι, βία, φονικό. Δὲν μποροῦμε νὰ ζητᾶμε γιὰ μᾶς εἰρήνη, ὅταν αὐτὴ ἡ εἰρήνη δὲν μπορεῖ νὰ ἁπλωθεῖ πέρα ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, ὅταν δὲν ἔρχεται σὰν ἀκτίνες φωτὸς νὰ διαλύσουν τὸ σκοτάδι. Ἕνας πνευματικὸς συγγραφέας τῆς Δύσης εἶχε γράψει ὅτι ὁ Χριστιανὸς εἶναι αὐτὸς στὸν ὁποῖο ὁ Θεὸς ἔχει ἐμπιστευθεῖ τὴν εὐθύνη ὅλων τῶν ἄλλων ἀνθρώπων καὶ αὐτὴν τὴν εὐθύνη πρέπει νὰ προετοιμαστοῦμε νὰ φέρουμε εἰς πέρας. Σὲ λίγα λεπτά, θὰ ἱκετεύσουμε τὸν Θεὸ γιὰ τὴν ἄγνωστη νέα χρονιὰ καὶ τὸ σκοτάδι ποὺ τὴν καλύπτει, μὲ τὴν μεγαλύτερη εὐχὴ ποὺ προφέρεται στὶς λειτουργικὲς ἀκολουθίες, «Εὐλογημένη ἡ Βασιλεία τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος» ἂς εἶναι εὐλογημένη ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ.

Τοῦτα τὰ λόγια προφέρονται σπάνια: στὴν ἀρχὴ τῆς λειτουργίας, σὰν εὐχὴ γιὰ τὸν νέο χρόνο καὶ σὲ στιγμὲς ὅπου ἑνώνεται χρόνος καὶ αἰωνιότητα, ὅταν μὲ τὰ μάτια τῆς πίστης μποροῦμε νὰ δοῦμε τὴν αἰωνιότητα συνυφασμένη μὲ τὸν χρόνο. Ὁ χριστιανὸς εἶναι ὁ μόνος ποὺ πρέπει νὰ εἶναι ἱκανὸς νὰ βλέπει τὴν ἱστορία, ὅπως τὴν βλέπει ὁ Θεός, σὰν ἕνα μυστήριο τῆς σωτηρίας, ἀλλὰ ἐπίσης σὰν μιὰ τραγωδία τῆς ἀνθρώπινης ἁμαρτίας καὶ πτώσης. Καὶ σὲ σχέση μὲ αὐτὰ τὰ τελευταῖα, πρέπει νὰ πάρουμε θέση. Ὁ Χριστὸς λέει στὸ Εὐαγγέλιο: «Ὅταν ἀκούσετε ὅτι γίνονται πόλεμοι ἢ φῆμες ποὺ μιλοῦν γιὰ πολέμους, μὴν πανικοβληθῆτε»· σηκῶστε ψηλὰ τὰ κεφάλια, δὲν ὑπάρχει χῶρος στὴν καρδιὰ καὶ τὴν ζωὴ τοῦ Χριστιανοῦ γιὰ διστακτικότητα, δειλία καὶ φόβο, ποὺ εἶναι ὅλα γεννήματα τοῦ ἐγωισμοῦ, τῆς μέριμνας γιὰ τὸν ἑαυτό μας, ἀκόμα καὶ ἂν αὐτὴ ἡ μέριμνα ἀγγίζει αὐτοὺς ποὺ ἀγαπᾶμε. Ὁ Θεὸς εἶναι Θεὸς τῆς ἱστορίας, ἀλλὰ πρέπει νὰ γίνουμε συνεργάτες Του καὶ μᾶς στέλνει σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο ποὺ εἶναι δικός Του γιὰ νὰ μεταβάλλει τὴν παράφωνη Πολιτεία τῶν ἀνθρώπων σὲ ἁρμονία ποὺ θὰ ὀνομάζεται Πολιτεία τοῦ Θεοῦ.

Καὶ πρέπει νὰ θυμόμαστε τὰ λόγια του Ἀποστόλου ποὺ λέει, ὅτι ὅποιος ἐπιθυμήσει νὰ ἐργασθεῖ γιὰ τὸν Κύριο, θὰ ὁδηγηθεῖ σὲ δίκη, καὶ τὰ λόγια ἑνὸς ἄλλου Ἀποστόλου ποὺ μᾶς λέει νὰ μὴν φοβόμαστε τὴ δοκιμασία τῆς φωτιᾶς. Στὸν σημερινὸ κόσμο, πρέπει νὰ εἴμαστε ἕτοιμοι νὰ δικαστοῦμε καὶ ἕτοιμοι νὰ ὑπομείνουμε, ἴσως μὲ τὸ φόβο στὴν καρδιὰ μήπως χάσουμε τὴν πίστη μας, ἀλλὰ θὰ πρέπει νὰ μείνουμε ἀκλόνητοι στὴν ὑπηρεσία τοῦ Θεοῦ καὶ τῶν ἀνθρώπων. Καὶ ὅταν κοιτάξουμε πίσω τὴν προηγούμενη χρονιά, τὰ λόγια της λιτανείας μᾶς χτυποῦν καὶ μᾶς κατηγοροῦν. Ζητᾶμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς συγχωρέσει ὅσα ἔχουμε κάνει ἢ ὅσα ἔμειναν ἀτέλειωτα τὴν χρονιὰ ποὺ πέρασε. Ἰσχυριζόμαστε ὅτι εἴμαστε Ὀρθόδοξοι· εἴμαστε Ὀρθόδοξοι δὲν σημαίνει μόνο νὰ ὁμολογοῦμε τὸ Εὐαγγέλιο στὴν ὁλότητά του καὶ νὰ τὸ διακηρύττουμε στὴν ἁγνότητά του, ἀλλὰ συνίσταται, ἀκόμα περισσότερο ἀπὸ αὐτό, στὸ νὰ ζοῦμε σύμφωνα μὲ αὐτό. Καὶ γνωρίζουμε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν συμβιβάζεται μὲ τίποτα παρὰ μὲ τὸ μεγαλεῖο του ἀνθρώπου καὶ τὸ μήνυμα τῆς ἀγάπης καὶ τῆς λατρείας.

Μποροῦμε πράγματι νὰ μετανοήσουμε ἐπειδὴ ποιὸς θὰ ἔλεγε, βλέποντάς μας, καθὼς ἔλεγαν οἱ ἄνθρωποι γιὰ τοὺς πρώτους Χριστιανούς, «Δεῖτε πῶς ἀγαποῦν ὁ ἕνας τὸν ἄλλον!». Ποιός, βλέποντάς μας, θὰ ἔλεγε ὅτι κατέχουμε τὸ νόημα τῆς ζωῆς, τῆς ἀγάπης ποὺ μᾶς πηγαίνει πέρα ἀπὸ κάθε σύγκριση, ποὺ προκαλεῖ τὸν καθένα νὰ ἀναρωτηθεῖ ἀπὸ ποῦ προέρχεται αὐτό; Ποιὸς τοὺς τὸ ἔδωσε; Πῶς μποροῦν νὰ ὑπομείνουν τὴν δοκιμασία; Καὶ ἂν θέλουμε τούτη τὴ χρονιὰ νὰ γίνουμε ἄξιοι τοῦ Θεοῦ, τῆς Χριστιανικῆς μας κλήσης, τοῦ ἁγίου ὀνόματος τῆς Ὀρθοδοξίας, πρέπει χωριστὰ καὶ σὰν ἕνα σῶμα νὰ γίνουμε γιὰ ὅλους, γιὰ τὸ κάθε πρόσωπο ποὺ ἴσως νὰ μᾶς χρειάζεται, ἕνα ὅραμα γιὰ τὸ τί μπορεῖ νὰ εἶναι ὁ ἄνθρωπος καὶ γιὰ τὸ τί μιὰ κοινότητα ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ εἶναι κάτω ἀπὸ τὸν Χάρη τοῦ Θεοῦ.

Ἂς προσευχηθοῦμε γιὰ συγχώρεση, ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε μέχρι τώρα μακρυὰ ἀπὸ τὴν κλήση μας, ἂς προσευχηθοῦμε νὰ μᾶς δίνει ὁ Κύριος γενναιότητα, κουράγιο, θέληση νὰ δικαιώσουμε τὸν ἑαυτό μας, νὰ σηκώσουμε τὸν σταυρό μας, νὰ ἀκολουθήσουμε τὰ βήματα τοῦ Χριστοῦ ἐκεῖ ὅπου μᾶς καλεῖ.

Στὸ ξεκίνημα τοῦ πολέμου εἰπώθηκε κάτι ποὺ μποροῦμε νὰ λέμε ξανὰ κάθε νέο χρόνο. Στὸ μήνυμά του πρὸς τὸ Ἔθνος διαβάζει ἕνα ἀπόσπασμα: « Εἶπα στὸν ἄνθρωπο ποὺ στάθηκε στὸ κατώφλι τοῦ νέου χρόνου: δῶσε μου ἕνα φῶς γιὰ νὰ πορευτῶ μὲ ἀσφάλεια πρὸς τὸ ἄγνωστο, καὶ ἀπάντησε: πήγαινε ἔξω στὸ φῶς καὶ βάλε τὸ χέρι σου στὸ χέρι τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ εἶναι καλύτερο γιὰ σένα ἀπὸ ὅ,τι τὸ φῶς καὶ ἀσφαλέστερο ἀπὸ ἕναν συνηθισμένο δρόμο.»

Αὐτὸ καλούμαστε νὰ κάνουμε, καὶ ἴσως σήμερα νὰ πάρουμε μιὰν ἀπόφαση, μιὰ ἀπόφαση νὰ εἴμαστε πιστοὶ στὴν κλήση μας καὶ νὰ ξεκινήσουμε τὴν Νέα Χρονιὰ μὲ κουράγιο. Ἀμήν.

πηγή

 

 nefthalim.

ΟΙ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΙ ΠΡΟΚΑΛΟΥΝ ΤΟΝ ΑΡΜΑΓΕΔΔΩΝ ΜΕ ΤΗΝ ΡΩΣΙΑ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Σε μια σημαντική συνέντευξη τύπου που έδωσε στις 27 Δεκεμβρίου στην ρωσική εφημερίδα Pravda και στην δημοσιογράφο Inna Novikova, ο αρχηγός των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων, στρατηγός Valery  Gerasimov, υποστήριξε ότι οι Αμερικανοί εδώ και καιρό έχουν καταστρώσει σχέδια για την καταστροφή του πυρηνικού οπλοστασίου της Ρωσίας πριν προλάβουν οι Ρώσοι να το ενεργοποιήσουν σε μια ενδεχόμενη ολοκληρωτική επίθεση κατά της Ρώσικης Κοινοπολιτείας.
Σύμφωνα με τον Ρώσο αρχιστράτηγο, εδώ και καιρό οι Αμερικανοί έχουν αποφασίσει να «τελειώνουν» με την Ρωσία και να καταστρέψουν κάθε δυνατότητα αντίστασης από ρώσικης πλευράς στα παγκοσμιοποιητικά τους σχέδια. Το μεγαλύτερο εμπόδιο για την πραγματοποίηση αυτής της επιχείρησης δεν είναι άλλο από το πυρηνικό οπλοστάσιο της Ρωσίας, που λειτουργεί τουλάχιστον προς το παρών σαν ανασχετικό ανάχωμα στα αμερικανικά νεοταξικά σχέδια. Οι παρεμβάσεις του Ρώσου πρόεδρου Βλαδιμήρ Πούτιν τα τρία τελευταία χρόνια πρώτα στη Συρία και στη συνέχεια στην Ουκρανία εναντίον των αμερικανικών σχεδίων, αποτέλεσαν την «σταγόνα» που ξεχείλισε το ποτήρι για τους σχεδιαστές της Νέας Τάξης και την επιβολή της οικονομιστικής φιλελεύθερης δικτατορίας της παγκόσμιας Ελίτ.
Σύμφωνα με τον αρχηγό του ρωσικού Γενικού Επιτελείου, η Δύση έχει κηρύξει ένα de facto ψυχρό πόλεμο κατά της Ρωσίας, που δεν μοιάζει με τον προηγούμενο ψυχρό πόλεμο που είχε επικρατήσει τις περασμένες δεκαετίες. Τότε τα πράγματα ήταν πολύ διαφορετικά από ότι είναι σήμερα. Όπως υποστηρίζει ο Ρώσος αρχιστράτηγος, η ΕΣΣΔ ανδρώθηκε με ένα πατριωτικό πόλεμο κατά του ναζισμού ο οποίος κερδήθηκε με μεγάλες θυσίες. Η Σοβιετική Ένωση είχε ένα οικονομικό δυναμικό το οποίο ήταν ίσο με το 30-50 τοις εκατό της οικονομίας των ΗΠΑ, ενώ σήμερα το οικονομικό δυναμικό της Ρωσίας κάνει μόνο δέκα τοις εκατό του αμερικανικού οικονομικού δυναμικού. Η ΕΣΣΔ είχε μια καλά αναπτυγμένη βιομηχανία που δεν εξαρτώνταν από τη Δύση. Στην ΕΣΣΔ, υπήρχε πλήρεις επιστημονικη εκπαίδευση και η επιστημονική κατάρτιση ήταν τόσο προηγμένη όσο η και αμερικανική. Το πιο σημαντικό όμως ήταν ότι η ΕΣΣΔ είχε μια μεγάλη στρατηγική «περίφραξη», με την μορφή των άλλων σοσιαλιστικών χωρών όπου στάθμευαν τα σοβιετικά στρατεύματα. Συγκρίνοντας όλα αυτά την εποχή που είχε αρχίσει ο ψυχρός πόλεμος της Δύσης με την Σοβιετική Ένωση, με την σημερινή κατάσταση και τον νέο ψυχρό πόλεμο, σύμφωνα με τον Γερασίμωφ, είναι σαν τον ουρανό και τη γη. Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα σε βάρος της Ρωσίας και γι’ αυτό επιβάλλεται μια μεγαλύτερη εγρήγορση για την αντιμετώπιση των αμερικανικών σχεδίων για την πλήρη και ολοκληρωτική καταστροφή της Ρωσίας.

Συνεχίζοντας ο Ρώσος αρχιστράτηγος επισήμανε πως μπαίνουμε σε ένα πόλεμο με μια καταστροφική κατάσταση. Θα πρέπει να ληφθούν έκτακτα μέτρα γιατί αν δεν ληφθούν τα μέτρα αυτά, η χώρα μας θα ηττηθεί πολύ γρήγορα. Το μόνο πράγμα που κρατά ακόμα την Δύση να μην μας επιτεθεί είναι η πυρηνική δύναμη μας. Παρ’ όλα αυτά, τό πυρηνικό δυναμικό μας μπορεί να εξουδετερωθεί. Προγραμματίζεται ενας σύγχρονος πόλεμος εναντίον της Ρωσίας με τον τρόπο που είχε γίνει στην Ουκρανία, τη Συρία, την Αίγυπτο, τη Λιβύη, το Ιράκ κ.α. Υπάρχουν συγκεκριμένα σχέδια για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του πυρηνικού δυναμικού της χώρας μας. Τα σχέδια αυτά προβλέπουν την εξουδετέρωση αυτού του πυρηνικού δυναμικού με δύο τρόπους. Ο πρώτος, είναι μια επίθεση που θα μπορούσε να «αποκεφαλίσει» τη Ρωσία. Η ιδέα είναι να καταστρέψουν τα κέντρα διοίκησης, από τα οποία εκπέμπονται οι εκτελεστικές διαταγές για την χρήση των πυρηνικών όπλων. Ο δεύτερος τρόπος είναι να καταστρέψουν τους εκτοξευτές, «εκκινητές» των πυραύλων πριν προλάβουν να χρησιμοποιηθούν. Φυσικά η επιτυχία και των δυο αυτών σχεδίων προϋποθέτει τον πλήρη αιφνιδιασμό της ρωσικής πολεμικής μηχανής.
Όλα αυτά, όπως τόνισε με τον χαρακτηριστικό τρόπο του ο Ρώσος αρχιστράτηγος, καταδεικνύουν την αμερικανική αλαζονεία που πλέον ακροβατεί σε πολύ επικίνδυνες ατραπούς. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του Βαλερύ  Γερασίμωφ, ο Αρμαγεδδών είναι προ των πυλών με μια αχαλίνωτη ηγεσία της Νέας Τάξης, που μάλλον θεωρεί πως έφτασε η ώρα της ολοκλήρωσης των διαβολικών της σχεδίων για την παγκοσμία κυριαρχία της. Ένα τελειωτικό χτύπημα κατά της σημερινής Ρωσίας θα εξουδετέρωνε και τα τελευταία ίσως εμπόδια για την υλοποίηση των σατανικών της σχεδίων. Αυτό όμως το χτύπημα που σχεδιάζουν κάποιοι θερμοκέφαλοι στην Ουάσιγκτον, είναι πολύ αμφίβολο αν θα επιτύχει τους στόχους του, ενώ οι απρόβλεπτες συνέπειες ενός τέτοιου χτυπήματος κατά της ρωσικής Αρκούδας, σίγουρα θα είναι τρομακτικές για όλο τον πλανήτη.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr

ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Ή ΑΓΟΡΩΝ-ΚΡΑΤΙΑ ;

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης
Παρακολουθώντας κανείς τους πρώτους πολιτικούς διαξιφισμούς εν όψει των βουλευτικών εκλογών, διαπιστώνεις το θλιβερό κατάντημα της όλης διαδικασίας, ακόμα και της υποτιθεμένης ελεύθερης εκλογής εκ μέρους ενός ζαλισμένου λαού των ανθρώπων που θα τον κυβερνήσουν το επόμενο χρονικό διάστημα.
Οι περισσότερες συζητήσεις δεν ασχολούνται με τα πραγματικά προβλήματα του ελληνικού λαού, που έχουν χτυπήσει «κόκκινο» τα τελευταία χρόνια εξ’ αιτίας μιας μειοδοτικής και προδοτικής πολιτικής ενός διαφθαρμένου πολιτικού συστήματος, αλλά το τι θα πουν οι αγορές, το τι θα ζητήσουν οι αγορές, το ποιον θα εγκρίνουν οι αγορές για να κυβερνήσει, το πώς θα αντιμετωπίσουν οι αγορές μια ενδεχόμενη πολιτική αλλαγή στην Ελλάδα. Δηλαδή με λίγα λόγια στην ουσία δεν έχουμε δημοκρατία, αλλά.. αγορωνκρατία. Εκείνο που κυριαρχεί, εκείνο που απασχολεί με δραματικό τρόπο τους πολιτικούς αυτής της εκλογικής αναμέτρησης, δεν είναι τόσο το εκλογικό αποτέλεσμα, αλλά το πώς αντιδράσουν οι αγορές, το πώς θα κρίνουν οι αγορές αυτό το εκλογικό αποτέλεσμα, το πώς στο τέλος θα μας ελεήσουν οι αγορές για να συνεχίσουμε να ζούμε, να συνεχίσουμε να είμαστε κάτοικοι αυτής της προδομένης χώρας, να συνεχίσουμε να είμαστε υπήκοοι της αγοροπαντοδυναμίας τους.

Αυτή είναι η πραγματική κατάσταση μιας υποδουλωμένης χώρας και τα δημοκρατικά τερτίπια των υποτιθεμένων ελεύθερων εκλογών, είναι για να ρίξουν στάχτη στα μάτια των υποδουλωμένων υπηκόων της στην παγκοσμία οικονομική ολιγαρχία. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και το Ευρωπαϊκό Νεοταξικό Διευθυντήριο, επιδιώκουν την οικονομική υποδούλωση των κρατών μέσω των παρεχόμενων σε αυτά δανείων που δεν θα μπορούν να ξοφλήσουν και έτσι να επαναδανείζoνται, για να ξεπληρώσουν ένα μόνο μέρος των προηγούμενων οφειλών τους ή μόνο των τόκων τους, δημιουργώντας νέα μεγαλύτερα κάθε φορά οφειλόμενα ποσά μέχρι να σφίξει γερά η θηλιά γύρω από το λαιμό τους και να αναγκαστούν να μετατραπούν σε πειθήνια όργανα της διεθνούς οικονομικής ελίτ. Κλασσικό παράδειγμα υποδούλωσης η ελληνική περίπτωση. Ο βασικός στόχος τους είναι πάντα η πλήρη εξάλειψη των εθνικών κρατών. Αυτό επιτυγχάνεται με την πρόκληση της πλήρους κατάρρευσης των οικονομιών των διάφορων εθνικών κρατών και την πρόκληση πολιτικού χάους. Έτσι θεωρείται ότι θα γίνει πολύ πιο εύκολη η διάλυση του συστήματος των εθνικών κρατών και η επιβολή της μιας παγκόσμιας κυβέρνησης.
Θα πείτε καλά όλα αυτά αλλά τι μπορεί να γίνει εκτός από το να διαπιστώσουμε την κατάντια μας σαν Έλληνες πολίτες αυτής της χώρας ; Το πρώτο και καλύτερο είναι να αποδεχτούμε την μοναδική αλήθεια, ότι μια χώρα δεν μπορεί να είναι ανεξάρτητη και να καθορίζει η ίδια το μέλλον της, αν δεν έχει δικό της εθνικό νόμισμα. Αν το κατανοήσουμε αυτό, θα κατανοήσουμε και την μεγάλη προδοσία από αυτούς που μας έβαλαν χωρίς να μας ρωτήσουν, χωρίς να μας εξηγήσουν τίποτα, στην ζώνη του ευρώ και στη συνέχεια παρέδωσαν την εθνική μας κυριαρχία. Κάποτε όλοι αυτοί θα πρέπει να πληρώσουν.
Αν δεν αλλάξουμε ρότα, αν δεν αλλάξουμε στρατηγικές επιλογές, αν δεν αλλάξουμε οικονομική πολιτική υιοθετώντας εθνικό νόμισμα, αν δεν πιστεύσουμε στην γεωστρατηγική και γεωοικονομική μας αξία, αν δεν κοιτάξουμε στα μάτια ποιοι είναι οι πραγματικοί μας φίλοι και σύμμαχοι, ποιοι έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αν τέλος δεν δικαστούν όλοι αυτοί οι μεγάλοι «εθνοσωτήρες» μας και επέλθει κάθαρση, τότε η οριστική εθνική απώλεια θα είναι το τίμημα της εθνικής μας αναλγησίας. Κατά τα άλλα, θα τρέχουμε πάλι στην παρωδία της εκλογικής μας αυταπάτης.
ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος
nikosxeiladakis.gr

ΑΠΙΣΤΕΥΤΕΣ ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΙΤΑΛΩΝ ΔΙΑΣΩΣΤΩΝ : «Μας δάγκωναν και μας έταζαν χρυσό για να τους σώσουμε»

Δεν ήταν μόνο οι αντίξοες καιρικές συνθήκες και οι φλόγες με τις οποίες έπρεπε να παλέψουν οι διασώστες. Ήρθαν αντιμέτωποι και με τον- αναμενόμενο- πανικό των επιβατών, οι οποίοι μετά την πολύωρη ταλαιπωρία έφτασαν στο σημείο να…δαγκώνουν μέσα στην σύγχυσή τους τα χέρια των διασωστών, ενώ στην προσπάθειά τους να φύγουν πρώτοι από την κόλαση του Norman Atlantic, φέρεται να επιχείρησαν να «δωροδοκήσουν» τους σωτήρες τους.
«Μας προσέφεραν τα πάντα, ακόμη και χρυσό, για να τους απομακρύνουμε. Υπήρχαν ακόμη και εκείνοι που από τον φόβο τους μας δάγκωναν τα χέρια. Ήταν η πιο μεγάλη πρόκληση».
Μοιάζει απίστευτο, αλλά πρόκειται για, καταγεγραμμένες από την εφημερίδα «La Repubblica», μαρτυρίες των ίδιων των ανθρώπων που με εναέρια και πλωτά μέσα, συμμετείχαν στην τιτάνια επιχείρηση διάσωσης.
Οι διασώστες περιγράφουν τις σκηνές πανικού που επικράτησαν όταν άρχισε να πέφτει το σκοτάδι και ο κόσμος έντρομος, προσπαθούσε να φύγει όσο το δυνατόν πιο γρήγορα από το φλεγόμενο πλοίο.
«Ο καπνός έφτανε μέχρι την καμπίνα (του ελικοπτέρου). Όταν νύχτωσε, άρχισε ο πανικός. Ποδοπατούσαν ο ένας τον άλλο. Άνθρωποι σε καλή κατάσταση και όμως προσπαθούσαν να παρακάμψουν την σειρά και ανέβαιναν στην γέφυρα, επιχειρώντας να περάσουν μπροστά από γυναίκες και παιδιά» διηγείται ένας διασώστης που συμμετείχε σε ολονύχτια επιχείρηση με ελικόπτερο.
Τις ίδιες εφιαλτικές σκηνές μεταφέρει και η σοπράνο Δήμητρα Θεοδοσίου που αναφέρει ότι είδε άνδρες να σπρώχνουν και να χτυπούν γυναίκες για να τις παρακάμψουν και να σωθούν οι ίδιοι, προσθέτοντας ότι χτύπησαν και την ίδια.
Παρόμοια και η καταγγελία του 32χρονου οδηγού, Χρήστου Περλή, ο οποίος μιλώντας σε ιταλικά μέσα, διηγήθηκε πως ο ένας προσπαθούσε να παραγκωνίσει τον άλλο, ώστε να μπει πρώτος στο ελικόπτερο.
«Οι άντρες άρχισαν να χτυπούν για να μπορέσουν να μπουν πρώτοι. Δεν σκέφτηκαν ούτε τις γυναίκες, ούτε τα παιδιά, τίποτα» υποστηρίζει, προσθέτοντας ότι μαζί με έναν συνεπιβάτη επιχείρησαν να βάλουν μια τάξη για να τηρηθεί η σειρά προτεραιότητας.
Οι ιταλικές αρχές πάντως τονίζουν ότι επρόκειτο για μια ιδιαίτερα δύσκολη επιχείρηση, ενώ ο Ιταλός πρωθυπουργός Ματέο Ρέντσι, επαίνεσε τους διασώστες για το έργο τους, επισημαίνοντας: «αποτρέψαμε εκατόμβη».
Παράπονα και καταγγελίες για καθυστέρηση στην άφιξη των σωστικών μέσων
Μετά την τραγωδία, η διαμάχη. Τα ιταλικά μέσα αναπαράγουν καταγγελίες επιβατών που κάνουν λόγο για μεγάλη καθυστέρηση στην άφιξη των σωστικών μέσων και αναρωτιούνται γιατί χρειάστηκε τόση ώρα για να τους προσεγγίσουν, από την στιγμή που σήμανε ο πρώτος συναγερμός.
Μια επιβάτης από την Τουρκία, υποστήριξε ότι η επιχείρηση διάσωσης δεν ήταν καλά οργανωμένη και ότι επάνω στο πλοίο υπήρχαν μόνο τρεις σωστικές λέμβοι:
«Αυτοί που βγήκαν πρώτοι, ανέβηκαν στις λέμβους, ενώ οι άλλοι έπρεπε να περιμένουν. Είχαμε βραχεί μέχρι το κόκαλο από το νερό που έριχναν για να σβήσουν τη φωτιά. Τα πόδια μας είχαν παγώσει. Ο κόσμος αναγκαζόταν να πλησιάσει στη φωτιά για να ζεσταθεί. Περιμέναμε για ώρες στους εξωτερικούς χώρους (του πλοίου)».
Ανακοίνωση σε σχέση με τις καθυστερήσεις, εξέδωσε και το συνδικάτο Unione Sindacale di Base:
«Με δεδομένο ότι η οποιαδήποτε καθυστέρηση σε περίπτωση πυρκαγιάς ενέχει τεράστιο ρίσκο για την ζωή των επιβαινόντων, γιατί- παρότι η πυρκαγιά ξέσπασε περίπου στις 4.00 τα ξημερώματα (τοπική ώρα) στης Κυριακής 28 Δεκεμβρίου- μπήκαν στις λέμβους μόνο 150 επιβάτες;» αναφέρει στην ανακοίνωση, επισημαίνοντας παράλληλα ότι παρά τις αντίξοες συνθήκες, θα μπορούσαν να επέμβουν άμεσα, πλοία του πολεμικού ναυτικού, ρουμουλκά ή ελικόπτερα.
Δήμητρα Ράγια
πηγή

 ohifront.wordpress.

«Φουντώνει» το «γερμανικό κίνημα» για το Grexit.

Οξύτατα είναι τα σχόλια των γερμανικών μέσων ενημέρωσης έναντι της Ελλάδας, αναφερόμενα τόσο στην οικονομία, όσο και στην σταθερότητα του πολιτικού μας συστήματος. Der Spiegel και Die Welt, ασκούν σκληρή κριτική και κάνουν λόγο ακόμα και για έξωση της χώρας μας από το ευρώ.

Ειδικότερα, το περιοδικό Der Spiegel, σχολιάζοντας τις εξελίξεις στο εσωτερικό της Ελλάδας, αναρωτιέται

σε άρθρο με τίτλο ‘’Να, τότε καλή επιτυχία κ. Τσίπρα’’ πως «Τι κοινό έχει η κρίση του ευρώ με την ψυχανάλυση;» Πολύ σωστά – το ότι κάποτε επανέρχονται οι απωθημένες αλήθειες στην επιφάνεια. Όπως για παράδειγμα, το ότι η Ελλάδα είναι στην πράξη χρεοκοπημένη. Αυτό θα φανεί γρήγορα σε περίπτωση μιας εκλογικής νίκης της Αριστεράς». «Ενώπιον τέτοιας χρεοκοπίας», προσθέτει, «το πρόγραμμα του Αλέξη Τσίπρα είναι αυτοκτονικό – με συνέπεια την έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη».

Ακόμα πιο «βαρύ» είναι το σχόλιο της εφημερίδας Die Welt. «Οι χώρες της Ευρωζώνης θα πρέπει να απειλήσουν την Ελλάδα με έξωση» είναι ο τίτλος του σχολίου. Στους Ευρωπαίους εταίρους, παραμένουν στην παρούσα κατάσταση μόνο δυο εναλλακτικές λύσεις σύμφωνα με το δημοσίευμα της γερμανικής εφημερίδας: Ή να στήσουν ένα «αξιόπιστο απειλητικό φόντο» ήδη κατά τη διάρκεια των επικείμενων εκλογών – κάτι που θα σήμαινε, ότι το grexit, η έξωση της χώρας από την ευρωζώνη, δεν αποτελεί πλέον ταμπού. Ή, να συνεχίσουν να σώζουν στοιχειωδώς τη χώρα από τον πνιγμό – κάτι που θα αποτελούσε όμως παράδειγμα προς μίμηση για άλλες χώρες και «βούτυρο» στο ψωμί των δεξιών ευρωσκεπτικιστών.

Η πρώτη λύση, συμπεραίνει ο σχολιαστής, είναι η καλύτερη. Και αυτό παρά το γεγονός, ότι τυχόν grexit θα κόστιζε στη Γερμανία το αστρονομικό ποσό των 80 δισεκατομμυρίων ευρώ – χώρια τα δισεκατομμύρια που θα αναγκαζόταν να δώσει στη συνέχεια για τη στήριξη μιας χρεοκοπημένης χώρας, που συνεχίζει να βρίσκεται στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πηγή: paraskhnio.gr

 

 hassapis-peter.

Αναφορά χάους από το Ισραήλ

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης 
Δημοσιογράφος - Συγγραφέας - Τουρκολόγος 

Έντονα ανησυχητικές είναι οι επισημάνσεις πρόσφατης αναφοράς των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων για τις αναμενόμενες εξελίξεις στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής, το 2015. Σύμφωνα με την αναφορά αυτή που δημοσιεύτηκε στην ισραηλινή εφημερίδα, Yedioth Ahronoth και στον τουρκικό τύπο, οι Ισραηλινοί στρατηγοί προβλέπουν να υπάρξει έντονη εσωτερική ταραχή και αιματηρές εμφύλιες συγκρούσεις στις χώρες Συρία, Ιράκ, Υεμένη και Λιβύη, ενώ η συνεχιζόμενη πτώση των τιμών του πετρελαίου θα πλήξει καίρια τις οικονομίες των χωρών Σαουδικής Αραβίας και Ιράν, προκαλώντας εσωτερικές ταραχές και απρόβλεπτες εξελίξεις οι συνέπειες των οποίων ακόμα δεν μπορούν να εκτιμηθούν απόλυτα.

Οι ισραηλινές ένοπλες δυνάμεις ανησυχούν γιατί όπως σημειώνει η αναφορά τους, προβλέπεται πως σε μια σειρά χωρών της ευρύτερης περιοχής, όπως η Συρία, το Ιράκ, η Υεμένη και η Λιβύη, θα προκύψουν έντονες αποσταθεροποιητικές καταστάσεις που θα επηρεάσουν συνολικά όλη την Μέση Ανατολή και όχι μόνο.
Στην αναφορά επισημαίνεται ότι οι ΗΠΑ δεν αντιμετώπισαν αποτελεσματικά την δραστηριότητα των Τζιχαντιστών σε Συρία και Ιράκ και αυτό οφείλεται, όπως αναφέρεται, στην διστακτικότητα του Αμερικανού προέδρου, Μπάρακ Ομπάμα.
Η κατάσταση στην Συρία και ο συνεχιζόμενος εμφύλιος θα έχει σαν παρενέργεια την ενεργότερη ανάμειξη της Ρωσίας στο πλευρό του συριακού καθεστώτος, καθιστώντας αναπόφευκτα τους Ρώσους σαν σημαντικό παράγοντα των εξελίξεων στην ευρύτερη περιοχή.
Η ανησυχία των Ισραηλινών επικεντρώνεται και στην περιοχή των υψωμάτων του Γκολάν, τα οποία περιήλθαν στην ισραηλινή κατοχή από το 1967. Εκεί έχει παρατηρηθεί τελευταία μια αυξανόμενη παρουσία εξτρεμιστικών ισλαμιστικών οργανώσεων, όπως οι Τζιχαντιστές, η El Nusra και η εξαιρετικά εχθρική προς το Ισραήλ, Hizbullah. Για τον λόγο αυτό υπάρχει μια άτυπη συμμαχία μεταξύ του Ισραήλ και της Δαμάσκου προς την αντιμετώπιση των ανεξέλεγκτων ισλαμιστών.
Από την άλλη, η συνεχιζόμενη πτώση των τιμών του πετρελαίου θα προκαλέσει αναταραχή στις χώρες του Περσικού κόλπου οι οικονομίες των οποίων βασίζονται στις εξαγωγές του μαύρου χρυσού και αυτό θα έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για την σταθερότητα της Μέσης Ανατολής και όχι μόνο. Ειδικά για την Σαουδική Αραβία, αλλά και το Κατάρ, οι επιπτώσεις μπορεί να είναι καταλυτικές ακόμα και για την συνοχή και ύπαρξη αυτών των χωρών.

Το τελικό συμπέρασμα της αναφοράς των ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων, είναι πως θα αυξηθούν οι διασπαστικές τάσεις σε μια σειρά χωρών όπως Συρία, Υεμένη, Ιράκ, Λιβύη, Σουδάν, Σομαλία, ενώ αναμένεται να εκδηλωθούν εξ αιτίας οικονομικών προβλημάτων έντονες ταραχές σε Ιράν και Σαουδική Αραβία με άγνωστες συνέπειες. Η συμμαχία μεταξύ Αιγύπτου, Ιορδανίας και Κατάρ, θεωρείται σαν η μόνη σταθεροποιητική εξέλιξη στην ήδη «καυτή» περιοχή και οι Ισραηλινοί εκτιμούν πως η συμμαχία αύτη θα εξασφαλίζει τουλάχιστον στα νότια σύνορα τους, δηλαδή στην χερσόνησο του Σινά, όπου υπάρχει το πρόβλημα της λωρίδας της Γάζας αλλά και η δράση ισλαμιστικών ομάδων που έχουν εκεί την έδρα τους, κάποια σχετική ηρεμία.

Σίγουρα οι προβλέψεις αυτές είναι πολύ ανησυχητικές και όπως φαίνεται το παλιό αμερικανικό σχέδιο της Μεγάλης Μέσης Ανατολής, που προέβλεπε την διάσπαση πολλών χωρών σε μικρότερα κρατίδια, επανέρχεται στην επικαιρότητα με πολύ απρόβλεπτα επεισόδια οι συνέπειες των οποίων δεν μπορούν ακόμα να αποτιμηθούν. Το σχέδιο αυτό που προβλέπει συν τοις άλλοις και την δημιουργία ανεξάρτητου κουρδικού κράτους με μεγάλο μέρος της νοτιοανατολικής Τουρκίας, αποτελεί για την Άγκυρα την μεγαλύτερη σύγχρονη απειλή για την ίδια την συνοχή της όπως την ξέρουμε σήμερα.

Το θέμα είναι πως όλα αυτά μπορούν να επηρεάσουν την χώρα μας και κυρίως το καυτό θέμα της ΑΟΖ στην Κύπρο αλλά και της ελληνικής, ακόμα μη καθορισμένης ΑΟΖ. Κυρίως όμως στην αυξανόμενη τουρκική προκλητικότητα στο Αιγαίο και στην ανατολική Μεσόγειο.

Πηγή NikosXeiladakis

 kostasxan

ΠΛΟΙΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ - ΡΕΣΑΛΤΟ ΑΠΟ ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΤΗΣ ΦΡΕΓΑΤΑΣ ΝΑΥΑΡΙΝΟ

Πλοίο “φάντασμα”, χωρίς ίχνος ζωής στο κατάστρωμα και χωρίς μηχανές σε λειτουργία. Αυτή είναι η εικόνα του πλοίου Blue Sky όπως την μετέφερε το πλήρωμα του Sea Hawk της φρεγάτας ΝΑΒΑΡΙΝΟ που πέταξε πάνω από το πλοίο...

Το μυστήριο συνεχίζεται και όλοι αναμένουν την φρεγάτα ΝΑΒΑΡΙΝΟ να φθάσει στο σημείο. Οι βατραχανθρωποι της ΜΥΚ θα κάνουν ρεσάλτο και...

θα ερευνήσουν τους εσωτερικούς χώρους του πλοίου και τα αμπάρια του.

Το τηλεφώνημα που έγινε ανέφερε ότι στο πλοίο επιβαινουν 700 άνθρωποι μεταξύ των οποίων υπάρχουν και ένοπλοι.

Το Sea Hawk απονηώθηκε από την φρεγάτα ΝΑΒΑΡΙΝΟ και βρέθηκε γρήγορα πάνω από το πλοίο. Πέταξε αρκετή ώρα πάνω απ΄ αυτό χωρις όμως να εντοπίσει ανθρώπινη παρουσία. Και αυτό είναι άκρως περίεργο.

ON ALERT 

 

ellinikoforoum

Εγώ. Το παιχνίδι της ζωής (21)

ΕΓΏ-Μέρος Πρώτο
 Η βελτίωση της ζωής
Ο κάθε άνθρωπος γίνεται manager του εγώ του
Ανδροειδές β 
Δεν πρόλαβαν να συναρμολογηθούν τα πρώτα αυτόματα, και ήδη διαμελίζεται ο άνθρωπος

Τους Βολτέρους και τους La Mettries που μάζεψε ο Φρειδερίκος στην πρωσική αυλή, πρέπει να τους φανταστούμε σαν τους McKinseys του 18^ου αιώνα. Το έργο του La Mettrie «Ο άνθρωπος ως μηχανή» μπορεί να διαβαστεί ως συνταγή κατασκευής του πρωσικού στρατού, αλλά και (συνταγή) για την κοσμοθεωρία των υπηκόων του Friedrich.

Από παντού, από τον Immanuel Kant στο Königsberg μέχρι τον Γάλλο γιατρό και οικονομολόγο François Quesnay (1694-1774), έρχονταν γνωματεύσεις για το μέχρι ποιο βαθμό οργάνωσης ένα κράτος είναι μηχανή, και από ποιο σημείο και πέρα η μηχανή μετατρέπει το κράτος σε τυραννία. Το αποφασιστικό γεγονός όμως ήταν αυτό που ο ιστορικός Simon Schaffer ονόμασε γέννηση της «τέχνο-πολιτικής»130.

Πρέπει απλώς να δούμε τι έκαναν ο Quesnay και οι οι θαυματοποιοί-μηχανικοί κατασκευαστές αυτομάτων, στο Παρίσι: ονειρεύονταν μηχανές, οι οποίες δε θα προσομοίωναν μόνο την ανθρώπινη ανατομία στο σύνολο της, κάθε κόκαλο και κάθε άρθρωση, αλλά που θα προσομοίωνε και τους μύες, και με την βοήθεια υδραυλικών μηχανών την κυκλοφορία του αίματος. Το ότι είχαν συλλάβει το ανθρώπινο σώμα ως κυκλοφορία, δεν είχε ακόμα διαδοθεί στους κύκλους των γιατρών. Οι περισσότεροι αποδέχονταν ακόμα την θεωρία του Γαληνού, ότι το αίμα δημιουργείται στο συκώτι και φεύγει βγαίνοντας έξω από τα αγγεία.

Ο Quesnay πρότεινε να θεραπεύσει τους γιατρούς από αυτές τις εσφαλμένες αντιλήψεις: με τα αυτόματα που θα τους έδειχνε. Τα αυτόματα έγιναν με τον τρόπο αυτό ένα είδος καθαρής επιθεώρησης, μια απόλυτη παρατήρηση της κυκλοφορίας τού αίματος, ίσως η πρώτη τρισδιάστατη προσομοίωση  και ο πρώτος κόκκος σκόνης της εικονικής μεγάλης έκρηξης, που 200 χρόνια αργότερα θα πραγματοποιούσαν οι πρωτοπόροι των υπολογιστών.

Αυτό ακούγεται σαν αθώο μάθημα βιολογίας. Αλλά όπως οι οδοντωτοί τροχοί μετέβαλαν την αντίληψη για το κράτος, οι οδοντωτοί τροχοί συν την υδραυλική κυκλοφορία θα άλλαζε για πάντα την αντίληψη για την οικονομία. Το αυτοματοποιημένο σώμα έγινε σώμα του ανθρώπου, και το ανθρώπινο σώμα οργανισμός της οικονομίας. Το αίμα -δηλαδή το χρήμα ή η ευμάρεια- έρεε μεταξύ μεγαλογαιοκτημόνων, τεχνιτών και γεωργών. Οι τεχνίτες είχαν την λειτουργία φλεβών, οι γεωργοί την λειτουργία των αρτηριών και οι γαιοκτήμονες, που παρέχουν το κεφάλαιο ήταν η καρδιά¹³¹.

Η ευμάρεια μπορούσε να εμφανιστεί μόνο δια μέσου της φύσης, γιατί σύμφωνα με τον Quesnay, η φύση είναι ο μοναδικός τόπος όπου κάτι μπορεί να εμφανιστεί από το μηδέν.

Τέτοια παραδείγματα είναι τα αγαπημένα για την οικονομία, εφόσον υπάρχουν αυτόματα τα οποία καταδεικνύουν πως λειτουργεί(η οικονομία): μετά την ανακάλυψη του ηλεκτρισμού, το ηλεκτρικό ρεύμα ανέλαβε τον ρόλο του αίματος, και αργότερα οι κβαντικές διαδικασίες ανταλλαγής σωματιδίων στο επίπεδο της ατομικής δομής.

Πρέπει να έχουμε υπόψιν μας, πως η έννοια «οικονομία» έτσι όπως την καταλαβαίνουμε σήμερα, δεν υπήρχε κατά τον 18^ο αιώνα. Όποιος μιλούσε για «οικονομία», μιλούσε για έναν τομέα της ιατρικής, για την «ζωική οικονομία»(animal economy). Ο Diderot την ορίζει ως εξής: «ένας μηχανισμός που περιλαμβάνει το σύνολο των λειτουργιών και κινήσεων που περιέχει η ζωή των ζώων». Σήμερα γνωρίζουμε ότι τα φυσικά και μηχανιστικά θεμέλια της οικονομίας εδώ έχουν την πηγή τους.

Ο Adam Smith είχε στενή επαφή με τους Γάλλους. Από αυτούς προσέλαβε την ιδέα της «κυκλοφορίας» της οικονομίας και του «αόρατου χεριού» που ελέγχει τις αγορές. Πλήθος βιβλίων, που θα γέμιζαν μια ολόκληρη βιβλιοθήκη, έχει στο μεταξύ δείξει πως ο γάμος τής οικονομίας με την φυσική, που τότε τον είχαν εγκαθιδρύσει οι ωρολογοποιοί, οι μηχανικοί και οι γιατροί, θα γίνει ίσως η πιο σημαντική και δραματική ένωση των επόμενων αιώνων. Αυτός ο γάμος είναι που μας απασχολεί σήμερα τόσο όσο ποτέ άλλοτε.

Ένας γάμος που δεν έγινε στον ουρανό αλλά στους μηχανισμούς των ρολογιών του βιομηχανοποιημένου ανθρώπου.

Η οικονομία ήταν από την αρχή ένα αυτόματο. Η φιλόσοφος της επιστήμης Nancy Cartwright, έγραψε: «Η φυσική και η οικονομία είναι τομείς με ιμπεριαλιστικές τάσεις: κάθε μία ισχυρίζεται ότι είναι σε θέση να εξηγήσει τα πάντα, η μία τον φυσικό κόσμο, η άλλη την κοινωνία»132. Στο σημείο όμως που ενώνονται η Φυσική είχε δημιουργήσει (έναν υποτομέα της μηχανικής) κατά τον 18^ο αιώνα την μήτρα (matrix, πίνακας, πλέγμα), την οποία η οικονομία είχε τοποθετήσει πάνω στην κοινωνία. Δεν ήταν η φιλοσοφία ούτε και ο αφηρημένος «Διαφωτισμός», αλλά η οικονομία αυτή που από την τεχνολογία δημιούργησε την κοινωνική οργάνωση.

Όταν σήμερα οι τεχνολογικές καινοτομίες απορρίπτονται ως «επίθεση των μηχανών», αυτό δείχνει απίστευτη αφέλεια. Η κριτική των τεχνολογιών είναι πάντα κριτική των κοινωνικών και διανοητικών καταναγκασμών που αυτές προκαλούν, επειδή η οικονομία τίς εκμεταλλεύεται ως μοντέλα ερμηνείας. Ο La Mettrie είχε γράψει: «Ο άνθρωπος είναι μια μηχανή που κουρδίζει η ίδια τον εαυτό της»¹³³.  

Τα αξιοθέατα των πανηγυριών που κουρδίζονταν με κλειδιά και μανιβέλες, βρίσκονταν στην αρχή αυτού που ονομάζουμε σήμερα «τεχνολογική αιτιοκρατία»: η μηχανή καθορίζει το μέλλον μας. Με τα λόγια του ερευνητή της λογοτεχνίας Hugh Kenner: «Όταν ένας άνθρωπος μια ζωή υφαίνει, τότε μια υφαντική μηχανή τι άλλο μπορεί να είναι παρά ένας καθαρότερης μορφής άνθρωπος;¹³⁴»

Τον 18^ο αιώνα δεν ήθελαν μόνο να εφεύρουν αυτόματα. Ήθελαν επίσης να εφεύρουν και ένα άνθρωπο για τις μηχανές.

Και πράγματι ήταν ο Vaucanson, ο πατέρας της πάπιας και της χορεύτριας, που λίγο αργότερα είχε κατασκευάσει, υπό τις διαμαρτυρίες των εργατών, τον πρώτο πλήρως αυτόματο αργαλειό. Ο ίδιος είχε πει και μια πρόταση που μετά από 250 χρόνια ακόμα αντηχεί: «αυτό το αυτόματο, είναι ένα όργανο, με το οποίο ένα άλογο, ένα βόδι ή και ένας κώλος, είναι σε θέση να κατασκευάσει ενδύματα που είναι ωραιότερα και τελειότερα από αυτά που ο καλύτερος από όλους τους υφαντές μεταξιού κατάφερε ποτέ να φτιάξει... κάθε μηχανή παράγει κάθε μέρα τόσα πολλά, όσο οι καλύτεροι εργάτες, εάν δεν χάνουν χρόνο.¹³⁵»

Η μόδα των παιχνιδιών είχε πια τελειώσει στην Γαλλία. Τα αυτόματα είχαν παραγάγει στρατιώτες και υπηκόους. Τώρα ήταν η σειρά να παράξουν καταναλωτές και αγορές.

Μια αναταραχή όμως στην Λυών -ο Vaucanson είχε αναγκαστεί να εγκαταλείψει την πόλη ντυμένος μοναχός, μετά τις διακηρύξεις του περί αντικαταστάτη του εργάτη- είχε κάνει σαφές, πως ο άνθρωπος έπρεπε πρώτα να μάθει να αναγνωρίζει τον κώδικα της μηχανής, ακόμα και όταν η μηχανή δεν μοιάζει με άνθρωπο ή ζώο.

Τώρα όμως είχαν αρχίσει στην Αγγλία να ενδιαφέρονται για τα αυτόματα παιχνίδια. Και ήταν οι Venture καπιταλιστές (επενδύουν σε υψηλού ρίσκου προγράμματα) που χρηματοδότησαν τον James Watt για την ανάπτυξη της ατμομηχανής. Οι ίδιοι που στήριξαν οικονομικά και έναν άνδρα με το χαρακτηριστικό όνομα Μέρλιν¹³⁶.

Ο Μέρλιν είχε αγοράσει τα αυτόματα από την Γαλλία και τα έφερε στο Λονδίνο, στο μουσείο του, το οποίο έχαιρε ακόμα καλύτερης φήμης από τα θαυμαστά έργα του Vaucanson κατά την περίοδο που μεσουρανούσαν.

Με τα χρήματα των επενδυτών εκείνων, ο Μέρλιν είχε οργανώσει μια μόνιμη έκθεση ανδροειδών. Για την έκθεση αυτή έλεγαν πως δεν ήταν τίποτα λιγότερο από την παρουσίαση του διαμελισμού τού ανθρώπου σε όλες εκείνες τις επιμέρους λειτουργίες, οι οποίες θα γίνονταν αργότερα τόσο σημαντικές για την βιομηχανική παραγωγή. Οι κατασκευές «εκτελούσαν σχεδόν κάθε κίνηση και κλίση του ανθρώπινου σώματος, δηλαδή της κεφαλής, του στήθους, του σβέρκου, των χεριών, των δακτύλων, των ποδιών, ακόμα και των βλεφάρων, όπως και το σήκωμα των δακτύλων και των χεριών προς το πρόσωπο.¹³⁷»

Στην πραγματικότητα, οι άνθρωποι έβλεπαν αλγορίθμους, χωρίς να το γνωρίζουν. Τότε δεν ήταν όπως σήμερα γραμμένοι σε κώδικες, αλλά χειροπιαστοί. Προετοίμασαν όμως τον άνθρωπο για ένα κόσμο κατανομής της εργασίας και διαμελισμού. Ο διαμελισμός του μηχανισμού των ρολογιών, όπως το εξηγεί ο Otto Mayr, θεωρούνταν από τον 17^ο αιώνα «απεικόνιση της ανάλυσης»¹³⁸. Ήταν μια ασυνείδητη διεργασία, που είχε περισσότερη σχέση με την ζήτηση τεχνητών μελών του σώματος παρά με τις ανάγκες της σύγχρονης βιομηχανίας. Αυτό όμως που εκτελούσε (η διεργασία αυτή) ήταν ακριβώς αυτό που σήμερα κάνουν αδιαλείπτως οι αλγόριθμοι: τον διαμελισμό της σωματικής και πνευματικής εργασίας σε τύπους, οι οποίοι έχουν σκοπό να μετρήσουν την φυσική, και συνεπώς την οικονομική αξία της σκέψης.

Γύρω στο 1790, ο χημικός και οικονομολόγος Antoine Lavoisier, δεν συνέλαβε μόνο μεταρρυθμίσεις για την γαλλική γεωργία, αλλά και μια μέθοδο εκτίμησης της σκέψης και γραφής, με σκοπό να μετρήσει την πνευματική εργασία. Να μπει δηλαδή μέσα στα κεφάλια. Ο Simon Schaffer γράφει «με την μέτρηση του σφυγμού και της κατανάλωσης του αέρα, πίστευε ο προσεκτικός ακαδημαϊκός και οι συνεργάτες του, ότι μπορούν να αποδώσουν σε πόσα κιλά σωματικού βάρους αντιστοιχεί μια ομιλία ή το παίξιμο ενός μουσικού οργάνου.¹³⁹»

Όλα αυτά χρησιμοποιήθηκαν μετά από λίγο, σε μια εποχή εξορθολογισμού της εργασίας και της θεωρίας του Taylor ως μοντέλο για την νέα κοινωνία του 20^ου αιώνα: η μετατροπή τών διαρκώς επαναλαμβανόμενων μικροκινήσεων, όπως η ανύψωση του χεριού ή η κίνηση ενός δακτύλου, σε τύπους της φυσικής, που εξέφραζαν την δύναμη και την αποτελεσματικότητα. Ο εργάτης όμως είχε ακόμα μύες, κόκαλα, χέρια, βραχίονες και πόδια. Κατά την διάρκεια της βιομηχανικής επανάστασης μέχρι και τα βάθη του 20^ου αιώνα, το διανοητικό καταφύγιο του εργάτη ήταν πως, πούλησε μεν την φυσική του δύναμη, αλλά όχι την ψυχή του.

Ο ρομαντικός ποιητής William Wordsworth, ήταν από τους λίγους, που στα συμπαθητικά ανδροειδή του θεάτρου του Merlin Haymarket, είχε δει κάτι άλλο. Αυτός δεν πανηγύρισε. Αυτό που είδε το ονόμασε «Βουλή των Τεράτων».

Για ακόμα εκατό χρόνια διαρκούσε ο θρίαμβος των πλασμάτων-παιχνιδιών. Ο θρίαμβος αυτός τελείωσε όπως ένα μυθιστόρημα, παρδαλό και μυστηριώδες. Την δεκαετία του ’30 εμφανίστηκε σε κάποιο μουσείο της Γαλλίας μια μυστηριώδης φωτογραφία, που έδειχνε πως εκείνη η πλέον αποσκελετωμένη μηχανική πάπια υποτίθεται πως βρισκόταν στην Δρέσδη. Εκείνη η πάπια που ήταν το πιο διάσημο δείγμα μηχανικού ζώου, που ήδη ο Goethe το είχε δει σε άθλια κατάσταση, και που ο Ναπολέων για το ίδιο λόγο αρνήθηκε να το επαναγοράσει.

Όταν το τεχνητό είδος ζώου είχε πια φύγει από την παγκόσμια σκηνή της φαντασίας, τα μεγάλα έθνη κατοικούνταν από μηχανήματα, τα οποία δρούσαν αυτόνομα και ήταν σε θέση να ασκούν αυτοέλεγχο. Έδιναν την εντύπωση πως ήταν μια μετάλλαξη των εύθραυστων αυτόματων. Τα νέα αυτόματα όμως δεν τα χαιρετούσαν πλέον με χειροκροτήματα και χαρές των πανηγυριών, αλλά με σεβασμό ή φόβο. 

Συνεχίζεται
Αμέθυστος

Σημειώσεις

130. Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 139–48.

131. Margaret Schabas, The Natural Origins of Economics, σ. 47.

132. Nancy Cartwright, The Dappled World: A Study of the Boundaries of Science, σ. 1.

133. Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 142.

134. Kenner, The Counterfeiters, σ. 40.

135. Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 144.

136. Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 138.

137. Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 138.

138. Mayr, Authority, Liberty, and Automatic Machinery in Early Modern Europe, σ. 84.

139. Schaffer, ‘Enlightened Automata’, σ. 134.

ΠΕΡΙ ΑΓΑΠΗΣ, Η ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΙΡΕΣΗ (3)

Συνέχεια από:Τρίτη, 16 Δεκεμβρίου 2014

ΔΥΟ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ SUMMA ΤΟΥ ΘΩΜΑ ΑΚΙΝΑΤΗ.

ΤΡΙΤΟ ΜΕΡΟΣ: Εάν οι αριθμητικοί όροι προσθέτουν κάτι στον Θεό.

Ερώτημα 30ό, άρθρο 3.

       

  ΦΑΙΝΕΤΑΙ πώς οι αριθμητικοί όροι τοποθετούν, επιφέρουν, κάτι στον Θεό. Και πράγματι:

          1. Η ενότης του Θεού είναι η ουσία του(;). Έτσι, κάθε αριθμός είναι επαναλαμβανόμενες ενότητες, και γι'αυτό κάθε αριθμητικός όρος στον Θεό σημαίνει το ουσιώδες. Επομένως επιφέρει κάτι στον Θεό.

          2. Αυτό που αποδίδεται στον Θεό και στα πλάσματα αντιπροσωπεύει κυρίως τον Θεό, παρά τα πλάσματα. Αλλά οι αριθμητικοί όροι προσθέτουν κάτι στα δημιουργήματα. Επομένως ακόμη περισσότερο στον Θεό.

          3. Οι αριθμητικοί όροι δέν επιφέρουν τίποτε στον Θεό αλλά χρησιμοποιούνται μόνον με την αρνητική σημασία, σαν να θέλουμε να αρνηθούμε την ενότητα με την πολλαπλότητα και με την ενότητα την πολλαπλότητα. Σαν συνέπεια θα είχαμε έναν φαύλο κύκλο που θα συσκότιζε τον νού και δέν θα επιβεβαίωνε τίποτε, και αυτό είναι απαράδεκτο. Επομένως οι αριθμητικοί όροι προσθέτουν κάτι στον Θεό.

          ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ: Λέει ο Άγιος Ιλάριος "η ομολογία της Θείας ενώσεως, η οποία ισοδυναμεί με μία ομολογία πολλαπλότητος, αποκλείει την ιδέα της απομονώσεως και της μοναξιάς". Και ο Άγιος Αμβρόσιος βεβαιώνει: "Όταν λέμε ότι ο Θεός είναι ένας, η ενότης αποκλείει την πολλαπλότητα των Θεών, αλλά δέν θέτει στον Θεό καμμία ποσότητα" Απο αυτό φαίνεται πώς αυτοί οι όροι χρησιμοποιούνται αρνητικά, όχι με την θετική σημασία.

          ΑΠΑΝΤΩ: ο Δάσκαλος (των αποφθεγμάτων) δέχεται πώς οι αριθμητικοί όροι δέν προσθέτουν τίποτε αλλά αποκλείουν και μόνον κάτι απο τον Θεό. Στον Θεό. Άλλοι όμως, ισχυρίζονται το αντίθετο.

          Για να ξεκαθαρίσουμε το πράγμα ας παρατηρήσουμε ότι κάθε πολλαπλότης είναι αποτέλεσμα ενός διαχωρισμού. [Αυτή είναι η τραγική συνέπεια της ταυτίσεως του ΕΝΟΣ με την ΕΝΟΤΗΤΑ, και της ΕΝΟΤΗΤΟΣ με την ΟΥΣΙΑ]. Υπάρχουν όμως δύο τύποι διαχωρισμού. Ένας είναι ο υλικός ο οποίος αποκτάται με τον διαχωρισμό μίας συνεχούς ποσότητος και απο αυτόν πηγάζει ο αριθμός ο οποίος είναι ένα απο τα είδη στα οποία διαμοιράζεται η ποσότης. Και ένας παρόμοιος αριθμός δέν υπάρχει παρά μέσα στα υλικά πράγματα τα οποία διαθέτουν ποσότητα. Ο άλλος είναι ο τυπικός διαχωρισμός, ο κατηγορηματικός. Που προκύπτει απο μορφές διαφορετικές και αντίθετες. Αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού είναι η πολλαπλότης, η οποία δέν περιορίζεται σε ένα γένος, αλλά ανήκει στα υπερβατικά καθότι το όν μπορεί να είναι Ένα και πολλαπλό. Στα άϋλα πράγματα βρίσκεται μόνον αυτή η πολλαπλότης. Μερικοί λοιπόν έχοντας κατά νού μόνον την πολλαπλότητα που είναι είδος τής ποσότητος και βλέποντας πώς αυτή δέν υπάρχει στον Θεό, εκτίμησαν πώς οι αριθμητικοί όροι στον Θεό, δέν έθεταν αλλά απλώς απέκλειαν κάτι.

          -Άλλοι όμως, έχοντας σαν στόχο αυτή την ίδια την ποσοτική πολλαπλότητα δήλωσαν πώς, όπως ακριβώς η επιστήμη τίθεται στον Θεό μόνον σύμφωνα με την ιδιαίτερη φύση Του, αλλά όχι συμφωνα με την φύση του γένους (στην οποία ανήκει), διότι στον Θεό δέν υπάρχουν ποιότητες, με τον ίδιο τρόπο θά ετίθετο στον Θεό ο αριθμός, σύμφωνα με την ιδιαίτερη φύση τού αριθμού, αλλά όχι σύμφωνα με εκείνη του γένους (στην οποία ανήκει), δηλαδή της ποσότητος.

          Εμείς αντιθέτως λέμε πώς οι αριθμητικοί όροι, καθότι εφαρμόζονται στον Θεό, δέν προέρχονται απο τον αριθμό που σχηματίζει ένα απο τα είδη της ποσότητος, διότι διαφορετικά θα αποδιδόταν στον Θεό μόνον με μεταφορική σημασία, όπως και οι άλλες ιδιότητες των σωμάτων, όπως το πλάτος, το μήκος και τα παρόμοια, αλλά προέρχονται απο τον αριθμό εκλαμβανόμενο σαν υπερβατικό ( άϋλο). Αυτός ο αριθμός είναι για τα πράγματα στα οποία αποδίδεται όπως το Ένα, το οποίο ταυτίζεται με το όν, είναι για το όν. Τώρα λοιπόν, όπως  είπαμε και πιό πάνω μιλώντας για την ενότητα του Θεού, η ενότης δέν προσθέτει άλλο στο όν απο την άρνηση τού διαχωρισμού, καθότι ένα σημαίνει αδιάσπαστο όν(;). Γι'αυτό οπουδήποτε υπάρχει σαν κατηγόρημα, σημαίνει, πώς εκείνο το πράγμα είναι αδιάσπαστο: οπως ακριβώς όταν λέγεται ότι ο άνθρωπος είναι ένα, εννοείται ότι η φύση του ή η ουσία είναι αδιάσπαστη. Για τον ίδιο λόγο όταν μιλάμε για έναν αριθμό πραγμάτων ο αριθμός που επιδεικνύεται σημαίνει εκείνα τα δεδομένα πράγματα και την αντίστοιχη ατομικότητα τους.

          -Ενώ ο αριθμός ο οποίος είναι ένα απο τα είδη της ποσότητος, δείχνει ένα συγκεκριμένο συμβεβηκός (χαρακτηριστικό), το οποίο προστίθεται στο αριθμημένο όν. Έτσι ακριβώς εννοούμε και την ενότητα η οποία είναι αρχή του αριθμού.

          Στον Θεό λοιπόν οι αριθμημένοι όροι σημαίνουν τα πράγματα στα οποία αποδίδονται και δέν προσθέτουν τίποτε άλλο παρά μία απαγόρευση όπως εξηγήσαμε. Και σ'αυτό έχει δίκαιο ο Δάσκαλος των αποφθευγμάτων. Έτσι όταν λέμε ότι το ουσιώδες είναι ένα, η ενότης σημαίνει πώς το ουσιώδες είναι άτμητο. Όταν λέμε πώς το πρόσωπο είναι ένα (ή ενότης) σημαίνει το άτμητο πρόσωπο, και όταν λέμε: υπάρχουν περισσότερα πρόσωπα, τονίζονται τα ίδια πρόσωπα και τα αντίστοιχα αδιαχώριστα, άτμητά τους, καθότι είναι ίδιον του αριθμού να είναι σύνθετο ενότητος.

          ΛΥΣΗ ΤΩΝ ΔΥΣΚΟΛΙΩΝ: 1. Η Ενότης, καθώς είναι ένα απο τα άϋλα, τα υπερβατικά, είναι ένας πιό καθολικός όρος απο την ουσία και την σχέση. Το ίδιο ισχύει και για την πολλαπλότητα. Γι'αυτό στον Θεό μπορεί να σημαίνει και την ουσία και την σχέση, σύμφωνα με την τοποθέτηση στην μία ή στην άλλη. Παρ'όλα αυτά, με αυτούς τους όρους (ενότης και πολλαπλότης), εάν σταθούμε στο ιδιαίτερο τους νόημα, προστίθεται στην ουσία και στην σχέση η άρνηση του διαχωρισμού, όπως εξηγήσαμε.

          2. Η πολλαπλότης η οποία προσθέτει κάτι στα δημιουργήματα, (του συμβεβηκότος), είναι εκείνη της ποσότητος,η οποία δέν εφαρμόζεται στον Θεό. Αλλά στον Θεό μπορεί να εφαρμοστεί μόνον η υπερβατικότης, η οποία στα πράγματα που αποδίδεται, δέν προσθέτει παρά το άτμητο του καθενός πράγματος. Και αυτή είναι η πολλαπλότης η οποία αποδίδεται στον Θεό. [Πλήρης ταύτιση του νοητού με το άκτιστο και επομένως και η γνωστή διαλεκτική κτιστού και ακτίστου, που προτείνεται σήμερα από τόν Ζηζιούλα].

          3. Η ενότης δέν αποκλείει την πολλαπλότητα αλλά τον διαχωρισμό, ο οποίος εννοιολογικώς προηγείται, της ενότητος και της πολλαπλότητος. Και η πολλαπλότης, με την σειρά της, δέν αποκλείει την ενότητα, αλλά τον κατακερματισμό των πραγμάτων που την συνθέτουν. Για όλα αυτά μιλήσαμε διαπραγματευόμενοι την ενότητα του Θεού. Ας σημειώσουμε όμως ότι τα κείμενα που παρατίθενται σαν αντιπαράθεση, δέν αποδεικνύουν ικανοποιητικά την θέση, διότι παρότι είναι αλήθεια πώς με την πολλαπλότητα αποκλείεται η μοναξιά ή η μοναχικότης και με την ενότητα το πλήθος των Θεών, δέν συμπεραίνεται πως με εκείνα τα ονόματα σημαίνονται μόνον αυτοί οι αποκλεισμοί. Διότι λέγοντας άσπρο αποκλείεται το μαύρο, αλλά με τον όρο λευκό ή άσπρο δέν δείχνεται μόνον ο αποκλεισμός του μαύρου.

Στην συνέχεια, περί προσώπων.

Αμέθυστος