Περί πνεύματος, ψυχής και σώματος 20

Συνέχεια από: Δευτέρα 29 Ιουνίου 2020

Αγίου Λουκά Συμφερουπόλεως

Πνεύμα, Ψυχή, Σώμα

Κεφάλαιο 8: Περί τού εσωτερικού ανθρώπου β

Για όσο η ζωή προχωρά στο καλειδοσκόπιο και τον θόρυβο των εξωτερικών ερεθισμάτων, ενώ η φαινομενολογική μας συνείδηση λειτουργεί με πλήρη ισχύ, η ατέλειωτη δραστηριότητα της υπέρ-συνείδησης παραμένει κρυμμένη από μας. Κατά την διάρκεια όμως του κανονικού ύπνου, ή της υπνοβασίας ή ύπνωσης, ή όταν ο εγκέφαλος είναι δηλητηριασμένος με όπιο, χασίς ή τις τοξίνες που παράγονται κατά το πυρετώδες παραλήρημα, η κανονική δραστηριότητα του εγκεφάλου και το φως της φαινομενολογικής συνείδησης είναι σβησμένα, τότε το φως της υπερβατικής συνείδησης λάμπει. Γνωρίζουμε επίσης πως η τύφλωση εμβαθύνει την σκέψη και την ηθική ευαισθησία, και πλαταίνει το όριο της συνείδησης. Ο φιλόσοφος Fechner δημιούργησε τα πιο βαθιά του έργα αφού τυφλώθηκε. Ο πρίγκηπας Βασίλειος ο Σκοτεινός είπε στον Shemyaka, τον άνδρα που τον τύφλωσε: «Μου έδωσες το μέσο για να μετανοήσω». Είναι γνωστό από τους βίους πολλών Αγίων, πως μακροχρόνιες, εξουθενωτικές ασθένειες ήταν μεγάλη ευλογία γι’ αυτούς, καθώς χαλίνωσαν τα πάθη τους, στερήθηκαν τις εντυπώσεις της ζωής στον κόσμο με τον θόρυβο και την ταραχή, πράγματα που αποσπούν από την πορεία προς τις βαθιές γωνίες του πνεύματος. Αυτό είναι καλά γνωστό και εκτιμάται ιδιαίτερα από τους Χριστιανούς και Βουδιστές αναχωρητές, που αναζήτησαν την κατάπνιξη όλων των εξωτερικών εντυπώσεων μέσω μιας ζωής εγκλεισμού, διαρκούς εμβάθυνσης στον εαυτό και προσευχής. Για να υποτάξουν την σάρκα στο πνεύμα με την νηστεία και την αγρυπνία, ακόμα και με το να στέκονται πάνω σε ένα στύλο.

Στα μαρτυρολόγια υπάρχουν παραδείγματα βαρύτατων τραυματισμών, των πιο μακάβριων βασανισμών που προκαλούν την εξάλειψη της φαινομενολογικής συνείδησης, και ξυπνούν την εσωτερική υπερβατική συνείδηση, που εκδηλώνεται ως εσωτερική χαρά.

Η υπερβατική ζωή του πνεύματος ήταν καλά γνωστή στους αρχαίους ινδικούς μύθους και στους Έλληνες φιλοσόφους, ιδιαίτερα στους φιλοσόφους της Αλεξανδρινής Σχολής. Πλωτίνος, Πορφύριος και άλλοι έγραψαν για το θέμα. Εδώ τα λόγια του Πλωτίνου: «Εν τέλει, αν τολμήσω να εκφράσω ελεύθερα και τελειωτικά την πεποίθηση μου, σε αντίθεση προς την γνώμη των άλλων ανθρώπων, τότε νομίζω πως στο σώμα των αισθήσεων δεν παραμένει ολόκληρη η ψυχή μας, αλλά μόνο ένα μέρος της, το οποίο βουτηγμένο στον κόσμο αυτό, και για τον λόγο αυτό πυκνώνει, ή μάλλον φράζεται και σκοτεινιάζει, και δεν μας αφήνει να αντιληφθούμε εκείνα τα οποία αντιλαμβάνεται το ανώτερο μέρος της ψυχής μας». Σε άλλο σημείο λέει: «Οι ψυχές είναι σαν τα αμφίβια: ζουν αναλόγως των αναγκών τους, πότε σε αυτή την πλευρά των ζωντανών, και πότε στην άλλη ζωή». Οι Paracelsus, Van Helmont, Campanella, και πολλοί άλλοι εξέφρασαν παρόμοιες ιδέες κατά την Αναγέννηση.

Στην «Γερμανική Θεολογία» του Λούθηρου, την οποία εκτιμούσε πολύ ο Schopenhauer, γράφει: «Η δημιουργημένη ανθρώπινη ψυχή έχει δυο μάτια: το ένα μπορεί να συλλογίζεται το αιώνιο, το άλλο μόνο τα πρόσκαιρα και δημιουργημένα πράγματα. Τα δυο μάτια όμως της ψυχής μας δεν μπορούν να κάνουν την δουλειά τους ταυτόχρονα, αλλά μόνο έτσι, ώστε όταν η ψυχή μας συλλογίζεται την αιωνιότητα με το δεξί της μάτι, το αριστερό της πρέπει να εγκαταλείψει πλήρως όλες τις δραστηριότητες του και να παραμείνει στην αδράνεια, σαν να είναι νεκρό. Όταν λειτουργεί το αριστερό μάτι, και η ψυχή ασχολείται με τα πρόσκαιρα και κατασκευασμένα, το δεξί της μάτι πρέπει να αφήσει την δραστηριότητα του. Έτσι λοιπόν, όποιος θέλει να κοιτάζει με το ένα μάτι, πρέπει να απαλλαγεί από το άλλο, γιατί κανένας δεν μπορεί να υπηρετεί δυο κυρίους».

Ο Emmanuel Kant αναγνώρισε αναμφισβήτητα το υπερβατικό υποκείμενο σε ένα άπιαστο βάθος της σκέψης του. Οι σύγχρονοι λίγο ενδιαφέρον είχαν για τις μαγικές δυνάμεις της ανθρώπινης ψυχής, και είχαν μια ασθενή πίστη σε αυτές. Ο Kant όμως, με την ισχυρή λογική του, δεν έκρινε ποτέ κάτι με προκατασκευασμένες ιδέες και θεωρούσε αδύνατες μόνο τις ιδέες που εμπεριείχαν λογικές αντιφάσεις. Έλεγε πως δεν μπορούμε να αποδώσουμε κάτι στην εμπειρία και πως πρέπει να πάρουμε από αυτήν ό,τι αυτή μας δίνει, ακόμα και αν μας φαίνεται περίεργο ή απρόσμενο. Όταν λοιπόν έμαθε για την ανακάλυψη των μαγικών δυνάμεων από τον Swedenborg, που ήταν σύγχρονος του, ο Kant όχι μόνο μάζεψε ακριβείς πληροφορίες γι’ αυτόν, αλλά επίσης αγόρασε τα έργα του. Όταν τα διάβασε, τον είχε εντυπωσιάσει η ομοιότητα της θεωρίας του Swedenborg με την δική του, η οποία προερχόταν από την καθαρή λογική, η θεωρία περί της υπερβατικής φύσης του ανθρώπου.

Στο έργο του «Τα όνειρα ενός αλαφροΐσκιωτου» ο Kant γράφει: «Ομολογώ πως τείνω να πιστέψω στην ύπαρξη άυλων όντων στον κόσμο, και να θεωρήσω την ψυχή μου ως ένα τέτοιο ον». Και προσθέτει: «Επομένως, η ανθρώπινη ψυχή στην ζωή αυτή πρέπει να θεωρηθεί πως συνδέεται ταυτόχρονα με τους δυο κόσμους, αλλά για όσο είναι ενωμένη με το σώμα, προσλαμβάνει καθαρά μόνο τον υλικό κόσμο».

Στο έργο του «Rosencrantz» ο Kant εκφράζεται ακόμα πιο καθαρά: «Μπορούμε επομένως να θεωρήσουμε ως δεδομένο, ή εύκολα αποδείξιμο…ή μάλλον θα αποδειχθεί, αν και δεν ξέρω που ή πότε, πως η ανθρώπινη ψυχή  στην ζωή αυτή είναι σε στενή σχέση με όλα τα άυλα όντα του πνευματικού κόσμου, πως λειτουργεί εναλλασσόμενα πότε στον ένα και πότε στον άλλο κόσμο, και προσλαμβάνει εντυπώσεις από τα όντα αυτά, τις οποίες, καθώς είναι γήινος άνθρωπος δεν τις αντιλαμβάνεται όσο όλα πάνε καλά (δηλαδή, όσο απολαμβάνει τον υλικό κόσμο)».

Ο Kant έμεινε πιστός στην διδασκαλία του για «τα πράγματα καθ’ εαυτά», την οποία θεωρούσε πως ανήκει στον κόσμο των νοουμένων. Ο «νοούμενος άνθρωπος» του Kant, είναι αυτό που ο ίδιος αποκαλούσε «πράγμα στον εαυτό του», και ο Carl Du Prel αποκαλούσε «υπερβατικό εγώ» και ο Απόστολος Παύλος «έσω άνθρωπο». Για μας βεβαίως, τα πιο σημαντικά είναι τα λόγια του Αποστόλου Παύλου: «ἀλλ᾿ εἰ καὶ ὁ ἔξω ἡμῶν ἄνθρωπος διαφθείρεται, ἀλλ᾿ ὁ ἔσωθεν ἀνακαινοῦται ἡμέρᾳ καὶ ἡμέρᾳ.» (Β’ Προς Κορινθίους 4:16). Αν λόγω πάθους και φιληδονίας η σάρκα αδυνατίζει και παρακμάζει, όταν η δύναμη της μειώνεται, και η λάμψη και ο θόρυβος τους κόσμου μας σκεπάζουν, τότε «αποθέσθαι ὑμᾶς κατὰ τὴν προτέραν ἀναστροφὴν τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον τὸν φθειρόμενον κατὰ τὰς ἐπιθυμίας τῆς ἀπάτης, 23 ἀνανεοῦσθαι δὲ τῷ πνεύματι τοῦ νοὸς ὑμῶν 24 καὶ ἐνδύσασθαι τὸν καινὸν ἄνθρωπον τὸν κατὰ Θεὸν κτισθέντα ἐν δικαιοσύνῃ καὶ ὁσιότητι τῆς ἀληθείας.» (Προς Εφεσίους 4:22-24)

Ο «καινός άνθρωπος» σύμφωνα με τον Παύλο είναι φυσικά το ίδιο με τον «έσω άνθρωπο».

Αυτή η βαθιά ψυχολογική αλλαγή συμβαίνει μέσα μας δια της δράσης της Χάριτος του Θεού: «Τούτου χάριν κάμπτω τὰ γόνατά μου πρὸς τὸν πατέρα τοῦ Κυρίου ἡμῶν ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ, 15 ἐξ οὗ πᾶσα πατριὰ ἐν οὐρανοῖς καὶ ἐπὶ γῆς ὀνομάζεται, 16 ἵνα δῴη ὑμῖν κατὰ τὸν πλοῦτον τῆς δόξης αὐτοῦ δυνάμει κραταιωθῆναι διὰ τοῦ Πνεύματος αὐτοῦ εἰς τὸν ἔσω ἄνθρωπον,» (Προς Εφεσίους 3:14-16)

Κατόπιν υπάρχει η συσταύρωση μας με τον Χριστό, του παλαιού μας «έξω» ανθρώπου, για να καταστραφεί το σώμα γεμάτο αμαρτίες, ώστε «τοῦ μηκέτι δουλεύειν ἡμᾶς τῇ ἁμαρτίᾳ» (Προς Ρωμαίους 6:6), και τότε «ἀλλ' ὁ κρυπτὸς τῆς καρδίας ἄνθρωπος ἐν τῷ ἀφθάρτῳ τοῦ πραέος καὶ ἡσυχίου πνεύματος, ὅ ἐστιν ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελές.» (Επιστολή Πέτρου Α’ 3:4)

Τότε γινόμαστε σύμφωνα με τον Απόστολο Πέτρο «θείας κοινωνοὶ φύσεως» (Επιστολή Πέτρου Β’ 1:4) και τότε «κατοικῆσαι τὸν Χριστὸν διὰ τῆς πίστεως ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, 18 ἐν ἀγάπῃ ἐρριζωμένοι καὶ τεθεμελιωμένοι ἵνα ἐξισχύσητε καταλαβέσθαι σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις τί τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος, 19 γνῶναί τε τὴν ὑπερβάλλουσαν τῆς γνώσεως ἀγάπην τοῦ Χριστοῦ, ἵνα πληρωθῆτε εἰς πᾶν τὸ πλήρωμα τοῦ Θεοῦ.» (Προς Εφεσίους 3:17-19)

Και πρέπει να προσθέσουμε τα λόγια του Παύλου: «ἀπεκδυσάμενοι τὸν παλαιὸν ἄνθρωπον σὺν ταῖς πράξεσιν αὐτοῦ 10 καὶ ἐνδυσάμενοι τὸν νέον τὸν ἀνακαινούμενον εἰς ἐπίγνωσιν κατ' εἰκόνα τοῦ κτίσαντος αὐτόν,» (Προς Κολασσαείς 3: 9-10)

Ο εσωτερικός μας υπερβατικός άνθρωπος, ελεύθερος από τα δεσμά της σάρκας, μπορεί να φτάσει στην ύψιστη γνώση των όσων υπάρχουν, σε όλο «τὸ πλάτος καὶ μῆκος καὶ βάθος καὶ ὕψος,», γιατί θα είναι ανακαινισμένος και ενδυναμωμένος στην γνώση, ακόμα και σύμφωνα με την δημιουργία του κατ’ εικόνα του Δημιουργού του, θα συμπεριλαμβάνει την αγάπη του Χριστού που ξεπερνά κάθε γήινο νου, γιατί ο Χριστός θα κατοικεί μέσα του δια της πίστεως. Ακατανόητο στον «γεωμετρικό νου», καθίσταται όμως σαφές στην υπερβατική συνείδηση του έσω ανθρώπου, φωτισμένου από τον Χριστό.

        Τέλος κεφαλαίου

ΓΙ' ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΝΑΔΥΕΤΑΙ Η ΕΛΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΑΙ ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ, ΠΑΡΟΤΙ Η ΧΑΡΙΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΟΝ ΟΔΗΓΕΙ ΜΕ ΣΙΓΟΥΡΙΑ.

Συνεχίζεται

ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΣ : «Η ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΗΣ ΕΙΝΑΙ Η ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ»

                   

 

Προς τους Σεβασμιωτάτους και Θεοφιλεστάτους Ιεράρχες, τους Ευλαβεστάτους Ιερείς και Διακόνους, τους Μοναχούς και τις Μοναχές, τους Προέδρους και τα Μέλη των Κοινοτικών Συμβουλίων, τους Εντιμολογιωτάτους Άρχοντες του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τα Ημερήσια και Απογευματινά Σχολεία, τις Φιλοπτώχους Αδελφότητες, τη Νεολαία, τις Ελληνορθόδοξες Οργανώσεις και όλο το Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αμερικής. Αγαπητοί μου αδελφοί και αδελφές εν Χριστώ.

Ως Αρχιεπίσκοπος Αμερικής, γιορτάζω με ιδιαίτερη χαρά μαζί σας την 4η Ιουλίου, την ημέρα που όλοι οι Αμερικανοί, αλλά και όλος ο κόσμος τιμά τη μνήμη της Ανεξαρτησίας. Παρά το γεγονός ότι η Διακήρυξη της Ανεξαρτησίας έλαβε χώρα στις 4 Ιουλίου 1776 στην Φιλαδέλφεια, ο αγώνας για την ελευθερία ξεκίνησε πολύ νωρίτερα, στις 19 Απριλίου 1775 στο Λέξινγκτον και Κόνκορντ, στην Παλαιά Βόρεια Γέφυρα (Old North Bridge), όπως ο ποιητής Ralph WaldoEmerson ύμνησε αργότερα με τα ακόλουθα λόγια:
By the rude bridge that arched the flood,
Their flag to April’s breeze unfurled,
Here once the embattled farmers stood
And fired the shot heard round the world.

Η κληρονομιά εκείνης της νίκης, αλλά και της θυσίας κάθε γενιάς Αμερικανών, οι οποίοι κατά τους αθάνατους λόγους του Προέδρου Αβραάμ Λίνκολν στο Gettysburg “μας παρέδωσαν το ύστατο και απόλυτο μέτρο της αφοσίωσης”, δεν είναι να γκρεμίζουμε, αλλά να οικοδομούμε γέφυρες.

Πρέπει να μιλήσουμε με ειλικρίνεια για τους διχασμούς του Έθνους μας και τις πολώσεις της κοινωνίας μας, ειδικά εν όψει των συνεχιζόμενων επιπτώσεων της πανδημίας και της κοινωνικής αναταραχής που προκαλούν οι ανισότητες στην χώρα μας. Η διαμόρφωση διαύλων διαλόγου, αμοιβαίου σεβασμού και κατανόησης είναι ό,τι καλύτερο διαθέτει η Αμερική και ταυτόχρονα αποτελεί τιμή προς όλους εκείνους τους ήρωες που διατήρησαν την Αμερική “ως γη των ελεύθερων και ως κατοικία των γενναίων ανθρώπων”. Η δύναμη της Αμερικής είναι η πολυπολιτισμικότητα και η πολυφωνία μας, καθώς “ἐκ πολλῶν τό ἕν” (“E Pluribus Unum”), δηλ. εκ της πολλαπλότητας προκύπτει η ενότητά μας.
Αγαπητοί μου Χριστιανοί, καθώς εορτάζουμε σήμερα το μεγαλείο του Έθνους μας, ας αναλογιστούμε πώς κατακτήσαμε τις θεμελιώδεις ελευθερίες που όλοι σήμερα απολαμβάνουμε και ας εργαστούμε ώστε να διασφαλίσουμε τις ελευθερίες αυτές για κάθε Αμερικανό. Ας δεσμευτούμε όλοι με σθένος και ειλικρίνεια, “ἀληθεύοντες ἐν ἀγάπῃ” (Εφ. 4, 15) για κάθε κρίσιμο ζήτημα, ενθυμούμενοι όλους εκείνους που θυσιάστηκαν για το Θεό και την πατρίδα.
Με πατρική εν Χριστώ αγάπη

ekklisiaonline

ΕΤΣΙ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΟΙ ΚΑΙΡΟΙ. 

ΛΙΓΟ ΠΡΙΝ ΚΑΤΑΚΤΗΘΟΥΝ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΙΧΑΝ ΑΡΧΙΣΕΙ ΝΑ ΣΕΒΟΝΤΑΙ ΤΟΥΣ ΒΑΡΒΑΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΥΠΟΛΙΤΙΣΜΙΚΟΤΗΤΑ.

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ (53)

ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 

Συνέχεια από Τρίτη,23 Ιουνίου 2020

                                     Jacob Burckhard

                                                                  ΤΟΜΟΣ 1^ος

                           ^{ΔΕΥΤΕΡΟ ΜΕΡΟΣ}

                                           ΚΡΑΤΟΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΣ  

                                                    –   ΙV   –

                          Η ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ

2. ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ  (συνέχεια 3^η)

   

  Κατά τον χρυσόν αιώνα η αντίθεση ανάμεσα σε Έλληνες και Βάρβαρους έφτασε στο απόγειό της. Η συνεισφορά τού Ηρόδοτου, ο οποίος αναγνωρίζει προσωπικά πολλές θετικές ιδιότητες στους Βαρβάρους, στους οποίους οι αναφορές του είναι ιδιαίτερα αντικειμενικές, αποδεικνύεται ακόμη περισσότερο πειστική για τις γνώσεις που μας προσφέρει, διότι γράφει σε μιαν εποχή που προηγείται τών τάσεων προσαρμογής τών γεγονότων στους σκοπούς τής ρητορικής. Αντίθετα ο Ευριπίδης εκμεταλλεύεται τις προλήψεις τών Αθηναίων θεατών του κατά τρόπο πραγματικά απαράδεκτο. Ο Οδυσσέας του μέμφεται τούς Βαρβάρους επειδή δεν τιμούν τούς φίλους τους και στερούνται παντελώς σεβασμού προς τους νεκρούς τού πολέμου· στην δε Ορέστεια αντιπαραθέτει με έμφαση την υπερηφάνεια του Έλληνα στη νοητική αντίληψη του Βαρβάρου, στον οποίον αποδίδει δειλία, δουλοπρέπεια και φόβο θανάτου, συμπεριφορά την οποία χαρακτηρίζει τυπικά φρυγική. Είναι επομένως προτιμότερο να ακούσουμε τα λόγια ενός ειρηνιστή και γνώστη, ο οποίος όμως πολέμησε εναντίον Βαρβάρων, όταν περιγράφει τον τρόπο που διεξάγουν τους πολέμους τους: του Βρασίδα, όταν ετοιμάζεται να οδηγήσει τους άνδρες του στον πόλεμο εναντίον τών Ιλλυρίων· στην ομιλία του αναφέρεται στη δύναμη και τις αδυναμίες αυτών τών Βαρβάρων με τόση ακρίβεια, που σπάνια θα συναντήσουμε σε άλλο κείμενο. Σε γενικές γραμμές οι Έλληνες κυριαρχούσαν εξ ορισμού στις επιχειρήσεις τους εναντίον των μη Ελλήνων, στην περίπτωση που αυτοί οι τελευταίοι δεν είχαν το αριθμητικό πλεονέκτημα.

     Η μεγαλύτερη δυστυχία για μια πόλη ήταν να μετατραπεί σε βαρβαρική, είτε εξαιτίας μιας απρόβλεπτης νίκης είτε μιας βαθμιαίας διείσδυσης των ξένων. Ορισμένες ελληνικές πόλεις που υπέταξαν οι περσικές δυνάμεις βρέθηκαν σ’ αυτήν την κατάσταση, όπως για παράδειγμα η Έφεσος περί το 408 π. Χ., εξαιτίας του λυδικού εποικισμού της, αλλά και της συχνής παρουσίας ενός περσικού στρατηγείου, ως τη στιγμή που εισέβαλε ο Λύσανδρος, και αποκατέστησε την κυριαρχία τού ελληνικού τρόπου ζωής, επανέφερε τις εμπορικές δραστηριότητες στα λιμάνια, οικοδόμησε ναύσταθμο για την κατασκευή πλοίων κ.τ.λ. Οι κάτοικοι των απειλουμένων πόλεων που βρίσκονταν σε βαρβαρική γη, όπως για παράδειγμα των Ευεσπερίδων τής Λιβύης, κάλεσαν όσους  Έλληνες το επιθυμούσαν, να εγκατασταθούν ως έποικοι στην πόλη τους, έκκληση η οποία είχε μεγάλη απήχηση στους Μεσσήνιους, που είχαν πρόσφατα χάσει το προηγούμενο άσυλό τους, τη Ναύπακτο. Αρκετές αποικίες όμως χάθηκαν, επειδή η μοίρα τής ιστορίας τών ελληνικών πληθυσμών διαγράφει ανόδους και πτώσεις. Όταν ένας μεγάλος αριθμός απ’ αυτές τις θαυμαστές πόλεις τής Μεγάλης Ελλάδας χάθηκαν οριστικά προς όφελος Σαμνιτών, Λευκανών και Βρουτίων, οι κάτοικοι της Ποσειδωνίας, το μελλοντικό Πέστουμ, υποτάχθηκαν επίσης· «λέγεται ότι τροποποίησαν τη γλώσσα τους και όλα τα υπόλοιπα έθιμα, αλλά εξακολουθούν να τιμούν ακόμη και σήμερα μία από τις ελληνικές εορτές τους, κατά την οποία συγκεντρώνονται για να μνημονεύσουν το όνομα και τους θεσμούς που είχαν άλλοτε· και αφού κλάψουν και θρηνήσουν μεταξύ τους, αποσύρονται» (Αθηναίος).

    Η περσική αυτοκρατορία, στους μεγάλους πολέμους της εναντίον τών Ελλήνων, είχε αρκετούς Έλληνες στο πλευρό της, και έτσι απέκτησε αργότερα επιρροή στις διαμάχες μεταξύ Ελλήνων, όσο κι αν ήταν οδυνηρό επιφανείς Έλληνες να συναναστρέφονται Πέρσες δυνάστες· αλλά οι Πέρσες ανήκαν τουλάχιστον στους Βαρβάρους τού ασιατικού πολιτισμού. Ακόμη πιο οδυνηρές ήταν ωστόσο, στους πολέμους μεταξύ Ελλήνων, οι συμμαχίες με Βαρβάρους τού εσωτερικού· ο Πελοποννησιακός Πόλεμος άμβλυνε, ήδη από τις αρχές του, αυτήν την αντίληψη. Το πώς το εισέπραξαν όμως αυτό οι λαοί που ηττήθηκαν μάς το αποδεικνύει η συμπεριφορά τών Αμβρακιωτών τών Ιδομενών απέναντι στους Αθηναίους και τους συμμάχους τους, τους Βάρβαρους Αμφίλοχους: μετά την ήττα τους οι Αμβρακιώτες διέφυγαν προς την κοντινότερη παραλία· κι όταν αντίκρισαν τον αθηναϊκό στόλο παρατεταγμένο κοντά στην ακτή, έπεσαν στη θάλασσα προσπαθώντας να φτάσουν κολυμπώντας στα αθηναϊκά καράβια, «προτιμώντας να τους σκοτώσουν οι Αθηναίοι ναύτες, παρά οι Βάρβαροι, και μάλιστα οι Αμφίλοχοι, που ήταν οι χειρότεροι εχθροί τους».

     Από τον 4^ον όμως αιώνα η αντίθεση Ελλήνων και Βαρβάρων αρχίζει να αποσιωπάται, ίσως επειδή στο μεταξύ οι Έλληνες είχαν υποστεί τη φρίκη τής αντιπαράθεσης με άλλους Έλληνες, αλλά και επειδή ο προηγούμενος εθνικός ενθουσιασμός τους είχε ασφαλώς θρυμματιστεί. Είναι χαρακτηριστικό ότι μεταξύ τών φιλοσόφων, ο πρώτος που τάχθηκε υπεράνω τών παραδοσιακών αντιλήψεων ήταν ο ιδρυτής τής σχολής τών Κυνικών, ο ατίθασος επιτιμητής τής πόλης Αντισθένης, ένας κατά το ήμισυ Έλληνας στην πραγματικότητα, αφού η μητέρα του ήταν από τη Θράκη. Για να αποδείξει ότι η προσπάθεια αποδίδει, επέλεξε για παράδειγμα από τούς Έλληνες τον Ηρακλή και από τούς Βαρβάρους τον Κύρο, αυτόν ακριβώς που εκείνη την εποχή ο Ξενοφών περιέγραφε ως το πρότυπο ενός ιδανικού βασιλέα. Είναι πραγματικά αξιοσημείωτο το γεγονός ότι σε ζητήματα ηθικής επελέγη ένας Βάρβαρος ως παράδειγμα και ως ένα είδος προτύπου. Για τον Πλάτωνα υπήρξε επίσης η Αίγυπτος μια αρχαιότατη πηγή πνεύματος και, από μιαν άποψη, ένα ιδανικό. Ο ορίζοντας άλλαξε οριστικά από την εποχή τού Μεγάλου Αλεξάνδρου, εξαιτίας και μόνον τού γεγονότος ότι μεγάλες χώρες τής Ανατολής υιοθέτησαν πλήρως ή εν μέρει την ελληνική γλώσσα. Θα ήταν ίσως υπερβολή να ισχυριστούμε ότι οι απόγονοι των Περσών Βάτριοι και Γεδρώσιοι απήγγειλαν τις τραγωδίες τού Σοφοκλή και του Ευριπίδη, αλλά η εξελληνισμένη Εγγύς Ανατολή αποτελούσε ήδη, ως τον Ευφράτη και πέρα απ’ αυτόν, ένα προπύργιο, αν όχι του ελληνικού έθνους, τουλάχιστον της κατ’ εξοχήν διάδοσης του ελληνικού πολιτισμού. Αν οι λαοί που «αφομοιώθηκαν» από τον ελληνισμό διατήρησαν ίσως και για αιώνες, ενοχές για πάμπολλες «βαρβαρικές, ελαττωματικές συνήθειες», η ελληνική διανόηση συνυπήρχε πλέον με αρκετές βαρβαρικές φυλές και αρκετούς εντόπιους διανοητές, οι οποίοι αναδείχθηκαν σύντομα, όχι μόνο μέσα από τις περιγραφές τού κόσμου τής Ανατολής σε ελληνική γλώσσα, αλλά και μέσα από την απόλυτη προσαρμογή τους στην ελληνική σκέψη και γλώσσα, σε ανθρώπους που μιλούσαν και έγραφαν την καθαρότερη μορφή τής Αττικής διαλέκτου.

     Η φιλοσοφία υπέστη ιδιαίτερα, όπως θα αποδείξουμε αργότερα, πραγματική «εισβολή». Είχε επηρεάσει παλαιότερα, στις αρχές της, τον Σκύθη Ανάχαρση, ενώ ανάμεσα στους θαυμαστές τού Πλάτωνα συγκαταλεγόταν ένας διακεκριμένος Πέρσης, ο Μιθριδάτης, γιός τού Ροδοβάτη. Η ελληνική σοφία καταργεί τώρα πλέον τα εθνικά «σύνορα», ενώ οι περιορισμοί φύλου (με τους Πυθαγόρειους) και κοινωνικής τάξης  (με τη διδασκαλία φιλοσοφίας στους δούλους) είχαν ήδη εκλείψει. Σύμφωνα με τη διδασκαλία τής Στοάς,  Έλληνες και Βάρβαροι είναι ίσοι, δηλαδή και οι δύο υιοί τού Θεού. Εκατό χρόνια μετά τον Αλέξανδρο, ο Ερατοσθένης μπορούσε να γράφει: «Σφάλλουν όσοι υποστηρίζουν ότι το ανθρώπινο είδος αποτελείται από Έλληνες και Βάρβαρους· είναι προτιμότερο να διακρίνουμε μεταξύ αρετής και  κακίας, διότι πολλοί Έλληνες είναι κακοί, και πολλοί Βάρβαροι είναι πολιτισμένοι, όπως για παράδειγμα οι Ινδοί και οι Άρειοι , καθώς και οι Ρωμαίοι και οι Καρχηδόνιοι με το θαυμαστό Κράτος τους».

     Το επόμενο βήμα θα είναι η καλλιέργεια του σεβασμού τών Βαρβάρων. Στην εξέλιξη αυτή οδήγησε η σφοδρή επιθυμία που ωθεί ορισμένες φορές έναν ύστερο και απομακρυσμένο από τις απαρχές του πολιτισμό να αναζητήσει τις ρίζες του, κάτι που συνέβη κυρίως στις αποικίες. Τη χρονική αυτή περίοδο αρχίζουν βαθμιαία να συνδέουν τούς βαρβαρικούς πληθυσμούς με τους επιθετικούς προσδιορισμούς που χρησιμοποίησαν ο Όμηρος και ο Αισχύλος για ορισμένους λαούς, όπως για παράδειγμα τους θαυμαστούς Ιππημόλγους , τους νομιμόφρονες Σκύθες, τους δικαιότατους Άβιους, επειδή η ευτυχία και η αρετή αναζητήθηκαν από αρχαιοτάτων χρόνων στις περιφέρειες του κόσμου, γιατί γνώριζαν ήδη τί συνέβαινε στο «κέντρο». Οι απόψεις αυτού τού είδους μετατράπηκαν βαθμιαία σε αληθινά επιχειρήματα· κι ενώ οι αντιλήψεις τής Ανατολής είχαν ήδη αρχίσει να διεισδύουν, για παράδειγμα, στη φιλοσοφία, το ενδιαφέρον για τη ζωή τών αρχαίων σοφών επικεντρώθηκε σταδιακά, μετά τον Πυθαγόρα, στις περιηγήσεις τους και στα υποτιθέμενα έτη μαθητείας τους στην Ανατολή, μέχρι τού σημείου να γίνει αποδεκτό, ότι η φιλοσοφία προέρχεται εξ αρχαιότητος από τούς Βαρβάρους, με παραδείγματα τους γυμνοσοφιστές, τους Δρυίδες, τους Χαλδαίους, τους αιγύπτιους ιερείς, τους μάγους κ.τ.λ.  Ενώ αναγνωρίστηκε και στο επίπεδο της θρησκείας μεγαλύτερος σεβασμός στους Βαρβάρους, έτσι ώστε ένα Σιδώνιος να μπορεί να δηλώνει κατάμουτρα στον Παυσανία, στον ναό τού Ασκληπιού στο Αίγιο, ότι οι Φοίνικες είχαν βαθύτερη γνώση τού θείου στοιχείου από τούς Έλληνες· αρχίζει επιπλέον να εγκωμιάζεται η ευσέβεια των Βαρβάρων, σε αντίθεση μάλιστα με την αυξανόμενη ασέβεια των Ελλήνων, ενώ στο παρελθόν γινόταν λόγος μόνο για τη θρυλική ευσέβεια των Υπερβορείων. Και οι Βάρβαροι άρχισαν να χαρακτηρίζονται τελικά ως περισσότερο πολιτισμένοι· η αλήθεια είναι ότι ο Έλληνας της ύστερης εποχής πιστεύει για το ίδιο του το έθνος ό,τι και ο Μακιαβέλι για τους Ιταλούς τής εποχής του· ως έσχατη δε συνέπεια αρχίζει να διαδίδεται ότι και για την υστέρηση των Βαρβάρων ευθύνονται οι Έλληνες, οι οποίοι τούς διέφθειραν. Ολόκληρη αυτή η συλλογή απόψεων, που ξεκινά απ’ τους εγκωμιαστικούς χαρακτηρισμούς τού Ομήρου για μακρινούς λαούς, συνοψίζεται σε μια δήλωση γεμάτη παλμό τού Στράβωνα, που αρχίζει ως εξής: «Γιατί είναι παράξενο, ότι ο Όμηρος αποκαλεί δίκαιους και αξιοθαύμαστους τους λαούς που δεν ακολουθούν τις δικές μας συνήθειες της υπερχρέωσης, της κερδοσκοπίας και της αδικίας που αυτές οι συνήθειες συνεπάγονται ;». Για να πη στη συνέχεια ότι όλοι οι Βάρβαροι είναι βασικά καλύτεροι, δικαιότεροι και απλούστεροι άνθρωποι από τούς Έλληνες, αλλά διαβρώθηκαν απ’ αυτούς όσον αφορά στις ηδονές, την απληστία και την πρακτική τής απάτης. Οι θεοί τών Βαρβάρων είχαν στο μεταξύ  κερδίσει έδαφος, τόσο στους Έλληνες όσο και στους Ρωμαίους· η αξιοσημείωτη αδυναμία ενός ολόκληρου Ολύμπου απέναντι στο πεπρωμένο, είχε καταστήσει πραγματικά ισχυρούς και φιλάνθρωπους τους ξένους θεούς. Οι Έλληνες θεοί μας μάς προστάτεψαν ελλιπώς, θα μπορούσε να ισχυριστεί το παρακμάζον έθνος.

(συνεχίζεται)

Η ΓΕΝΙΑ ΤΟΥ ΕΡΑΣΜΟΥΣ

Άρθρο του Paolo Borgognone 

Μετάφραση: Ιωάννης Αυξεντίου

 

 Η γενιά του Εράσμους είναι ένα σχέδιο κοινωνικής μηχανικής και το αντικείμενο της κοινωνικής μαζικής παραγωγής του σύγχρονου καπιταλισμού (με άλλα λόγια, η γενιά του Εράσμους είναι το προϊόν της κοινωνίας στην οποία ζούμε).

Αυτή η άποψή μας επιβεβαιώνεται από τα όσα είπαν γι΄αυτό το θέμα κάποιοι 'διδάσκαλοι' του σύγχρονου [κοινωνικού] φιλελευθερισμού, όπως ο Daniel Cohn-Bendit και ο Umberto Eco. Πράγματι, ήταν αυτοί που θεωρητικολόγησαν την υποχρεωτική καθιέρωση της κοινωνίας Εράσμους, με στόχο την διάλυση κάθε συλλογικής ταυτότητας των ευρωπαϊκών λαών (εθνική ταυτότητα, θρησκευτική, ταξική, ακόμη και αυτής του φύλου) μέσα στο σκοπίμως  συγχητικό, μετα-εθνικό και μετα-ιδεολογικό μάγμα της 'Κοσμοπόλεως'. «Εγώ», ανέφερε επί του θέματος ο Cohn-Bendit, «θα ήθελα η Ευρωπαϊκή Επιτροπή να χρηματοδοτεί κάθε χρόνο την φοίτηση στο εξωτερικό ενός εκατομμυρίου Ευρωπαίων φοιτητών που, στατιστικά, θα σύναπταν ερωτικές σχέσεις. Τι εθνικότητα θα είχε ο γιός μιας Ολλανδής γεννημένης στο Άμστερνταμ από γονείς Τούρκους και ένα Γάλλος  γεννημένος στο Παρίσι από Μαροκινούς γονείς; Ευρωπαϊκή».
Υπό αυτή την έννοια, η ιδέα της ευρωπαϊκής ταυτότητας που περιγράφεται από τον Cohn-Bendit δεν έχει καμία σύνδεση με την αυθεντική, χιλιετή και πλουραλιστική ευρωπαϊκή παράδοση των λαών και των εθνών αλλά υλοποιεί, εντος της παγκόσμιας αγοράς, την πλήρη άρνηση της. Ο Daniel Cohn-Bendit επανεφευρίσκει την ευγενή σημασία της ευρωπαϊκής ταυτότητας αποδίδοντας της μετα-ταυτοτικά χαρακτηριστικά. Βασισμένος στην υποκουλτούρα του ‘68, αναπροσαρμοσμένη βέβαια σε μεταμοντέρνα έκδοση, αρνείται και απονομιμοποιεί τις κατηγορίες του έθνους, της οικογένειας και της θρησκείας.

Σε μία κοινωνία των αγορών, νεανίζουσα και μετα-ταυτοτική, η κουλτούρα της χωρίς σύνορα διασκέδασης (Erasmus Culture), στην πραγματικότητα χρησιμεύει ως εφαλτήριο για την δημιουργία των απαθών και υποδεέστερων μαζών, όπως δηλαδη θέλει τους νέους Ευρωπαίους του 21ου αιώνα η φιλελεύθερη και αριστερή διανόηση. Στην Ευρωπαϊκή Ἐνωση που έχουν στο μυαλό τους οι ελίτ των Βρυξελών, οι παραδοσιακές ταυτότητες των λαών και των εθνών θα πρέπει να γίνουν απλά τουριστικά αξιοθέατα, που θα αποσκοπούν στην ικανοποίηση των εξωτικών περιπλανήσεων της νέας μεσαίας παγκόσμιας τάξης σε αναζήτηση μαγειρικών και σεξουαλικών συγχρωτισμών με κόσμους που γίνονται αντιληπτοί απλοϊκά ως 'άλλοι'.

Η πλήρης απελευθέρωση των αστικών ηθών, διευκολυμένη από την μείωση του κόστους της πληροφόρησης και της επέλασης της υποκουλτούρας της πλανητικής κινητικότητας, ήταν, εξ ορισμού, το αντικείμενο αναφοράς των ιδεολόγων της 'διαρκούς κοινωνίας Εράσμους'. Ήδη από τον Ιανουάριο του 2012, ο Umberto Eco είχε δηλώσει ότι η Ευρωπαϊκή Ἐνωση θα έπρεπε να πηγάσει μέσα από μία 'σεξουαλική επανάσταση', προπαιδευτική στον αφανισμό κάθε ταυτότητας ερμηνευμένης ως δυνητικό εμπόδιο στην πορεία της εξάπλωσης της παγκόσμιας αγοράς του καταναλωτισμού και των ελεύθερων επιθυμιών. Ο Umberto Eco είπε πράγματι, ότι η σεξουαλική επανάσταση που γεννήθηκε από την λεγόμενη 'Erasmus Experience' θα έσβηνε κάθε απομεινάρι ταυτότητας και θα διευκόλυνε στην διαμόρφωση μιας ευρωπαϊκής υπηκοότητας πολιτιστικά εναρμονισμένης με τις πολιτικές αρχές της φιλελεύθερης-προοδευτικής αφήγησης: «Ένας Καταλανός  φοιτητής συναντά μία νεαρή Φιαμίνγκα, ερωτεύονται, παντρεύονται, γίνονται Ευρωπαίοι όπως τα παιδιά τους. Το  Εράσμους θα έπρεπε να είναι υποχρεωτικό. Να περνάς μία χρονική περίοδο στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, για να ενσωματώνεσαι.».

Στις ημέρες μας, η 'ενσωμάτωση' είναι συνώνυμο της τυφλής λατρείας προς τον τρόπο ζωής των ευκατάστατων και σνομπ τάξεων των πλανητικών μεγαλουπόλεων (Παρίσι, Λονδίνο, Νέα Υόρκη). Να είσαι 'ενσωματωμένος' σημαίνει, ιδιαίτερα για τις νέες γενιές, κυνικές και πλήρως κατακτημένες από την μεταμοντέρνα θρησκεία του χρήματος και της κινητικότητας, να 'είσαι όπως οι άλλοι'. Να ακολουθείς δηλαδή τις ίδιες μόδες όσον αφορά την ενδυμασία και τις μουσικές προτιμήσεις. Επιπρόσθετα σημαίνει να μοιράζεσαι τις ίδιες διασκεδάσεις και να επιθυμείς τα ίδια πράγματα, ανεξάρτητα από την εθνική και πολιτισμική σου καταγωγή.

Στην εποχή μας, παρατηρούμε μία ξέφρενη κούρσα των νέων γενιών, προς την ένταξη στον πιο επιδεικτικό κομφορμισμό. 'Να είσαι όπως οι άλλοι' είναι πράγματι ο αναγκαίος όρος για να αισθανθείς κοινωνικά αποδεκτός από τους άλλους, δηλαδή ενσωματωμένος και 'μέρος του όλου'.     

Το Εράσμους είναι, προπάντων, το συνώνυμο μιας αληθινής αντεπανάστασης που έχει ως στόχο να θάψει οποιοδήποτε είδος αγώνα, όχι μόνον της δεξιάς αλλά και κάθε άλλης μη-φιλελεύθερης ιδεολογίας. Η εξάλειψη κάθε παραδοσιακής ταυτότητας θέτει σε κίνδυνο όχι μόνον τα 'συντηρητικά' χαρακτηριστικά των σύγχρονων αστικών κοινωνιών αλλά επίσης και εκείνες τις ιπποτικές αξίες (τιμή, αφοσίωση, αλληλεγγύη, ηρωισμό) του παλαιάς κοπής σοσιαλισμού. Η άνοδος, ακόμη και πολιτική, εκείνων που αντιλαμβάνονται τον εαυτό τους εντός της υποκουλτούρας της γενιάς του Εράσμους θα οδηγήσει, αναπόφευκτα, σε εκείνη την  κατεύθυνση  που ο Γάλλος φιλόσοφος  Olivier Rey αποκάλεσε, στο βιβλίο του 'Χωρίς μέτρο' «η κολασμένη πορεία της προόδου προς το μηδενιστικό  βάραθρο  της  ιστορίας.»

Θεόδοτος

ΟΙ ΑΙΩΝΙΟΙ ΝΕΟΙ. ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΓΕΡΑΣΟΥΝ ΠΟΤΕ. ΤΟ ΑΠΑΝΘΡΩΠΟ ΑΚΡΟ ΤΗΣ ΣΚΥΛΑΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΟ ΑΚΡΟ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΓΕΡΩΝ, ΤΗΣ ΧΑΡΥΒΔΗΣ.

 

Δημ. Ξενάκης : Η αποτίμηση στην αποκαλυπτική συνέντευξη του Χρ. Ροζάκη

Ο καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης, στο Πανεπιστήμιο Κρήτης, Δημήτρης Ξενάκης, μιλώντας στον 98.4 , χαρακτήρισε εξόχως αποκαλυπτική την συνέντευξη του κορυφαίου έλληνα στο διεθνές δίκαιο και Προέδρου του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΠΕΞ, Χρήστου Ροζάκη, στην εκπομπή «Αντιθέσεις» της ΚΡΗΤΗ-TV , τονίζοντας ότι από αυτή διαφαίνεται ξεκάθαρα, γιατί η στρατηγική του κατευνασμού επί τόσο χρόνια έναντι της Τουρκίας, δεν οδήγησε σε κανένα αποτέλεσμα ουσιαστικού έντιμου διαλόγου, αλλά στον μαξιμαλισμό της Τουρκίας, την ώρα που η Ελλάδα αρνείται να αξιοποιήσει τνν επέκταση έως τα 12 ναυτικά μίλια των χωρικών της υδάτων, με βάση το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας.

https://www.youtube.com/watch?v=QVE8i7hgAzU&list=PLjNrFe0Be4XRIU3PUsF4MoPvb1qEqFYUE

Η κυνική απαξίωση του αστικού χώρου

Μια περιήγηση στο κέντρο της Αθήνας αναδεικνύει τον βίαιο μετασχηματισμό του υπέροχου ελληνικού μεσογειακού αστικού τοπίου σε τριτοκοσμική δυστοπία ασιατικής και αφρικανικής αισθητικής, καθώς και την απώλεια του ιστορικού χαρακτήρα και της ιστορικής μνήμης της πόλης.

• Από τον Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά

Οι χώροι πρασίνου γύρω από τη Σχολή Ευελπίδων έχουν καταληφθεί από εκατοντάδες εποίκους, οι οποίοι, εξασκούμενοι σε εισαγόμενες αθλοπαιδιές τα απογεύματα εμποδίζουν την ασφαλή και απρόσκοπτη διέλευση των πολιτών στην περιοχή. Δεκάδες μικρά παιδιά μεταναστών από αραβικές χώρες παίζουν σκαρφαλωμένα στο άγαλμα του βασιλέως Κωνσταντίνου στο Πεδίον του Αρεως, ενώ τα τσαντόρ έχουν καταλάβει τους χώρους των πάλαι ποτέ ερωτευμένων αθηναϊκών ζευγαριών. Ο χώρος πρασίνου στο μετρό του Ευαγγελισμού αποτελεί περιστασιακά καταυλισμό Αθιγγάνων. Χωρίς να αναφερθούν τα Εξάρχεια και η περιοχή γύρω από την Ακρόπολη, όπου κυριαρχούν οι ήχοι από αφρικανικά τύμπανα, η οδός Σωκράτους δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από την αισθητική και την ασφάλεια δρόμου στο Λάγκος της Νιγηρίας.

Οι πάλαι ποτέ καλοντυμένοι αστοί και οι κομψές ατθίδες των αστικών περιοχών του κέντρου των Αθηνών έχουν αντικατασταθεί από την αισθητική της φόρμας, της σαγιονάρας και του τσαντόρ, ενώ οι δημοτικές Αρχές αγνοούν το γεγονός ότι τα ιστορικά αγάλματα και τα νεοκλασικά μνημεία, που αποτελούν την ψυχή της ιστορίας της πόλης, βανδαλίζονται συστηματικά.

Την ίδια στιγμή, ο δήμαρχος επιταχύνει τον τριτοκοσμικό μετασχηματισμό της πόλης, που, εκτός από τον αποχαρακτηρισμό της ιστορικής εικόνας των κεντρικών δρόμων μέσω της επιβολής κινητών αρχιτεκτονικών στοιχείων μεσανατολίτικης αισθητικής, θα δώσει και τη χαριστική βολή στην οικονομική ζωή της πόλης.

Είναι λοιπόν γεγονός ότι η επιβαλλόμενη πληθυσμιακή μεταβολή συνοδεύεται και από τη βίαιη αλλαγή του τοπίου και της αστικής μορφής της πόλης. Η μεταμόρφωση και η παρακμή του αστικού χώρου και των πόλεων στη χώρα μας, και η αποκοπή τους από την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού, όπως βεβαίως και τα Μνημόνια, η πείνα και η οικονομική καταστροφή, είναι το αποτέλεσμα της επικράτησης μετά τη Μεταπολίτευση μιας ρηχής, διεθνιστικής, επαρχιώτικης και ανθελληνικής παρακμιακής μεγαλοαστικής τάξης, χωρίς ιστορικό βάθος, πολιτισμική πατίνα και αισθητική, η οποία επέβαλε στον δημόσιο βίο πολιτικούς και εξουσιαστές κατ’ εικόνα και ομοίωσή της.

Η παρακμιακή μεγαλοαστική τάξη και οι πολιτικοί της υπάλληλοι στην Ελλάδα δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα αντίστοιχα τριτοκοσμικά σχήματα και τα νεοεμφανιζόμενα κοινωνικά στρώματα των ολιγαρχών στις χώρες του πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Πιστεύοντας ότι εκπροσωπούν την «ευρωπαϊκή άποψη του χώρου», αδυνατούν να αντιληφθούν ότι δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από μια εκχυδαϊσμένη έκδοση του πλούτου και της εξουσίας.

Το κατάντημα του ιστορικού κέντρου των Αθηνών, η βρόμα της πόλης και η παρακμή της είναι η ακολουθία της απαξίωσης και της αποδόμησης της ιστορικής δομής του έθνους από τις ελίτ και την ψευδοδιανόηση. Όλος αυτός ο εσμός μετασχημάτισε τη χώρα σε ένα άχρωμο πολυπολιτισμικό μόρφωμα κοινωνικών ομάδων, χωρίς συναίσθηση πατρίδας, γλώσσας, παραδόσεων και πολιτισμού.

Στη νέα τάξη πραγμάτων, οι νομάδες της ερήμου και οι κοσμοπολίτες αστοί με συνείδηση αστικής κουλτούρας αιώνων, τα παιδιά του Ευρωπαϊκού Διαφωτισμού και οι Αφγανοί θρησκόληπτοι του βουνού, οι χριστιανοί και οι μουσουλμάνοι, όλοι μαζί, θα πρέπει να συνυπάρξουν με τον τρόπο που συνυπάρχουν οι κολασμένοι στον ζωγραφικό πίνακα του Ιερώνυμου Μπος, «Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων», αρκεί βεβαίως οι τιμωρημένοι να διοικούνται, να ληστεύονται και να φορολογούνται από τις οικογένειες και τις δυναστείες των επαγγελματιών πολιτικών.

Αυτή είναι η λογική του «ενιαίου πολιτικού χώρου», στον οποίο συγκλίνουν ιδεολογικά όλα τα κόμματα, παραγνωρίζοντας βεβαίως το γεγονός ότι η νεοφιλελεύθερη απόρριψη του «ιστορικού χρόνου και χώρου» οδηγεί τους πολλούς στην κόλαση, γεγονός που το επιβεβαιώνουν όχι μόνο η τραγική οικονομική κατάσταση της χώρας αλλά και η άθλια μορφή του αστικού τοπίου.

Η πολιτική αντίληψη της χώρας ως «χώρου» και του αστικού τοπίου ως «χαβούζας ψυχών» επιβάλλουν μέσα από τη δομή τους την ψυχική εξαθλίωση των πολιτών και, συνεπώς, την ανυπαρξία αντιστάσεων. Η υπέρτατη πολιτική αξία του νεοφιλελευθερισμού μέσω της παγκοσμιοποίησης είναι η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο. Στη λογική των νεοταξικών κομμάτων εξουσίας και των συνοδοιπόρων τους, ο άνθρωπος και ο πολίτης δικαιώνουν την ύπαρξή τους μόνο μέσω της αισχρής υπερφορολόγησης και του πλουτισμού των ελίτ. Η εξαθλίωση της ψυχής και ο καθημερινός ατομικός και συλλογικός εθισμός στην ασχήμια του αστικού τοπίου, που επιβάλλουν οι ελίτ, οι πολιτικοί και οι διαχειριστές τους, είναι το απόλυτο όπλο στα χέρια της εξουσίας για την κάμψη των αντιστάσεων.

*Διδάκτωρ Φυσικής του Πανεπιστημίου του Manchester, UK, δ/ντής Ερευνών του Εθνικού Ιδρύματος Ερευνών

https://www.newsbreak.gr/apopseis/108247/i-kyniki-apaxiosi-toy-astikoy-choroy/

Όσιος Γεώργιος: Από την Δράμα πετούσε στην Παναγία Σουμελά άναβε τα καντήλια και γυρνούσε!

Όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης) της Δράμα

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

O Γρηγόριος Eλευθεριάδης διηγείται μία ξεχωριστή μαρτυρία.
Κάποια φορά που είχε πάει να εξομολογηθεί περίμενε όλο σχεδόν το πρωινό μέχρι το μεσημέρι, να επιστρέψει ο Γέροντας που έλειπε.

Καθόταν κάτω από ένα δένδρο υπομένοντας την καλοκαιρινή ζέστη κι, είχε αρχίσει ν’ αδημονεί.

Ξαφνικά, τον βλέπει μπροστά του να εμφανίζεται απ’ το πουθενά κάθιδρος και κατακουρασμένος.
– Μα, πού ήσουν Γέροντα και χάθηκες;

Τον ρώτησε με απορία.
– Στην Παναγία τη Σουμελά ήμουν, γιαβρούμ, κι άναψα τα καντήλια.
Ήταν η ήρεμη απάντηση του αγίου της Σίψας…

Αυτά τα παράδοξα για μας, τους ανθρώπους της ύλης, ήταν για τον Γέροντα απολύτως φυσικά, καθώς κινούνταν καθημερινά μέσα σ’ αυτήν την ουράνια σφαίρα όπου φυσικοί περιορισμοί δεν υπάρχουν.

Η μάνα Αργυρώ, που τον διακονούσε τα τελευταία χρόνια, είχε πλέον τόσο εξοικειωθεί με την υπερφυσική του βιοτή ώστε, όταν τον έβλεπε να έρχεται πετώντας από τον Προφήτη Ηλία, με πολλή φυσικότητα τον μάλωνε, γιατί άργησε και κρύωσε το φαγητό.

Δεν της έκανε πλέον καμμία έκπληξη για ό,τι υπέρ φύσιν έβλεπε να συντελείται στο πρόσωπο του Γέροντα, που στοργικά και αφοσιωμένα διακονούσε σαν πραγματική του μητέρα…

Από Το Βιβλίο Ο “Όσιος Γεώργιος Της Δράμας, Ο Άγιος Των Πτωχών Και Των Πονεμένων”, Έκδοση Ιεράς Μονής Αναλήψεως Του Σωτήρος Ταξιάρχες (Σίψα).

diakonima

έκανε τρεις φορές τον σταυρό του αργά και μετά ευλόγησε την άβυσσο, έκανε ένα βήμα στον γκρεμό και παρέμεινε αιωρούμενος στον αέρα.

Διηγείται ο Miroslav Manyuk.

"Το 1960, υπό την διοίκηση του Ν. Χρουστσόφ, με τα όργανα της KGB και με τη βοήθεια του στρατού, περιπολούσαμε συστηματικά τα βουνά του Καυκάσου - για να συλλάβουμε όσους μοναχούς και ερημίτες κρύβονταν εκεί.
Ήμουν αξιωματικός του στρατού, είχα ταυτότητα του κόμματος και ήμουν επικεφαλής ενός μεγάλου σμήνους ελικοπτέρων με εμπειρία ειδικών πτήσεων πάνω από βουνά. Μου ανετέθη να παρακολουθήσω με την ομάδα μου των ελικοπτέρων κάποιους μοναχούς.
Ένδεκα μοναχοί, ρασοφόροι ανέβαιναν στο βουνό. Ένα στρατιωτικό τζιπ με στρατιώτες τους κατεδίωκε ακολουθώντας τις δικές μου οδηγίες. Εποπτεύοντας την κατάσταση, είπα στον ασύρματο:
- "Στη γη! Είμαι στον αέρα! Οι μοναχοί κινούνται προς την κορυφή του βουνού". Στερέωσα αργά το χέρι μου στον μοχλό και πίεσα προς τα κάτω. Η κορυφή του βουνού είναι απότομη. Αφού φθάσουν, δεν θα έχουν πουθενά να πάνε. Εκεί θα τους παγιδεύσουμε.
Επί δύο ημέρες προσπαθουσαμε να εντοπίσουμε αυτούς τους μοναχούς. Και η προσπάθεια μας είχε φτάσει στο τέλος της. Δεν ήξερα τι θα συνέβαινε στους μοναχούς όταν θα τους συλλαμβάναμε. Δεν με ενδιέφερε. Εκτελούσα αποστολή.
Εν τω μεταξύ, οι μοναχοί ανέβηκαν στην κορυφή του βουνού. Πίσω από αυτούς, οι στρατιώτες πλέον με σκυλιά τους κυνηγούσαν, ενώ μπροστά από αυτούς διανοιγόταν ένας απύθμενος γκρεμός. Η κατάσταση ήταν απελπιστικά κρίσιμη.
Άρχισα να πετάω ακριβώς πάνω από τους μοναχούς. Δυνατός άνεμος τους πηρούνιζε, βουϊζοντας και ανεμίζοντας τα ρούχα και τα μαλλιά τους.
Είδα την απελπισία στα πρόσωπά τους. Έμοιαζαν με αγέλη κυνηγημένων λύκων. Αναβοσβήνοντας τα φώτα σημάτων, έκανα σαφές στους μοναχούς ότι είμαστε ολόγυρα. Οι στρατιώτες, εν τω μεταξύ, πλησίαζαν ...
Ξαφνικά είδα τους μοναχούς να παρατάσσονται σε κύκλο. Ένωσαν τα χέρια τους, γονάτισαν, και άρχισαν να προσεύχονται. Μετά σηκώθηκαν και με τα χέρια ενωμένα πλησίασαν στην άκρη της αβύσσου.
Είπα: "Θα πηδήσουν πραγματικά;" Αυτό είναι σίγουρος θάνατος! Aποφάσισαν να αυτοκτονήσουν;" Αστραπιαία άρπαξα το walkie-talkie και φώναξα: "Γη! Γη! Μην τους πλησιάζετε, θέλουν να πηδήξουν! Βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού!"

Και η απάντηση: - "Αέρα! Είμαστε η γη! Θα περιμένουμε πέντε λεπτά και μετά θα τους πλησιάσουμε. Δεν έχουμε χρόνο! Σε λίγο θα είναι σκοτάδι!".
- "Το πήρα. Τέλος επικοινωνίας".
Παρακολουθούσα τους μοναχούς που στέκονταν στην άκρη της αβύσσου. Και ξαφνικά, ο ένας από αυτούς, ο μεσαίος, έκανε τρεις φορές τον σταυρό του αργά και μετά ευλόγησε την άβυσσο.
Στην συνέχεια έκανε ένα βήμα στον γκρεμό! Παραδόξως όμως δεν έπεσε, αλλά παρέμεινε αιωρούμενος στον αέρα.
Οι τρίχες των μαλλιών μου σηκώθηκαν στο θέαμα. Άρχισε να περπατάει στον αέρα, και τον ακολούθησαν και οι άλλοι μοναχοί, οι οποίοι, ο ένας μετά τον άλλον, έκαναν βήματα ανοδικά στον αέρα πάνω από τον γκρεμό.
Αεροβατούσαν ήρεμα, στη σειρά, ακολουθώντας ανοδική πορεία, ανεβαίνοντας όλο και πιό ψηλά προς τον Ουρανό, μέχρι που χάθηκαν στα σύννεφα.
Μετά από αυτά που είδα έπεσα σε σύγχιση και έχασα τον έλεγχο του ελικοπτέρου. Προσπάθησα να συνέλθω και να κατεβάσω το ελικόπτερο.
Το κατέβασα σε ένα ξέφωτο και άρχισα να κλαίω.
Είκοσι λεπτά αργότερα οι στρατιώτες του πεζικού έφθασαν σε μένα.
Συνέχισα να κάθομαι στο πιλοτήριο του ελικοπτέρου, προσπαθώντας να βρώ μια λογική εξήγηση γι' αυτό που είδα. Οι στρατιώτες εκύκλωσαν το ελικόπτερο και ο συνταγματάρχης με ρώτησε:
- "Τί συνέβη; Πού είναι οι μοναχοί; Σκαρφαλώσαμε στην κορυφή, αλλά δεν τους βρήκαμε εκεί".
Απάντησα: - «Aνέβηκαν στον ουρανό».
Ο συνταγματάρχης αντέδρασε με ένα γέλιο που αντήχησε στα βουνά. Συνέχισε να με ρωτάει, περπατώντας γύρω από το ελικόπτερο:
- "Εξήγησέ μου, πώς εξαφανίστηκαν οι μοναχοί; Πώς εσύ οδήγησες το στρατό σε λάθος διαδρομή;"
- «Εξακολουθείτε να μην πιστεύετε στις εξηγήσεις μου, σύντροφε, ότι ανέβηκαν στον ουρανό;" είπα στον συνταγματάρχη.
Μετά από αυτό με διέγραψαν από το κόμμα και με μετέφεραν σε μία υπηρεσία ξηράς. Αφού έφυγα από το στρατό, βαφτίστηκα Χριστιανός και έγινα πιστός. Θαυμαστά τα έργα σου Κύριε!".

Miroslav Manyuk. 17/12/15.

ΣΧΟΛΙΟ.

Αυτό το θαύμα αποτελεί μία ζωντανή απόδειξη της εσχατολογικής μετάβασης των Χριστιανών με τα σώματά τους στην Βασιλεία του Χριστού .
Επίσης, μαρτυρεί ότι η στρατευόμενη Εκκλησία ήδη προγεύεται τα αγαθά της Βασιλείας.
Δεικνύει ακόμη τον θαυμαστό τρόπο με τον οποίον ο Χριστός θα προστατεύει τους Χριστιανούς στην εποχή των μεγάλων διωγμών υπό του Αντιχρίστου, στην απαρχή της οποίας ήδη έχουμε εισέλθει.

https://choratouaxoritou.gr/?p=99938

http://oimos-athina.blogspot.com/2020/06/blog-post_13.html#more

Το μονοπάτι της προόδου σύμφωνα με τον Μπιλ και τη Μελίντα Γκέιτς.

Μια συζήτηση υπό την εποπτεία της Suzanne Clark

Η πανδημία κορονοϊού έχει αλλάξει τον κόσμο με πολλούς τρόπους. Έχει αλλάξει σχεδόν κάθε πτυχή της ζωής μας - τον τρόπο που εργαζόμαστε, ταξιδεύουμε, μαθαίνουμε και πολλά άλλα. Καθώς μαθαίνουμε πώς να κινούμαστε καθημερινά στη ζωή μας εν μέσω μιας πανδημίας, η παγκόσμια ηγεσία σε όλους τους τομείς - δημόσιο, ιδιωτικό και φιλανθρωπικό - δεν ήταν ποτέ πιο σημαντική.
Ο Μπιλ και η Μελίντα Γκέιτς έχουν αφιερώσει τη ζωή τους στην προώθηση της επιστήμης και στη βελτίωση της δημόσιας υγείας. Πριν από λίγα χρόνια, ο Μπιλ επέστησε την προσοχή στους κινδύνους μιας θανατηφόρας παγκόσμιας πανδημίας. Η προειδοποίησή του έγινε τώρα η πραγματικότητά μας. Αυτός και η Μελίντα έχουν αφιερώσει τον εαυτό τους και την οργάνωσή τους στην εξεύρεση λύσης. Το Ίδρυμα Bill and Melinda Gates έχει διαθέσει περισσότερα από 300 εκατομμύρια δολάρια για την παγκόσμια αντιμετώπιση του COVID-19.
Σε ένα ξεχωριστό επεισόδιο της σειράς Path Forward , είχαμε την ευκαιρία να μάθουμε περισσότερα για το τι σκέπτονται σχετικά με τη σημασία μιας συντονισμένης διεθνούς ανταπόκρισης για την αντιμετώπιση της πανδημίας, τις διαρκείς αλλαγές που ενδέχεται να δούμε να δημιουργούνται από την κρίση, πώς να διασφαλιστεί η δίκαιη πρόσβαση σε θεραπείες και εμβόλια του COVID-19 και πολλά άλλα.
Οι Πανελίστες
Suzanne Clark, Πρόεδρος του Εμπορικού Επιμελητηρίου των ΗΠΑ
Bill Gates, συμπροεδρεύων και διαχειριστής του Ιδρύματος Bill και Melinda Gates
Melinda Gates, συμποεδρεύουσα και διαχειρίστρια του Ιδρύματος Bill και Melinda Gates

Οι προτεραιότητες του αγώνα

Suzanne Clark : Τι κάνει το Ίδρυμα Γκέιτς για την καταπολέμηση του κορονοϊού και γιατί αποτελεί προτεραιότητα για εσάς;
Bill Gates: Το Ίδρυμά μας δίδει μεγάλη έμφαση στις μολυσματικές ασθένειες που σκοτώνουν εκατομμύρια ανθρώπους, κυρίως στις αναπτυσσόμενες χώρες. Η κατανόησή μας για το πώς σχεδιάζεται ένα εμβόλιο, έχουμε χρηματοδοτήσει πολλά νέα εμβόλια. Συνεργαζόμαστε με τη Gavi, The Vaccine Alliance , η οποία για την ακρίβεια, αγοράζει εμβόλια για αναπτυσσόμενες χώρες. Και έχουμε πολλή εμπειρία που δεν υπάρχει στον ιδιωτικό τομέα, ώστε να επιλέξουμε για ποια από αυτά (τα εμβόλια) πρέπει να κατασκευάσουμε εργοστάσια και πώς να συντονίσουμε όλη αυτή τη διαδικασία. Έχουμε εστιάσει πολύ σε αυτό. Το όφελος του να έχουμε το εμβόλιο, ακόμη και τρεις ή τέσσερις μήνες νωρίτερα, θα ήταν πολύ συνταρακτικό, τόσο όσον αφορά τον τερματισμό των φοβερών οικονομικών επιπτώσεων, όσο και του θανάτου αλλά και την ίδια την ασθένεια.
Suzanne Clark : Πιστεύεις ότι θα έχουμε ένα εμβόλιο σε μεγάλη κλίμακα; Και τι μπορούμε να κάνουμε για να κάνουμε τη διανομή δίκαιη;
Melinda Gates : Ναι. Όλοι πιστεύουμε, βλέποντας τα διάφορα υποψήφια εμβόλια, ότι υπάρχουν τρία που φαίνονται αρκετά υποσχόμενα, ευτυχώς. Και νομίζω ότι όλοι πιστεύουμε ότι έως το 2021, θα έχουμε ένα εμβόλιο. Δουλεύουμε εκ των προτέρων με τους κατασκευαστές, με τις φαρμακευτικές εταιρείες, για να προσπαθήσουμε να έχουμε έτοιμες τις δυνατότητες παραγωγής (τα εργοστάσια που θα κατασκευάζουν τα εμβόλια). Μόλις ολοκληρωθούν οι δοκιμές, το εμβόλιο μπορεί να μπεί αμέσως στην παραγωγή.
Ο μοναδικός λόγος που συμμετέχουμε σε αυτό το εμβόλιο είναι να βεβαιωθούμε ότι θα υπάρχει δίκαιη κατανομή. Το τελευταίο πράγμα που θέλετε είναι ένας πόλεμος προσφορών μεταξύ των χωρών για αυτό το εμβόλιο. Γνωρίζουμε ότι υπάρχουν 60 εκατομμύρια εργαζόμενοι στην υγειονομική περίθαλψη σε ολόκληρο τον κόσμο που διατηρούν όλους μας ασφαλείς. Αξίζουν να λάβουν αυτό το εμβόλιο πρώτοι. Και μετά, θα γίνουν διαβαθμίσεις στις διάφορες χώρες για να βεβαιωθούμε ότι οι πιο ευπαθείς πληθυσμοί θα το λάβουν. Στη χώρα μας, αυτοί θα ειναι οι μαύροι και οι Ινδιάνοι, άτομα με προβλήματα υγείας και οι ηλικιωμένοι.
Έχουμε παγκόσμια θεώρηση και συνεργαζόμαστε με πολλούς Ευρωπαίους ηγέτες και Αφρικανούς ηγέτες και άλλους στη Νοτιοανατολική Ασία για να βεβαιωθούμε ότι υπάρχει ένα ταμείο χρηματοδότησης για αυτό το εμβόλιο όταν είναι διαθέσιμο, ώστε να διανεμηθεί σε ευρεία κλίμακα.

“Αυτή δεν θα είναι η τελευταία πανδημία που θα αντιμετωπίσουμε.”

Προβλέποντας το μέλλον

Suzanne Clark: Μπιλ, έχεις τραβήξει την προσοχή για μια πρόβλεψη που έκανες το 2015 σχετικά με τους κινδύνους της παγκόσμιας πανδημίας. Και, δυστυχώς, για τον κόσμο, προέβλεψες το μέλλον. Τι σε ανησυχεί τώρα;
Μπιλ Γκέιτς: Αυτή δεν θα είναι η τελευταία πανδημία που αντιμετωπίζουμε. Οι πανδημίες μπορούν να προέρχονται από φυσικές αιτίες, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό προέρχονται από άλλα ζωικά είδη. Η γρίπη, για παράδειγμα, εξακολουθεί να είναι πολύ μεγάλος κίνδυνος. Θα πρέπει να επενδύσουμε για να διασφαλίσουμε ότι θα αντιμετωπίσουμε μια ασθένεια νωρίτερα και ότι διαθέτουμε πλατφόρμες για να κάνουμε διάγνωση, θεραπεία και εμβόλιο πολύ γρήγορα.
Πολύ λίγα επενδύθηκαν, παρόλο που υπήρχαν αυτές οι εκκλήσεις από πολλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένου του Ιδρύματός μας. Μια ομάδα που χρηματοδοτήθηκε, το Coalition for Epidemic Preparedness Innovations (CEPI) , βοηθά εδώ. Είμαστε σε καλύτερο επίπεδο από ότι εάν αυτό δεν συνέβαινε.
Οι άνθρωποι εμπιστεύονται την κυβέρνηση να σκεφτεί γι αυτά τα πράγματα. Ήταν αποτυχία προετοιμασίας και το κόστος θα ήταν ελάχιστο σε σύγκριση με αυτό που ξοδεύουμε τώρα για προετοιμασία πολέμου. Στην πραγματικότητα δεν κάναμε προσομοίωση για να σκεφτούμε τα γηροκομεία, την προετοιμασία των εργοστασίων, το καθεστώς των τεστς. Στην πραγματικότητα, τα τεστς αυξήθηκαν πολύ γρήγορα σε μερικές χώρες που έχουν σχεδόν αποφύγει την επιδημία εξ ολοκλήρου όπως η Ταϊβάν, η Νέα Ζηλανδία και η Αυστραλία. Χρησιμοποίησαν την εμπειρία τους, προετοιμάστηκαν και κινήθηκαν πολύ πιο γρήγορα. Θα πρέπει να προετοιμαστούμε για την επόμενη πανδημία. Αυτή θα τραβήξει την προσοχή αυτή τη φορά. (σ.ι. Για την επόμενη πανδημία έχουμε ήδη προϊδεαστεί από τον ίδιο τον κυριο Γκέις τον Απρίλιο εδώ, από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εδώ και μόλις την προηγούμενη εβδομάδα από τον Γ.Γ. Του ΟΗΕ εδώ)
Suzanne Clark: Τι πιστεύετε ότι είναι διαφορετικό σχετικά με την ανάπτυξη ενός εμβολίου αυτή τη φορά που μας κάνει να πιστεύουμε ότι η δημιουργία ενός θα συμβεί; Είναι αυτός ο παγκόσμιος συντονισμός;
Melinda Gates: Είναι οι φαρμακευτικές εταιρείες που συνεργάζονται με επιστήμονες από όλο τον κόσμο με πολύ συντονισμένο τρόπο. Ποτέ δεν έχουμε δει τις εταιρείες να ενώνονται με αυτόν τον τρόπο και να σκέφτονται εκ των προτέρων για την παραγωγή - όχι μόνο για τη χώρα τους ή για τη δική τους περιοχή, αλλά και για άλλα μέρη του κόσμου. Αυτό που μας κάνει αισιόδοξους είναι οι πολλές συνομιλίες που έχουμε, ο τρόπος με τον οποίο βλέπουμε τους επιστήμονες να προχωρούν με τα δεδομένα άμεσα μόλις τα λάβουν, καθώς και να βλέπουμε τους παγκόσμιους ηγέτες να ενώνονται. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έκανε μια τεράστια εκδήλωση για αυτήν τη συμμαχία εμβολίων στην οποία συμμετείχαμε, έτσι ώστε όταν το εμβόλιο είναι έτοιμο να ξεκινήσει, να μπορούμε να αγοράσουμε αυτό το εμβόλιο για τον υπόλοιπο κόσμο.
Suzanne Clark : Το ίδιο ισχύει και για τις θεραπείες και τα τεστς ; Θα οδηγηθούμε εκεί που πρέπει να είμαστε;
Μπιλ Γκέιτς : Λοιπόν, οι άνθρωποι πιάστηκαν απροετοίμαστοι ενώ συνήθως οι ΗΠΑ είναι πολύ καλά οργανωμένες. Αυτό το νέο φάρμακο που αποδείχθηκε όπως αναμενόταν, είναι ένα δοκιμαστικό δίκτυο που έχουμε χρηματοδοτήσει με άλλους όπως το Wellcome Trust στο Ηνωμένο Βασίλειο. Συνήθως, αναμένεται από τις ΗΠΑ να κάνουν καλές συντονισμένες δοκιμές και να επιλέξουν φάρμακα με επιστημονικά προτερήματα. Ο κόσμος δυσκολεύτηκε όταν οι δοκιμές των ΗΠΑ πήγαν σε λάθος κατεύθυνση, όταν δεν υπήρχε ομοσπονδιακή έννοια για το πώς θα δοθούν προτεραιότητες. Αλλά πρέπει να πω ότι οι Ευρωπαίοι γεμίζουν αυτό το κενό, ιδίως όσον αφορά τη φροντίδα ολόκληρου του κόσμου. Η γενναιοδωρία τους ήταν αρκετά καλή.
Οι άνθρωποι ελπίζουν ότι οι ΗΠΑ θα επιστρέψουν, αν και η αποχώρηση από τον ΠΟΥ είναι ένα βήμα προς την αντίθετη κατεύθυνση. Αλλά ιστορικά, οι ΗΠΑ εξάλειψαν την ευλογιά, οι Ρόταρυ είναι πίσω από την πρόοδο σχετικά με την πολιομυελίτιδα που έχουμε σημειώσει, και υπάρχει ακόμα η ευκαιρία για τις ΗΠΑ να συνεισφέρουν σε αυτό.
“Αν ο COVID-19 βρίσκεται οπουδήποτε, αυτό σημαίνει ότι ο COVID-19 βρίσκεται παντού.”

Μια αόρατη απειλή

Suzanne Clark: Αν μιλούσατε με έναν μικροεπιχειρηματία κάπου στη μέση της χώρας που ίσως δεν το καταλάβαινε, πως θα του εξηγούσατε γιατί είναι τόσο σημαντικό να βγούμε πέρα από τα σύνορά μας και να βοηθήσουμε στον έλεγχο αυτού του ιού;
Melinda Gates: Αν ο COVID-19 βρίσκεται οπουδήποτε, αυτό σημαίνει ότι ο COVID-19 βρίσκεται παντού. Αν είσαι μικροεπιχειρηματίας, οι προμήθειες που σε βοηθούν να τρέχεις την επιχείρηση σου δεν έρχονται απαραίτητα από τις ΗΠΑ. Και οι πελάτες σου δεν βρίσκονται απαραίτητα μόνο στις ΗΠΑ. Αν επιθυμούμε παγκόσμιο εμπόριο και παγκόσμια αλυσίδα προσφοράς και παγκόσμια παραγωγή πρέπει να βάλουμε όλον τον κόσμο να συνεργαστεί για την καταπολέμηση αυτής της ασθένειας επειδή δεν είναι εφικτός ο περιορισμός της μόνο σε μεμονωμένα σημεία.
Bill Gates: Για να το θέσουμε σε προοπτική, οι ΗΠΑ έχουν ξοδέψει τρισεκατομμύρια δολάρια για να προσπαθήσουν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα εδώ. Μιλάμε μόνο για ένα μικρό ποσοστό αυτού, που θα χρειαζόταν να δαπανηθεί για να απαλλαγούμε από την ασθένεια σε ολόκληρο τον κόσμο. Δεν είναι και γιγαντιαίος συμβιβασμός. Ακριβώς όπως ο ΠΟΥ είναι 500 εκατομμύρια το χρόνο για πράγματα όπως η αναπαραγωγική υγεία, τα εμβόλια, η πολιομυελίτιδα, καλύπτει πολλούς διαφορετικούς τομείς. Δεν είναι ανταγωνιστικό από άποψη προϋπολογισμού, με τους πόρους μεγάλης κλίμακας.

“Εναπόκειται σε εμάς να ξαναχτίσουμε τον κόσμο που θέλουμε.”

Suzanne Clark: Πώς αλλάζει ο κόσμος με την ευρύτερη έννοια ως αποτέλεσμα αυτού του ιού; Ποιές πιστεύετε ότι θα είναι κάποιες από τις διαρκείς αλλαγές που θα είναι αποτέλεσμα αυτής της υγειονομικης και οικονομικής κρίσης;
Μελίντα Γκέιτς: Αυτό δεν έχει ακόμη έρθει και εναπόκειται σε εμάς ως πολίτες να βοηθήσουμε στην ανοικοδόμηση του κόσμου που θέλουμε. Αυτή η κρίση έχει αποκαλύψει ορισμένα κενά σε όλο τον κόσμο, και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες. Ένα από αυτά είναι οι ανισοτητες που υπάρχουν μεταξύ των δύο φύλων αλλά και οι ανισότητες μεταξύ των διαφορετικών φυλών. Οι γυναίκες κάνουν 2,5 φορές περισσότερη δουλειά στο σπίτι από ό, τι οι άνδρες. Αυτή είναι η μη αμειβόμενη εργασία - φροντίζοντας τα παιδιά, κάνοντας το μεσημεριανό γεύμα, φροντίζοντας να μαθαίνουν στο διαδίκτυο. Είναι ώρα οι Ηνωμένες Πολιτείες να αποκτήσουν μια πολιτική οικογενειακής άδειας ασθενείας επί πληρωμή, Είμαστε το μόνο βιομηχανικό έθνος που δεν το κάνει και αν θέλουμε να στείλουμε τους ανθρώπους πίσω στη δουλειά με ασφάλεια και να αποτρέψουμε τις οικογένειές τους από να αρρωστήσουν, πρέπει να έχουμε οικογενειακή άδεια ασθενείας επί πληρωμή. Το Κογκρέσο, με σοφία ξεκίνησε να το αντιμετωπίζει αυτό σε δύο από τα νομοσχέδια οικονομικής ενίσχυσης . 

Χρειαζόμαστε μια μακροπρόθεσμη λύση.

Θα ήθελα επίσης να προσθέσω ότι όχι μόνο ο COVID-19 αποκάλυψε τα κενά στο σύστημα, αλλά μας έδειξε επίσης ευκαιρίες, όπως το γεγονός ότι τα παιδιά μπορούν να χρησιμοποιήσουν το διαδίκτυο και να αρχίσουν να μαθαίνουν. Δυστυχώς, δεν ισχύει για όλα τα παιδιά, επειδή πολλά παιδιά δεν είχαν πρόσβαση σε υπολογιστή ή καλό ψηφιακό γραμματισμό στο διαδίκτυο ή καθηγητές που να ήξεραν πώς να διδάσκουν μέσω διαδικτύου. Αλλά ξέρουμε τώρα ότι είναι δυνατό. Τώρα θα διασφαλίσουμε ότι η τεχνολογία διαμοιράζεται δίκαια και ότι μπορούν να συμβούν αυτά τα υπέροχα μαθησιακά και συμβουλευτκά σχέδια.
Στον αναπτυσσόμενο κόσμο, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που κάνουν ψηφιακές τραπεζικές δουλειές στο τηλέφωνό τους. Αυτό ήταν ήδη κλιμακούμενο σε πολλές χώρες, αλλά ξαφνικά, οι άνθρωποι είδαν πραγματικά το όφελος του να μην χρειάζεται να σταθείς σε ουρές όπου μπορεί να κολλήσεις αρρώστιες. Μόνο στο Πακιστάν, σε 48 ώρες, 40 εκατομμύρια επιπλέον άνθρωποι εγγράφηκαν σε ψηφιακό τραπεζικό λογαριασμό. Αυτή είναι μια ευκαιρία που μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε για να προσεγγίσουμε οικογένειες και γυναίκες χαμηλού εισοδήματος μέσω τηλεφώνου για κάθε είδους πράγματα όπως μεταφορά μετρητών, περισσότερες πληροφορίες και υγειονομικές υπηρεσίες . Μερικές από αυτές τις ψηφιακές ευκαιρίες αναπτύσσονται με τρόπους που δεν περιμέναμε, γρηγορότερα από όσο νομίζαμε.

Η νέα μας κανονικότητα

Suzanne Clark: Τι έχετε μάθει για τον εαυτό σας αυτή τη στιγμή και τι έχει αλλάξει στον τρόπο που εργάζεστε;
Μπιλ Γκέιτς: Είναι εντυπωσιακό ότι οι δουλειές γραφείου πανε πολύ καλά. Στο Ίδρυμά μας, κανείς δεν ήταν στο γραφείο για πάνω από τρεις μήνες τώρα, αλλά η δουλειά μας συνεχίζεται με πλήρη ταχύτητα. Επειδή ασχολούμαι με το λογισμικό, σκέφτομαι πώς μπορούμε να κάνουμε αυτές τις πλατφόρμες ακόμη καλύτερες, οι οποίες ήταν ήδη αρκετά αξιοπρεπείς και επέτρεψαν σε πολλά να συμβούν. Σίγουρα πρόκειται να ασκηθούν ερωτήματα για το αν πρέπει να ταξιδεύουμε τόσο πολύ και πόσο καλές μπορούμε να κάνουμε την διαδικτυακή εκπαίδευση και την τηλεϊατρική. Είναι σαν 10 χρόνια προόδου πάνω σε αυτούς τους τομείς, να έχουν συμπιεστεί σε δύο χρόνια.
Melinda Gates : Οι ζωές μας, όπως όλων εδώ στις ΗΠΑ, έχουν αλλάξει σημαντικά. Είμαστε τυχεροί που δεν παλεύουμε για τον επιούσιο , αλλά η δουλειά από το σπίτι δεν ήταν κάτι που κάναμε πολύ πριν. Χρησιμοποιούμε πολύ το Microsoft Teams και το Zoom. Όταν επιστρέψω στη δουλειά, θα φοράω παπούτσια του τένις. Και δεν πρόκειται να ταξιδεύω τόσο πολύ. Θα υπάρξουν συναντήσεις για τις οποίες θα ταξιδεύω και θα υπάρχουν λόγοι να πάω στην Αφρική και τη Νοτιοανατολική Ασία, αλλά τα συνέδρια μπορούν να αλλάξουν και τα κάνουμε τώρα διαδικτυακά. Ταξιδεύοντας λιγότερο θα μου δώσει περισσότερο χρόνο για να απολαύσω τη ζωή και να βγαίνω έξω λίγο περισσότερο.

Παρακολουθήστε τη συνομιλία

oaskhths

Επικίνδυνες εξελίξεις

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, με το δημόσιο χρέος σύντομα στο 210% του ΑΕΠ, με το κόκκινο ιδιωτικό στη στρατόσφαιρα και με ένα αποτυχημένο οικονομικό μοντέλο που όχι μόνο δεν το άλλαξαν οι κυβερνήσεις της, αλλά το επιδείνωσαν, οι προβλέψεις είναι εφιαλτικές – κυρίως για τη μεσαία και κατώτερη εισοδηματική τάξη. Δυστυχώς δε η κυβέρνηση, κρίνοντας (α) από την παταγώδη αποτυχία της στο μεταναστευτικό – αύξηση 300% των παράνομων μεταναστευτικών ροών το δεύτερο εξάμηνο του 2019, (β) από τα εθνικά – κλιμάκωση των διεκδικήσεων της Τουρκίας, καθώς επίσης των εισβολών της στον εναέριο και θαλάσσιο εθνικό μας χώρο και (γ) από την οικονομία, με τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης στο τέταρτο τρίμηνο του 2019 στο 1% από 2,3% προηγουμένως, καθώς επίσης με την καταστροφική διαχείριση του COVID-19 όπου, αντί να στηρίξει την εγχώρια παραγωγή στηρίζει την κατανάλωση, με συνέπεια την εκτόξευση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μαζί με το έλλειμμα του προϋπολογισμού, είναι ανίκανη να τα καταφέρει – παρά το ότι έχει επιταχύνει το ξεπούλημα των πάντων δηλώνοντας παράλληλα την πλήρη υποταγή της στη Γερμανία. Έχει δε την παιδαριώδη εντύπωση πως αρκεί η υπογραφή νομοσχεδίων για να βγει η Ελλάδα από το αδιέξοδο – οπότε το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η απόδραση της μέσω πρόωρων εκλογών. Όπως δηλαδή ο προκάτοχος της, ο Κ. Καραμανλής, ο οποίος πυροδότησε με την τότε στάση του τη χρεοκοπία της πατρίδας μας – στην οποία βέβαια συνέβαλλαν όλοι οι επόμενοι και ειδικά οι εθνοκτόνοι.

Ανάλυση

Το 2009 η Ελλάδα είχε ένα έλλειμμα ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της τάξης του 15,6% του ΑΕΠ, με βάση τις αλχημείες της ΕΛΣΤΑΤ – στην πραγματικότητα περί το 11% που ήταν φυσικά αρκετά υψηλό. Αντίστοιχο ήταν περίπου το έλλειμμα της Ισπανίας εκείνη την εποχή – η οποία όμως είχε ένα πολύ χαμηλό δημόσιο χρέος, αλλά ένα μεγάλο τραπεζικό πρόβλημα, λόγω της φούσκας των ακινήτων που τελικά διορθώθηκε, με τον τριπλασιασμό του δημοσίου χρέους της. Το έλλειμμα στο ισοζύγιο σημαίνει πως οι δύο αυτές χώρες αγόραζαν περισσότερα προϊόντα και υπηρεσίες από το εξωτερικό, σχετικά με αυτά που πουλούσαν – κατ’ επακόλουθο ότι, η ανταγωνιστικότητα της οικονομίας τους ήταν εξαιρετικά χαμηλή.

Δέκα χρόνια αργότερα, μετά από τη σοβαρή κρίση που έπληξε και τις δύο χώρες, πολύ περισσότερο την Ελλάδα, είχαν σχεδόν ισοσκελίσει τα ισοζύγια τους – ενώ η Ισπανία κατέγραψε πλεονάσματα (γράφημα, δεξιά στήλη).

Ουσιαστικά ο συνήθης δρόμος για να επιτευχθεί κάτι τέτοιο, για να πραγματοποιηθεί αυτή η αλλαγή, είναι η υποτίμηση του εθνικού νομίσματος – η οποία όμως δεν είναι δυνατή, για κράτη της Ευρωζώνης. Η μοναδική μέθοδος λοιπόν ήταν η «εσωτερική υποτίμηση – έτσι ώστε να μειωθούν οι τιμές των προϊόντων και υπηρεσιών τους διεθνώς, οπότε να αυξηθεί η ανταγωνιστικότητα της χώρας που είναι πάντοτε συγκριτικό μέγεθος.

Κάτι τέτοιο είναι τότε μόνο εφικτό, όταν μειώνεται το κόστος παραγωγής – κυρίως μέσω της μείωσης των μισθών, αφού η άλλη δυνατότητα, οι επενδύσεις σε νέα μηχανήματα και σε σύγχρονες παραγωγικές διαδικασίες θεωρείται δύσκολη. Πόσο μάλλον όταν κανένας δεν επενδύει σε οικονομίες που αντιμετωπίζουν τέτοια προβλήματα.

Παρά το ότι λοιπόν οι εργαζόμενοι δεν αποδέχονται ποτέ μειώσεις των ονομαστικών αμοιβών τους, αλλά μόνο έμμεσες με την πρόκληση πληθωρισμού ή έστω με το πάγωμα τους, αυτή τη φορά το δέχθηκαν – γεγονός που θεωρείται ως ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της ευρωπαϊκής κρίσης χρέους. Στην Ελλάδα επίσημα με την επιβολή των μνημονίων – ενώ στην Ισπανία και στην Ιταλία ανεπίσημα, με τη βοήθεια των εκβιασμών της ΕΚΤ (ανάλυση).

Πράγματι τώρα το μερίδιο των μισθών στο κόστος παραγωγής μειώθηκε – γεγονός που εκ πρώτης όψεως θα μπορούσε να θεωρηθεί επιτυχία και μάλιστα γερμανική, αφού ήταν ο κ. Σόιμπλε αυτός που το επέβαλε. Σύμφωνα όμως με μία νέα μελέτη τεσσάρων ισπανών οικονομολόγων (πηγή), δεν επρόκειτο για καμία επιτυχία – αφού τα πλεονάσματα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών της Ισπανίας δεν προήλθαν από την αύξηση των εξαγωγών αλλά, κυρίως, από τη μείωση των εισαγωγών.

Ειδικότερα, οι τιμές των ισπανικών προϊόντων άλλαξαν ελάχιστα – οπότε κατ’ επακόλουθο δεν αυξήθηκε η ανταγωνιστικότητα της χώρας. Η μείωση όμως των μισθών περιόρισε τις δαπάνες των Ισπανών, όπως τεκμηριώσαμε στην περίπτωση της Ελλάδας (ανάλυση) –  οπότε δεν μειώθηκε μόνο η εγχώρια κατανάλωση, αλλά και οι εισαγωγές από το εξωτερικό. Από την άλλη πλευρά, το χαμηλότερο μερίδιο των μισθών στην παραγωγή αντί να μειώσει τις τιμές, αύξησε τα κέρδη των επιχειρήσεων – οπότε ουσιαστικά οδήγησε σε μία αναδιανομή των εισοδημάτων από τα κάτω προς τα επάνω, από τους εργαζομένους στις επιχειρήσεις.

Κάτι ανάλογο συνέβη σε όλες τις χώρες της κρίσης στην Ευρώπη, αφού ακολούθησαν την ίδια τακτική – ενώ, επειδή τα πλεονασματικά κράτη, όπως η Γερμανία και η Ολλανδία αύξησαν τα πλεονάσματα και την ανταγωνιστικότητα τους κυρίως μέσω των επενδύσεων, ολόκληρη η ΕΕ ως σύνολο είναι υποχρεωμένη, λόγω της μείωσης της εσωτερικής της ζήτησης, να παράγει πλεονάσματα. Στο γράφημα που ακολουθεί φαίνεται η εξέλιξη των ισοζυγίων τρεχουσών συναλλαγών ορισμένων χωρών της ΕΕ – κατά σειρά των Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Γερμανία, Ολλανδία, Ευρωζώνη (μέσος όρος).

Το γεγονός αυτό έχει ενταθεί μετά την κρίση του COVID19 – ιδίως μετά το κλείδωμα των οικονομιών, εν πρώτοις εις βάρος της ζήτησης που κατέρρευσε. Η μελέτη δε των Ισπανών καταλήγει στο ίδιο συμπέρασμα, όπως αυτό του βιβλίου «Οι Εμπορικοί Πόλεμοι είναι Ταξικοί Πόλεμοι» δύο Αμερικανών. Όπως ξεκάθαρα αναφέρουν, τα πλεονάσματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών της Ευρωζώνης (ουσιαστικά της Γερμανίας και της Ολλανδίας), καθώς επίσης της Κίνας, είναι το αποτέλεσμα μίας πολύ περιορισμένης εγχώριας ζήτησης – η οποία με τη σειρά της είναι η εύλογη συνέπεια των ανισοτήτων που επικρατούν.

Ειδικότερα, ενώ τα χαμηλότερα εισοδηματικά στρώματα έχασαν μέρος των εισοδημάτων τους, τα πλουσιότερα το αύξησαν – κάτι που ισχύει επίσης για τα κράτη μεταξύ τους, όπως στο παράδειγμα της Γερμανίας και της Ελλάδας. Όμως, το μερίδιο των εισοδημάτων των φτωχότερων τάξεων που οδηγείται στην κατανάλωση, είναι πολύ υψηλότερο από το αντίστοιχο των πλουσιότερων – γεγονός που επεξηγεί τα πλεονάσματα της Ευρωζώνης. Σημαίνει επίσης ότι, ο πληθυσμός αυτών των κρατών δεν ωφελήθηκε ανάλογα από την ανάπτυξη των περασμένων ετών, όσο συμπεραίνεται από μία επιφανειακή ανάλυση των αριθμών – όπως του ΑΕΠ κλπ.

Ακόμη χειρότερα, οι παραπάνω εξελίξεις αποτελούν το βασικό λόγο των διεθνών εντάσεων, πριν ακόμη από την κρίση της Κορώνα – οι οποίες θα κλιμακωθούν, εάν δεν δρομολογηθούν τα σωστά μέτρα. Για παράδειγμα, σε επίπεδο κρατών τα παραπάνω συνετέλεσαν στο να μισήσουν οι Έλληνες τους Γερμανούς – ενώ εντός της Γερμανίας ή της Γαλλίας οι κατώτερες εισοδηματικές τάξεις τις ανώτερες, όπως στην περίπτωση των κίτρινων γιλέκων.

Όσον αφορά γενικότερα την Ευρωζώνη (=Γερμανία, Ολλανδία) ή την Κίνα, επειδή τα πλεονάσματα του ενός είναι ελλείμματα του άλλου, εν προκειμένω κυρίως των Η.Π.Α. και της Μ. Βρετανίας, είναι εύλογη η εχθρότητα των Αμερικανών – όπως επίσης των Βρετανών που επέλεξαν το BREXIT. Ειδικά σε σχέση με τις Η.Π.Α., τα ελλείμματα τους οφείλονται κυρίως στη σημασία της αμερικανικής κεφαλαιαγοράς και του δολαρίου ως παγκόσμιο αποθεματικό νόμισμα – με την έννοια πως οι πλούσιοι Κινέζοι ή Ευρωπαίοι τοποθετούν στις Η.Π.Α. τα χρήματα τους, σε δολάρια προφανώς, οπότε από τις εισροές αυτές ανατιμάται το δολάριο, μειώνεται η ανταγωνιστικότητα και αυξάνεται το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών τους.

Ολοκληρώνοντας, σε ένα περιβάλλον αδύναμης οικονομικής ανάπτυξης, τα μόνιμα ελλείμματα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών όπως στην περίπτωση των Η.Π.Α. σημαίνουν ότι, η ζήτηση για εγχώρια προϊόντα και υπηρεσίες αντικαθίσταται από εκείνη για ξένα προϊόντα – τα οποία δεν αντισταθμίζονται από τις εξαγωγές των εγχωρίων. Το γεγονός αυτό είναι όλο και λιγότερο αποδεκτό από τους Αμερικανούς – ενώ σε αυτήν ακριβώς τη μη αποδοχή στηρίχθηκε η εκλογή του προέδρου Trump.

Επειδή τώρα λόγω της κρίσης του COVID-19 οι χώρες της Ευρωζώνης από τη μία πλευρά είναι υποχρεωμένες να στηρίξουν τις οικονομίες τους αυξάνοντας τις εξαγωγές τους, αφού έχει καταρρεύσει η εγχώρια ζήτηση, ενώ οι Αμερικανοί από την άλλη θέλουν να μειώσουν τα ελλείμματα τους και δεν το αποδέχονται, οι ανισορροπίες των προηγουμένων ετών θα κλιμακωθούν – επίσης οι εντάσεις μεταξύ των Η.Π.Α. και της ΕΕ. Κάτι ανάλογο θα συμβεί τόσο εντός της Ευρωζώνης, όσο και στον υπόλοιπο πλανήτη – οπότε πρέπει να είναι κανείς προετοιμασμένος για τα χειρότερα.

Επίλογος

Ειδικά όσον αφορά την Ελλάδα, με το δημόσιο χρέος σύντομα στο 210% του ΑΕΠ, με το κόκκινο ιδιωτικό στη στρατόσφαιρα και με ένα αποτυχημένο οικονομικό μοντέλο που όχι μόνο δεν το άλλαξαν οι κυβερνήσεις της, αλλά το επιδείνωσαν (για παράδειγμα, η συμμετοχή του τουρισμού στο ΑΕΠ μας διπλασιάσθηκε από το 2009, όταν ο τουρισμός ως προκυκλικός τομέας είναι ο πρώτος που καταρρέει σε περιόδους διεθνών κρίσεων, πόσο μάλλον πανδημιών), οι προβλέψεις είναι εφιαλτικές – κυρίως για τη μεσαία και κατώτερη εισοδηματική τάξη. Δυστυχώς δε η κυβέρνηση, κρίνοντας

(α) από την παταγώδη αποτυχία της στο μεταναστευτικό – αύξηση 300% των παράνομων μεταναστευτικών ροών το δεύτερο εξάμηνο του 2019,

(β) από τα εθνικά – κλιμάκωση των διεκδικήσεων της Τουρκίας, καθώς επίσης των εισβολών της στον εναέριο και θαλάσσιο εθνικό μας χώρο και

(γ) από την οικονομία, με τη μείωση του ρυθμού ανάπτυξης στο τέταρτο τρίμηνο του 2019 στο 1% από 2,3% προηγουμένως, καθώς επίσης με την καταστροφική διαχείριση του COVID19 – όπου, αντί να στηρίξει την εγχώρια παραγωγή στηρίζει την κατανάλωση, με συνέπεια την εκτόξευση του ελλείμματος του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών μαζί με το έλλειμμα του προϋπολογισμού,

είναι ανίκανη να τα καταφέρει, παρά το ότι έχει επιταχύνει το ξεπούλημα των πάντων δηλώνοντας παράλληλα την πλήρη υποταγή της στη Γερμανία. Έχει δε την παιδαριώδη εντύπωση πως αρκεί η υπογραφή νομοσχεδίων, για να βγει η Ελλάδα από το αδιέξοδο – οπότε το πιθανότερο ενδεχόμενο είναι η απόδραση της μέσω πρόωρων εκλογών. Όπως δηλαδή ο προκάτοχος της, ο Κ. Καραμανλής, ο οποίος πυροδότησε με την τότε στάση του (ανάλυση) τη χρεοκοπία της πατρίδας μας – στην οποία βέβαια συνέβαλλαν όλοι οι επόμενοι και ειδικά οι εθνοκτόνοι (ανάλυση).

από Βασίλης Βιλιάρδος29 Ιουνίου 2020

https://analyst.gr/2020/06/29/epikindines-exelixeis/