Θεμελίωσε άλλον έναν πολιτισμό, στην Κων/πολη, της αλληλεγγύης των θρησκειών. Βασισμένο ξανά στον διάλογο, στην κατανόηση, για την σωτηρία της Γής από το οικολογικό πρόβλημα! κ. Βαρθολομαίε τον κόσμο και την Φύση και την Γή δεν τα δημιούργησε ο Θεός; Είναι δυνατόν να μπορεί να του τα πάρει μέσα από τα χέρια ο άνθρωπος; Ο Θεός σας δεν συνεχίζει να είναι ο Ένας Θεός, ο Παντοκράτωρ, ποιητής ουρανού και Γής; Ανησυχείτε για το μέλλον; Και πιστεύετε και στην Πρόνοια; Την συμπληρώνετε;
Ας μάθετε λοιπόν τι έγραψαν, στους τοίχους του Ψυρρή, και για σας, οι λίγοι εναπομείναντες Έλληνες:
«Ήλθαν τα αύρια να διώξουν τα σήμερα» [πηγή : troktiko]
Αμέθυστος
Σάββατο, 21 Νοεμβρίου 2009
Πέμπτη, 19 Νοεμβρίου 2009
Finis Christi
Με την νέα Εκκλησιολογία της Λατινικής Εκκλησίας, στην οποία δεν έχει πλέον θέση ούτε ο Κύριος ούτε τα Μυστήριά Του, εμφανίζεται σιγά-σιγά και η “Ορθόδοξη” νέα Εκκλησιολογία, από την οποία απουσιάζει επίσης ο Ιησούς Χριστός. Δύο σοκαριστικά γεγονότα μας αποκάλυψαν τον θάνατο του Χριστού που έχουν ήδη πραγματοποιήσει οι εκκλησίες Του!
Διότι η Δύση σκότωσε τον Θεό και εκκοσμικεύτηκε με όλες τις φοβερές συνέπειες για την ποιότητα των ανθρώπων. Εδώ και αιώνες ο Δυτικός άνθρωπος ψυχραίνει, αργοπεθαίνει, με μοναδική του σημαία τον “Θάνατο του Θεού”, με μοναδική του ταυτότητα το Εγώ του, πούλησε τα πρωτοτόκιά του για μια “χούφτα χάπια”, γίνεται όλο και πιο σωστός, ειρηνικός, αλλά και πιο βλάκας, ικανοποιημένος, “χάπι” (happy)! Κάθε πρωί δεν πλένει πλέον την όψη του, πλένει τον εγκέφαλό του! Η Δύση ζει πλέον την πραγματοποίηση του Αμερικανικού ονείρου, το χάπι εντ!
Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου να τακτοποιηθεί και η Ανατολή. Να ευτυχίσει και αυτή η μελαγχολική μεγάλη κυρία, από την οποία πήγασαν όλοι οι πολιτισμοί! Το τίποτα εξάλλου είναι δική της ανακάλυψη. Ο Ειρηνικός ωκεανός την περιβάλλει σαν υπόσχεση του Νιρβάνα που ποθούν οι γερασμένες ψυχές της βαθειάς Ανατολής!
Αφού κατεστράφη υλικώς ο «Βυζαντινός» πολιτισμός, αφού αντικατεστάθη η Ελληνική σοφία και το Ελληνικό μέτρο από την Γερμανική Ελλάδα, αναπόφευκτα ήρθε η ώρα της Εκκλησίας του Χριστού να αντικατασταθεί από την Ρωμαϊκή Εκκλησία του πάπα! Το Ιστορικό δεδομένο είναι πως όλα έγιναν χωρίς αντίσταση! Από αιώνες τώρα οι “ορθόδοξοι” κράζουν κουρασμένοι “θεέ μου, θεέ μου, γιατί δεν μας εγκαταλείπεις;;” Να ζήσουμε ευτυχισμένοι με τους άλλους; Με τους Συν-τρόφους! Ο Φιλάνθρωπος Θεός μας άκουσε στις μέρες μας δυστυχώς και απεσύρθη θλιμμένος. Λίγοι Χριστιανοί έχουν απομείνει εδώ κι εκεί, ανάμεσα σε ψεύτες και ιδεοληπτικούς πιστούς !
Οι Σύν-τροφη της νέας εκκλησίας συγκεντρώθηκαν στην Ζάκυνθο για να γιορτάσουν την νίκη τους! Ο Αρχηγός τους Ιερώνυμος έθεσε τις πρώτες Αρχές της νέας Εκκλησιολογίας! Εξυμνώντας τον Άρχοντα της Ζακύνθου είπε: Υπηρέτησε για 50 χρόνια το θυσιαστήριο σαν εκκλησιαστική προσφορά και 15 χρόνια τώρα προσφέρει τον εαυτό του στην γενέτειρά του!
Σαν λοιπόν, μην ξεχνιώμαστε! Στην πραγματικότητα περιποιούμαστε την γη η οποία θα δεχθεί την κορμάρα μας που τόσο περιποιηθήκαμε, για να παραδοθεί στα σκουλήκια, όπως της αξίζει.
Και ο έτερος μεγάλος φονιάς του Χριστού, ο Βαρθολομαίος μιλώντας στην Συναγωγή των Εβραίων στην Νέα Υόρκη, στις 28 Οκτωβρίου, που εμείς γιορτάζαμε το ΟΧΙ, ανακήρυξε το ΝΑΙ. Στην προδοσία, στο ψέμα, στην καλοπέραση, στην δόξα, στην κενοδοξία!
Τα σημεία της ομιλίας του που “κρύβουν” τις νέες Αρχές της Εκκλησιολογίας χωρίς Χριστό είναι τα εξής:
* ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ.
* Για να σώσουμε το περιβάλλον πρέπει «να μιμηθούμε τον προπάτορά μας Αβραάμ που δέχτηκε την απρόσμενη επίσκεψη των τριών ξένων... Ο πατριάρχης του Ισραήλ δεν θεώρησε αυτούς τους ξένους απειλή ή κίνδυνο για τον τρόπο ζωής του ή την περιουσία του. Δεν ήταν καταραμένος με ξενοφοβία αλλά γεμάτος φιλοξενία, αγάπη για τον ξένο. Αυθόρμητα μοιράστηκε μαζί τους την φιλία του και το φαγητό του!» [Σε διαφορετικές εποχές ο άνθρωπος αυτός θα είχε ήδη κλεισθεί σε φρενοκομείο. Βλέπουμε όμως καθαρά την ανθρωπολογική αντιστροφή της αλήθειας.]
* Όπως και ο διάδοχος του Αγίου Πέτρου, ο αδελφός μας , η αγιότητά του ο πάπας Βενέδικτος ήταν εδώ πέρυσι, έτσι και εμείς, σαν διάδοχοι του Αγίου Ανδρέα...» [Έχουμε και εμείς το πρωτείο μας και τη διαδοχή μας. Στο ίδιο πλαίσιο που και οι Σκοπιανοί είναι διάδοχοι του Μ. Αλεξάνδρου. Η κατα χάριν Σωτηρία ξεχάστηκε ήδη και το Άγιο Πνεύμα μεταλλάχθηκε σε αίμα κληρονομούμενο.]
* Το πιο επείγον έργο των θρησκευτικών κοινοτήτων είναι η παγκόσμια συνεργασία μας για την προώθηση μεγαλύτερης ανεκτικότητας και κατανόησης ανάμεσα στους ανθρώπους, τις φυλές και τις θρησκείες του πλανήτη μας. [Κάποιος νεαρός μια φορά κι έναν καιρό έγραψε μία διδακτορική διατριβή πως οι μελλοντικοί πόλεμοι θα είναι θρησκευτικοί! Επειδή κοίταζε με όλη του την προσοχή το μέλλον δεν κατόρθωσε να συλλάβει πώς οι θρησκευτικοί πόλεμοι είχαν ήδη πραγματοποιηθεί στο παρελθόν. Βαλθήκαμε λοιπόν να εξισώσουμε τις θρησκείες για να γλιτώσουμε την Αιτία του πολέμου. Ο Χριστός λοιπόν προέκυψε πολύ σύντομα το μεγάλο πρόβλημα επειδή είναι και θα είναι πάντοτε σημείο αντιλεγόμενο, έπρεπε να τον ξεφορτωθούμε. Κάτι που έγινε ήδη.]
* Καλούμαστε να γίνουμε προφητικές κοινωνίες μετατροπής [κάτι σαν Εσσαίοι, σαν οπαδοί του Moon]. Προφητικές κοινωνίες ειρήνης σε μία παγκόσμια κοινωνία που απειλείται με πόλεμο, προφητικές κοινωνίες διαλόγου, προφητικές κοινωνίες συμφιλίωσης με την δημιουργία του Θεού σε μία εποχή που διακυβεύεται το μέλλον της Γης!
* Ας αντιμετωπίσουμε αυτούς τους στόχους μαζί. Το χρωστάμε στο Θεό μας, στους κοινούς πατριάρχες μας Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, σε όλους εμάς και στον κόσμο. [Και ποιος είναι ο Θεός μας; Οι Εβραίοι δεν έχουν Θεό όπως είναι γνωστό, γι’ αυτό λατρεύουν το Μηδέν, το Άπειρο, το Κενό. Το Μηδέν από όπου προήλθαμε ίσως; Μήπως άρχισε η μεγάλη επιστροφή; Μήπως χρειάζεται να προμηθευτούμε εισιτήρια;]
Οι Σύν-τροφη πέτυχαν μεγαλειώδη νίκη! Ο διάλογος είναι συστατικό στοιχείο της νέας Εκκλησιολογίας, επομένως και οι μπουφέδες και τα Κοκτέιλς, Ψυχή μου φάε, πίε, ευφραίνου! Δεν είδατε πώς ακόμη και ο ασκητικός κύριος Ζηζιούλας λόγω της υπερβολικής του συμμετοχής στους Διαλόγους, πόσα παραπανίσια, ευτυχισμένα, πιστά κιλά μεταφέρει προς το αγαπημένο του Μηδέν;
Αμέθυστος
Διότι η Δύση σκότωσε τον Θεό και εκκοσμικεύτηκε με όλες τις φοβερές συνέπειες για την ποιότητα των ανθρώπων. Εδώ και αιώνες ο Δυτικός άνθρωπος ψυχραίνει, αργοπεθαίνει, με μοναδική του σημαία τον “Θάνατο του Θεού”, με μοναδική του ταυτότητα το Εγώ του, πούλησε τα πρωτοτόκιά του για μια “χούφτα χάπια”, γίνεται όλο και πιο σωστός, ειρηνικός, αλλά και πιο βλάκας, ικανοποιημένος, “χάπι” (happy)! Κάθε πρωί δεν πλένει πλέον την όψη του, πλένει τον εγκέφαλό του! Η Δύση ζει πλέον την πραγματοποίηση του Αμερικανικού ονείρου, το χάπι εντ!
Ήρθε όμως το πλήρωμα του χρόνου να τακτοποιηθεί και η Ανατολή. Να ευτυχίσει και αυτή η μελαγχολική μεγάλη κυρία, από την οποία πήγασαν όλοι οι πολιτισμοί! Το τίποτα εξάλλου είναι δική της ανακάλυψη. Ο Ειρηνικός ωκεανός την περιβάλλει σαν υπόσχεση του Νιρβάνα που ποθούν οι γερασμένες ψυχές της βαθειάς Ανατολής!
Αφού κατεστράφη υλικώς ο «Βυζαντινός» πολιτισμός, αφού αντικατεστάθη η Ελληνική σοφία και το Ελληνικό μέτρο από την Γερμανική Ελλάδα, αναπόφευκτα ήρθε η ώρα της Εκκλησίας του Χριστού να αντικατασταθεί από την Ρωμαϊκή Εκκλησία του πάπα! Το Ιστορικό δεδομένο είναι πως όλα έγιναν χωρίς αντίσταση! Από αιώνες τώρα οι “ορθόδοξοι” κράζουν κουρασμένοι “θεέ μου, θεέ μου, γιατί δεν μας εγκαταλείπεις;;” Να ζήσουμε ευτυχισμένοι με τους άλλους; Με τους Συν-τρόφους! Ο Φιλάνθρωπος Θεός μας άκουσε στις μέρες μας δυστυχώς και απεσύρθη θλιμμένος. Λίγοι Χριστιανοί έχουν απομείνει εδώ κι εκεί, ανάμεσα σε ψεύτες και ιδεοληπτικούς πιστούς !
Οι Σύν-τροφη της νέας εκκλησίας συγκεντρώθηκαν στην Ζάκυνθο για να γιορτάσουν την νίκη τους! Ο Αρχηγός τους Ιερώνυμος έθεσε τις πρώτες Αρχές της νέας Εκκλησιολογίας! Εξυμνώντας τον Άρχοντα της Ζακύνθου είπε: Υπηρέτησε για 50 χρόνια το θυσιαστήριο σαν εκκλησιαστική προσφορά και 15 χρόνια τώρα προσφέρει τον εαυτό του στην γενέτειρά του!
Σαν λοιπόν, μην ξεχνιώμαστε! Στην πραγματικότητα περιποιούμαστε την γη η οποία θα δεχθεί την κορμάρα μας που τόσο περιποιηθήκαμε, για να παραδοθεί στα σκουλήκια, όπως της αξίζει.
Και ο έτερος μεγάλος φονιάς του Χριστού, ο Βαρθολομαίος μιλώντας στην Συναγωγή των Εβραίων στην Νέα Υόρκη, στις 28 Οκτωβρίου, που εμείς γιορτάζαμε το ΟΧΙ, ανακήρυξε το ΝΑΙ. Στην προδοσία, στο ψέμα, στην καλοπέραση, στην δόξα, στην κενοδοξία!
Τα σημεία της ομιλίας του που “κρύβουν” τις νέες Αρχές της Εκκλησιολογίας χωρίς Χριστό είναι τα εξής:
* ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΑ ΔΟΓΜΑΤΙΚΑ ΣΥΝΟΡΑ.
* Για να σώσουμε το περιβάλλον πρέπει «να μιμηθούμε τον προπάτορά μας Αβραάμ που δέχτηκε την απρόσμενη επίσκεψη των τριών ξένων... Ο πατριάρχης του Ισραήλ δεν θεώρησε αυτούς τους ξένους απειλή ή κίνδυνο για τον τρόπο ζωής του ή την περιουσία του. Δεν ήταν καταραμένος με ξενοφοβία αλλά γεμάτος φιλοξενία, αγάπη για τον ξένο. Αυθόρμητα μοιράστηκε μαζί τους την φιλία του και το φαγητό του!» [Σε διαφορετικές εποχές ο άνθρωπος αυτός θα είχε ήδη κλεισθεί σε φρενοκομείο. Βλέπουμε όμως καθαρά την ανθρωπολογική αντιστροφή της αλήθειας.]
* Όπως και ο διάδοχος του Αγίου Πέτρου, ο αδελφός μας , η αγιότητά του ο πάπας Βενέδικτος ήταν εδώ πέρυσι, έτσι και εμείς, σαν διάδοχοι του Αγίου Ανδρέα...» [Έχουμε και εμείς το πρωτείο μας και τη διαδοχή μας. Στο ίδιο πλαίσιο που και οι Σκοπιανοί είναι διάδοχοι του Μ. Αλεξάνδρου. Η κατα χάριν Σωτηρία ξεχάστηκε ήδη και το Άγιο Πνεύμα μεταλλάχθηκε σε αίμα κληρονομούμενο.]
* Το πιο επείγον έργο των θρησκευτικών κοινοτήτων είναι η παγκόσμια συνεργασία μας για την προώθηση μεγαλύτερης ανεκτικότητας και κατανόησης ανάμεσα στους ανθρώπους, τις φυλές και τις θρησκείες του πλανήτη μας. [Κάποιος νεαρός μια φορά κι έναν καιρό έγραψε μία διδακτορική διατριβή πως οι μελλοντικοί πόλεμοι θα είναι θρησκευτικοί! Επειδή κοίταζε με όλη του την προσοχή το μέλλον δεν κατόρθωσε να συλλάβει πώς οι θρησκευτικοί πόλεμοι είχαν ήδη πραγματοποιηθεί στο παρελθόν. Βαλθήκαμε λοιπόν να εξισώσουμε τις θρησκείες για να γλιτώσουμε την Αιτία του πολέμου. Ο Χριστός λοιπόν προέκυψε πολύ σύντομα το μεγάλο πρόβλημα επειδή είναι και θα είναι πάντοτε σημείο αντιλεγόμενο, έπρεπε να τον ξεφορτωθούμε. Κάτι που έγινε ήδη.]
* Καλούμαστε να γίνουμε προφητικές κοινωνίες μετατροπής [κάτι σαν Εσσαίοι, σαν οπαδοί του Moon]. Προφητικές κοινωνίες ειρήνης σε μία παγκόσμια κοινωνία που απειλείται με πόλεμο, προφητικές κοινωνίες διαλόγου, προφητικές κοινωνίες συμφιλίωσης με την δημιουργία του Θεού σε μία εποχή που διακυβεύεται το μέλλον της Γης!
* Ας αντιμετωπίσουμε αυτούς τους στόχους μαζί. Το χρωστάμε στο Θεό μας, στους κοινούς πατριάρχες μας Αβραάμ, Ισαάκ, Ιακώβ, σε όλους εμάς και στον κόσμο. [Και ποιος είναι ο Θεός μας; Οι Εβραίοι δεν έχουν Θεό όπως είναι γνωστό, γι’ αυτό λατρεύουν το Μηδέν, το Άπειρο, το Κενό. Το Μηδέν από όπου προήλθαμε ίσως; Μήπως άρχισε η μεγάλη επιστροφή; Μήπως χρειάζεται να προμηθευτούμε εισιτήρια;]
Οι Σύν-τροφη πέτυχαν μεγαλειώδη νίκη! Ο διάλογος είναι συστατικό στοιχείο της νέας Εκκλησιολογίας, επομένως και οι μπουφέδες και τα Κοκτέιλς, Ψυχή μου φάε, πίε, ευφραίνου! Δεν είδατε πώς ακόμη και ο ασκητικός κύριος Ζηζιούλας λόγω της υπερβολικής του συμμετοχής στους Διαλόγους, πόσα παραπανίσια, ευτυχισμένα, πιστά κιλά μεταφέρει προς το αγαπημένο του Μηδέν;
Αμέθυστος
Independence Day
Μέρος από το άρθρο του
Hans-Jürgen Krysmanski
Καθηγητή Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Münster
Das amerikanische Jahrtausend?
Η αμερικάνικη χιλιετία;
στο Jahrbuch für Pädagogik, 2001
Η παγκόσμια κυριαρχία και η μαζική κουλτούρα πάνε μαζί, είτε τα παρατηρεί κανείς από πάνω είτε από κάτω. Στην αρχή κάθε κυριαρχίας επί της μαζικής κουλτούρας, βρίσκεται η ικανότητα χειρισμού των αλληγοριών, με την έννοια μιας πολύπλοκης αισθητικής αναπαράστασης της πραγματικότητος. Οι αλληγορίες έχουν την δυνατότητα, έμμεσα και πλάγια, να συμπλέκουν διάφορα επίπεδα πληροφορίας. “Αν θέλει κανείς να πει κάτι για την οικονομία, θα πρέπει να το κάνει με πολιτικό υλικό. Για κάτι πολιτικό βοηθούν τα ανεπεξέργαστα δεδομένα της οικονομίας” (Jameson, 1992). Και αν όλα αυτά δεν βοηθάνε, βοηθάει ένας κοινός εχθρός από το διάστημα.
O Frederick Jameson ανέπτυξε (από κάτω προς τα πάνω) την έννοια της γεωπολιτικής στρατηγικής -βασιζόμενος στην ανάλυση ταινιών- για να χρησιμοποιηθεί στην διερεύνηση της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης. Παγκοσμιοποίηση: Είναι η προσπάθεια εισαγωγής της αμερικανικής προοπτικής στις υπόλοιπες περιοχές της γης. Από την άλλη όμως, η διαδικασία αυτή ξυπνά, προ πάντων στην πολιτισμική παραγωγή της περιφέρειας, την προσπάθεια εισαγωγής περιφερειακών προοπτικών στην αμερικάνικη εικόνα του κόσμου. Αυτά μέχρι τώρα δείχνουν πως η παγκοσμίως δρώσα Αμερική έχει εδώ και καιρό αναγκαστεί “να διαμορφώσει την εθνική αλληγορία σε ένα εννοιολογικό εργαλείο, ικανό να συλλάβει το καινούριο εν-τω-κόσμω-Είναι” (Jameson 1992).
Ένα τουλάχιστον μέρος της αμερικάνικης ελίτ, το πιο ενδιαφέρον μέρος, έχει απορρίψει τα σχήματα ερμηνείας του κόσμου που προέκυψαν από τον ψυχρό πόλεμο. Συναντάει κανείς μοντέλα του κόσμου, από την μια να έχουν κάτι από την αποικιοκρατική θεώρηση της εποχής πριν τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, από την άλλη όμως (όπως δείχνει η ανάπτυξη στα εργοστάσια της σκέψης και στα δίκτυα) να θυμίζουν και πολύπλοκες αλληγορίες της λογοτεχνίας Science Fiction όπως και παραγωγές του Hollywood. Σε αυτό το σημείο οι παλιοί ψυχροί-πολεμιστές της τωρινής κυβέρνησης του Bush δεν θα μπορέσουν να αλλάξουν τίποτα in the long run. Αντίθετα μαθαίνουν πολύ γρήγορα πως πρέπει να εγκαταλείψουν τις ψυχροπολεμικές τακτικές και να υιοθετήσουν την αλληγορία της παγκοσμιοποιήσεως, όπως άλλωστε δείχνει και η συμπεριφορά τους και η συμπεριφορά των συμβούλων τους μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Σεπτεμβρίου του 2001.
Για τον Jameson αποκαλύπτονται δυο αισθητικές αρχές από την αλληγορική πρακτική των αμερικάνικων ταινιών, που έχουν ως θέμα την πολιτική και την οικονομία. Και οι δυο αρχές υπόσχονται πολιτισμικο-οικονομική επιτυχία και την ερμηνευτική προσέγγιση των βαθιών δομικών αλλαγών της μεταμοντέρνας κοινωνίας. Η μια αρχή είναι αυτή ενός που χτυπάει πλήκτρα, που βλέπει προς τα πάνω, και το βλέμμα αυτό συγγενεύει με το ηλεκτρονικό σκάνερ και με προγράμματα εύρεσης στο διαδίκτυο, και δεν έχει καμία σχέση με συγκεντρωτική αυτοπεποίθηση ηγεμονικών εξουσιών. Την άλλη αρχή την ονομάζει ο Jameson διαμόρφωση της συνωμοσίας, ένα παιχνίδι με την υποψία συνωμοσίας. Στη κείμενο που ακολουθεί επικεντρώνομαι στην πρώτη αρχή.
Ο Γερμανός παραγωγός του Hollywood Roland Emmerich κατάφερε να προβάλει αυτό το view from above (ακριβώς το βλέμμα της μεταμοντέρνας παγκόσμιας ελίτ) με όλη την αφέλεια στους τεράστιους ιπτάμενους δίσκους των aliens. Οι οποίοι στο Independence Day υπερίπτανται, διψασμένοι για πρώτες ύλες, πάνω από όλα τα στρατηγικά σημεία του πλανήτη και μεταξύ άλλων απειλούν και την Νέα Υόρκη. Με αυτό τον τρόπο μας πρόσφερε μια ολοκληρωμένη αλληγορία των πραγματικών οικονομικών και πολιτικών συσχετίσεων. Το σχήμα του Roland Emmerich είναι απλό και διαφωτιστικό. Ο κόσμος απειλείται από alien spaceships. Πίσω από αυτή την αλληγορική μεταμφίεση εύκολα αναγνωρίζονται οι πραγματικές εταιρίες πρώτων υλών. Από αυτή την προοπτική φαίνεται ο κόσμος εντελώς διαφορετικά: Οι χώροι του είναι λειτουργικά αναδομημένοι. Δεν υπάρχουν εθνικά σύνορα, δεν υπάρχουν περιοχές με διαφορετικούς πολιτισμούς, ο κόσμος είναι χωρισμένος σε στρατηγικές ζώνες που αφορούν τις πρώτες ύλες και την δύναμη επίδρασης. Η ανθρωπότητα στρέφει το βλέμμα προς την Washington. Στο Independence Day έρχεται η σωτηρία -αλληγορικά μάλιστα η σωτηρία από την καθαρή απληστία- με την μορφή ενός καταπληκτικού συνδυασμού Αμερικανών ηρώων: Ενός ηρωικού προέδρου που ανακαλύπτει το παρελθόν ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, ενός Black Panther που βρήκε τον προορισμό του ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, και του Jeff Goldbloom ως brilliant Jewish scientist. Ας μην ξεχάσουμε και τις όμορφες γυναίκες τους.
Σε αυτή την πρακτική πλανητική ιδεολογία για απλά πνεύματα, πρόσθεσε ένας άλλος Γερμανός σκηνοθέτης του Hollywood, ο Wolfgang Peters με το Air Force One ακόμα μια πτυχή: Η πλανητική τρομοκρατία του προέδρου των ΗΠΑ Harrison Ford είναι καλή. Η τοπική τρομοκρατία που ξεκίνησε από την πλανητική και η οποία παγίδευσε τον πρόεδρο είναι κακή και πρέπει να εξαφανισθεί με κάθε μέσο. Έτσι η γη γίνεται βαθμιαία μια μάζα που μπορεί να διαμορφωθεί κατά βούληση, και η οποία μετατρέπεται σε καθαρή ενέργεια. Το ξεδίπλωμα αυτής της παγκόσμιας στρατηγικής στάσης την βιώνουμε σήμερα. Με την δημιουργία μια παγκόσμιας κυβέρνησης.
Επομένως τα πράγματα δεν μπορούν να μείνουν στην απλή πλανητική ιδεολογία (έστω και αν πρέπει να μας απασχολήσει ακόμα η παραδοσιακή διαχείριση δύναμης και κυριαρχίας). Γιατί χαρακτηριστική για την σημερινή κατάσταση της γνώσης είναι η κρίση της γεωμετρικής ευκλείδειας κατανόησης του χώρου, και της μέχρι τώρα κατανόησης του χώρου. Ο Jameson λέει “πως με αυτή την νέα μεταμόρφωση της έννοιας του χώρου, με αυτόν τον υπερχώρο, έγινε κατορθωτό να υπερβαθεί η ικανότητα του σώματος να γνωρίζει που βρίσκεται, να δομεί το άμεσο περιβάλλον του μέσω της αισθητηριακής πρόσληψης, και να καθορίζει την θέση του σε ένα μετρήσιμο κόσμο”. Οι υπερχώροι παριστάνουν μια αναπόφευκτη ιστορική και κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα. Ο κυβερνοχώρος είναι “η τρίτη μεγάλη νεοφανής επέκταση του καπιταλισμού” (Jameson, 1993).
Μετάφραση Πέτρος
Αμέθυστος
Hans-Jürgen Krysmanski
Καθηγητή Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο του Münster
Das amerikanische Jahrtausend?
Η αμερικάνικη χιλιετία;
στο Jahrbuch für Pädagogik, 2001
Η παγκόσμια κυριαρχία και η μαζική κουλτούρα πάνε μαζί, είτε τα παρατηρεί κανείς από πάνω είτε από κάτω. Στην αρχή κάθε κυριαρχίας επί της μαζικής κουλτούρας, βρίσκεται η ικανότητα χειρισμού των αλληγοριών, με την έννοια μιας πολύπλοκης αισθητικής αναπαράστασης της πραγματικότητος. Οι αλληγορίες έχουν την δυνατότητα, έμμεσα και πλάγια, να συμπλέκουν διάφορα επίπεδα πληροφορίας. “Αν θέλει κανείς να πει κάτι για την οικονομία, θα πρέπει να το κάνει με πολιτικό υλικό. Για κάτι πολιτικό βοηθούν τα ανεπεξέργαστα δεδομένα της οικονομίας” (Jameson, 1992). Και αν όλα αυτά δεν βοηθάνε, βοηθάει ένας κοινός εχθρός από το διάστημα.
O Frederick Jameson ανέπτυξε (από κάτω προς τα πάνω) την έννοια της γεωπολιτικής στρατηγικής -βασιζόμενος στην ανάλυση ταινιών- για να χρησιμοποιηθεί στην διερεύνηση της διαδικασίας της παγκοσμιοποίησης. Παγκοσμιοποίηση: Είναι η προσπάθεια εισαγωγής της αμερικανικής προοπτικής στις υπόλοιπες περιοχές της γης. Από την άλλη όμως, η διαδικασία αυτή ξυπνά, προ πάντων στην πολιτισμική παραγωγή της περιφέρειας, την προσπάθεια εισαγωγής περιφερειακών προοπτικών στην αμερικάνικη εικόνα του κόσμου. Αυτά μέχρι τώρα δείχνουν πως η παγκοσμίως δρώσα Αμερική έχει εδώ και καιρό αναγκαστεί “να διαμορφώσει την εθνική αλληγορία σε ένα εννοιολογικό εργαλείο, ικανό να συλλάβει το καινούριο εν-τω-κόσμω-Είναι” (Jameson 1992).
Ένα τουλάχιστον μέρος της αμερικάνικης ελίτ, το πιο ενδιαφέρον μέρος, έχει απορρίψει τα σχήματα ερμηνείας του κόσμου που προέκυψαν από τον ψυχρό πόλεμο. Συναντάει κανείς μοντέλα του κόσμου, από την μια να έχουν κάτι από την αποικιοκρατική θεώρηση της εποχής πριν τον 1ο παγκόσμιο πόλεμο, από την άλλη όμως (όπως δείχνει η ανάπτυξη στα εργοστάσια της σκέψης και στα δίκτυα) να θυμίζουν και πολύπλοκες αλληγορίες της λογοτεχνίας Science Fiction όπως και παραγωγές του Hollywood. Σε αυτό το σημείο οι παλιοί ψυχροί-πολεμιστές της τωρινής κυβέρνησης του Bush δεν θα μπορέσουν να αλλάξουν τίποτα in the long run. Αντίθετα μαθαίνουν πολύ γρήγορα πως πρέπει να εγκαταλείψουν τις ψυχροπολεμικές τακτικές και να υιοθετήσουν την αλληγορία της παγκοσμιοποιήσεως, όπως άλλωστε δείχνει και η συμπεριφορά τους και η συμπεριφορά των συμβούλων τους μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις του Σεπτεμβρίου του 2001.
Για τον Jameson αποκαλύπτονται δυο αισθητικές αρχές από την αλληγορική πρακτική των αμερικάνικων ταινιών, που έχουν ως θέμα την πολιτική και την οικονομία. Και οι δυο αρχές υπόσχονται πολιτισμικο-οικονομική επιτυχία και την ερμηνευτική προσέγγιση των βαθιών δομικών αλλαγών της μεταμοντέρνας κοινωνίας. Η μια αρχή είναι αυτή ενός που χτυπάει πλήκτρα, που βλέπει προς τα πάνω, και το βλέμμα αυτό συγγενεύει με το ηλεκτρονικό σκάνερ και με προγράμματα εύρεσης στο διαδίκτυο, και δεν έχει καμία σχέση με συγκεντρωτική αυτοπεποίθηση ηγεμονικών εξουσιών. Την άλλη αρχή την ονομάζει ο Jameson διαμόρφωση της συνωμοσίας, ένα παιχνίδι με την υποψία συνωμοσίας. Στη κείμενο που ακολουθεί επικεντρώνομαι στην πρώτη αρχή.
Ο Γερμανός παραγωγός του Hollywood Roland Emmerich κατάφερε να προβάλει αυτό το view from above (ακριβώς το βλέμμα της μεταμοντέρνας παγκόσμιας ελίτ) με όλη την αφέλεια στους τεράστιους ιπτάμενους δίσκους των aliens. Οι οποίοι στο Independence Day υπερίπτανται, διψασμένοι για πρώτες ύλες, πάνω από όλα τα στρατηγικά σημεία του πλανήτη και μεταξύ άλλων απειλούν και την Νέα Υόρκη. Με αυτό τον τρόπο μας πρόσφερε μια ολοκληρωμένη αλληγορία των πραγματικών οικονομικών και πολιτικών συσχετίσεων. Το σχήμα του Roland Emmerich είναι απλό και διαφωτιστικό. Ο κόσμος απειλείται από alien spaceships. Πίσω από αυτή την αλληγορική μεταμφίεση εύκολα αναγνωρίζονται οι πραγματικές εταιρίες πρώτων υλών. Από αυτή την προοπτική φαίνεται ο κόσμος εντελώς διαφορετικά: Οι χώροι του είναι λειτουργικά αναδομημένοι. Δεν υπάρχουν εθνικά σύνορα, δεν υπάρχουν περιοχές με διαφορετικούς πολιτισμούς, ο κόσμος είναι χωρισμένος σε στρατηγικές ζώνες που αφορούν τις πρώτες ύλες και την δύναμη επίδρασης. Η ανθρωπότητα στρέφει το βλέμμα προς την Washington. Στο Independence Day έρχεται η σωτηρία -αλληγορικά μάλιστα η σωτηρία από την καθαρή απληστία- με την μορφή ενός καταπληκτικού συνδυασμού Αμερικανών ηρώων: Ενός ηρωικού προέδρου που ανακαλύπτει το παρελθόν ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, ενός Black Panther που βρήκε τον προορισμό του ως πιλότος μαχητικών αεροσκαφών, και του Jeff Goldbloom ως brilliant Jewish scientist. Ας μην ξεχάσουμε και τις όμορφες γυναίκες τους.
Σε αυτή την πρακτική πλανητική ιδεολογία για απλά πνεύματα, πρόσθεσε ένας άλλος Γερμανός σκηνοθέτης του Hollywood, ο Wolfgang Peters με το Air Force One ακόμα μια πτυχή: Η πλανητική τρομοκρατία του προέδρου των ΗΠΑ Harrison Ford είναι καλή. Η τοπική τρομοκρατία που ξεκίνησε από την πλανητική και η οποία παγίδευσε τον πρόεδρο είναι κακή και πρέπει να εξαφανισθεί με κάθε μέσο. Έτσι η γη γίνεται βαθμιαία μια μάζα που μπορεί να διαμορφωθεί κατά βούληση, και η οποία μετατρέπεται σε καθαρή ενέργεια. Το ξεδίπλωμα αυτής της παγκόσμιας στρατηγικής στάσης την βιώνουμε σήμερα. Με την δημιουργία μια παγκόσμιας κυβέρνησης.
Επομένως τα πράγματα δεν μπορούν να μείνουν στην απλή πλανητική ιδεολογία (έστω και αν πρέπει να μας απασχολήσει ακόμα η παραδοσιακή διαχείριση δύναμης και κυριαρχίας). Γιατί χαρακτηριστική για την σημερινή κατάσταση της γνώσης είναι η κρίση της γεωμετρικής ευκλείδειας κατανόησης του χώρου, και της μέχρι τώρα κατανόησης του χώρου. Ο Jameson λέει “πως με αυτή την νέα μεταμόρφωση της έννοιας του χώρου, με αυτόν τον υπερχώρο, έγινε κατορθωτό να υπερβαθεί η ικανότητα του σώματος να γνωρίζει που βρίσκεται, να δομεί το άμεσο περιβάλλον του μέσω της αισθητηριακής πρόσληψης, και να καθορίζει την θέση του σε ένα μετρήσιμο κόσμο”. Οι υπερχώροι παριστάνουν μια αναπόφευκτη ιστορική και κοινωνικο-οικονομική πραγματικότητα. Ο κυβερνοχώρος είναι “η τρίτη μεγάλη νεοφανής επέκταση του καπιταλισμού” (Jameson, 1993).
Μετάφραση Πέτρος
Αμέθυστος
Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009
β) Η ανακάλυψη της Αμερικής και υπόθεση περί της λογοτεχνίας του διαστήματος
Μέρος 2ο
Γι' αυτό συμβαίνει, οι ανώτεροι πολιτισμοί να μένουν αυστηρά μέσα στον κύκλο τους, αφού προηγουμένως έχουν κατορθώσει να ριζώσουν για τα καλά. Με ευρύτερη έννοια είναι ολόκληρο το ανατολικό ημισφαίριο πατρίδα τοπικών ανώτερων πολιτισμών. Οι συναισθηματικές αναστολές, που απέτρεπαν τους ναυτικούς να διαπεράσουν τον Ατλαντικό ή τον Ειρηνικό ωκεανό, δεν είχαν καμιά σημασία σε σχέση με το ανατολικό ημισφαίριο. Το ότι η Αφρική μόνο σποραδικά εντάχτηκε στον μαγικό κύκλο των βορείων πολιτισμών ήταν πιο πολύ τυχαίο. Ο λόγος είναι πως οι τελευταίοι ήταν υπερβολικά απασχολημένοι με την ανάπτυξη των δυτικό-ανατολικών διασυνδέσεων. Ένα ταμπού ως προς την επέκταση προς τα νότια δεν υπήρχε. Η Αφρική ανήκε εκεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς πως οι Εβραίοι έστειλαν ιεραποστόλους στην καρδιά της Αφρικής κατά τον 1ο π. Χ. αιώνα. Αργότερα επεκτάθηκε αυτός ο πολιτισμός (magianisch) στην ύστερη αραβική της περίοδο αρκετές μοίρες κάτω από τον ισημερινό. Ο Μάρκο Πόλο αναφέρει πως ο Kublai Khan, βασιλιάς των Μογγόλων, είχε αποστείλει κινέζικα πλοία μέχρι και την Μαδαγασκάρη. Το συμβολικό και το πιο σημαντικό γεγονός της παλιάς γεωγραφίας παραμένει η ιδέα των ανατολικών πυλών του Ηρακλέους ως αντίστοιχο των δυτικών πυλών (Γιβραλτάρ). Αυτήν την σκέψη μπορούμε να παρακολουθήσουμε τουλάχιστον μέχρι την κατασκευή του παγκοσμίου χάρτη από τον γεωγράφο Πτολεμαίο (150 μ. Χ.). Μερικές φορές συνδέονται οι ανατολικές πύλες με το όνομα του μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό για παράδειγμα συμβαίνει στα γραπτά του Roger Bacon, ο οποίος μιλά για "Gades Herculi et Gades Alexandri". Πίσω από αυτά τα ονόματα κρυβόταν μια πολύ περίεργη αντίληψη περί γεωγραφίας. Στην αρχαιότητα πίστευαν πως ο Ινδικός ωκεανός ήταν όπως και η Μεσόγειος, μια κλειστή θάλασσα. Μια γεωγραφική υπόθεση του Έλληνα λογίου Ιππάρχου, ασχολήθηκε με το θέμα πως το νοτιότερο μέρος της αφρικανικής ηπείρου πρέπει να στρίβει και να επεκτείνεται προς τα ανατολικά. Υπέθεταν πως η νότιος Αφρική περιέκλειε πλήρως τον ινδικό ωκεανό, και έτσι αυτός γινόταν ένα στενό κανάλι μεταξύ Αφρικής και Ασίας. Σε συμφωνία με αυτήν την παράδοση δείχνουν όλοι οι παλαιότεροι παγκόσμιοι χάρτες, από την εποχή του Edrisi (1154 μ. Χ.) μέχρι τον Vasco da Gama, εκείνη την ανατολική προβολή της αφρικανικής ηπείρου. Ακόμα και ο παγκόσμιος χάρτης του Alliacus από το 1480 αναφέρει τις “ανατολικές” και “δυτικές” πύλες. Και οι ανατολικές πύλες τελικώς επηρεάστηκαν σε αντιστοιχία με τις δυτικές τις “ινδικές στήλες του Ηρακλέους”, και εκείνες επίσης δεν μπορούσε να τις περάσει κανείς ατιμώρητα.
Μπορεί να αναγνωρίσει κανείς καθαρά, πως το ανατολικό ημισφαίριο παρίστανε μια κλειστή περιοχή ιστορικής ανάπτυξης, από την οποία η αμερικάνικη ήπειρος ήταν αυστηρά αποκλεισμένη. Αλλά γιατί; Ξαναρωτάμε. Η μοναδική πιθανή απάντηση βρίσκεται στην παραδοχή πως το ανατολικό ημισφαίριο ήταν σε θέση να επιφέρει τοπικούς ανώτερους πολιτισμούς, όπως ο αιγυπτιακός, κινεζικός, magianisch και ο ευρωπαϊκός. Μεταξύ των γεωγραφικών τόπων και της ιστορικής ζωής που εκεί πραγματοποιείται, υπάρχει μια δημιουργική σχέση. Όπως φαίνεται, το δυτικό ημισφαίριο δεν είναι κατάλληλο να δημιουργήσει ανώτερους πολιτισμούς τοπικού τύπου, όπως το έκανε το άλλο ημισφαίριο. Είναι βέβαια σωστό πως υπάρχουν δυο αμερικάνικες προσπάθειες να παραχθούν τοπικές μορφές ενός ανώτερου πολιτισμικού επιπέδου. Είναι οι πολιτισμοί των Ίνκα και των Μάγια. Συγκρινόμενοι όμως με την πολιτισμική δομή των ανώτερων πολιτισμών της ευρωπαϊκής ηπείρου, φαίνονται οι αμερικάνικες προσπάθειες πρωτόγονες. Τους λείπει οπωσδήποτε η λεπτά διακλαδισμένη ανάπτυξη όπως και το βάθος της επίδρασης και λάμψης από το παρελθόν, που είναι σημεία ενός πραγματικά ανώτερου πολιτισμού.
Ανθρώπινα όντα, που πνευματικά ανήκουν σε οποιαδήποτε μορφή ανώτερου πολιτισμού, αισθάνονται πως η ζωή τους κατευθύνεται από βαθιά αλλά ανεξήγητα μεταφυσικά ένστικτα. Ένα τέτοιο ένστικτο πρέπει να ήταν εκείνο που απέτρεψε την ιστορική ζωή κατά την εποχή των τοπικών πολιτισμών, την εγκατάλειψη εκείνου του μυθικά αγιασμένου ημισφαιρίου, και απέτρεψε εκείνους τους ανθρώπους να πάνε παράνομα σε τόπους, που δεν ήταν κατάλληλοι να διατηρήσουν την ιδιαίτερη μορφή της πνευματικής τους ζωής.
Αν παρακολουθήσουμε από αυτή την οπτική γωνία την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού και την μοιραία διάβαση του Ατλαντικού ωκεανού, δεν μπορούμε να αποφύγουμε κάποια τρομακτικά συμπεράσματα. Μιλώντας πολιτισμικά ήταν ένα λάθος της ευρωπαϊκής παράδοσης, η προσπάθεια της να μετατεθεί σε έναν καλούμενο “νέο κόσμο” με βαθιά συμβολική σημασία. Λες και οι μη πρωτόγονες μορφές ζωής που ανέπτυξε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, ήταν προορισμένες να ξεραθούν και να μαραθούν, σε ένα έδαφος που τους ήταν βαθιά εχθρικό. Αυτό συνέβη πραγματικά και τα συμπτώματα αυτής της διαδικασίας είναι εύκολο να παρατηρηθούν από το εξασκημένο μάτι του επαγγελματία μεταφυσικού της ιστορίας. Η ίδια η διαδικασία όμως έχει εξαιρετικά επιβραδυνθεί. Ο λόγος βρίσκεται στα συνεχή κύματα Ευρωπαίων μεταναστών, που προσωρινά ανανέωναν και ενδυνάμωναν τα παλιά πνευματικά χαρακτηριστικά, τα οποία αργά αλλά σταθερά ξέφτιζαν.
Αν υποθέσουμε ότι τα προηγούμενα συμπεράσματα είναι ορθά, αυτό σημαίνει πως η αμερικάνικη ήπειρος είναι προορισμένη μέσω μιας αδικαιολόγητης θεϊκής απόφασης, να φιλοξενεί μόνο πρωτόγονες μορφές ζωής. Κάθε ανώτερη μεταφυσική έκφραση ιστορικής ύπαρξης προορισμένη να μένει απαγορευμένη στα παράλια του δυτικού ημισφαιρίου; Κάπως έτσι φαίνεται. Η συνεχής απόρριψη του πραγματικού θεμελιώδους υλικού του ευρωπαϊκού πολιτισμού, δηλαδή της μεταφυσικής, ενδυναμώνει αυτή την πίστη. Αυτό που η Αμερική είναι πρόθυμη να προσλάβει από την Ευρώπη, είναι αποκλειστικά οι καθαρά χρήσιμες πτυχές του δυτικού πολιτισμού, η τεχνολογία του και οι πρακτικές επιπτώσεις της εφαρμοσμένης επιστήμης. Αυτά όμως είναι ακριβώς τα πράγματα που ένας πραγματικά μορφωμένος Ευρωπαίος (δυστυχώς υπάρχουν ακόμα πολύ λίγοι τέτοιοι) θα τα θεωρούσε ως τον πάτο του πολιτισμού. Ο Γκαίτε, μια από τις πιο συμβολικές μορφές του ευρωπαϊκού πολιτισμού φαίνεται στο φόντο της αμερικάνικης ζωής σχεδόν γελοίος.
Και όμως θεωρείται θα ήταν βεβιασμένη εξαγωγή συμπερασμάτων, αν υποστηρίξει κανείς πως το δυτικό ημισφαίριο έχει μια εγγενή ανικανότητα να δημιουργήσει δικό του ανώτερο πολιτισμό. Φαίνεται όμως πως συμφωνεί με την πραγματικότητα το γεγονός, πως η αμερικάνικη ήπειρος απορρίπτει το ουσιαστικό στοιχείο όλων των ανώτερων πολιτισμών του άλλου ημισφαιρίου. Αυτό βέβαια δεν οφείλεται στο ότι η Αμερική αντιτίθεται στην έξοδο της από ένα πρωτόγονο ιστορικό επίπεδο και να ανεβεί σε ανώτερο, ή στο ότι απορρίπτει πιο μοιραίες μορφές πολιτισμικής ζωής. Αυτό από το οποίο αμύνεται είναι η πρόσληψη της ιδέας των τοπικών πολιτισμών, που είναι οριοθετημένοι σε ένα συγκεκριμένο μέρος της γήινης σφαίρας, και που χωρίζει την ανθρωπότητα σε δυο τάξεις: στα μέλη των ανώτερων πολιτισμών και στους "βάρβαρους", έξω στην άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος. Αυτός όμως ο χωρισμός της ανθρωπότητας σε δυο είναι χαρακτηριστικός όλων των τοπικών ανώτερων πολιτισμών, που δημιουργήθηκαν στο ανατολικό ημισφαίριο, και δεν υπάρχει εξαίρεση.
Όπως φαίνεται, είναι προορισμός της αμερικάνικης ηπείρου να προσλαμβάνει και να ανέχεται τέτοιες μορφές ιστορικού βίου, που είναι πραγματικά πλανητικού βεληνεκούς. Μέχρι τώρα μόνο μια εποχή της ιστορίας της ανθρωπότητας είχε αυτό το χαρακτηριστικό: ο πρωτόγονος πολιτισμός. Αυτή η περίοδος αντικαταστάθηκε από τους βραχύβιους ανώτερους πολιτισμούς του ανατολικού ημισφαιρίου. Ο τελευταίος αυτού του είδους βρίσκεται εν τω μέσω της αναπόφευκτης παρακμής του. Τώρα φαίνεται πως ολόκληρη αυτή η περίοδος έχει ζήσει την ζωή της και πως πρόκειται για μια νέα ιστορική εποχή παγκόσμιας διάδοσης. Αν αυτό ισχύει, ο νέος ανώτερος πολιτισμός θα είναι ο πρώτος χωρίς τοπικά σύνορα. Θα επεκταθεί σε όλη την γη και θα εισαγάγει μια τρίτη εποχή στην παγκόσμια ιστορία: την εποχή των πλανητικών πολιτισμών. Στην περίπτωση αυτή θα ήταν το δυτικό ημισφαίριο το πιο κατάλληλο σημείο εκκίνησης για μια τέτοια ιστορική ανάπτυξη. Χάρη στο παρελθόν του και στη γεωγραφική του θέση δεν υπήρξε ποτέ μπλεγμένο στην παραδοσιακή διαμάχη μεταξύ ανατολής και δύσης, όπως συνέβη στο άλλο ημισφαίριο. Αυτό είναι μεγίστης σημασίας αφού ο πρώτος πλανητικός πολιτισμός θα έχει ως αποστολή να απαλλαγεί από την δυτικοανατολική πόλωση χάριν μιας παγκόσμιας σύνθεσης.
Η πρώτη προετοιμασία γι' αυτή την παγκόσμια ιστορική αποστολή του δυτικού ημισφαιρίου θα συνίστατο στην απελευθέρωση από όλες τις ξένες επιδράσεις, αδιάφορο αν προέρχονται από την ανατολή ή από την υπερπόντια δύση. Ένα από τα πιο ευαίσθητα βαρόμετρα της πνευματικής ανάπτυξης μιας χώρας είναι η λογοτεχνία της. Και πράγματι μπορούμε στον τομέα αυτό να ανακαλύψουμε τους προδρόμους νέων οριζόντων. Όταν σήμερα γίνεται λόγος για αμερικάνικη λογοτεχνία, θεωρείται πως εννοούνται άνθρωποι όπως W.C. Bryant, H.W.Longfellow, R.W. Emerson, Walt Whitman, T.S. Eliot, Sinclair Lewis, Theodore Dreiser, Ernest Hemingway και άλλοι. Όλοι όμως αυτοί οι συγγραφείς, και κάθε άλλος που αναγνωρίζεται ως εκπρόσωπος της αμερικάνικης λογοτεχνίας, δεν αντικαθρεφτίζουν τίποτε άλλο παρά ευρωπαϊκή λογοτεχνική παράδοση. Αυτοί οι συγγραφείς είναι Αμερικανοί μόνο στο διαβατήριο. Πνευματικά είναι Ευρωπαίοι. Με τους αδελφούς τους στην Ευρώπη μοιράζονται τα ίδια λογοτεχνικά προβλήματα και πιστεύουν στις ίδιες αισθητικές αξίες. Ο θάνατος του Sinclair Lewis στην Φλωρεντία ήταν ένα συμβολικό γεγονός.
Στην σκιά όμως αυτής της αναγνωρισμένης λογοτεχνίας μεγαλώνει κάτι καινούργιο.
(Συνεχίζεται)
Μετάφραση: Πέτρος Χαραλάμπους
Αμέθυστος
Γι' αυτό συμβαίνει, οι ανώτεροι πολιτισμοί να μένουν αυστηρά μέσα στον κύκλο τους, αφού προηγουμένως έχουν κατορθώσει να ριζώσουν για τα καλά. Με ευρύτερη έννοια είναι ολόκληρο το ανατολικό ημισφαίριο πατρίδα τοπικών ανώτερων πολιτισμών. Οι συναισθηματικές αναστολές, που απέτρεπαν τους ναυτικούς να διαπεράσουν τον Ατλαντικό ή τον Ειρηνικό ωκεανό, δεν είχαν καμιά σημασία σε σχέση με το ανατολικό ημισφαίριο. Το ότι η Αφρική μόνο σποραδικά εντάχτηκε στον μαγικό κύκλο των βορείων πολιτισμών ήταν πιο πολύ τυχαίο. Ο λόγος είναι πως οι τελευταίοι ήταν υπερβολικά απασχολημένοι με την ανάπτυξη των δυτικό-ανατολικών διασυνδέσεων. Ένα ταμπού ως προς την επέκταση προς τα νότια δεν υπήρχε. Η Αφρική ανήκε εκεί. Δεν υπάρχει αμφιβολία γι' αυτό. Δεν πρέπει να ξεχνάει κανείς πως οι Εβραίοι έστειλαν ιεραποστόλους στην καρδιά της Αφρικής κατά τον 1ο π. Χ. αιώνα. Αργότερα επεκτάθηκε αυτός ο πολιτισμός (magianisch) στην ύστερη αραβική της περίοδο αρκετές μοίρες κάτω από τον ισημερινό. Ο Μάρκο Πόλο αναφέρει πως ο Kublai Khan, βασιλιάς των Μογγόλων, είχε αποστείλει κινέζικα πλοία μέχρι και την Μαδαγασκάρη. Το συμβολικό και το πιο σημαντικό γεγονός της παλιάς γεωγραφίας παραμένει η ιδέα των ανατολικών πυλών του Ηρακλέους ως αντίστοιχο των δυτικών πυλών (Γιβραλτάρ). Αυτήν την σκέψη μπορούμε να παρακολουθήσουμε τουλάχιστον μέχρι την κατασκευή του παγκοσμίου χάρτη από τον γεωγράφο Πτολεμαίο (150 μ. Χ.). Μερικές φορές συνδέονται οι ανατολικές πύλες με το όνομα του μεγάλου Αλεξάνδρου. Αυτό για παράδειγμα συμβαίνει στα γραπτά του Roger Bacon, ο οποίος μιλά για "Gades Herculi et Gades Alexandri". Πίσω από αυτά τα ονόματα κρυβόταν μια πολύ περίεργη αντίληψη περί γεωγραφίας. Στην αρχαιότητα πίστευαν πως ο Ινδικός ωκεανός ήταν όπως και η Μεσόγειος, μια κλειστή θάλασσα. Μια γεωγραφική υπόθεση του Έλληνα λογίου Ιππάρχου, ασχολήθηκε με το θέμα πως το νοτιότερο μέρος της αφρικανικής ηπείρου πρέπει να στρίβει και να επεκτείνεται προς τα ανατολικά. Υπέθεταν πως η νότιος Αφρική περιέκλειε πλήρως τον ινδικό ωκεανό, και έτσι αυτός γινόταν ένα στενό κανάλι μεταξύ Αφρικής και Ασίας. Σε συμφωνία με αυτήν την παράδοση δείχνουν όλοι οι παλαιότεροι παγκόσμιοι χάρτες, από την εποχή του Edrisi (1154 μ. Χ.) μέχρι τον Vasco da Gama, εκείνη την ανατολική προβολή της αφρικανικής ηπείρου. Ακόμα και ο παγκόσμιος χάρτης του Alliacus από το 1480 αναφέρει τις “ανατολικές” και “δυτικές” πύλες. Και οι ανατολικές πύλες τελικώς επηρεάστηκαν σε αντιστοιχία με τις δυτικές τις “ινδικές στήλες του Ηρακλέους”, και εκείνες επίσης δεν μπορούσε να τις περάσει κανείς ατιμώρητα.
Μπορεί να αναγνωρίσει κανείς καθαρά, πως το ανατολικό ημισφαίριο παρίστανε μια κλειστή περιοχή ιστορικής ανάπτυξης, από την οποία η αμερικάνικη ήπειρος ήταν αυστηρά αποκλεισμένη. Αλλά γιατί; Ξαναρωτάμε. Η μοναδική πιθανή απάντηση βρίσκεται στην παραδοχή πως το ανατολικό ημισφαίριο ήταν σε θέση να επιφέρει τοπικούς ανώτερους πολιτισμούς, όπως ο αιγυπτιακός, κινεζικός, magianisch και ο ευρωπαϊκός. Μεταξύ των γεωγραφικών τόπων και της ιστορικής ζωής που εκεί πραγματοποιείται, υπάρχει μια δημιουργική σχέση. Όπως φαίνεται, το δυτικό ημισφαίριο δεν είναι κατάλληλο να δημιουργήσει ανώτερους πολιτισμούς τοπικού τύπου, όπως το έκανε το άλλο ημισφαίριο. Είναι βέβαια σωστό πως υπάρχουν δυο αμερικάνικες προσπάθειες να παραχθούν τοπικές μορφές ενός ανώτερου πολιτισμικού επιπέδου. Είναι οι πολιτισμοί των Ίνκα και των Μάγια. Συγκρινόμενοι όμως με την πολιτισμική δομή των ανώτερων πολιτισμών της ευρωπαϊκής ηπείρου, φαίνονται οι αμερικάνικες προσπάθειες πρωτόγονες. Τους λείπει οπωσδήποτε η λεπτά διακλαδισμένη ανάπτυξη όπως και το βάθος της επίδρασης και λάμψης από το παρελθόν, που είναι σημεία ενός πραγματικά ανώτερου πολιτισμού.
Ανθρώπινα όντα, που πνευματικά ανήκουν σε οποιαδήποτε μορφή ανώτερου πολιτισμού, αισθάνονται πως η ζωή τους κατευθύνεται από βαθιά αλλά ανεξήγητα μεταφυσικά ένστικτα. Ένα τέτοιο ένστικτο πρέπει να ήταν εκείνο που απέτρεψε την ιστορική ζωή κατά την εποχή των τοπικών πολιτισμών, την εγκατάλειψη εκείνου του μυθικά αγιασμένου ημισφαιρίου, και απέτρεψε εκείνους τους ανθρώπους να πάνε παράνομα σε τόπους, που δεν ήταν κατάλληλοι να διατηρήσουν την ιδιαίτερη μορφή της πνευματικής τους ζωής.
Αν παρακολουθήσουμε από αυτή την οπτική γωνία την ανάπτυξη του ευρωπαϊκού πολιτισμού και την μοιραία διάβαση του Ατλαντικού ωκεανού, δεν μπορούμε να αποφύγουμε κάποια τρομακτικά συμπεράσματα. Μιλώντας πολιτισμικά ήταν ένα λάθος της ευρωπαϊκής παράδοσης, η προσπάθεια της να μετατεθεί σε έναν καλούμενο “νέο κόσμο” με βαθιά συμβολική σημασία. Λες και οι μη πρωτόγονες μορφές ζωής που ανέπτυξε ο ευρωπαϊκός πολιτισμός, ήταν προορισμένες να ξεραθούν και να μαραθούν, σε ένα έδαφος που τους ήταν βαθιά εχθρικό. Αυτό συνέβη πραγματικά και τα συμπτώματα αυτής της διαδικασίας είναι εύκολο να παρατηρηθούν από το εξασκημένο μάτι του επαγγελματία μεταφυσικού της ιστορίας. Η ίδια η διαδικασία όμως έχει εξαιρετικά επιβραδυνθεί. Ο λόγος βρίσκεται στα συνεχή κύματα Ευρωπαίων μεταναστών, που προσωρινά ανανέωναν και ενδυνάμωναν τα παλιά πνευματικά χαρακτηριστικά, τα οποία αργά αλλά σταθερά ξέφτιζαν.
Αν υποθέσουμε ότι τα προηγούμενα συμπεράσματα είναι ορθά, αυτό σημαίνει πως η αμερικάνικη ήπειρος είναι προορισμένη μέσω μιας αδικαιολόγητης θεϊκής απόφασης, να φιλοξενεί μόνο πρωτόγονες μορφές ζωής. Κάθε ανώτερη μεταφυσική έκφραση ιστορικής ύπαρξης προορισμένη να μένει απαγορευμένη στα παράλια του δυτικού ημισφαιρίου; Κάπως έτσι φαίνεται. Η συνεχής απόρριψη του πραγματικού θεμελιώδους υλικού του ευρωπαϊκού πολιτισμού, δηλαδή της μεταφυσικής, ενδυναμώνει αυτή την πίστη. Αυτό που η Αμερική είναι πρόθυμη να προσλάβει από την Ευρώπη, είναι αποκλειστικά οι καθαρά χρήσιμες πτυχές του δυτικού πολιτισμού, η τεχνολογία του και οι πρακτικές επιπτώσεις της εφαρμοσμένης επιστήμης. Αυτά όμως είναι ακριβώς τα πράγματα που ένας πραγματικά μορφωμένος Ευρωπαίος (δυστυχώς υπάρχουν ακόμα πολύ λίγοι τέτοιοι) θα τα θεωρούσε ως τον πάτο του πολιτισμού. Ο Γκαίτε, μια από τις πιο συμβολικές μορφές του ευρωπαϊκού πολιτισμού φαίνεται στο φόντο της αμερικάνικης ζωής σχεδόν γελοίος.
Και όμως θεωρείται θα ήταν βεβιασμένη εξαγωγή συμπερασμάτων, αν υποστηρίξει κανείς πως το δυτικό ημισφαίριο έχει μια εγγενή ανικανότητα να δημιουργήσει δικό του ανώτερο πολιτισμό. Φαίνεται όμως πως συμφωνεί με την πραγματικότητα το γεγονός, πως η αμερικάνικη ήπειρος απορρίπτει το ουσιαστικό στοιχείο όλων των ανώτερων πολιτισμών του άλλου ημισφαιρίου. Αυτό βέβαια δεν οφείλεται στο ότι η Αμερική αντιτίθεται στην έξοδο της από ένα πρωτόγονο ιστορικό επίπεδο και να ανεβεί σε ανώτερο, ή στο ότι απορρίπτει πιο μοιραίες μορφές πολιτισμικής ζωής. Αυτό από το οποίο αμύνεται είναι η πρόσληψη της ιδέας των τοπικών πολιτισμών, που είναι οριοθετημένοι σε ένα συγκεκριμένο μέρος της γήινης σφαίρας, και που χωρίζει την ανθρωπότητα σε δυο τάξεις: στα μέλη των ανώτερων πολιτισμών και στους "βάρβαρους", έξω στην άλλη πλευρά του συρματοπλέγματος. Αυτός όμως ο χωρισμός της ανθρωπότητας σε δυο είναι χαρακτηριστικός όλων των τοπικών ανώτερων πολιτισμών, που δημιουργήθηκαν στο ανατολικό ημισφαίριο, και δεν υπάρχει εξαίρεση.
Όπως φαίνεται, είναι προορισμός της αμερικάνικης ηπείρου να προσλαμβάνει και να ανέχεται τέτοιες μορφές ιστορικού βίου, που είναι πραγματικά πλανητικού βεληνεκούς. Μέχρι τώρα μόνο μια εποχή της ιστορίας της ανθρωπότητας είχε αυτό το χαρακτηριστικό: ο πρωτόγονος πολιτισμός. Αυτή η περίοδος αντικαταστάθηκε από τους βραχύβιους ανώτερους πολιτισμούς του ανατολικού ημισφαιρίου. Ο τελευταίος αυτού του είδους βρίσκεται εν τω μέσω της αναπόφευκτης παρακμής του. Τώρα φαίνεται πως ολόκληρη αυτή η περίοδος έχει ζήσει την ζωή της και πως πρόκειται για μια νέα ιστορική εποχή παγκόσμιας διάδοσης. Αν αυτό ισχύει, ο νέος ανώτερος πολιτισμός θα είναι ο πρώτος χωρίς τοπικά σύνορα. Θα επεκταθεί σε όλη την γη και θα εισαγάγει μια τρίτη εποχή στην παγκόσμια ιστορία: την εποχή των πλανητικών πολιτισμών. Στην περίπτωση αυτή θα ήταν το δυτικό ημισφαίριο το πιο κατάλληλο σημείο εκκίνησης για μια τέτοια ιστορική ανάπτυξη. Χάρη στο παρελθόν του και στη γεωγραφική του θέση δεν υπήρξε ποτέ μπλεγμένο στην παραδοσιακή διαμάχη μεταξύ ανατολής και δύσης, όπως συνέβη στο άλλο ημισφαίριο. Αυτό είναι μεγίστης σημασίας αφού ο πρώτος πλανητικός πολιτισμός θα έχει ως αποστολή να απαλλαγεί από την δυτικοανατολική πόλωση χάριν μιας παγκόσμιας σύνθεσης.
Η πρώτη προετοιμασία γι' αυτή την παγκόσμια ιστορική αποστολή του δυτικού ημισφαιρίου θα συνίστατο στην απελευθέρωση από όλες τις ξένες επιδράσεις, αδιάφορο αν προέρχονται από την ανατολή ή από την υπερπόντια δύση. Ένα από τα πιο ευαίσθητα βαρόμετρα της πνευματικής ανάπτυξης μιας χώρας είναι η λογοτεχνία της. Και πράγματι μπορούμε στον τομέα αυτό να ανακαλύψουμε τους προδρόμους νέων οριζόντων. Όταν σήμερα γίνεται λόγος για αμερικάνικη λογοτεχνία, θεωρείται πως εννοούνται άνθρωποι όπως W.C. Bryant, H.W.Longfellow, R.W. Emerson, Walt Whitman, T.S. Eliot, Sinclair Lewis, Theodore Dreiser, Ernest Hemingway και άλλοι. Όλοι όμως αυτοί οι συγγραφείς, και κάθε άλλος που αναγνωρίζεται ως εκπρόσωπος της αμερικάνικης λογοτεχνίας, δεν αντικαθρεφτίζουν τίποτε άλλο παρά ευρωπαϊκή λογοτεχνική παράδοση. Αυτοί οι συγγραφείς είναι Αμερικανοί μόνο στο διαβατήριο. Πνευματικά είναι Ευρωπαίοι. Με τους αδελφούς τους στην Ευρώπη μοιράζονται τα ίδια λογοτεχνικά προβλήματα και πιστεύουν στις ίδιες αισθητικές αξίες. Ο θάνατος του Sinclair Lewis στην Φλωρεντία ήταν ένα συμβολικό γεγονός.
Στην σκιά όμως αυτής της αναγνωρισμένης λογοτεχνίας μεγαλώνει κάτι καινούργιο.
(Συνεχίζεται)
Μετάφραση: Πέτρος Χαραλάμπους
Αμέθυστος
Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009
α) Η ανακάλυψη της Αμερικής και υπόθεση περί της λογοτεχνίας του διαστήματος
DIE ENTDECKUNG AMERIKAS UND DIE SACHE MIT DER WELTRAUM-LITERATUR
Gotthard Günther
Η Αμερική ανακαλύφθηκε το 1492. Αν δούμε την ημερομηνία αυτή από την οπτική γωνία της ιστορίας του κόσμου, τότε ανακαλύπτεται εντυπωσιακά αργά. Γιατί όμως είναι έτσι; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό υποδεικνύει ένα από τα πιό ενδιαφέροντα αινίγματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Στην πραγματικότητα η Αμερική ανακαλύφθηκε τουλάχιστον 5 φορές, και κάποιοι ερευνητές βρίσκουν ένα ακόμα πιό μεγάλο αριθμό. Όλες αυτές οι ανακαλύψεις είναι φυσικά πριν τον Κολόμβο, και ξεχάστηκαν σχεδόν την ίδια στιγμή που έγιναν. Για μια χρονική περίοδο φαινόταν πως κανείς δεν ήθελε να ανακαλύψει αυτήν την νέα ήπειρο, και πάλι έρχεται το ερώτημα: γιατί είναι έτσι; Στις επόμενες σελίδες θα γίνει προσπάθεια να βρεθεί απάντηση στο ερώτημα. Αν η απάντηση είναι έστω και στο περίπου σωστή, θα ρίξει ένα ενδιαφέρον φως στις λογοτεχνικές πτυχές και βαθύτατες σημασίες της αμερικανικής, ούτω καλουμένης Science-Fiction λογοτεχνίας.
Θέλουμε να αρχίσουμε με κάποιες εισαγωγικές ιστορικές έννοιες. Είναι γενικά γνωστό πως η ιστορία μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε δύο εποχές. Η πρώτη είναι η εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού, ενώ η δεύτερη περιλάμβανει την ανάπτυξη διαφόρων υψηλών πολιτισμών, οι πιο σημαντικοί των οποίων είναι ο κινεζικός, ο ινδικός, ο ελληνο-ρωμαϊκός και ο δυτικός.
Το βασικό χαρακτηριστικό ενός πρωτόγονου πολιτισμού είναι πως με κανένα τρόπο δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένος σε μία περιοχή ή τοπίο, ή και σε μία ήπειρο ακόμη. Εκτείνεται σε όλη μας την γη και γι' αυτό έχει μια πλανητική διάδοση. Βασικά είναι ένας πρωτόγονος πολιτισμός ο ίδιος παντού στη γη. Αυτή όμως η συμπεριληπτική τάση δεν ισχύει για τους υψηλούς πολιτισμούς. Αυτοί είναι περιορισμένοι σε μία συγκεκριμένη γεωγραφικά κλειστή περιοχή (π.χ στην ινδική υπο-ήπειρο, την λεκάνη της Μεσογείου κτλ), έχουν τις ρίζες τους, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του ΄Οσβαλντ Σπέγκλερ, στην «μητέρα γη» τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δικαιολογεί το γιατί είναι κατάλληλο να μιλάμε στον ενικό για τον πρωτόγονο πολιτισμό, ενώ πρέπει να εφαρμόζουμε πάντα τον πληθυντικό όταν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για «υψηλούς πολιτισμούς».
Αυτοί οι πολιτισμοί έχουν την πατρίδα τους σε διάφορα μέρη του ανατολικού ημισφαιρίου. Το γεγονός ότι το δυτικό ημισφαίριο, εκτός από δύο αποτυχημένες προσπάθειες μιας ανώτερης μορφής ύπαρξης(πολιτισμοί των Μάγια και των Ίνκας), δεν ανέδειξε ποτέ με την αληθινή σημασία της λέξεως ένα υψηλό πολιτισμό, είναι βαθιάς σημασίας. Αυτή η σημασία δεν μπορεί να είναι υπερβολική όταν λαμβάνεται υπόψιν στην αξιολόγηση του ιστορικού μέλλοντος της αμερικάνικης ηπείρου. Περί αυτού αργότερα.
Όλοι οι ανώτεροι πολιτισμοί του ανατολικού ημισφαιρίου δείχνουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι κεντρομόλα προσανατολισμένοι. Αν βρίσκονται σε δυτικές περιοχές εκείνου του ημισφαιρίου, τότε βλέπουν συναισθηματικά άλλα και μεταφυσικά προς την ανατολή. Αν βρίσκονται στην ανατολή, τότε ο σωτήρας έρχεται οπωσδήποτε από την δύση. Ο μαχαγιάνα βουδισμός μας λέει πως Surkhavativyuha, ο παράδεισος βρίσκεται στα δυτικά. Ακόμα πιο ανατολικά, οι Μογγόλοι κατακτητές κινούνταν πάντα προς τα δυτικά. Από την άλλη όμως στην δύση, είναι η φήμη "Ex Oriente Lux" που καθορίζει την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού πολιτισμού για πάνω από μία χιλιετία.
Ίσως αξίζει τον κόπο να δούμε από πιο κοντά εκείνη την αινιγματική κίνηση προς την ανατολή, την κατεύθυνση που κυριαρχούσε στον δυτικό πολιτισμό, όχι μόνο μέχρι το 1500 (ίσως και πιο μετά ακόμη), αλλά που ήδη στην εποχή της έναρξης του ελληνο-ρωμαϊκού πολιτισμού ήταν μια πραγματικότης. Η σημερινή κατανόηση της γεωγραφίας είναι μόνο μερικές εκατοντάδες χρόνια παλιά και στις παλαιότερες ιστορικές περιόδους ήταν πλήρως άγνωστη. Σε εκείνα τα μακρυνά χρόνια η γεωγραφία ήταν κάτι μεταφυσικό. Η γη ήταν σχεδόν πλήρως ανεξερεύνητη και η σκέψη γεωγραφικών αποστάσεων ξυπνούσε μαγικούς και μυθολογικούς συνειρμούς. Πίσω από τον γνωστό ορίζοντα εκτείνονται θαυμαστοί κόσμοι. Εκεί βρισκόταν η φωλιά των δαιμόνων ή τα ευλογημένα λειβάδια του παραδείσου. Μόνο σε μακρυνές χώρες μπορούσε να βρει κανείς το πηγάδι της αιώνιας νεότητος ή να υποστεί ναυάγιο στον πονηρό βράχο των σειρήνων.
Ο κόσμος ήταν προς όλες τις κατευθύνσεις ανοικτός. Σε κάθε ναυτικό της αρχαιότητας όμως λεγόταν: «τράβα προς την ανατολή»! Στην ανατολή θα βρεις αμέτρητους θησαυρούς από χρυσάφι και ασήμι. Μόνο τα κύματα του ανατολικού ωκεανού ξεβράζουν στους πρόποδες του βουνού των διαμαντιών. Η ανατολή είναι γεμάτη θαύματα. Οι γυναίκες της είναι οι πιο εξαίσιες στον κόσμο. Από την ανατολή έρχεται όλη η σοφία και εκεί ίσως φας από το ουράνιο μάννα». Τόσο ισχυρή ήταν η ορμή προς την ανατολή, ώστε ήδη ο Δαρείος, ο Πέρσης κατακτητής της Αιγύπτου, έδωσε εντολή να ανοιχτεί ένα κανάλι μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς θάλασσας και έτσι ένωσε την Μεσόγειο με τον Ινδικό ωκεανό (Ηρόδοτος, 460 π.Χ.). Αυτό το κανάλι ήταν πλωτό ακόμα και στην εποχή των ρωμαίων αυτοκρατόρων Μάρκου Αυρήλιου και Σεπτήμιου Σεβήρου. Το νησί Γιάβα είχε ανακαλυφθεί από τον Έλληνα θαλασσοπόρο Ιάμβολο, και υπάρχουν εύπιστες ιστορίες πως αραβικά πλοία διέπλευσαν τον Ειρηνικό ωκεανό και την ακτή της Κίνας (Αμπου Ζεηντ Σιραφ).
Όλα τα όνειρα και οι επιθυμίες εκείνων των πρώϊμων ανώτερων πολιτσμών στρέφονταν προς την ανατολή και ποτέ στη δύση. Να φυλάγεσαι από την δύση, έλεγαν στους ναυτικούς. Ακατονόμαστοι κίνδυνοι παραμονεύουν στα βαθιά των δυτικών θαλασσών. Αιώνια νύχτα κρεμιέται πάνω από τα κύματά της, και όποιος τολμήσει να πάει εκεί δεν θα ξαναγυρίσει. Αυτά τα νερά της κολάσεως, λέει ο μύθος, κατάπιαν μάλιστα ενα ολόκληρο πολιτισμό: την Ατλαντίδα.
Εκτός από την αποστολή του νουμίδη βασιλιά Γιούμπα και μερικών άλλων τυχοδιωκτών από την Καρθαγένη που οδήγησαν στην ανακάλυψη των Καναρίων νήσων, ο Ατλαντικός ωκεανός είχε μείνει ανεξερεύνητος. Την εποχή των Ρωμαίων λεγόταν Mare tenebrosum, δηλαδή θάλασσα του σκοταδιού (Seneca Liber Suaser I, p2) και ο Festus Avienus υποστηρίζει πως κανένα πλοίο δεν έπλευσε εκεί. Αυτό το αιώνιο τραγούδι "πλεύσε ανατολικά, δεν μπορείς να διαπλεύσεις τον δυτικό ωκεανό" συνόδευε σαν μουσική υπόκρουση ολόκληρη την άνοδο του δυτικού πολιτισμού.
Ο δρόμος του Γιβράλταρ ήτανε σύμβολο του τέλους του κόσμου. Ο Μασούντι, ένας από τους παλαιότερους άραβες γεωγράφους, μας διηγείται: "στα σύνορα όπου αυτές οι δύο θάλασσες συναντιούνται, η Μεσόγειος και ο ωκεανός δηλαδή, τοποθέτησε ο βασιλιας Χίρακε (Ηρακλής), ο γίγαντας, στήλες από χαλκό και πέτρα. Στις στήλες αυτές βρίσκονται επιγραφές και μορφές, που με τα χέρια δείχνουν πως δεν μπορεί κανείς να πάει παραπέρα" (Meadows of gold and mines of gems, Ed. A. Sprenger, London 1841).
Ο τρόμος μεγαλώνει και ο δυτικός ωκεανός αστράφτει με όλα τα χρώματα του καθαρτηρίου πυρός. Ακούμε για τις παραμυθένιες θαλασσοπορείες του Αγίου Brandan (587 μ.Χ.), ο οποίος για να ξεπληρώσει τις αμαρτίες του ταξίδευε 7 χρόνια στις θάλασσες αυτές. «Ανακάλυψε» μια μακρυνή παραλία, πλούσια σε φρούτα αλλά που κατοικούνταν από διαβόλους και το νερό του ωκεανού ήταν σαν κόλλα, και δύσκολα μπορούσε κανείς να κινηθεί (Mare Pigrum). Ο Δάντης αφήνει τον Οδυσσεα του να υποστεί τα βάσσανα της κολάσεως, γιατί τόλμησε να περάσει τις στήλες του Ηρακλέους και να πλεύσει στον Ατλαντικό ωκεανό.
Υπάρχει μια πολύ διαδεδομένη θεωρία ότι οι ναυτικοί δεν διέπλεαν τον ατλαντικό σε προγενέστερες ιστορικές περιόδους γιατί δεν είχαν πυξίδα. Αυτό είναι ένα αρκετά βλακώδες επιχείρημα, που πολύ βρωμάει σαν υλιστική σκέψη. Είναι γι αυτό ιστορικά λανθασμένο. Στην Ευρώπη ήταν γνωστή η πυξίδα γύρω στο 1190 μ.Χ. Εκείνη την εποχή αναφέρεται σε ένα ποίημα του Guyot από την Προβηγκία. Επιπλέον μιλά γί' αυτή ο καρδινάλιος Jacque de Vitry το έτος 1218, ο οποίος εξηγεί πως η μαγνητική βελόνα είναι ένα πολύ χρήσιμο όργανο για τους ναυτικούς. Και διερωτάται κανείς γιατί έπρεπε να περάσουν άλλοι τρεις αιώνες μέχρι να ανοιχτεί ο Κολόμβος στις Αντίλες; Υπό αυτή την οπτική γωνία το επιχείρημα της πυξίδας μας δίνει και μία άλλη ανάποδη συσχέτιση. Γιατί δεν μπορεί κανείς να διαπλεύσει τον ατλαντικό χωρίς πυξίδα; Η τέχνη της ναυσιπλοΐας στην ανοικτή θάλασσα, και μάλιστα χωρίς την βοήθεια της μαγνητικής βελόνας είχε ανακαλυφθεί από τον Ίππαλο, ένα Έλληνα ναυτικό, ο οποίος διέπλευσε τον ινδικό ωκεανό απο το Άντεν μέχρι την ακτή Μαλαμπάρ. Αυτό το ταξείδι έγινε τον πρώτο μ.Χ. αιώνα. Και γνωρίζουμε με απόλυτη ακρίβεια πως η πυξίδα δεν χρησιμοποιήθηκε στον ινδικό ωκεανό για σκοπούς προσανατολισμού, μέχρι τον 13ο αιώνα. Σε όλη όμως αυτή την περίοδο γινόνταν ταξείδια στον ωκεανό αυτό μεταξύ Γιάβας και ακτών της Αφρικής.
Η άγνοια για την λειτουργία της μαγνητικής βελόνας δεν είναι οπωσδήποτε εξήγηση για το ότι το πέλαγος του ατλαντικού έμεινε εγκατειλημένο κατά την διάρκεια πολλών αιώνων όπου υπήρχαν τοπικοί πολιτισμοί. Αυτό που την ανθρωπότητα στην πραγματικότητα απέτρεπε να πλεύσει στον δυτικό ωκεανό ήταν ένας μεταφυσικός τρόμος, που τρέφοταν απο μια έντονη εσωτερική πεποίθηση, πως ήταν ηθικά κακό να πλεύσει κανείς προς τα δυτικά. Η πίστη πως ένας άνδρας δεν είχε εκεί τίποτα να ψάξει, κατείχε παγκόσμια σημασία. Όποιος όμως το προσπαθούσε εκτιθόταν στις πιο περίεργες τιμωρίες. Έτσι διηγόντουσαν πως απο τα βάθη του ατλαντικού έβγαινε ξαφνικά ένα τεράστιο χέρι που θα τραβούσε το πλοίο προς το μέρος του.
Όλα αυτά πρέπει να γνωρίζει κανείς για να καταλάβει την ιδιαίτερη μοίρα των προκολομβιανών ανακαλύψεων της Αμερικής. Ο πρώτος Ευρωπαίος που πιθανόν είδε την Αμερική ήταν ο Bjarne Herjulfson που γύρω στο 1000 μ.Χ. έπλευσε προς την Γροιλανδία. Παραπλανήθηκε και ανακάλυψε προς τα νοτιοδυτικά μια ξένη παραλία. Ο Leif Erikson ο οποίος τον επόμενο χρόνο ακολούθησε την πορεία του Herjulfson, έφτασε στην ήπειρο. Οι Βίκινγκς έζησαν αρκετά χρόνια στην Vinland, και μετά επιχειρούσαν επανειλημμένα πλεύσεις από την Γροινλανδία προς την ήπειρο. Η τελευταία έγινε το 1347! Η Ευρώπη όμως δεν πήρε είδηση για όλα αυτά.
Η τρίτη ανακάλυψη έγινε το 1390 από τους Βενετσιάνους αδελφούς Νικολό και Αντόνιο Zeno. Φαίνεται πως είναι ένα αυθεντικό ιστορικό γεγονός, ακόμα και αν προηγουμένως είχε αμφισβητηθεί, ότι ο Αντόνιο όχι μόνο πήγε στη νέα γη αλλά και στη νέα Σκοτία. Το πιο σημαντικό στοιχείο σε σχέση με την ανακάλυψη από τους αδελφούς, μου φαίνεται πως είναι το γεγονός πως και στη Βενετία ακόμη, που ήταν τότε ηγετικό κέντρο ναυσιπλοΐας, δεν υπάρχει καμιά αναφορά για το ταξείδι αυτό. Η πρώτη αναφορά είναι του 1558. Δηλαδή πάνω απο 150 χρόνια μετά το τέλος εκείνου του ταξειδιού!
Όπως φαίνεται έγινε μια ακόμη ανακάλυψη από την ανατολή. Είναι η αποστολή "Hyitrimannaland". Οι αναφορές γι' αυτήν είναι πολύ αόριστες. Μια παλιά και ξεχασμένη ιρλανδική παράδοση μιλά για μια μεγάλη ήπειρο, που μερικές φορές ονομάζεται «Μεγάλη Ιρλανδία».
Είναι ένα αδιάσειστο γεγονός πως η Αμερική ανακαλύφθηκε αρκετές φορές πριν τον Κολόμβο και πως η Ευρώπη θα μπορούσε να είχε λάβει γνώση του πράγματος, αν το ήθελε. Όμως μια ασυνείδητη ώθηση επέβαλε να παρακούσει όλες τις ειδήσεις για εκείνη την τρομακτική περιοχή. Αυτή η συναισθηματική εμμονή διήρκεσε μέχρι τα χρόνια του Κολόμβου και μπορεί να εντοπισθεί και στους επόμενους αιώνες. Αξίζει λοιπόν από αυτή την οπτική να δούμε τους λόγους του ταξειδιού του Κολόμβου. Ούτε ο ίδιος ούτε κανένας σύγχρονός του πίστευε πως θα βρισκόταν μια καινούρια ήπειρος. Ο σκοπός του ήταν να βρεί ένα πιο σύντομο δρόμο προς την Ινδία. Αυτό σημαίνει πως και το δικό του ταξείδι βρισκόταν κάτω από την πεποίθηση Ex Oriente Lux. Είναι διασκεδαστικό, αν το σκεφτεί κανείς, πως από αυτή την οπτική γωνία φαίνεται η ανακάλυψη του δυτικού ημισφαιρίου ως σφάλμα-πλάνη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Όπως ήδη επισημάνθηκε, έπαψε η μεταφυσική απόρριψη της δύσης ακόμα και μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο. Εν τέλει διοχετεύτηκε σε άλλα κανάλια. Συμπτωματικό για το γεγονός αυτό είναι η έντονη συζήτηση στους εκκλησιαστικούς κύκλους, αν οι ιθαγενείς της αμερικανικής ηπείρου μπορούν να θεωρηθούν άνθρωποι ή ζώα. Κανένας που διέπλευσε από το Άντεν προς τα ανατολικά, δεν είπε ποτέ ότι οι κατοικοι της Γιαβα ή Κανφα (Κίνα) δεν είναι ανθρώπινα όντα.
Για να το πούμε σύντομα: η γνώση για την ύπαρξη του δυτικού ημισφαιρίου είχε απωθηθεί στην Ευρώπη, για όσο καιρό αυτό ήταν δυνατό. Την ίδια ιστορία μπορεί να διηγηθεί κανείς και για την πλευρά του Ειρηνικού της Αμερικής. Παλιοί γιαπωνέζικοι χάρτες δείχνουν το περίγραμμα μιας ηπείρου που μόνο Αμερική μπορεί να είναι. Και από την προκολομβιανή εποχή προέρχεται ένας παγκόσμιος χάρτης από έναν Ινδό χαρτογράφο, που δείχνει μια μακρά λωρίδα γης που εκτείνεται απο την αρκτική μέχρι την ανταρκτική. Αυτή η ήπειρος φέρει το όνομα Suvama Bhumi. Αλλά και εδώ φαίνεται πως και εδώ, μετά την εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού δεν υπήρχε καμιά επαφή πέρα στον ειρηνικό ωκεανό. Σε συμφωνία με εκείνη την κεντρομόλα αίσθηση προσανατολισμού, στράφηκαν δυτικά όσοι πολιτισμοί ήταν στο ανατολικό ημισφαίριο. Στην αρχή του 5ου μ.Χ. αιώνα βρίσκουμε κινέζικα πλοία στα λιμάνια της Κεϋλάνης και στο δέλτα του Ευφράτη. Αν και η πυξίδα χρησιμοποιήθηκε για ναυσιπλοία στην κίτρινη θάλασσα ήδη απο την δυναστεία Τσιν (265-416 μ.Χ.), οι Κινέζοι δεν προσπάθησαν ποτέ να διαπλεύσουν τον ειρηνικό.
Για να το παρουσιάσουμε με πολύ λίγες λέξεις: ο πρωτόγονος πολιτισμός είχε επεκταθεί σε όλη την γη. Είχε συμπεριλάβει και την αμερικανική ήπειρο.
Από την άνοδο όμως τοπικών ανωτέρων πολιτισμών, ήταν το δυτικό ημισφαίριο μέχρι εκείνο το καθυστερημένο σημείο του 1492 εντελώς απομονωμένο.
Παραμένει ένα από τα μεγάλα αινίγματα της παγκόσμιας ιστορίας, πως στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης ιστορικής ανάπτυξης του ανθρώπου, η αμερικανική ήπειρος φαινόταν ανεπιθύμητη. Το δυτικό ημισφαίριο δεν έχει μερίδα στην εποχή τοπικών πολιτισμών και την απέχθεια που συνδέεται με την εποχή.
Στα επόμενα θα γίνει μια προσπάθεια να λυθεί το αίνιγμα αυτό. Ο συγγραφέας ελπίζει, πως η προτιθέμενη θεωρία θα ρίξει λίγο φως στην μελλοντική ιστορική μοίρα της Αμερικής, και πως θα μας κάνει πιο ξεκάθαρη την καθ' αυτό πνευματική παραγωγή της Αμερικής, δηλαδή την λογοτεχνία Science Fiction (μυθιστόρημα από την περιοχή της επιστήμης και της τεχνολογίας).
Ας θυμηθούμε εκ νέου την διαφορά μεταξύ πρωτόγονου πολιτισμού και της ομάδας των ανώτερων πολιτισμών. Ο πρώτος έχει πραγματικά παγκόσμια διάδοση. Δεν γνωρίζει κλιματικούς, σε σχέση με την ράτσα, ή γεωγραφικούς περιορισμούς, και έχει επεκταθεί σε όλες τις ηπείρους του πλανήτη. Επίσης φαίνεται πως δεν έχει κανένα χρονικό περιορισμό. Υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από την άλλη κάθε ανώτερος πολιτισμός ξεκινά, όπως μας έδειξε ο Όσβαλντ Σπέγκλερ, με ένα βαθιά ριζωμένο φόβο για τον χώρο και τον χρόνο. Από εκεί προκύπτουν ιστορικές μορφές ζωής με αυστηρά περιορισμένη διάρκεια, όπως και μια απελπιστική προσκόλληση σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. «Ανθίζει στο έδαφος ενός επακριβώς καθορισμένου τοπίου, όπου σαν φυτό είναι δεμένος». Από εδώ προκύπτει λογικά πως ένας ανώτερος πολιτισμός δεν μπορεί απλά να μεταφυτευθεί σε άλλη γη, πόσο μάλλον σε άλλη ήπειρο.
(Συνεχίζεται)
Μετάφραση: Πέτρος Χαραλάμπους
Αμέθυστος
Gotthard Günther
Η Αμερική ανακαλύφθηκε το 1492. Αν δούμε την ημερομηνία αυτή από την οπτική γωνία της ιστορίας του κόσμου, τότε ανακαλύπτεται εντυπωσιακά αργά. Γιατί όμως είναι έτσι; Η απάντηση στο ερώτημα αυτό υποδεικνύει ένα από τα πιό ενδιαφέροντα αινίγματα του ανθρώπινου πολιτισμού. Στην πραγματικότητα η Αμερική ανακαλύφθηκε τουλάχιστον 5 φορές, και κάποιοι ερευνητές βρίσκουν ένα ακόμα πιό μεγάλο αριθμό. Όλες αυτές οι ανακαλύψεις είναι φυσικά πριν τον Κολόμβο, και ξεχάστηκαν σχεδόν την ίδια στιγμή που έγιναν. Για μια χρονική περίοδο φαινόταν πως κανείς δεν ήθελε να ανακαλύψει αυτήν την νέα ήπειρο, και πάλι έρχεται το ερώτημα: γιατί είναι έτσι; Στις επόμενες σελίδες θα γίνει προσπάθεια να βρεθεί απάντηση στο ερώτημα. Αν η απάντηση είναι έστω και στο περίπου σωστή, θα ρίξει ένα ενδιαφέρον φως στις λογοτεχνικές πτυχές και βαθύτατες σημασίες της αμερικανικής, ούτω καλουμένης Science-Fiction λογοτεχνίας.
Θέλουμε να αρχίσουμε με κάποιες εισαγωγικές ιστορικές έννοιες. Είναι γενικά γνωστό πως η ιστορία μπορεί να χωριστεί χοντρικά σε δύο εποχές. Η πρώτη είναι η εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού, ενώ η δεύτερη περιλάμβανει την ανάπτυξη διαφόρων υψηλών πολιτισμών, οι πιο σημαντικοί των οποίων είναι ο κινεζικός, ο ινδικός, ο ελληνο-ρωμαϊκός και ο δυτικός.
Το βασικό χαρακτηριστικό ενός πρωτόγονου πολιτισμού είναι πως με κανένα τρόπο δεν είναι γεωγραφικά περιορισμένος σε μία περιοχή ή τοπίο, ή και σε μία ήπειρο ακόμη. Εκτείνεται σε όλη μας την γη και γι' αυτό έχει μια πλανητική διάδοση. Βασικά είναι ένας πρωτόγονος πολιτισμός ο ίδιος παντού στη γη. Αυτή όμως η συμπεριληπτική τάση δεν ισχύει για τους υψηλούς πολιτισμούς. Αυτοί είναι περιορισμένοι σε μία συγκεκριμένη γεωγραφικά κλειστή περιοχή (π.χ στην ινδική υπο-ήπειρο, την λεκάνη της Μεσογείου κτλ), έχουν τις ρίζες τους, για να χρησιμοποιήσουμε μια έκφραση του ΄Οσβαλντ Σπέγκλερ, στην «μητέρα γη» τους. Αυτός είναι ένας από τους λόγους που δικαιολογεί το γιατί είναι κατάλληλο να μιλάμε στον ενικό για τον πρωτόγονο πολιτισμό, ενώ πρέπει να εφαρμόζουμε πάντα τον πληθυντικό όταν θέλουμε να μιλήσουμε γενικά για «υψηλούς πολιτισμούς».
Αυτοί οι πολιτισμοί έχουν την πατρίδα τους σε διάφορα μέρη του ανατολικού ημισφαιρίου. Το γεγονός ότι το δυτικό ημισφαίριο, εκτός από δύο αποτυχημένες προσπάθειες μιας ανώτερης μορφής ύπαρξης(πολιτισμοί των Μάγια και των Ίνκας), δεν ανέδειξε ποτέ με την αληθινή σημασία της λέξεως ένα υψηλό πολιτισμό, είναι βαθιάς σημασίας. Αυτή η σημασία δεν μπορεί να είναι υπερβολική όταν λαμβάνεται υπόψιν στην αξιολόγηση του ιστορικού μέλλοντος της αμερικάνικης ηπείρου. Περί αυτού αργότερα.
Όλοι οι ανώτεροι πολιτισμοί του ανατολικού ημισφαιρίου δείχνουν ένα κοινό χαρακτηριστικό. Είναι κεντρομόλα προσανατολισμένοι. Αν βρίσκονται σε δυτικές περιοχές εκείνου του ημισφαιρίου, τότε βλέπουν συναισθηματικά άλλα και μεταφυσικά προς την ανατολή. Αν βρίσκονται στην ανατολή, τότε ο σωτήρας έρχεται οπωσδήποτε από την δύση. Ο μαχαγιάνα βουδισμός μας λέει πως Surkhavativyuha, ο παράδεισος βρίσκεται στα δυτικά. Ακόμα πιο ανατολικά, οι Μογγόλοι κατακτητές κινούνταν πάντα προς τα δυτικά. Από την άλλη όμως στην δύση, είναι η φήμη "Ex Oriente Lux" που καθορίζει την κατεύθυνση του ευρωπαϊκού πολιτισμού για πάνω από μία χιλιετία.
Ίσως αξίζει τον κόπο να δούμε από πιο κοντά εκείνη την αινιγματική κίνηση προς την ανατολή, την κατεύθυνση που κυριαρχούσε στον δυτικό πολιτισμό, όχι μόνο μέχρι το 1500 (ίσως και πιο μετά ακόμη), αλλά που ήδη στην εποχή της έναρξης του ελληνο-ρωμαϊκού πολιτισμού ήταν μια πραγματικότης. Η σημερινή κατανόηση της γεωγραφίας είναι μόνο μερικές εκατοντάδες χρόνια παλιά και στις παλαιότερες ιστορικές περιόδους ήταν πλήρως άγνωστη. Σε εκείνα τα μακρυνά χρόνια η γεωγραφία ήταν κάτι μεταφυσικό. Η γη ήταν σχεδόν πλήρως ανεξερεύνητη και η σκέψη γεωγραφικών αποστάσεων ξυπνούσε μαγικούς και μυθολογικούς συνειρμούς. Πίσω από τον γνωστό ορίζοντα εκτείνονται θαυμαστοί κόσμοι. Εκεί βρισκόταν η φωλιά των δαιμόνων ή τα ευλογημένα λειβάδια του παραδείσου. Μόνο σε μακρυνές χώρες μπορούσε να βρει κανείς το πηγάδι της αιώνιας νεότητος ή να υποστεί ναυάγιο στον πονηρό βράχο των σειρήνων.
Ο κόσμος ήταν προς όλες τις κατευθύνσεις ανοικτός. Σε κάθε ναυτικό της αρχαιότητας όμως λεγόταν: «τράβα προς την ανατολή»! Στην ανατολή θα βρεις αμέτρητους θησαυρούς από χρυσάφι και ασήμι. Μόνο τα κύματα του ανατολικού ωκεανού ξεβράζουν στους πρόποδες του βουνού των διαμαντιών. Η ανατολή είναι γεμάτη θαύματα. Οι γυναίκες της είναι οι πιο εξαίσιες στον κόσμο. Από την ανατολή έρχεται όλη η σοφία και εκεί ίσως φας από το ουράνιο μάννα». Τόσο ισχυρή ήταν η ορμή προς την ανατολή, ώστε ήδη ο Δαρείος, ο Πέρσης κατακτητής της Αιγύπτου, έδωσε εντολή να ανοιχτεί ένα κανάλι μεταξύ του Νείλου και της Ερυθράς θάλασσας και έτσι ένωσε την Μεσόγειο με τον Ινδικό ωκεανό (Ηρόδοτος, 460 π.Χ.). Αυτό το κανάλι ήταν πλωτό ακόμα και στην εποχή των ρωμαίων αυτοκρατόρων Μάρκου Αυρήλιου και Σεπτήμιου Σεβήρου. Το νησί Γιάβα είχε ανακαλυφθεί από τον Έλληνα θαλασσοπόρο Ιάμβολο, και υπάρχουν εύπιστες ιστορίες πως αραβικά πλοία διέπλευσαν τον Ειρηνικό ωκεανό και την ακτή της Κίνας (Αμπου Ζεηντ Σιραφ).
Όλα τα όνειρα και οι επιθυμίες εκείνων των πρώϊμων ανώτερων πολιτσμών στρέφονταν προς την ανατολή και ποτέ στη δύση. Να φυλάγεσαι από την δύση, έλεγαν στους ναυτικούς. Ακατονόμαστοι κίνδυνοι παραμονεύουν στα βαθιά των δυτικών θαλασσών. Αιώνια νύχτα κρεμιέται πάνω από τα κύματά της, και όποιος τολμήσει να πάει εκεί δεν θα ξαναγυρίσει. Αυτά τα νερά της κολάσεως, λέει ο μύθος, κατάπιαν μάλιστα ενα ολόκληρο πολιτισμό: την Ατλαντίδα.
Εκτός από την αποστολή του νουμίδη βασιλιά Γιούμπα και μερικών άλλων τυχοδιωκτών από την Καρθαγένη που οδήγησαν στην ανακάλυψη των Καναρίων νήσων, ο Ατλαντικός ωκεανός είχε μείνει ανεξερεύνητος. Την εποχή των Ρωμαίων λεγόταν Mare tenebrosum, δηλαδή θάλασσα του σκοταδιού (Seneca Liber Suaser I, p2) και ο Festus Avienus υποστηρίζει πως κανένα πλοίο δεν έπλευσε εκεί. Αυτό το αιώνιο τραγούδι "πλεύσε ανατολικά, δεν μπορείς να διαπλεύσεις τον δυτικό ωκεανό" συνόδευε σαν μουσική υπόκρουση ολόκληρη την άνοδο του δυτικού πολιτισμού.
Ο δρόμος του Γιβράλταρ ήτανε σύμβολο του τέλους του κόσμου. Ο Μασούντι, ένας από τους παλαιότερους άραβες γεωγράφους, μας διηγείται: "στα σύνορα όπου αυτές οι δύο θάλασσες συναντιούνται, η Μεσόγειος και ο ωκεανός δηλαδή, τοποθέτησε ο βασιλιας Χίρακε (Ηρακλής), ο γίγαντας, στήλες από χαλκό και πέτρα. Στις στήλες αυτές βρίσκονται επιγραφές και μορφές, που με τα χέρια δείχνουν πως δεν μπορεί κανείς να πάει παραπέρα" (Meadows of gold and mines of gems, Ed. A. Sprenger, London 1841).
Ο τρόμος μεγαλώνει και ο δυτικός ωκεανός αστράφτει με όλα τα χρώματα του καθαρτηρίου πυρός. Ακούμε για τις παραμυθένιες θαλασσοπορείες του Αγίου Brandan (587 μ.Χ.), ο οποίος για να ξεπληρώσει τις αμαρτίες του ταξίδευε 7 χρόνια στις θάλασσες αυτές. «Ανακάλυψε» μια μακρυνή παραλία, πλούσια σε φρούτα αλλά που κατοικούνταν από διαβόλους και το νερό του ωκεανού ήταν σαν κόλλα, και δύσκολα μπορούσε κανείς να κινηθεί (Mare Pigrum). Ο Δάντης αφήνει τον Οδυσσεα του να υποστεί τα βάσσανα της κολάσεως, γιατί τόλμησε να περάσει τις στήλες του Ηρακλέους και να πλεύσει στον Ατλαντικό ωκεανό.
Υπάρχει μια πολύ διαδεδομένη θεωρία ότι οι ναυτικοί δεν διέπλεαν τον ατλαντικό σε προγενέστερες ιστορικές περιόδους γιατί δεν είχαν πυξίδα. Αυτό είναι ένα αρκετά βλακώδες επιχείρημα, που πολύ βρωμάει σαν υλιστική σκέψη. Είναι γι αυτό ιστορικά λανθασμένο. Στην Ευρώπη ήταν γνωστή η πυξίδα γύρω στο 1190 μ.Χ. Εκείνη την εποχή αναφέρεται σε ένα ποίημα του Guyot από την Προβηγκία. Επιπλέον μιλά γί' αυτή ο καρδινάλιος Jacque de Vitry το έτος 1218, ο οποίος εξηγεί πως η μαγνητική βελόνα είναι ένα πολύ χρήσιμο όργανο για τους ναυτικούς. Και διερωτάται κανείς γιατί έπρεπε να περάσουν άλλοι τρεις αιώνες μέχρι να ανοιχτεί ο Κολόμβος στις Αντίλες; Υπό αυτή την οπτική γωνία το επιχείρημα της πυξίδας μας δίνει και μία άλλη ανάποδη συσχέτιση. Γιατί δεν μπορεί κανείς να διαπλεύσει τον ατλαντικό χωρίς πυξίδα; Η τέχνη της ναυσιπλοΐας στην ανοικτή θάλασσα, και μάλιστα χωρίς την βοήθεια της μαγνητικής βελόνας είχε ανακαλυφθεί από τον Ίππαλο, ένα Έλληνα ναυτικό, ο οποίος διέπλευσε τον ινδικό ωκεανό απο το Άντεν μέχρι την ακτή Μαλαμπάρ. Αυτό το ταξείδι έγινε τον πρώτο μ.Χ. αιώνα. Και γνωρίζουμε με απόλυτη ακρίβεια πως η πυξίδα δεν χρησιμοποιήθηκε στον ινδικό ωκεανό για σκοπούς προσανατολισμού, μέχρι τον 13ο αιώνα. Σε όλη όμως αυτή την περίοδο γινόνταν ταξείδια στον ωκεανό αυτό μεταξύ Γιάβας και ακτών της Αφρικής.
Η άγνοια για την λειτουργία της μαγνητικής βελόνας δεν είναι οπωσδήποτε εξήγηση για το ότι το πέλαγος του ατλαντικού έμεινε εγκατειλημένο κατά την διάρκεια πολλών αιώνων όπου υπήρχαν τοπικοί πολιτισμοί. Αυτό που την ανθρωπότητα στην πραγματικότητα απέτρεπε να πλεύσει στον δυτικό ωκεανό ήταν ένας μεταφυσικός τρόμος, που τρέφοταν απο μια έντονη εσωτερική πεποίθηση, πως ήταν ηθικά κακό να πλεύσει κανείς προς τα δυτικά. Η πίστη πως ένας άνδρας δεν είχε εκεί τίποτα να ψάξει, κατείχε παγκόσμια σημασία. Όποιος όμως το προσπαθούσε εκτιθόταν στις πιο περίεργες τιμωρίες. Έτσι διηγόντουσαν πως απο τα βάθη του ατλαντικού έβγαινε ξαφνικά ένα τεράστιο χέρι που θα τραβούσε το πλοίο προς το μέρος του.
Όλα αυτά πρέπει να γνωρίζει κανείς για να καταλάβει την ιδιαίτερη μοίρα των προκολομβιανών ανακαλύψεων της Αμερικής. Ο πρώτος Ευρωπαίος που πιθανόν είδε την Αμερική ήταν ο Bjarne Herjulfson που γύρω στο 1000 μ.Χ. έπλευσε προς την Γροιλανδία. Παραπλανήθηκε και ανακάλυψε προς τα νοτιοδυτικά μια ξένη παραλία. Ο Leif Erikson ο οποίος τον επόμενο χρόνο ακολούθησε την πορεία του Herjulfson, έφτασε στην ήπειρο. Οι Βίκινγκς έζησαν αρκετά χρόνια στην Vinland, και μετά επιχειρούσαν επανειλημμένα πλεύσεις από την Γροινλανδία προς την ήπειρο. Η τελευταία έγινε το 1347! Η Ευρώπη όμως δεν πήρε είδηση για όλα αυτά.
Η τρίτη ανακάλυψη έγινε το 1390 από τους Βενετσιάνους αδελφούς Νικολό και Αντόνιο Zeno. Φαίνεται πως είναι ένα αυθεντικό ιστορικό γεγονός, ακόμα και αν προηγουμένως είχε αμφισβητηθεί, ότι ο Αντόνιο όχι μόνο πήγε στη νέα γη αλλά και στη νέα Σκοτία. Το πιο σημαντικό στοιχείο σε σχέση με την ανακάλυψη από τους αδελφούς, μου φαίνεται πως είναι το γεγονός πως και στη Βενετία ακόμη, που ήταν τότε ηγετικό κέντρο ναυσιπλοΐας, δεν υπάρχει καμιά αναφορά για το ταξείδι αυτό. Η πρώτη αναφορά είναι του 1558. Δηλαδή πάνω απο 150 χρόνια μετά το τέλος εκείνου του ταξειδιού!
Όπως φαίνεται έγινε μια ακόμη ανακάλυψη από την ανατολή. Είναι η αποστολή "Hyitrimannaland". Οι αναφορές γι' αυτήν είναι πολύ αόριστες. Μια παλιά και ξεχασμένη ιρλανδική παράδοση μιλά για μια μεγάλη ήπειρο, που μερικές φορές ονομάζεται «Μεγάλη Ιρλανδία».
Είναι ένα αδιάσειστο γεγονός πως η Αμερική ανακαλύφθηκε αρκετές φορές πριν τον Κολόμβο και πως η Ευρώπη θα μπορούσε να είχε λάβει γνώση του πράγματος, αν το ήθελε. Όμως μια ασυνείδητη ώθηση επέβαλε να παρακούσει όλες τις ειδήσεις για εκείνη την τρομακτική περιοχή. Αυτή η συναισθηματική εμμονή διήρκεσε μέχρι τα χρόνια του Κολόμβου και μπορεί να εντοπισθεί και στους επόμενους αιώνες. Αξίζει λοιπόν από αυτή την οπτική να δούμε τους λόγους του ταξειδιού του Κολόμβου. Ούτε ο ίδιος ούτε κανένας σύγχρονός του πίστευε πως θα βρισκόταν μια καινούρια ήπειρος. Ο σκοπός του ήταν να βρεί ένα πιο σύντομο δρόμο προς την Ινδία. Αυτό σημαίνει πως και το δικό του ταξείδι βρισκόταν κάτω από την πεποίθηση Ex Oriente Lux. Είναι διασκεδαστικό, αν το σκεφτεί κανείς, πως από αυτή την οπτική γωνία φαίνεται η ανακάλυψη του δυτικού ημισφαιρίου ως σφάλμα-πλάνη του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Όπως ήδη επισημάνθηκε, έπαψε η μεταφυσική απόρριψη της δύσης ακόμα και μετά την ανακάλυψη της Αμερικής από τον Κολόμβο. Εν τέλει διοχετεύτηκε σε άλλα κανάλια. Συμπτωματικό για το γεγονός αυτό είναι η έντονη συζήτηση στους εκκλησιαστικούς κύκλους, αν οι ιθαγενείς της αμερικανικής ηπείρου μπορούν να θεωρηθούν άνθρωποι ή ζώα. Κανένας που διέπλευσε από το Άντεν προς τα ανατολικά, δεν είπε ποτέ ότι οι κατοικοι της Γιαβα ή Κανφα (Κίνα) δεν είναι ανθρώπινα όντα.
Για να το πούμε σύντομα: η γνώση για την ύπαρξη του δυτικού ημισφαιρίου είχε απωθηθεί στην Ευρώπη, για όσο καιρό αυτό ήταν δυνατό. Την ίδια ιστορία μπορεί να διηγηθεί κανείς και για την πλευρά του Ειρηνικού της Αμερικής. Παλιοί γιαπωνέζικοι χάρτες δείχνουν το περίγραμμα μιας ηπείρου που μόνο Αμερική μπορεί να είναι. Και από την προκολομβιανή εποχή προέρχεται ένας παγκόσμιος χάρτης από έναν Ινδό χαρτογράφο, που δείχνει μια μακρά λωρίδα γης που εκτείνεται απο την αρκτική μέχρι την ανταρκτική. Αυτή η ήπειρος φέρει το όνομα Suvama Bhumi. Αλλά και εδώ φαίνεται πως και εδώ, μετά την εποχή του πρωτόγονου πολιτισμού δεν υπήρχε καμιά επαφή πέρα στον ειρηνικό ωκεανό. Σε συμφωνία με εκείνη την κεντρομόλα αίσθηση προσανατολισμού, στράφηκαν δυτικά όσοι πολιτισμοί ήταν στο ανατολικό ημισφαίριο. Στην αρχή του 5ου μ.Χ. αιώνα βρίσκουμε κινέζικα πλοία στα λιμάνια της Κεϋλάνης και στο δέλτα του Ευφράτη. Αν και η πυξίδα χρησιμοποιήθηκε για ναυσιπλοία στην κίτρινη θάλασσα ήδη απο την δυναστεία Τσιν (265-416 μ.Χ.), οι Κινέζοι δεν προσπάθησαν ποτέ να διαπλεύσουν τον ειρηνικό.
Για να το παρουσιάσουμε με πολύ λίγες λέξεις: ο πρωτόγονος πολιτισμός είχε επεκταθεί σε όλη την γη. Είχε συμπεριλάβει και την αμερικανική ήπειρο.
Από την άνοδο όμως τοπικών ανωτέρων πολιτισμών, ήταν το δυτικό ημισφαίριο μέχρι εκείνο το καθυστερημένο σημείο του 1492 εντελώς απομονωμένο.
Παραμένει ένα από τα μεγάλα αινίγματα της παγκόσμιας ιστορίας, πως στη διάρκεια μιας συγκεκριμένης ιστορικής ανάπτυξης του ανθρώπου, η αμερικανική ήπειρος φαινόταν ανεπιθύμητη. Το δυτικό ημισφαίριο δεν έχει μερίδα στην εποχή τοπικών πολιτισμών και την απέχθεια που συνδέεται με την εποχή.
Στα επόμενα θα γίνει μια προσπάθεια να λυθεί το αίνιγμα αυτό. Ο συγγραφέας ελπίζει, πως η προτιθέμενη θεωρία θα ρίξει λίγο φως στην μελλοντική ιστορική μοίρα της Αμερικής, και πως θα μας κάνει πιο ξεκάθαρη την καθ' αυτό πνευματική παραγωγή της Αμερικής, δηλαδή την λογοτεχνία Science Fiction (μυθιστόρημα από την περιοχή της επιστήμης και της τεχνολογίας).
Ας θυμηθούμε εκ νέου την διαφορά μεταξύ πρωτόγονου πολιτισμού και της ομάδας των ανώτερων πολιτισμών. Ο πρώτος έχει πραγματικά παγκόσμια διάδοση. Δεν γνωρίζει κλιματικούς, σε σχέση με την ράτσα, ή γεωγραφικούς περιορισμούς, και έχει επεκταθεί σε όλες τις ηπείρους του πλανήτη. Επίσης φαίνεται πως δεν έχει κανένα χρονικό περιορισμό. Υπάρχει εδώ και χιλιάδες χρόνια. Από την άλλη κάθε ανώτερος πολιτισμός ξεκινά, όπως μας έδειξε ο Όσβαλντ Σπέγκλερ, με ένα βαθιά ριζωμένο φόβο για τον χώρο και τον χρόνο. Από εκεί προκύπτουν ιστορικές μορφές ζωής με αυστηρά περιορισμένη διάρκεια, όπως και μια απελπιστική προσκόλληση σε συγκεκριμένες γεωγραφικές περιοχές. «Ανθίζει στο έδαφος ενός επακριβώς καθορισμένου τοπίου, όπου σαν φυτό είναι δεμένος». Από εδώ προκύπτει λογικά πως ένας ανώτερος πολιτισμός δεν μπορεί απλά να μεταφυτευθεί σε άλλη γη, πόσο μάλλον σε άλλη ήπειρο.
(Συνεχίζεται)
Μετάφραση: Πέτρος Χαραλάμπους
Αμέθυστος
Σχόλιο στην νέα Εκκλησιολογία της Λατινικής εκκλησίας ενόψει της ενώσεως των εκκλησιών
Δεν είναι φανερό πλέον πως η Ρωμαϊκή «Εκκλησία» είναι άθεη; Πως πιστεύουμε σε διαφορετικό Θεό; Πως ονομάζουμε την ουσία της Εκκλησίας “διάλογο”, για να συνεχίσουμε τον διάλογό μας με τί; Δεν αναγκαζόμαστε και εμείς να αρνηθούμε τον Θεό της Εκκλησίας μας για να συνεχίσουμε τον διάλογο με τους άθεους; Ας δούμε το κεντρικό σημείο της νέας Εκκλησιολογίας!
«Αναλόγως του Ενσαρκωθέντος Λόγου, η Εκκλησία είναι ορατή και αόρατη, βασιλεύουσα και στρατευμένη. Η βασιλεύουσα είναι εμπλουτισμένη με ουράνια αγαθά (όπως διδάσκει και ο κ. Γιανναράς η υπόστασή μας η οποία συνθέτει τις κτιστές ενέργειες, μετά θάνατον η ίδια θα συνθέτει αξιοπρεπώς τις άκτιστες)! Αυτές οι δύο Εκκλησίες συνθέτουν μια πραγματικότητα με διπλό στοιχείο, θεϊκό και ανθρώπινο. Η Βασιλεύουσα Εκκλησία είναι το θεϊκό στοιχείο».
Εάν υπολογίσουμε λοιπόν πως και τους Αγίους, τους ανακηρύττει ο πάπας, καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο θεός! Ο Ρωμαίος Ποντίφηκας! Σιχαμένη Νεοελληνική βλακεία που διαλέγεται με τέτοιες βρωμιές. Υπάρχει και συνέχεια: «Η κοινωνία των βαπτισμένων στην διδασκαλία των Αποστόλων και στον τεμαχισμό του ευχαριστιακoύ άρτου». Βαπτισμένοι σε διδασκαλία, ας ξυπνήσουμε!
Αμέθυστος
Η νέα Εκκλησιολογία της Λατινικής εκκλησίας ενόψει της ενώσεως των εκκλησιών!
«Αναλόγως του Ενσαρκωθέντος Λόγου, η Εκκλησία είναι ορατή και αόρατη, βασιλεύουσα και στρατευμένη. Η βασιλεύουσα είναι εμπλουτισμένη με ουράνια αγαθά (όπως διδάσκει και ο κ. Γιανναράς η υπόστασή μας η οποία συνθέτει τις κτιστές ενέργειες, μετά θάνατον η ίδια θα συνθέτει αξιοπρεπώς τις άκτιστες)! Αυτές οι δύο Εκκλησίες συνθέτουν μια πραγματικότητα με διπλό στοιχείο, θεϊκό και ανθρώπινο. Η Βασιλεύουσα Εκκλησία είναι το θεϊκό στοιχείο».
Εάν υπολογίσουμε λοιπόν πως και τους Αγίους, τους ανακηρύττει ο πάπας, καταλαβαίνουμε ποιος είναι ο θεός! Ο Ρωμαίος Ποντίφηκας! Σιχαμένη Νεοελληνική βλακεία που διαλέγεται με τέτοιες βρωμιές. Υπάρχει και συνέχεια: «Η κοινωνία των βαπτισμένων στην διδασκαλία των Αποστόλων και στον τεμαχισμό του ευχαριστιακoύ άρτου». Βαπτισμένοι σε διδασκαλία, ας ξυπνήσουμε!
Αμέθυστος
Η νέα Εκκλησιολογία της Λατινικής εκκλησίας ενόψει της ενώσεως των εκκλησιών!
Παρασκευή, 13 Νοεμβρίου 2009
Η νέα Εκκλησιολογία της Λατινικής Εκκλησίας ενόψει της ενώσεως των Εκκλησιών
Έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και τω Πάπα!
Η Επιστροφή των Ασώτων Αγγλικανών!
«Ετούτους τους τελευταίους χρόνους το Άγιο Πνεύμα ώθησε Αγγλικανικές ομάδες να ζητήσουν με επιμονή και κατ' επανάληψη, να γίνουν δεκτοί, και σωματικά, σε πλήρη Καθολική κοινωνία, και ετούτη η Αποστολική Έδρα, δέχθηκε με Αγαθότητα το αίτημα τους. Ο Διάδοχος του Πέτρου, ο οποίος δέχτηκε από τον Κύριο Ιησού το αξίωμα να εξασφαλίζει την ενότητα του Επισκοπάτου και να προΐσταται και να προστατεύει την Καθολική κοινωνία όλων των Εκκλησιών, δεν μπορεί να μην διαθέσει τα μέσα με τα οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η Αγία τους επιθυμία!
Η Εκκλησία, λαός συγκεντρωμένος στην ενότητα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ιδρύθη από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό σαν “το Μυστήριο, δηλαδή το σημείο και το όργανο της ενδόμυχης ενότητος με τον θεό και της ενότητος όλου του ανθρωπίνου γένους”.
Κάθε χωρισμός ανάμεσα στους βαπτισμένους στο όνομα του Ιησού Χριστού είναι μια πληγή σ’ αυτό που είναι η Εκκλησία και σ’ αυτό για το οποίο υπάρχει η Εκκλησία. Γι’ αυτό “όχι μόνον αντιτίθεται ανοιχτά στο θέλημα του Χριστού, αλλά είναι και ένα σκάνδαλο για τον κόσμο καταστρέφοντας τον πιο άγιο από τους σκοπούς: Το κήρυγμα του Ευαγγελίου σε κάθε πλάσμα”. Γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς πριν σκορπίσει το αίμα Του για την σωτηρία του κόσμου, ο Κύριος μας Ιησούς προσευχήθηκε στον Πατέρα για την ενότητα των Μαθητών Του.
Είναι το Άγιο Πνεύμα, αρχή ενότητος, το οποίο ιδρύει την Εκκλησία σαν κοινωνία. Είναι η αρχή της ενότητος των πιστών στην διδασκαλία των Αποστόλων, στον τεμαχισμό του άρτου και στην προσευχή. Παρόλα αυτά η Εκκλησία, αναλόγως του μυστηρίου του Ενσαρκωθέντος Λόγου, δεν είναι μόνον μια αόρατη κοινωνία, πνευματική, αλλά είναι και ορατή επίσης: Έτσι, “η κοινότης αποτελούμενη από ιεραρχημένα όργανα και το Μυστικό σώμα του Χριστού, η ορατή συνάθροισις, η Σύναξη και η πνευματική κοινότης, η Επίγεια Εκκλησία και η Εκκλησία η εμπλουτισμένη με ουράνια αγαθά (όχι με εμπλουτισμένο ουράνιο) δεν πρέπει να γίνονται κατανοητές σαν δύο διαφορετικά πράγματα. Σχηματίζουν αντιθέτως μία και μοναδική σύνθετη πραγματικότητα αποτελούμενη από ένα διπλό στοιχείο, θεϊκό και ανθρώπινο”. Η κοινωνία των βαπτισμένων στην διδασκαλία των Αποστόλων και στον τεμαχισμό του ευχαριστιακoύ άρτου, φανερώνεται ορατά στους τρόπους της ομολογίας της πληρότητος της πίστεως, της λατρείας όλων των Μυστηρίων καθιδρυμένων από τον Χριστό και στην διακυβέρνηση του σώματος των Επισκόπων ενωμένων με την κεφαλή τους, τον Ρωμαίο Ποντίφικα!
Η μοναδική Εκκλησία του Χριστού βεβαίως, που στο Σύμβολο της Πίστεως την ομολογούμε Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική “υφίσταται στην Καθολική Εκκλησία κυβερνώμενη από τον διάδοχο του Πέτρου και από την κοινωνία των Επισκόπων μαζί του, παρότι έξω από τον οργανισμό του βρίσκονται πολλά στοιχεία αγιότητος και αλήθειας, τα οποία, σαν δώρα της Εκκλησίας του Χριστού, ωθούν προς την Καθολική Ενότητα”. »
Στο φως αυτών των Εκκλησιολογικών αρχών, οι Αγγλικανοί θα τηρήσουν ορισμένους κανόνες που τους επιβάλλονται με τη βοήθεια των οποίων θα διατηρούνται σε κοινωνία με τον Πάπα. Έχει καταντήσει το μαρτύριο του Σίσυφου το έργο που έχει αναλάβει ο κ. Ζηζιούλας. Κάθε φορά που πάμε να συμφωνήσουμε κάτι με τους Καθολικούς, η βαριά πέτρα του διαλόγου ξεφεύγει από τα χέρια του κ. Ζηζιούλα και ξανακυλάει πίσω.
Έδοξε λοιπόν στο Άγιο Πνεύμα και στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως διατυμπανίζει παντού τελευταίως, υπερασπίζοντας τον αρχηγό του, Επίσκοπο Πατρών, ο π. Ανάστασιος Γκοτσόπουλος, έδοξε και στον Πάπα. Για να μην χάσουμε τα μυαλά μας όμως μ’ αυτό το κυκλοθυμικό Άγιο Πνεύμα που διαθέτουν οι Ιεραρχίες των Εκκλησιών ας ακούσουμε έναν σύντομο Λόγο του π. Ιουστίνου Πόποβιτς!
«Στον Οικουμενισμό όλες οι αδυναμίες, οι αποκλίσεις, τα λάθη, προέρχονται από την κατάχρηση του Αγίου Πνεύματος. Με αυτή την κατάχρηση δικαιολογούνται και όλες οι δυτικές “εκκλησίες” και αιρέσεις. ΤΑ ΦΟΡΤΩΝΟΥΝ ΟΛΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.
Πορεύονται “κατ’ άνθρωπον” με τον ακόλουθο τρόπο: Αντί της μεθόδου του Σωτήρος -της αναγεννήσεως του έσω ανθρώπου- οδεύουν την οδό του Ευρωπαϊκού ανθρωπισμού, πασχίζοντας να μεταμορφώσουν το πρόσωπο δια της κοινωνίας και όχι δια της οδού του Σωτήρος, η οποία συνίσταται στη σωτηρία του ανθρώπου δια του θεού και όχι δια της κοινωνίας. Το Άγιο Πνεύμα δίδεται μόνον στην Εκκλησία του Θεανθρώπου! Δεν δίνεται εκτός Θεανθρώπου». Ούτε στον διάδοχο του Πέτρου. Διότι ο Πέτρος δεν έπαψε ποτέ του να είναι άνθρωπος!
Αμέθυστος
Η Επιστροφή των Ασώτων Αγγλικανών!
«Ετούτους τους τελευταίους χρόνους το Άγιο Πνεύμα ώθησε Αγγλικανικές ομάδες να ζητήσουν με επιμονή και κατ' επανάληψη, να γίνουν δεκτοί, και σωματικά, σε πλήρη Καθολική κοινωνία, και ετούτη η Αποστολική Έδρα, δέχθηκε με Αγαθότητα το αίτημα τους. Ο Διάδοχος του Πέτρου, ο οποίος δέχτηκε από τον Κύριο Ιησού το αξίωμα να εξασφαλίζει την ενότητα του Επισκοπάτου και να προΐσταται και να προστατεύει την Καθολική κοινωνία όλων των Εκκλησιών, δεν μπορεί να μην διαθέσει τα μέσα με τα οποία μπορεί να πραγματοποιηθεί αυτή η Αγία τους επιθυμία!
Η Εκκλησία, λαός συγκεντρωμένος στην ενότητα του Πατρός, του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, ιδρύθη από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό σαν “το Μυστήριο, δηλαδή το σημείο και το όργανο της ενδόμυχης ενότητος με τον θεό και της ενότητος όλου του ανθρωπίνου γένους”.
Κάθε χωρισμός ανάμεσα στους βαπτισμένους στο όνομα του Ιησού Χριστού είναι μια πληγή σ’ αυτό που είναι η Εκκλησία και σ’ αυτό για το οποίο υπάρχει η Εκκλησία. Γι’ αυτό “όχι μόνον αντιτίθεται ανοιχτά στο θέλημα του Χριστού, αλλά είναι και ένα σκάνδαλο για τον κόσμο καταστρέφοντας τον πιο άγιο από τους σκοπούς: Το κήρυγμα του Ευαγγελίου σε κάθε πλάσμα”. Γι’ αυτόν τον λόγο ακριβώς πριν σκορπίσει το αίμα Του για την σωτηρία του κόσμου, ο Κύριος μας Ιησούς προσευχήθηκε στον Πατέρα για την ενότητα των Μαθητών Του.
Είναι το Άγιο Πνεύμα, αρχή ενότητος, το οποίο ιδρύει την Εκκλησία σαν κοινωνία. Είναι η αρχή της ενότητος των πιστών στην διδασκαλία των Αποστόλων, στον τεμαχισμό του άρτου και στην προσευχή. Παρόλα αυτά η Εκκλησία, αναλόγως του μυστηρίου του Ενσαρκωθέντος Λόγου, δεν είναι μόνον μια αόρατη κοινωνία, πνευματική, αλλά είναι και ορατή επίσης: Έτσι, “η κοινότης αποτελούμενη από ιεραρχημένα όργανα και το Μυστικό σώμα του Χριστού, η ορατή συνάθροισις, η Σύναξη και η πνευματική κοινότης, η Επίγεια Εκκλησία και η Εκκλησία η εμπλουτισμένη με ουράνια αγαθά (όχι με εμπλουτισμένο ουράνιο) δεν πρέπει να γίνονται κατανοητές σαν δύο διαφορετικά πράγματα. Σχηματίζουν αντιθέτως μία και μοναδική σύνθετη πραγματικότητα αποτελούμενη από ένα διπλό στοιχείο, θεϊκό και ανθρώπινο”. Η κοινωνία των βαπτισμένων στην διδασκαλία των Αποστόλων και στον τεμαχισμό του ευχαριστιακoύ άρτου, φανερώνεται ορατά στους τρόπους της ομολογίας της πληρότητος της πίστεως, της λατρείας όλων των Μυστηρίων καθιδρυμένων από τον Χριστό και στην διακυβέρνηση του σώματος των Επισκόπων ενωμένων με την κεφαλή τους, τον Ρωμαίο Ποντίφικα!
Η μοναδική Εκκλησία του Χριστού βεβαίως, που στο Σύμβολο της Πίστεως την ομολογούμε Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική “υφίσταται στην Καθολική Εκκλησία κυβερνώμενη από τον διάδοχο του Πέτρου και από την κοινωνία των Επισκόπων μαζί του, παρότι έξω από τον οργανισμό του βρίσκονται πολλά στοιχεία αγιότητος και αλήθειας, τα οποία, σαν δώρα της Εκκλησίας του Χριστού, ωθούν προς την Καθολική Ενότητα”. »
Στο φως αυτών των Εκκλησιολογικών αρχών, οι Αγγλικανοί θα τηρήσουν ορισμένους κανόνες που τους επιβάλλονται με τη βοήθεια των οποίων θα διατηρούνται σε κοινωνία με τον Πάπα. Έχει καταντήσει το μαρτύριο του Σίσυφου το έργο που έχει αναλάβει ο κ. Ζηζιούλας. Κάθε φορά που πάμε να συμφωνήσουμε κάτι με τους Καθολικούς, η βαριά πέτρα του διαλόγου ξεφεύγει από τα χέρια του κ. Ζηζιούλα και ξανακυλάει πίσω.
Έδοξε λοιπόν στο Άγιο Πνεύμα και στην Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, όπως διατυμπανίζει παντού τελευταίως, υπερασπίζοντας τον αρχηγό του, Επίσκοπο Πατρών, ο π. Ανάστασιος Γκοτσόπουλος, έδοξε και στον Πάπα. Για να μην χάσουμε τα μυαλά μας όμως μ’ αυτό το κυκλοθυμικό Άγιο Πνεύμα που διαθέτουν οι Ιεραρχίες των Εκκλησιών ας ακούσουμε έναν σύντομο Λόγο του π. Ιουστίνου Πόποβιτς!
«Στον Οικουμενισμό όλες οι αδυναμίες, οι αποκλίσεις, τα λάθη, προέρχονται από την κατάχρηση του Αγίου Πνεύματος. Με αυτή την κατάχρηση δικαιολογούνται και όλες οι δυτικές “εκκλησίες” και αιρέσεις. ΤΑ ΦΟΡΤΩΝΟΥΝ ΟΛΑ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ.
Πορεύονται “κατ’ άνθρωπον” με τον ακόλουθο τρόπο: Αντί της μεθόδου του Σωτήρος -της αναγεννήσεως του έσω ανθρώπου- οδεύουν την οδό του Ευρωπαϊκού ανθρωπισμού, πασχίζοντας να μεταμορφώσουν το πρόσωπο δια της κοινωνίας και όχι δια της οδού του Σωτήρος, η οποία συνίσταται στη σωτηρία του ανθρώπου δια του θεού και όχι δια της κοινωνίας. Το Άγιο Πνεύμα δίδεται μόνον στην Εκκλησία του Θεανθρώπου! Δεν δίνεται εκτός Θεανθρώπου». Ούτε στον διάδοχο του Πέτρου. Διότι ο Πέτρος δεν έπαψε ποτέ του να είναι άνθρωπος!
Αμέθυστος
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
