Πέμπτη, 25 Αυγούστου 2016

Η Ελλάδα στο περιθώριο (και πάλι) των εξελίξεων

Η Τουρκία δείχνει ότι αποφασίζει προς τα πού θα στείλει τον στρατό της αναζητώντας μια νίκη κυριαρχίας, που τελικά θα εμπεδώσει το νέο καθεστώς Ερντογάν, μετά την εκκαθάριση του «κράτους του Γκιουλέν», που συνεχίζεται με ρυθμούς «γενοκτονίας». Οι ένοπλες δυνάμεις της διέρχονται τα σύνορα με Συρία και θα προσπαθήσουν με μεγαλύτερη «θερμή» εμπλοκή τους στα μέτωπα της Ανατολής να διασφαλίσουν τα τουρκικά συμφέροντα, πλήττοντας το Χαλιφάτο του Λεβάντε, αφενός, και τις κουρδικές δυνάμεις, αφετέρου.

Η Αγκυρα ταυτόχρονα επιχειρεί μια νέα δυναμική συμμαχία στον άξονα Ρωσία - Ιράν, που την οδηγεί σε αναθεωρητισμό και της σχέσης της με τον Ασαντ και τη Δαμασκό, ενώ ταυτόχρονα διατηρεί τη στρατηγική θέση της στη Δύση ως μέλος του ΝΑΤΟ. Ο βασικός άξονας πολιτικής για την Τουρκία παραμένει να μην υπάρξουν δεδομένα συγκρότησης κράτους των Κούρδων από τρία μέρη, το συριακό, το ιρανικό και το ιρακινό -που τυγχάνει όμως συμμαχός της-, που θα μπορούσαν να οδηγήσουν πέρα από μια νέα γεωπολιτική πραγματικότητα στη διάλυση της ίδιας της επικράτειας της Τουρκίας.

Με αυτά ως δεδομένα, κύριος στόχος της Τουρκίας του Ερντογάν δεν είναι επί του παρόντος η «παραδομένη» και χρεοκοπημένη Ελλάδα, την οποία μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζει με τα συνηθισμένα διπλωματικά και «ψυχροπολεμικά» μέσα διεκδικήσεων σε Αιγαίο και Θράκη, ενώ μπορεί να κλιμακώσει τη διεκδικητική στάση του στο Κυπριακό, που παραμένει διεθνές πρόβλημα, άλυτο, υπό τον έλεγχο της Αγκυρας, μέσα από το καθεστώς εγγυήσεων, κατοχής και εποικισμού.

Άλλωστε, η Ελλάδα ως επικράτεια και imperium των Ελλήνων καταλαμβάνεται και αποδομείται μέσα από τον «εποικισμό των αμάχων», προσφύγων και στην πλειονότητά τους και πάλι οικονομικών μεταναστών, που εξαπλώνονται στο έδαφός της, κονιορτοποιώντας την εθνική, τη θρησκευτική και την κοινωνική συνοχή της, ενώ το καθεστώς χρεοκοπίας διαρκείας, που της έχει επιβληθεί ή, κατ' άλλους, έχει προκύψει, δεν της επιτρέπει να λογίζεται ούτε στις ευρωπαϊκές χώρες με εθνική κυριαρχία και οντότητα τέτοια που μπορούν ή δοκιμάζουν να οργανώσουν εθνική στρατηγική με γεωπολιτικές απολήξεις. Ας μην αγνοείται το γεγονός ότι η Γερμανία είναι ο «μεγάλος σύμμαχος» της Τουρκίας στην Ευρώπη και το Βερολίνο ελέγχει απολύτως μέχρι στιγμής τα δρώμενα στο εσωτερικό της Ελλάδας. Το ίδιο το εντόπιο καθεστώς διαχείρισης της Ελλάδας συνεχίζει να αντιμετωπίζει την Τουρκία με «σύνδρομο ήττας» μετά την εισβολή στην Κύπρο το 1974 και στη συνέχεια στα Ιμια και την επιβολή του καθεστώτος των «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο. Δεν είναι τυχαίο ότι ο πρώην πρωθυπουργός Α. Νταβούτογλου, με ειδικό απεσταλμένο, ενημερώνει το πρωθυπουργικό γραφείο της Ελλάδας για τα δεδομένα της μετά το πραξικόπημα της Τουρκίας, επιδιώκοντας τη συνέχεια του εφησυχασμού της Αθήνας επί των συμφωνηθέντων στο πάλαι ποτέ Ερζερούμ.

Η Ελλάδα, όπως αντιμετωπίζει τα πράγματα, τόσο στην Ευρώπη όσο και στη Μεσόγειο ή την Ασία, χάνει και αυτόν τον «γύρο» διεθνούς εμπλοκής στις εξελίξεις παραμένοντας εντός των Μνημονίων που την καταστρέφουν παραγωγικά και φτωχοποιούν τη μεγάλη μερίδα των πολιτών της. Για την Ευρώπη, που ως Ενωση δοκιμάζεται ως προς τα δημοσιονομικά και τη συνοχή της από την ελλειμματική πραγματικότητα των τραπεζών της και το Προσφυγικό, η Ελλάδα μεταβάλλεται σε μια «νήσο Ελις» για τα ευρωπαϊκά σύνορα. Ενας «ενδιάμεσος τόπος», δηλαδή, όπου πρόσφυγες και μετανάστες, ειδικά από την Ασία αλλά και την Αφρική, θα συγκεντρώνονται, θα καταμετρώνται, θα ελέγχονται, θα εκπαιδεύονται και στη συνέχεια, ανάλογα με τις βιομηχανικές ανάγκες των κύριων ευρωπαϊκών δυνάμεων, θα «απορροφώνται» ή, διαφορετικά, ανάλογα με τις εξελίξεις ανατολικά θα επιστρέφουν στις προς ανοικοδόμηση χώρες τους, καταγεγραμμένοι και χρήσιμοι εργάτες ή στελέχη των «ευρωπαϊκών εταιριών» που θα πάρουν τα συμβόλαια. Η Ελλάδα με τις παρούσες συνθήκες δείχνει «χαμένη υπόθεση» τουλάχιστον έως το 2019...

Μενέλαος Τασιόπουλος
Πηγή "Δημοκρατία"

kostasxan

Δραματική η κατάσταση στην Ιταλία. 247 οι νεκροί από τον φονικό σεισμό.

Συνεχίζονται οι δραματικές προσπάθειες απεγκλωβισμού των πληγέντων από τον φονικό σεισμό στην Ιταλία, που βρίσκεται αντιμέτωπη με μια από τις χειρότερες καταστροφές στην ιστορία της.

Νέες εκτιμήσεις αναφέρουν πως οι νεκροί
έφτασαν τους 247, σύμφωνα με το Associated Press  από τον ισχυρό σεισμό μεγέθους 6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ, που χτύπησε στις 3:36 την ευρύτερη περιοχή της πόλης Ριέτι στην Ιταλία, 90 περίπου χιλιόμετρα βόρεια της Ρώμης. Το εστιακό του βάθος το οποίο είχε αρχικά αναφερθεί ως 14 χλμ, ήταν 4 χλμ.

Οι προσπάθειες για τον απεγκλωβισμό των θυμάτων του σεισμού είναι αδιάκοπες. Τα σωστικά συνεργεία σπεύδουν στο χωριό Αματρίτσε, στο οποίο μεγάλο μέρος των κτιρίων έχει καταρρεύσει. Η πρόσβαση στην περιοχή επιτρέπεται μόνον στα οχήματα της υπηρεσίας Πολιτικής Προστασίας και της Πυροσβεστικής, για να δοθεί απόλυτη προτεραιότητα στην παροχή πρώτων βοηθειών.

Πηγή:  News247.gr

Η Σοφιολογία του Σολοβιεφ (3)-επανάληψη

Η διαμάχη γύρω από την Σοφία.

Η αποελληνικοποίηση ακουμπά την Πλατωνική μορφή τού μεταξύ, τον μεσάζοντα ανάμεσα στην γη και τον Ουρανό. Έπρεπε και ήταν δυνατόν να συνεχίσουμε να τόν προϋποθέτουμε, μιας και ο Θεός του Ιησού Χριστού, δεν περιφρονεί την άμεση επαφή με την σάρκα και με την Ιστορία [θλιβερή παράκρουση, διότι δεν γίνεται πλέον κατανοητή η θέση της Θεοτόκου στην σωτηρία μας και η Θεωμένη σάρκα που λαμβάνει ο Κύριος, που αποδίδεται με την έκφραση άτρεπτα πάθη. Ο Κύριος ξεκίνησε καινούργια Ιστορία. Την Ιστορία της Σωτηρίας. Δεν εισήλθε ποτέ στην ανθρώπινη Ιστορία η οποία κινείται δια της υπερηφανείας. Την Ιστορία αυτή την άφησε στα χέρια του Φαρισαίου και του Βαραββά]. Όχι όμως σαν έναν τρίτο παράγοντα ανάμεσα στους δύο (εκείνον τον τρίτο τον οποίο είχε ήδη υποβάλλει ο Αριστοτέλης σε κριτική), αλλά σαν φανέρωση και λειτουργία του Ιδίου του Θεού, σαν κάτι μ' αυτό που η Βίβλος ονομάζει "άγγελο". Έτσι ακριβώς σχημάτισε την σκέψη και ζωγράφισε την σοφία η Ρωσία, το πτερωτό όν που στις εικόνες υπάρχει μαζί με τον Χριστό, την Παρθένο Μαρία και τον αγαπημένο μαθητή. Σαν τον φύλακα άγγελο της δημιουργίας. Έτσι την ορίζει ο Μπουλγκάκοφ.

Αυτό θα αρκούσε και ίσως θα έπρεπε να αρκέσει, για να γλιτώσουν οι σοφιολόγοι την κατηγορία ότι συγχέουν τον Λόγο και την σοφία και αποδυναμώνουν το δόγμα της αποκλειστικότητας, με την έννοια της τέλειας επάρκειας του μοναδικού μεσολαβητή, του Ιησού Χριστού. Αλλά δεν άρκεσε!

Η καταγγελλόμενη σύγχυση ανάμεσα στον Λόγο και την σοφία, ήταν, τουλάχιστον στις προθέσεις τους, πολαρικότης, συνδικαιοδοσία. Όσον αφορά δε την απειλή της σοφιολογίας για την μοναδικότητα τής μεσολαβήσεως του Χριστού είναι ένα πρόβλημα που ανήκει σε εκείνο το πιο πλατύ και ακανθώδες, που συζητήθηκε τόσο στο εσωτερικό της Ορθοδοξίας, όσο και στις διαμάχες ανάμεσα στους Ορθοδόξους και τους Καθολικούς. Το πρόβλημα της σχέσεως δηλαδή ανάμεσα στις δύο οικονομίες, του Υιού και του Πνεύματος. Οπωσδήποτε τα πράγματα θα ήταν πιο απλά εάν οι σοφιολόγοι δεν είχαν εκφραστεί με τέτοιο τρόπο, ώστε να δίνουν την εντύπωση ότι θέλουν να υποστασιοποιήσουν την διαμεσολαβητική λειτουργία της σοφίας. Μ' αυτόν τον τρόπο όχι μόνον δημιούργησαν το πρόβλημα της σχέσεως ανάμεσα σε δύο μεσάζοντες (της σχέσεως ανάμεσα στην Χριστολογία και την Μαριολογία) αλλά κόλλησαν και στην δυσκολία που προέκυψε, να λειτουργήσει δηλαδή η μεσολάβηση, εάν ο μεσολαβητής κατανοείται σαν τρίτος ανάμεσα σε δύο, που καταξιώθηκε ήδη από τον Αριστοτέλη εναντίον του Πλάτωνος.
Για την αλήθεια ο Σολοβιεφ είναι ο λιγότερο υπεύθυνος από τους τρείς. Πέραν του ορισμού της σοφίας σαν ουσίας ή ζωής του Θεού, με έναν όρο δηλαδή ο οποίος στο Θεολογικό λεξικό και Ιδιαιτέρως στην Χριστολογία, είναι εναλλακτικός με εκείνον του προσώπου, επαναλαμβάνει με επιμονή την θεωρία του ότι ο λόγος και η σοφία διαθέτουν μια συνδικαιοδοσία. Αλλά και αυτός την προσωποποιεί σαν κοσμική ψυχή όταν επανεξετάζει τον γνωστικό μύθο.

Εάν μπορούσε να γνωρίσει την γλώσσα της πληροφορικής, θα τήν είχε ονομάσει κατά πάσαν πιθανότητα διασύνδεση αντί για μεταξύ ή για κοσμική ψυχή, εκφράζοντας πιο αποτελεσματικά την σκέψη του, και αποφεύγοντας μ' αυτόν τον τρόπο υποψίες και αμφιβολίες και ασυνεννοησίες που κόστισαν πολύ στην σοφιολογία. Σε κάθε περίπτωση, περισσότερο από τον Σολόβιεφ, ο Μπουλγκάκοφ έσπρωξε τα πράγματα πέρα από κάθε όριο στην προσωποποίηση της σοφίας, φτάνοντας να μιλήσει, απρόσεκτα, στο Φώς Χωρίς δύση, σαν μια σχεδόν τέταρτη υπόσταση. Χωρίς να κατορθώσει ποτέ του να διορθώσει την απροσεξία του μετά τις κατηγορίες που δέχθηκε. Ιδιαιτέρως δε στο κείμενο του, υπόσταση και υποστασιακότητα, αναδεικνύει αυτό το σχεδόν, υπογραμμίζοντας ότι είναι μια επιθυμία και όχι η κατοχή της υποστάσιακότητος η της προσωπικότητας! [παρόλη την καταδίκη της Θεωρίας αυτής στην Ελλάδα συνεχίζει να θριαμβεύει σαν να μην συνέβη ποτέ τίποτα]

Ισχυρίστηκε λοιπόν πως είναι η επιθυμία να εισέλθει και να εδραιωθεί στον δυναμισμό τής τριαδικής αγάπης. Μια Φυσική Επιθυμία εκτός των άλλων για ένα Θεϊκό όν, το οποίο σαν τέτοιο έχει την αγάπη σαν ουσία του. Όπως είναι γνωστό, ξεκίνησε μια μεγάλη διαμάχη γύρω από την σοφιολογία, η οποία έκλεισε το 1935 με την καταδίκη του Μπουλγκάκοφ εκ μέρους του πατριαρχείου της Μόσχας.

Αυτή η περιπέτεια όμως είναι πολύ σημαντική για τα Θεολογικά πράγματα, παρότι δεν αφορά άμεσα τον Σολόβιεφ, για τρείς λόγους: 1) διότι το πάθος και η διάρκεια της φιλονικίας μάς λένε αθέλητα σχεδόν, πως το σοφιολογικό θέμα είναι ένα πολύ ευαίσθητο σημείο στην αυτοσυνειδησία της Ορθοδοξίας, 2) διότι μπορεί να μας εισάγει στο δόγμα "των θείων ενεργειών", ένα από τα βυζαντινά δόγματα το οποίο είναι ιδιαιτέρως αχώνευτο από τους Λατίνους, καθότι είναι παράδοξες και σύνθετες χωρίς κανέναν ιδιαίτερο λόγο, [Δεν είναι δυνατόν να μην κατανοούν την έννοια της Ουσιώσεως!! Ο αληθινός λόγος είναι ότι οι άκτιστες ενέργειες καταργούν την σχέση, την μοναδική ερμηνευτική αρχή της Θεολογίας σύμφωνα με τον Αυγουστίνο], ενώ οι Βυζαντινοί το κρίνουν όχι μόνον Χρήσιμο αλλά και αναγκαίο για την έκφραση της εμπειρίας της πίστεως της Χριστιανικής κοινότητος. Μ' έναν κατάλληλο τρόπο, πραγματικό και όχι συμβολικό. 3) διότι τονίζει τον κίνδυνο της Θεολογικής προαιρέσεως και θελήσεως, αντί της εμπειρίας που ενυπάρχει στην σοφιολογία, η οποία όμως δεν είναι λιγότερο απαραίτητη, παρ' όλα αυτά. Διότι σύμφωνα με την μυστική Θεολογία των Χριστιανών της Ανατολής η πίστη είναι η εμπειρία μιας "εν Χριστώ Ζωής", η οποία μας θέτει απέναντι σε δύο δεδομένα, αδιαμφισβήτητα αλλά λογικώς αντινομικά. Την υπερβατικότητα του Θεού και την παρουσία του στις ζωές μας και στην ζωή του σύμπαντος [λες και η ενσάρκωση δεν έγινε].

Διότι η αγνωσία της ουσίας του Θεού και η εμπειρία του στην ζωτική συμμετοχή τής μεταμορφώσεως του κτιστού, δηλ. της πνευματοποιήσεως της ύλης και στην ενσωμάτωση του Λόγου, μια διαδικασία ένδοξη και τραγική, της οποίας η Δημιουργία αποτελεί την πρώτη πράξη, συνεχίζεται με την γέννηση - τον Θάνατο και την Ανάσταση του Χριστού που είναι η δεύτερη πράξη και ολοκληρώνεται με την τρίτη και τελευταία, με το πλήρωμα ή ανακεφαλαίωση ή την κοσμική ενσάρκωση του Θεού. [Εδώ στηρίζεται η σωτηρία του κόσμου εκ μέρους του ανθρώπου και της Εκκλησίας που κηρύσσεται από την νέο-ορθοδοξία, παίρνοντας την θέση της σωτηρίας της ψυχής. Αυτή η πανθεϊστική κοσμική ενσάρκωση των εσχάτων καταργεί μεγαλοπρεπώς, πάντως, την μετάνοια και την Εκκλησία, εξίσωντάς την με την πολιτική και την επιστήμη].

Ο δογματικός χωρισμός σε τρία πρόσωπα της μοναδικής Θείας Ουσίας, σύμφωνα με την λατινική εκδοχή, ή η γέννηση του Υιού και η εκπόρευση του πνεύματος μέσω του Υιού από τον άναρχο και μοναρχικό πατέρα (καθολική αρχή), σύμφωνα με την Βυζαντινή Εκδοχή [φορτώνουν το Φιλιόκβε στην Ορθοδοξία πλέον, το κατόρθωμα των Ρώσων, εφόσον ταυτίζουν την Οικονομική με την Αγία Τριάδα, δια της επινοήσεως μιας ενυπάρχουσας Τριάδος], φαίνονται ανεπαρκή στους Χριστιανούς της ανατολής να εκφράσουν την εμπειρία αυτή της παραδόξου ακραίας οικειότητος ανάμεσα σε πραγματικότητες οντολογικά τόσο διαφορετικές μεταξύ τους όπως το απόλυτο και το σχετικό, το άπειρο και το πεπερασμένο, τον Θεό και τον άνθρωπο.
Χωρίς τα τρία πρόσωπα που επιτρέπουν στον Θεό να αυτοαποκαλυφθεί (το δεύτερο και το τρίτο αποκαλύπτουν το αβυσσαλέο μυστήριο του πρώτου) δεν θα γνωρίζαμε τίποτε για την πατρότητα του Θεού, και δεν θα μπορούσαμε να τον καλέσουμε σε βοήθεια, να τον εμπιστευθούμε, να τον ευχαριστήσουμε. Αλλά όλο αυτό πάλι δεν αποδίδει την πραγματικότητα της ανθρώπινης συμμετοχής στην Θεία Ζωή. Ούτε την υπερβολή τής αγάπης η οποία υποχρεώνει τον Θεό να μην περιορίζεται στην εσωτερική τριαδικότητα και να πραγματοποιεί στον εαυτό του, το αρχέτυπο της τέλειας αμοιβαίας προσφοράς, αλλά να επιλέγει, με κοινή απόφαση των τριών προσώπων, να επικοινωνήσει με τον κόσμο, δημιουργημένο ακριβώς μ’ αυτόν τον σκοπό, και μ’ ‘εναν εντελώς Ιδιαίτερο τρόπο στο δημιούργημα το οποίο στον κόσμο έχει την Θεία εικόνα, σαν δική του ουσία, τον άνθρωπο. Δεν λέει ακόμη την Θεανθρώπινη πραγματικότητα.
Για να μπορέσουμε να σκεφθούμε αυτή την πραγματικότητα πρέπει να αποδώσουμε στον Θεό, σύμφωνα με τους ορθοδόξους, εκτός των τριών προσώπων, άπειρες ανυπόστατες εκπομπές.

Συνεχίζεται.

ΣΧΟΛΙΟ: Αυτός ο Μεσάζων, αυτή η Σοφία, είναι ο Επίσκοπος τού Ζηζιούλα, ο οποίος απλώς προίσταται. 

Αμέθυστος

Η ΑΠΟΜΥΘΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ (11) Η ΣΟΦΙΟΛΟΓΙΑ ΤΟΥ SERGEI N. BULGAKOV-επανάληψη

Η ΚΕΝΩΣΙΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ Ο ΑΓΙΑΣΜΟΣ ΤΗΣ ΥΛΗΣ.
Η δεύτερη μετα-πατερική σύνθεση, μετά τού Φλωρόφσκυ.

ΠΕΡΙ ΠΡΟ-ΠΑΤΕΡΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ.
Θεός-κόσμος: τα μονοπάτια του σοφιολογικού προβλήματος.
Η ΣΟΦΙΟΛΟΓΙΚΗ ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΛΓΚΑΚΟΦ

ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΤΡΙΑΔΑ. 

Η κενωτική αγάπη σαν αιώνια σχεσιακότης. 

Αφού καθόρισε την τριαδικότητα του Θείου, ο Μπουλγκάκοφ προχωρά ένα βήμα μπρός και επιστρέφει στην σημασία της ταυτότητος ανάμεσα στον Θεό και την αγάπη. Η έκφραση της Κ.Δ. «ο Θεός αγάπη εστίν» (1 Ιωάν 4,8), δεν πρέπει να γίνει κατανοητή με μία έννοια απλώς περιγραφική, αλλά με μία οντολογική σημασία. Η αγάπη δεν είναι το ιδιαίτερο τού Θεού επειδή αυτός αγαπά και εξέρχεται εαυτού προς τον αγαπημένο, αλλά επειδή Αυτός ο ίδιος είναι η Αγάπη. Η Θεία αγάπη δεν μιλά κατά πρώτον για την σχέση Του με τον κόσμο και την ανθρωπότητα, όσο για την εσωτερική του μορφή, για το αληθινό ενδιάθετο πρόσωπο τού Θεού.

Εντελώς διαφορετικά από την αγάπη τής κτίσεως που είναι αυτοστοργή, εκείνο του Θεού δεν είναι «αγάπη του εαυτού», δεν είναι αγάπη μόνο-υποστατική, αλλά τρι-υποστατική, ανοιχτή σε μία συνεχή ζωή προσφοράς και δοσίματος ήδη στο εσωτερικό τού Θείου υποκειμένου του Ιδίου. Εξερχόμενος από τον εαυτό με την γέννηση τού Υιού, ο Πατήρ εμφανίζει εκείνη την ιδιαίτερη μορφή τής αγάπης που είναι η θυσία. Όπως λέει στον "Αμνό του Θεού" : «Η αγάπη του Υιού είναι η αυταπάρνηση, η ηπιότης τού Αμνού τού Θεού που θυσιάζεται, προκαθορισμένος σ’αυτό πρίν από την Δημιουργία του κόσμου». Δίπλα στην θυσία όμως υπάρχει η στιγμή τής λύσεως, τής απελευθερώσεως, τής χαράς, καθότι δεν υπάρχει αγάπη χωρίς χαρά. [Ισχύει και αντίστροφα άραγε;]. Σαν μία στιγμή της Θείας ενδοτριαδικής ζωής ξεπερασμένη και λυμένη, σαν μία ασυμφωνία μέσα στην αρμονία. Εάν το πρώτο αξίωμα της αγάπης ορίζει πώς δεν υπάρχει αγάπη χωρίς θυσία, το δεύτερο, ανώτερο διότι τελευταίο, βεβαιώνει πώς δεν υπάρχει αγάπη χωρίς χαρά και χωρίς ευτυχία και γενικώς δεν υπάρχει ευτυχία χωρίς την αγάπη. [Η ευτυχία είναι παράγων του μέλλοντος, η αγάπη δεν ανήκει στον χρόνο]. Ουσιαστικώς τραγική η αγάπη, είναι ταυτόχρονα υπέρβαση τής τραγωδίας και ακριβώς σ’αυτό συνίσταται η δύναμή της. Είναι μία συγκεκριμένη αντινομία: θυσία και επανεύρεση τού εαυτού χάρη στην θυσία. Η χαρούμενη αγάπη τής νίκης πάνω στον θάνατο, στήν Τριάδα είναι η υπόσταση του πνεύματος του Αγίου, η οποία πρέπει να εννοηθεί ακριβώς σαν η αγάπη που παρηγορεί και ξαναδίνει την ελπίδα». 

Ο Μπουλγκάκοφ ισχυρίζεται πώς το Άγιο Πνεύμα είναι παρηγορητής όχι μόνον στον κόσμο αλλά και στην ίδια την θεότητα. Το Άγιο Πνεύμα, λέει, το τρίτο πρόσωπο, είναι η ενδοτριαδική ολοκλήρωση της θυσιαστικής αγάπης τού Πατρός και τού Υιού, σαν η χαρά αυτή τής θυσίας, σαν η ευτυχία της, σαν θριαμβευτική αγάπη. Σ’αυτό συνίσταται η σημασία του σαν παρηγορητού. Όχι μόνον σε σχέση με τον κόσμο, αλλά επίσης και στην ενδοτριαδική ζωή. Εάν ο Θεός που είναι στην Αγιώτατη Τριάδα, είναι αγάπη, το Άγιο Πνεύμα είναι η αγάπη τής αγάπης. Είναι η υποστατική χαρά τού Πατρός για τον Υιό και τού Υιού για τον Πατέρα! 

[Όπως βλέπουμε το Άγιο Πνεύμα δεν υπάρχει. Διότι στην Καθολική δογματική η υπόσταση είναι ιδιότητα χωρίς ουσία. Ανούσια. Αυτή είναι η συνέπεια του Φιλιόκβε. Ανυπόστατο ουσιαστικά, μπορούμε να το χειραγωγήσουμε, όπως και τον κόσμο. Δεν καταλαβαίνουν τι σημαίνει, η ουσία της Αγίας Τριάδος είναι υπερούσιος. Δεν έχει σχέση με την ουσία της Αρχαίας φιλοσοφίας. Την ουσία την δημιουργούν οι άκτιστες ενέργειες. Οι οποίες ουσιώνουν, εξασφαλίζοντας την διαιώνιση, αλλά όχι την Σωτηρία μέσω της ενώσεως με τον Κύριο. Η διαιώνιση είναι η αθανασία της ψυχής τής αρχαίας φιλοσοφίας, η παράδοση τής παιδείας στους επόμενους, όχι τής εργασίας, όπως γίνεται σήμερα η διαιώνιση. Ο Μπουλγκάκοφ λοιπόν ντύνοντας την Καθολική Θεολογία με Ορθόδοξο ένδυμα, ταυτίζει φανερά την Οικονομική Τριάδα με την Αΐδιο και δεν εφαρμόζει την μεγάλη αλήθεια της Πατερικής Θεολογίας. Τον Θεό είναι αδύνατον να τον εκφράσουμε και να τον κατανοήσουμε. Όπως είχε διδάξει και ο Πλάτων δε, ούτε η αλήθεια, η κτιστή ουσία, είναι δυνατόν να εκφραστεί στην γλώσσα, διότι η αλήθεια είναι απλή, ενώ η γλώσσα σύνθετη, όπως και ο άνθρωπος, που ορίζεται σαν το συναμφότερον. Ο κοινός άνθρωπος της πτώσεως. Ούτε κάν ο καλός καγαθός της φιλοσοφίας, πόσο μάλλον ο Άγιος! Γι’αυτό και οι κυνικοί της Αθήνας έψαχναν με το φανάρι στην αγορά άνθρωπο και δεν μπορούσαν να τόν βρούν. Ήταν όλοι τους σύνθετοι, από καλό και κακό αναμεμειγμένοι. Αυτό το σύνθετο σήμερα χρησιμοποιείται σαν ο ορισμός του ανθρώπου, από την Νέο-ορθοδοξία, και μάλιστα του σωσμένου ανθρώπου, του Χριστιανού. Αυτό το σύνθετο, που ανακαλεί την αρχή της ενότητος σαν ολοκλήρωση του ανθρώπου και μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον Οικουμενισμό, κατάγεται από την πρωτόγονη διαλεκτική του Χέγκελ]. 

Στην περιγραφή της ενδοτριαδικής δυναμικής σαν αγάπης ο Μπουλγκάκοφ εισάγει την κατηγορία της κενώσεως, που θα διαδραματίσει έναν βασικό ρόλο σε όλο του το σύστημα. Αναφερόμενος δε στον διάσημο Παύλειο ύμνο (Φιλ. 2,6-8) όπου λέγεται: «Ας επικρατεί μεταξύ σας το ίδιο φρόνημα, το οποίο υπήρχε και εις τον Χριστόν Ιησούν, ο οποίος αν και είχε θεϊκήν ύπαρξιν (εν μορφή Θεού υπάρχων), δεν εθεώρησε το ότι ήτο ίσος προς τον Θεόν σαν κάτι προς αρπαγμόν, αλλά εκένωσε τον εαυτό του μορφήν δούλου λαβών», συλλαμβάνει καθολικά την αγάπη τού Θεού σαν ένα άδειασμα, μία «αδυναμία» με την οποία το Απόλυτο υποκείμενο πλησιάζει το άλλο από αυτό. Η κενωτική θεολογία, μας υπενθυμίζει ο Μπουλγκάκοφ ο ίδιος, δεν είναι καινούργια στην Χριστιανική Θεολογία, καθώς βυθίζει τις ρίζες της στην Πατριστική Θεολογία [όχι στην Ορθόδοξη Πατερική αλλά μόνον στην Δυτική σχολαστική]. Εμφανίζεται στο περί Τριάδος του Ιλάριου όπου γίνεται λόγος για exinanitio ή evacuatio formae Dei. Επανεμφανίζεται στην Γερμανία με τον Thomasius. Αλλά στα χέρια του Μπουλγκάκοφ η κατηγορία αυτή απλώνει την κένωση από την Χριστολογία, στην κατανόηση όλου του Χριστιανικού δόγματος. Την μεταμορφώνει σε μία κατηγορία ικανή να φανερώσει την συστατική σχεσιακότητα του Απολύτου.  

Δύο είναι τα επίπεδα στα οποία παίζει τελικώς η κατηγορία της κενώσεως. Το πρώτο είναι το ενδοτριαδικό όπου, το πέρασμα του Απολύτου στην Τριάδα είναι η αυτό-κένωση, το αυτοάδειασμα του Απολύτου καθαυτού Είναι του Πατρός ,υπέρ του Είναι «για» και «μέσα» στον Υιό και επομένως και «για» και «μέσα» στο Άγιο Πνεύμα. Το δεύτερο είναι η αιώνια σχεσιακότης του κόσμου του Θεού με τον κόσμο τού ανθρώπου, τόσο στην πράξη τής Δημιουργίας όσο και στην πράξη τής ενσαρκώσεως, ειδωμένα πάντοτε σαν το αιώνιο άνοιγμα στην σχέση στην οποία ο Θείος κόσμος αφήνεται να εμπλακεί.

Χάρη σ’αυτή την διπλή στρωμάτωση της χρήσεως της έννοιας της κενώσεως, ο Μπουλγκάκοφ κατορθώνει να εκφράσει την λησμονημένη αγάπη που δένει τα πρόσωπα της Τριάδος το ένα με το άλλο, διατηρώντας ταυτόχρονα ένα άνοιγμα τής τρισυποστάσεως προς τα έξω. Το τριαδικό δόγμα μ’αυτόν τον τρόπο δεν καταλήγει στην θέση μίας τυχαίας ή καταγωγικής σχέσεως, όπως συμβαίνει στην Δυτική δογματική, αλλά βεβαιώνει την ζώσα αυτοαποκάλυψη τού Πατρός στον Υιό και στο Άγιο Πνεύμα, μέσω της αμοιβαίας αυτοπροσφοράς. «Ο Θεός είναι αγάπη και η Αγία Τριάδα είναι μία τριυποστατική πράξη αγάπης, παρότι διατηρείται σαν μια μοναδική ζωή. Αυτή η μοναδική ζωή, η Φύση ή η ουσία, πραγματοποιείται σε μία υποστατική τριμοναδική πράξη. Αγαπώμενες αμοιβαίως ή μία μέ την άλλη οι τρείς υποστάσεις σχηματίζουν μία μοναδική ενέργεια αγάπης και σ’αυτή την πράξη αυτές αποκαλύπτουν την ουσία τους. Η Αγία Τριάδα πρέπει να γίνει κατανοητή σαν μία τριμοναδική πράξη στην οποία λόγω της δυνάμεως τής αγάπης η ζωή αποκαλύπτεται σαν μοναδική και όχι σαν ένα σύστημα «προόδων», όπως διδάσκεται από το Καθολικό δόγμα. Η πρόοδος μέσα στην Αγία Τριάδα δεν είναι παρά μία από τις πλευρές αυτής της αμοιβαιότητος, αλλά δεν είναι η μοναδική, από την στιγμή που η Θεία ζωή πραγματοποιείται πρωταρχικώς στην αμοιβαία τριυποστατική αποκάλυψη. Αυτή η αποκάλυψη είναι μία υποστατική ενέργεια της αγάπης που αυτοαναιρείται και πραγματοποιείται στον άλλον για τον άλλον». [Καταργώντας την Ουσία, ή μάλλον ονομάζοντας την άβυσσο ή καταχωρώντας την και ταυτίζοντάς την με την υπόσταση του Πατρός, μεταφέρουν όλα όσα ανήκουν στην Ουσία στον Πατέρα]. Κάθε πρόσωπο τής Τριάδος ζεί στην μορφή της κενώσεώς του: ο Πατήρ είναι κενωτικός καθότι βγαίνει από την τελειότητα του και εμπλέκεται στην Τριαδική δυναμική και στο γίγνεσθαι της δημιουργίας, ο Υιός βιώνει την κένωση στην γέννηση από τον Πατέρα, μία γέννηση η οποία προτού να είναι ιστορική είναι οντολογική και αιώνια, και τέλος την βιώνει και το Άγιο Πνεύμα σαν ΜΕΤΑΞΥ, ανάμεσα στον Πατέρα και τον Υιό [ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ. ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΛΟΓΙΚΗ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΣ, ΟΝΤΟΛΟΓΙΚΗ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΓΕΙ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ], μία εικόνα της ταπεινής αγάπης που αδειάζει από όλη της τήν προσωπικότητα μέχρις ότου τα άλλα πρόσωπα θυμηθούν να εισέλθουν σε σχέση. [Από εδώ κατάγεται η κακοδοξία του Ζηζιούλα η οποία αρνείται την ταυτόχρονη ύπαρξη των προσώπων της Αγίας Τριάδος. Μεταφέρουν στην πραγματικότητα στην Αγία Τριάδα όλες τις ανθρώπινες οικογενειακές σχέσεις. Έτσι η Σοφία είναι στην πραγματικότητα η Θεία των παιδιών ή και η γιαγιά τους μερικές φορές]. 

Για να μιλήσει για την κένωση τού Υιού, ο Μπουλγκάκοφ, χρησιμοποιεί μία πολύπλοκη επιχειρηματολογία, που στοχεύει να φανερώσει πώς στην αιώνια γέννηση υπάρχει μία κένωση τού δευτέρου προσώπου που γεννιέται με το θεμέλιο στον ίδιο τον Πατέρα, αλλά και τού Πατρός ο οποίος για να προφέρει τον λόγο τού Υιού σιωπά και αφήνει στον Λόγο να μιλήσει. [Τι ευγένεια, τι θαυμάσια οικογένεια. Τι αριστοκρατία στην Αγία Τριάδα. Αξίζει να της μοιάσουμε]. «Θα μπορούσαμε να πούμε, έχοντας συνείδηση ότι σκληραίνουμε την έκφραση, πώς δεν υπάρχει λόγος για τον ίδιον τον Λόγο στον Λόγο, καθότι δεν προσφέρεται από τον Υιό αλλά μόνον από τον Πατέρα, είναι λόγος του Πατρός. Αλλά δεν είναι μόνον για τον Υιό πώς δεν υπάρχει λόγος, για τον Υιό που σιωπά και αφήνει τον Πατέρα να μιλήσει, δεν υπάρχει ούτε για τον Πατέρα. [Αυτό είναι ΜΑΤ. Πώς λέμε: Μας την έπεσαν τα ΜΑΤ!]. Καθότι ο Πατήρ δεν τον προφέρει ο ίδιος αλλά τον αφήνει στον γεννηθέντα Υιό! [Τα θαυμάσια της θεολογίας του Γράμματος. Ο Λούθηρος τελικώς είναι στην θεολογία ότι ήταν ο Αριστοφάνης στην Σάτυρα]. Στην αμοιβαία θυσιαστική αγάπη σιωπούν και οι δύο: ο ίδιος ο Λόγος σιωπά σ’αυτή την θυσιαστική σιωπή που βασιλεύει ανάμεσα στις υποστάσεις τού Πατρός και του Υιού. Ο Λόγος γεννηθείς και γεννημένος εκμηδενίζεται κενωτικώς, δεν προφέρει τον εαυτό του και δεν προφέρεται». [Αυτός δεν είναι πλέον Βουδισμός, είναι Βουδισμός Ζέν, που κυριάρχησε στην Κίνα, με το καλύτερο απολυταρχικό καθεστώς για τους νέους επαναστατημένους κομμουνιστές τύπου Σάρτρ και Σία. Η ΣΙΩΠΗ. Η άλλη όψη τού Νιρβάνα, που μπορεί να εφαρμοστεί πλέον και στην πολιτική]. 

«Όπως όμως οι πρώτες δύο υποστάσεις [θα μας πιάσει ακράτεια γέλιου τελικώς, έλεος Μπουλγκάκοφ. Δεν καταλαβαίνει όμως τίποτε, κρατάει από τον χρυσό ταύρο της άπειρης γονιμότητος], και η Τρίτη υπόσταση στην δική της υποστατική ζωή, έχει την κένωσή της [Ευτυχώς γιατί θα’σκαγε], η οποία συνίσταται ακριβώς σ’ένα υποστατικό άδειασμα του εαυτού. Στην πρόοδό της από τον Πατέρα στον Υιό, είναι σαν να χάνει τον εαυτό της και να μην είναι πλέον ο Τρούλλος, η ζωντανή γέφυρα [Ο ποντίφηκας, ο γνωστός πάπας που στα χέρια των Ρώσων έγινε η ενσάρκωση του Αγίου Πνεύματος. Όχι θα κάθονταν το Άγιο Πνεύμα], ανάμεσα στον Πατέρα και τον Υιό, ένα υποστατικό «ανάμεσα». [Στην Τριάδα την Αγία στους δύο τελικά χωρά και τρίτος. Γι’αυτό έχουμε σήμερα οικογένειες με τρείς γονείς]. Αλλά σ’αυτή την κένωση η Τρίτη υπόσταση βρίσκει και αποκτά τον εαυτό της σαν ζωή τών άλλων δύο υποστάσεων. [Μάλλον ήταν μοναχογιός και μαμόθρευτο]. Στην Τρίτη Υπόσταση η κένωσις εκφράζεται σ’ένα άδειασμα εντελώς ιδιαίτερο της προσωπικότητος, που φαίνεται να καταλήγει στην ολοκληρωτική διαφάνεια. [Την χρειαζόμαστε και στην Ελλάδα]». 

[Τελικώς η μετα-Πατερική Θεολογία δεν είναι κενολογία. Είναι κενωλογία.
Ο Πατήρ προόδευσε στην φανέρωση του. Στον Μωυσή είχε δείξει τις πλάτες του. Στους Ρώσους έδειξε τα οπίσθια του. Στην Ορθοδοξία την Ελληνική ήταν άρρητος. Αλλά τελικώς είμαστε η αγαπητική και ταπεινή κένωση του Πατρός. Στην Αγγλική γλώσσα, μάλλον η ακριβής μετάφραση του ονόματος του Μπουλγκάκοφ είναι Bullshit. Από αυτή την κένωση του Μπουλγκάκοφ τρώει ο Ζηζιούλας και γίνεται Σοφός. Και από την δική του τρέφεται με την σειρά του ο Γιαγκάζογλου. Στις υγείες μας.Αυτή είνα η κωμικοτραγική εξέλιξη τής Δυτικής ΙΔΕΑΣ ΧΡΙΣΤΟΥ στήν ορθοδοξία.] 

Συνεχίζεται 

Αμέθυστος.

Αφιέρωμα στον μεγάλο Άγιο Γέροντα Ιωσήφ τον Ησυχαστή (2ο μέρος) (Μοναχός Αρσένιος Σκήτη Κουτλουμουσίου Αγίου Όρους)

Όμως καιρός είναι πλέον να κάνουμε λόγο για τη μεγάλη αρετή του Αγίου που είναι η νοερά προσευχή. Αν τον ρωτούσε κανείς τον Άγιο, «τι εργόχειρο κάνετε;», θα απαντούσε «νοερά προσευχή». Όλη η στάση της ζωής του ήταν έτσι ετοιμασμένη, ώστε να βοηθάει τη νοερά προσευχή για να βοηθήσει και η ίδια στη συνέχεια τη ζωή του. Για τον Άγιο Ιωσήφ η νοερά προσευχή έχει δύο θεμέλια, την κατά Θεόν υπακοή και την ταπεινοφροσύνη. Είναι παράλογο να ασχοληθεί κανείς με τη νοερά προσευχή, αν δεν βάλει πρώτα ως θεμέλιο αυτές τις δύο περιεκτικές αρετές.
Πάρα πολλοί ενθουσιάζονται με τη νοερά προσευχή, από αυτά που άκουσαν ότι βίωσαν οι Άγιοι, αλλά επειδή δεν βάλανε ως θεμέλιο τις δύο αρετές που προαναφέραμε, δυστυχώς δεν είδανε καρπούς. Κατά τους Αγίους Πατέρες, η νοερά προσευχή είναι η τέχνη των τεχνών και η επιστήμη των επιστημών. Θα μπορούσαμε να πούμε ακόμη, πως η νοερά προσευχή είναι  η γλώσσα που μιλάνε δύο που αγαπιούνται πολύ. Φυσικά εννοώ το πλάσμα με τον Πλάστη.
ger.-iosif5
Η νοερά προσευχή είναι η πολυτέλεια της πνευματικής ζωής, αν μου επιτρέπεται να το πω έτσι. Επίσης, η νοερά προσευχή είναι το άσμα των ασμάτων. Αυτή τη νοερά προσευχή σε όλο της το βάθος, όσο έχει παραχωρήσει ο Κύριος να εισέλθει ο άνθρωπος, ο Άγιος Γέροντας την εξερεύνησε και τη βίωσε και όλη η ζωή του ήταν ένα ζωντανό κήρυγμα νοεράς προσευχής. Επίσης, όλη τη ζωή της μοναχικής του πολιτείας τη στήριζε πάνω στη νοερά προσευχή. Δεν θα ήταν υπερβολή να πούμε, πως για τον Άγιο Ιωσήφ ένας μοναχός που δεν καλλιεργούσε τη νοερά προσευχή και άγιος να ήτανε και θαύματα να έκανε, στα μάτια του ήταν φτωχός πνευματικά! Διότι το θαύμα που γίνεται, το επιτελεί ο Θεός και η πίστη εκείνη που το ζητάει, ενώ αυτός που συνεργεί στο θαύμα μένει στη συνέχεια πάλι μόνος εσωτερικά , αν δεν έχει τη νοερά προσευχή. Η νοερά προσευχή είναι ο όλεθρος της ανίας και μοναξιάς. Διότι πως θα είναι κανείς μόνος, όταν αδιαλείπτως συνομιλεί μέσα του με τον αγαπημένο του φίλο που είναι ο Ιησούς Χριστός; Και ποιο άλλο όνομα θα μπορούσε να καταργήσει την καταραμένη μοναξιά, παρά μόνο ο Ιησούς Χριστός;
Όμως είναι ανάγκη να κάνουμε μερικές διευκρινήσεις και να πούμε με τα λόγια των Αγίων Πατέρων, πως η νοερά προσευχή είναι ευαίσθητη, όπως ο λεμονανθός που προσβάλλεται πολύ εύκολα από την παγωνιά. Δηλαδή, δεν ευδοκιμεί αυτό το υπέρτατο αγαθό σε σκληρούς και άσπλαχνους χαρακτήρες. Εκτός αν, ο αγωνιστής μοναχός εντοπίσει αυτή τη σκληρότητα και ασπλαχνία που υπάρχει μέσα του και παραδεχθεί ενώπιον του πνευματικού του πατρός και του Θεού, πως είναι αυτός ο μόνος υπεύθυνος που έφτασε σ’ αυτή την ελεεινή κατάσταση. Τότε μόνο μπορεί να καλλιεργήσει την ευχή. Και μας λένε οι Άγιοι Πατέρες, πως διαμέσου της ειλικρίνειας αυτής, η ευχή που θα λέει, θα τον οδηγήσει σε μετάνοια. Και φυσικά η μετάνοια σιγά-σιγά τα φέρνει όλα. Δεν υπάρχει μέτρο και μέθοδος και τρόποι για το πώς πρέπει κάποιος να αποκτήσει τη νοερά προσευχή. Διότι, η νοερά προσευχή ευδοκιμεί μόνο εκεί που υπάρχει η κατά Θεόν υπακοή στον πνευματικό πατέρα και οδηγό, μαζί με την ταπεινοφροσύνη.
Πάντως, αν εξετάσουμε καλά το βίο του Αγίου Ιωσήφ, θα δούμε πως είναι εφάμιλλος της παλαιάς αγιορείτικης πολιτείας του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του Αγίου Μαξίμου Καυσοκαλυβίτου και άλλων. Έτσι ήταν παλιά το Άγιον Όρος και ένας ο σκοπός για τον οποίο ερχόταν οι νέοι. Ο μοναδικός αυτός σκοπός ήταν η απόκτηση της Θείας Χάριτος, διαμέσου της κατά Θεόν υπακοής και της νοεράς προσευχής. Δυστυχώς όμως, η παρεμβολή του θλιβερού παπικού Βαρλαάμ, ετάραξε πολύ εκείνη την εποχή, αυτό το ουράνιο εργαστήριο της Θείας Χάριτος, τη νοερά προσευχή, με αποτέλεσμα να φυτρώσουν μεγάλα και φαρμακερά ζιζάνια στο Περιβόλι της Παναγιάς μας. Θα αποφύγω να υπενθυμίσω την ψυχοφθόρα διδασκαλία του αιρετικού Βαρλαάμ. Απλά με λύπη θα πω, πως εκείνη την εποχή πολλοί αγιορείτες επηρεάστηκαν από τα ζιζάνια του Βαρλαάμ με αποτέλεσμα να συκοφαντήσουν ύστερα τον Άγιο Ιωσήφ, πάνω στο θέμα της νοεράς προσευχής.
ger.iosif2
Δυστυχώς προσπάθησαν να επιβάλουν στο Άγιον Όρος έναν κοσμικό τρόπο ζωής. Δηλαδή λέγανε, να κάνεις τον κανόνα σου, να κάνεις τις τυπικές ακολουθίες σου, το εργόχειρό σου και τίποτε παραπάνω. Τόσο πολύ επηρέασαν τα ζιζάνια του Βαρλαάμ, που λίγο ήθελε να κηρυχθεί η νοερά προσευχή ως αίρεση! Φυσικά ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς τα ξεκαθάρισε τα πράγματα και έριξε άπλετο φως στο σκότος του Βαρλαάμ. Αλλά το φως του Αγίου Γρηγορίου ήταν δεκτικό μόνο στους καλοπροαίρετους, στους δε κακοπροαίρετους τα πράγματα ήταν διαφορετικά. Σ΄αυτούς ήταν αρεστά τα ζιζάνια του Βαρλαάμ, διότι δεν τους άρεσε η στενή και τεθλιμμένη οδός που απαιτούσε η νοερά προσευχή. Έγινε αυτό που μας λέει ο Κύριος μας πως: «οὐ πάντες χωροῦσι τὸν λόγον τοῦτον». Συμπερασματικά λοιπόν απ΄όσα είπαμε, μπορούμε να ονομάσουμε με απόλυτη σιγουριά τον Άγιο Γέροντα Ιωσήφ διδάσκαλο της νοεράς προσευχής στη σύγχρονη εποχή μας. Και η διδασκαλία του είναι απόλυτα συνδεδεμένη με τη διδασκαλία παλαιότερων διδασκάλων, όπως του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και άλλων Πατέρων της Φιλοκαλίας.
 Ένα άλλο που θαυμάζω πολύ στον Άγιο Ιωσήφ, είναι η απόλυτη προετοιμασία που απαιτεί η νοερά προσευχή. Χωρίς αυτή είναι αδύνατον να προσεγγίσει κάποιος αυτή την ιερά βασίλισσα των αρετών. Χάριν αυτών των απαιτήσεων της νοεράς προσευχής, δεν δίσταζε ο Μακάριος να στερηθεί ακόμη και τα απολύτως απαραίτητα υλικά αγαθά . Και αυτή τη μεγάλη ακρίβεια που έδειχνε για χάρη της, την είχε ως δόγμα και τη δίδασκε στα καλογέρια του ως άκρως απαραίτητη. Όσο για τους καρπούς που πρόσφερε η νοερά προσευχή στον Άγιο, ως φυσική συνέπεια για την αφοσίωση που έδειχνε, δεν χωρά αμφιβολία, πως αυτοί είναι εφάμιλλοι με τους καρπούς που απολαμβάνανε οι παλαιοί Άγιοι και Διδάσκαλοι της νοεράς προσευχής.
Συγκινητικό ήταν και το μακάριο τέλος του Αγίου Ιωσήφ, όταν ευδόκησε η Πρόνοια του Θεού. Έτσι ώστε, εκοιμήθη την ημέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, της μεγάλης του λατρείας μετά την Αγία Τριάδα. Όντως, η έμπρακτη αγάπη και ευλάβεια που έδειξε για την Κυρία Θεοτόκο, νομίζω πως είναι αμίμητος και απαράμιλλος. Διότι δεν αρκέστηκε σε έναν συναισθηματισμό αγάπης και ευλάβειας προς τη Θεοτόκο, όπως συμβαίνει σε πολλούς σήμερα. Αλλά, έδωσε ψυχή και σώμα και το αίμα του έχυσε, προκειμένου να μη στενοχωρήσει την Παναγία μας! Πως λοιπόν να μην τον αγαπήσει ιδιαίτερα η Θεοτόκος μας; Και η μαρτυρία της Παναγία μας, ότι τον αγάπησε ιδιαίτερα, είναι το γεγονός ότι τον πήρε στη μεγάλη της εορτή, στις 15 Αυγούστου.
ger.iosif3
Τέλος, αν και δεν υπάρχει τέλος σε τέτοιες ιερές διηγήσεις, όπως του Οσίου Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστού, διότι αν τολμήσει κανείς να αναφερθεί με λεπτομέρεια στα κατορθώματα του Οσίου Γέροντος, νομίζω πως θα χρειαστεί να επαναλάβει τα λόγια του Ευαγγελιστού Ιωάννου, που έλεγε: «ἔστι δὲ καὶ ἄλλα πολλὰ ὅσα ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἅτινα ἐὰν γράφηται καθ’ ἕν, οὐδὲ αὐτὸν οἶμαι τὸν κόσμον χωρῆσαι τὰ γραφόμενα βιβλία. ἀμήν.». Και δεν νομίζω να είναι υπερβολή αυτό που λέω, διότι ο βίος ενός αγίου, είναι επανάληψη της ζωής του Κυρίου μας, Ιησού Χριστού. Και αυτό δίδεται δωρεάν από τον Θεό μόνο στους Αγίους. Αναφέρουμε ένα παράδειγμα ενός Αγίου και μάλιστα του Αγίου Αντωνίου. Ο Μέγας Αθανάσιος έγραψε το βίο του και προσπάθησε περιεκτικά σε ένα λιτό, όσον αφορά την έκταση, κείμενο να μας παρουσιάσει το βίο του Αγίου Αντωνίου.
Ο Μέγας Αντώνιος έζησε κάτι παραπάνω από εκατό χρόνια. Όταν ασπάστηκε τον μοναχικό βίο ο Άγιος, ήταν σε πολύ νεαρή ηλικία, που σημαίνει πως ο Άγιος έζησε ογδόντα περίπου χρόνια στη μοναχική ζωή. Αλήθεια, ποιος θα μπορούσε λεπτομερώς να μας παρουσιάσει όλα τα χρόνια και όλες τις ημέρες και τις ώρες της ζωής του Αγίου Αντωνίου; Ποια βιβλία θα χωρούσαν τόσα πολλά που έζησε ο Άγιος και ο κάθε Άγιος; Διότι άλλο είναι η ζωή ενός συνηθισμένου μοναχού που δεν έχει κάνει κτήμα μέσα του τη Χάρη του Αγίου Πνεύματος και άλλο είναι η ζωή ενός Αγίου, που η Χάρις του Αγίου Πνεύματος είναι περιουσία μόνιμη μέσα του.
Στην πρώτη περίπτωση έχουμε διηγήσεις για συνηθισμένα περιστατικά του βίου που αρκούνται μάλλον στο ρητό που λέει «πέφτω και σηκώνομαι», ενώ στη δεύτερη περίπτωση έχουμε υπερφυσικά ανδραγαθήματα και Θείες ελάμψεις, οι οποίες ξεπερνούν κάθε γήινη διήγηση κατά το: «ἃ οὐκ ἐξὸν ἀνθρώπῳ λαλῆσαι». Ώστε λοιπόν, σε καμία περίπτωση δεν χωράει στα γήινα βιβλία η λεπτομερής περιγραφή του βίου ενός Αγίου. Αλήθεια, ποιος μπορεί να περιγράψει και ποιοι τόμοι βιβλίων θα μπορέσουν να χωρέσουν την αρπαγή νοός του Αποστόλου Παύλου μέχρι τρίτου Ουρανού; Και τα άρρητα ρήματα που άκουσε, ποια γήινα βιβλία θα μπορέσουν να τα ερμηνεύσουν και να χωρέσουν;  Ώστε λοιπόν, βγαίνει το συμπέρασμα πως είναι αδύνατον και δεν χωράει σε βιβλία του κόσμου τούτου ο βίος ενός Αγίου παρά μόνο περιεκτικά.
ger.iosif4
Ας ευχηθούμε λοιπόν όλοι μας, το παράδειγμα της σεμνής πολιτείας του Αγίου Ιωσήφ να επηρεάσει τη ζωή μας και να στραφούμε προς μίμηση αυτής της γνήσιας αγιορείτικης πολιτείας που δίδαξε ο Άγιος. Που είναι πρώτον, η κατά Θεόν υπακοή, δεύτερον η ταπεινοφροσύνη του Χριστού μας, τρίτον η ευσπλαχνία προς πάντες και τέταρτον ο κατά δύναμιν απλός και λιτός βίος από υλικά αγαθά. Όμως, θα ήθελα να σταθώ στην υπακοή που ο άγιος Γέροντας στήριξε όλη την καλογερική του ζωή και ειδικότερα στη νοερά προσευχή. Όμως δεν φτάνει μόνο η υπακοή, αλλά η κατά Θεόν υπακοή. Γιατί άλλο είναι, απλώς η εξάσκηση της υπακοής και άλλο είναι η ζωή της κατά Θεόν υπακοής. Η πρώτη μοιάζει με το φως του ηλεκτρικού ρεύματος και η δεύτερη με το φως του ήλιου, μάλλον του Νοειτού Ηλίου!
Νομίζω πως δεν χωράει καμία σύγκριση ανάμεσα στις δύο. Αυτή την κατά Θεόν υπακοή διδάσκει ο Άγιος Ιωσήφ και από αυτή απορρέει κάθε καλογερική αρετή και ιδιαίτερα η νοερά προσευχή. Ο υποτακτικός που ζει σε κοινόβιο ή σε συνοδεία μικρή, αν πραγματικά και με ειλικρίνεια κάνει ταμείο μέσα του, θα αντιληφθεί σίγουρα και θα καταλάβει σε τι είδους υπακοή βρίσκεται. Και θα καταλάβει από τους καρπούς που γεύεται μέσα του. Διότι, η μη κατά Θεόν υπακοή δεν προσφέρει εσωτερική ανάπαυση μέσα μας, ενώ η κατά Θεόν υπακοή προσφέρει τους καρπούς της εσωτερικής αναπαύσεως, αυτούς τους καρπούς που αναφέρει ο Αββάς Δωρόθεος στα ασκητικά του. Όπου απορούσε ο ίδιος και έλεγε στον Γέροντά του, πως δεν ένοιωθε καμιά θλίψη και λογισμούς τυραννικούς μέσα του. Έτσι λοιπόν, διαχωρίζουμε την υπακοή από την κατά Θεόν υπακοή.
Είθε, ο Τριαδικός Θεός να αξιώσει όλους μας, να ζήσουμε την κατά Θεόν υπακοή, που οδηγεί με απόλυτη σιγουριά στην απόκτηση κάθε μοναχικής αρετής και ιδιαιτέρως στην απόκτηση της νοεράς προσευχής, καθώς κατά τον Άγιο Γέροντα Ιωσήφ, ο μοναχός που δεν έφτασε στη νοερά προσευχή, ή δεν προσπαθεί να την αποκτήσει είναι αξιολύπητος. Και πρώτος από όλους αξιολύπητος είμαι εγώ.

Πριν εξομολογηθείς ψάξε..

Image result for γεροντες αγιορειτεςΛέει ο άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος. Όταν θέλεις να κοινωνήσεις, βρες μια εκκλησία που να τελεί την Θεία Ευχαριστία και είσελθε να κοινωνήσεις. Όταν όμως θες να μιλήσεις για την καρδιά σου, πρόσεχε, που και σε ποιόν θα πας.
Να ιδρώσεις πριν επιλέξεις το πρόσωπο που θα δει και θα ακούσει τις πιο εσώτερες παρθενικές φωνές σου.
Εγώ δεν είμαι άγιος, μα θα πω κάτι επιπλέον.
Εαν από μικρό παιδί κουβαλάς την πληγή της ενοχής, εάν βαστάς το μαρτύριο της ευαισθησίας, εαν τα μάτια σου δακρύζουν στην ομορφιά και την αγάπη, εαν ζητάς μια αγκαλιά να ξαποστάσεις τους εφιάλτες της ύπαρξης σου, πρόσεξε σε ποιον παπά θα εξομολογηθείς ή θα ζητήσεις συμβουλές.
Προσευχήσου, αναζήτησε, οχι τον σπουδαίο, το όνομα, τον «αγιορείτη», τον διορατικό, προορατικό και θαυματοποιό. Τίποτε απο αυτά. Έναν παπά που να ζεί τον Χριστό στην καρδιά και την ζωή του. Που σημαίνει, αγαπητικό και ταπεινό, αυτό που λεει το γεροντικό, να έχει καρδιά!!! Καρδιά ανθρώπου!!!
Άκου τον άγιο Ιωάννη της Κλίμακος, «μην αναζητάτε προγνώστας, μα ταπεινούς ανθρώπους της καρδιάς».
Πρόσεχε μη σε γεμίσουν ενοχές και μόνο για το οτι ζείς και αναπνέεις. Μην προβάλουν πάνω σου τις δικές τους σκιές.
Εγώ έκανα πολλά λάθη στις επιλογές μου και τα πλήρωσα ακριβά. Μια φορά, ένας παππούλης, απο αυτούς που γνωρίζουν εμπειρικά και βιωματικά τον Θεό, για αυτό και έχουν αγάπη, ταπείνωση και απίστευτη ελευθερία, μου, είπε σχεδόν με δάκρυα στα μάτια «το ύφασμα σου, ήταν απο μετάξι. Στο τράβηξαν άτσαλα και βίαια και το έσκισαν. Τώρα θα προσπαθήσουμε να το ράψουμε. Μα η πληγή θα φαίνεται…….. »

π. Χαράλαμπος(Λίβυος)Παπαδόπουλος

Οι κοινωνικές αντιλήψεις του αγίου Κοσμά του Αιτωλού...

Οι κοινωνικές αντιλήψεις του αγίου Κοσμά του Αιτωλού...
ΜΙΧΑΗΛ Γ. ΤΡΙΤΟΣ, Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ 
Στη χριστιανική σκέψη και πρακτική παρατηρούνται κατά καιρούς δύο εκ διαμέτρου αντίθετες τάσεις, οι οποίες, όταν μεμονωμένα απολυτοποιούνται, δεν έχουν καμιά σχέση με τη γνησιότητα της χριστιανικής αποκαλύψεως.

Αυτές είναι είτε η λανθάνουσα μανιχαϊστική και πλατωνική τάση, που τονίζει ότι η Ορθοδοξία έχει μονάχα μεταϊστορικούς στόχους, είτε ο κοινωνικός ακτιβισμός που απολυτοποιεί την κοινωνικότητα σε βάρος της εσχατολογικής πραγματικότητας.
Και οι δύο αυτές ακραίες τάσεις αγνοούν ότι στην Ορθοδοξία έχουμε έναν τέλειο συνδυασμό μεταφυσικού και ιστορικού, αιωνίου και παροδικού, ενανθρωπήσεως του Θεού και θεώσεως του ανθρώπου.
Αυτόν το συνδυασμό πέτυχε κατά τον πλέον ιδεώδη τρόπο ο Μεγάλος Διδάχος του Δούλου Γένους Κοσμάς ο Αιτωλός, ο οποίος δεν ήταν μονάχα ο ασκητής με τις μονοδιάστατες μεταφυσικές πτήσεις, αλλά και ο γνήσιος φορέας του ορθοδόξου πνεύματος σε κοινωνικό πεδίο, κατά τους νεωτέρους χρόνους. Το παράδειγμά του μας δείχνει με ποιο τρόπο η ορθόδοξη μεταφυσική μπορεί να υλοποιηθεί σε κοινωνικό δέον.
Ο άγιος Κοσμάς σε μια δύσκολη περίοδο για το Γένος εμφανίζεται πρωτοπόρος στον ορίζοντα των κοινωνικών αναγεννητών του ελληνισμού.
Οι διδαχές του αναφέρονται στην κοινωνική δικαιοσύνη, στην ισότητα των δύο φύλων, στην κατάργηση της πολυτέλειας, στην ολιγάρκεια, στην ίδρυση κοινωφελών έργων. Με τον αγιοπνευματικό του λόγο πολέμησε το απάνθρωπο φαινόμενο της ληστείας, μίλησε για την αξία της εργασίας, την τήρηση της αργίας της Κυριακής, την ιερότητα του γάμου, τη σπουδαιότητα του συζυγικού βίου και της εγκράτειας. Αγωνίστηκε με όλες του τις δυνάμεις για την ανακούφιση της ανθρώπινης δυστυχίας, την περίθαλψη των φτωχών, το σεβασμό του ανθρωπίνου προσώπου. Συνιστούσε την αποφυγή «της αρπαγής και αδικίας» και προέτρεπε να δίνεται «τον άδικον οπίσω», σε όποιον είχε γίνει η αδικία. Γενικά το κήρυγμά του ήταν ένα κήρυγμα αγάπης, ανθρωπιάς, δικαιοσύνης και ομόνοιας. Ένα κήρυγμα κοινωνικής ενότητας, που στηριζόταν στον αλληλοσεβασμό «αρχόντων και αρχομένων».
Βάση της κοινωνικής διδασκαλίας του αγίου Κοσμά είναι η αγάπη προς το συνάνθρωπο, η οποία τότε είναι ολοκληρωμένη και γνήσια, όταν προϋποθέτει την κατακόρυφη διάστασή της, δηλ. την αγάπη προς το Θεό. Ιδιαίτερα ο Κοσμάς τονίζει την αγάπη προς τους εχθρούς, η οποία αποτελεί δείγμα πνευματικής ανωτερότητας, ψυχικού ηρωισμού και ανοίγει το δρόμο για την αγιότητα. «Δια τούτο» λέγει «και ημείς οι ευσεβείς χριστιανοί να αγαπώμεν τον εχθρόν μας, να τον συγχωρώμεν, να τον θρέφωμεν, να τον ποτίζωμεν, να λέγωμεν καλό διά λόγου του, να παρακαλώμεν και τον Θεόν δια την ψυχήν του εχθρού μας…».
Στο μεγάλο θέμα του πλούτου και γενικότερα της ιδιοκτησίας ο πατρο-Κοσμάς εκφράζει στις διδαχές του το αγιοπατερικό πνεύμα της ορθοδόξου θεωρήσεως των αγαθών. Τα υλικά αγαθά, δημιουργημένα από το Θεό, προσφέρονται στους ανθρώπους για χρήση και ευχαρίστηση. Όταν όμως συνδέονται με την αδικία και την πλεονεξία δεν βρίσκουν δικαίωση στην Ορθοδοξία. Ο άγιος Κοσμάς επεσήμανε τον κίνδυνο που περικλείει η προσκόλληση στα υλικά αγαθά για την πνευματική υπόσταση του ανθρώπου. Ο κίνδυνος είναι να χάσει ο άνθρωπος τον σκοπό της υπάρξεώς του και να μεταβάλει συμβατές και υλικές διεκδικήσεις σε σκοπούς υπάρξεως και ζωής. Έλεγε χαρακτηριστικά ο άγιος: «Μας εχάρισεν ο Θεός τον πλούτον; Έχομεν χρέος να τρώγωμεν και να πίνωμεν το αρκετόν μας, τα ρουχαλάκια μας τα αρκετά και τα επίλοιπα να τα ξοδιάζωμεν εις τους πτωχούς δια την ψυχήν μας. Και δεν μας έδωκεν ο Θεός τον πλούτον δια να πολυτρώγωμεν και να κάνωμεν πολύτιμα φορέματα και παλάτια υψηλά, να χορεύουν τα ποντίκια αύριο και οι πτωχοί να αποθαίνουν από την πείναν. Αυτά είναι το χρέος μας αδελφοί μου, έτσι το εξεύρετε. Από την σήμερον και ύστερα έτσι να κάμνετε αν θέλετε να σωθήτε».
Βασικό κεφάλαιο των διδαχών του είναι το περί εργασίας κήρυγμα. Ο Κοσμάς ήταν υπέρ της προσωπικής και υπευθύνου εργασίας του ανθρώπου, ο οποίος δεν ωθείται σε όρια αντικοινωνικά. Θεωρεί ότι είναι ο μόνος δίκαιος και αναγνωρισμένος από το Θεό τρόπος αποκτήσεως των αναγκαίων για τη ζωή. «Διά τούτο, αδελφοί μου», έλεγε «να χαίρεσθε και να ευφραίνεσθε χιλιάδες φορές όσοι ζήτε και βγάνετε το ψωμί σας με τον κόπον σας, με τον ιδρώτα σας, διατί εκείνο το ψωμί είναι ευλογημένον, και, αν θέλης, δώσε κομμάτι από εκείνο το ψωμί του πτωχού, με εκείνο αγοράζεις τον παράδεισον».
Ο άγιος Κοσμάς υπήρξε πρωτοπόρος και στο θέμα της ισότητας των δύο φύλων. Μέσα στο σκοτάδι της Τουρκοκρατίας με απλότητα και ρωμαλεότητα ύψωσε τη φωνή του για να υπερασπισθεί τα δικαιώματα της γυναίκας. Καυτηρίασε ως απαράδεκτη την αντίληψη ότι η γυναίκα είναι άνθρωπος δευτέρας κατηγορίας και ότι αποτελεί κτήμα του άνδρα, που μπορεί να χρησιμοποιείται αυθαίρετα από αυτόν. Μιλώντας για το θέμα αυτό έλεγε: «Πρέπει και εσύ, ω άνδρα αδελφέ μου, να μην μεταχειρίζεσαι την γυναίκα σου ωσάν σκλάβα, διατί πλάσμα του Θεού είναι και εκείνη καθώς είσαι και εσύ… Δεν την έχει ο Θεός την γυναίκα κατωτέραν από εσένα, δια τούτο την έκαμε από την μέσην του ανδρός, δια να είναι ο άνδρας ωσάν βασιλεύς και η γυναίκα ωσάν βεζύρης, ήτοι ο άνδρας ωσάν η κεφαλή και η γυναίκα ωσάν το σώμα. Διά τούτο δεν την έκανε την γυναίκα από το κεφάλι διά να μην καταφρονά τον άνδρα, ομοίως πάλιν δεν την έκαμε από τα ποδάρια διά να μην καταφρονά ο άνδρας την γυναίκα». 
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διδαχές του αγίου Κοσμά σε θέματα γάμου, διαζυγίου και ανατροφής των παιδιών, για τα οποία αφιερώνει ένα πολύ μεγάλο μέρος της διδασκαλίας του. Ο πατρο-Κοσμάς εντάσσει το γάμο στο δημιουργικό σχέδιο του Θεού και τον αναγνωρίζει ως «μυστήριον μέγα». Πολύ συχνά επαναλαμβάνει εκλαϊκευμένα την παύλεια διδασκαλία της ενώσεως του άνδρα με τη γυναίκα στο μυστήριο της ενώσεως του Χριστού με την Εκκλησία. Στους σκοπούς του γάμου ο άγιος βάζει την τεκνογονία, που είναι φυσική συνέπεια της κοινωνίας αγάπης των προσώπων που συνάπτουν τον γάμο.
Για τον άγιο Κοσμά η περίπτωση της μοιχείας δεν πρέπει οπωσδήποτε να αποτελέσει λόγο διαζυγίου. Το καλύτερο είναι να ομολογήσει η γυναίκα την ενοχή της και ο άνδρας να τη συγχωρήσει. Άλλωστε σκοπός δεν είναι η απώλεια του ανθρώπου, αλλά η επιστροφή του στο δρόμο της χριστιανικής ηθικής. «Και αν τύχη και ξεπέση η γυναίκα με άλλον άνδρα ή ο άντρας με άλλην γυναίκα, έχουν χρέος να πηγαίνουν εις τον αρχιερέα να τους χωρίζη. Μα πάλιν εκείνος οπού αδικηθή από την γυναίκα του, αν δεν την χωρίση, έχει μισθόν εις την ψυχήν του…». 
Στο θέμα της ανατροφής των παιδιών ο άγιος Κοσμάς τονίζει την βασική ευθύνη των γονέων. Αυτή πρέπει να γίνεται με καθημερινή νουθεσία και βίωση των αληθειών της πίστεως. Σε άλλο σημείο των διδαχών του χρησιμοποιεί το παράδειγμα της μηλιάς για να δείξει ότι από τους γονείς εξαρτάται τι άνθρωπος θα γίνει το παιδί. 
Συγκινητικό είναι το ενδιαφέρον του για τα φτωχά και δυστυχισμένα παιδιά. Προτρέπει τους χριστιανούς να τα αγαπούν σαν δικά τους παιδιά. Παράλληλα συνιστά την υιοθεσία ως έκφραση χριστιανικής αγάπης στα φτωχά και ορφανά παιδιά. «Έπαρε ένα φτωχό παιδί και κάμε το πνευματικόν σου παιδί να χαίρεσαι και να ευφραίνεσαι και εσύ, να χαίρεται και εκείνο... διά εκείνο το φτωχό παιδί έχεις χίλιες φορές μισθόν από τον Θεόν εις την ψυχήν σου και τιμήν από τους ανθρώπους, διατί το κάμνεις με το θέλημά σου πνευματικόν παιδί...».
Με όσα αντιπροσωπευτικά γράφτηκαν βγαίνει αβίαστα το συμπέρασμα ότι οι διδαχές του αγίου Κοσμά μπορούν άριστα να αποτελέσουν τη βάση μιας ορθόδοξης κοινωνιολογίας, αφού εκφράζουν την αυθεντική αγιοπατερική αντίληψη της Εκκλησίας. Ο Άγιος Κοσμάς με τις διδαχές και το παράδειγμά του μας δείχνει το δρόμο της σωστής κοινωνικοποιήσεως, που στηρίζεται στη χριστοποίηση και εκκλησιοποίηση του κόσμου. Πρόκειται για ένα όραμα όχι μονάχα μεταφυσικό, αλλά και ενδοκοσμικό, αφού η ζωή της αιωνιότητας περνάει από την χριστοποίηση των θεσμών και των δομών του παρόντος.

ΣΧΟΛΙΟ: Καί οι Εντολές, τό Δευτερονόμιο, τί είναι κοινωνιολογία; Η απαραίτητες προυποθέσεις σ' έναν εξισλαμισμένο λαό γιά νά ξαναδεχθεί τόν Χριστό;! Πολύ οργανωμένο κείμενο.
Αμέθυστος

ΟΣΟΙ ΕΠΕΝΔΥΣΑΝ ΣΤΗΝ ΠΑΤΡΙΔΑ ΠΡΟΔΟΘΗΚΑΝ

Όσοι Έλληνες επένδυσαν τους νόμιμους κόπους τους στην πατρίδα, φτιάχνοντας ή αγοράζοντας ακίνητα, δίνοντας ταυτόχρονα δουλειά σε εκατομμύρια συμπατριώτες μας, τώρα το σάπιο και διεφθαρμένο καθεστώς, πέρασε στις επενδύσεις τους αυτές μια θηλιά στο λαιμό τους.

Όσα όμως λαμόγια έβγαζαν το μαύρο χρήμα τους στο εξωτερικό,
τώρα διασκεδάζουν με τα βάσανα όσων πιστέψαμε στο ελληνικό κράτος και πιέζουν να καταστραφούμε ακόμα πιο πολύ, ώστε να έλθουν ως σωτήρες να αγοράσουν τα όνειρά μας για λίγα ευρώ και να μας ξαναστείλουν πάλι στο μηδέν.

Θα επιτρέψουμε άραγε να συνεχίσει αυτό το καθεστώς ή θα το αλλάξουμε;

Παιδιά-καμικάζι με νοητική υστέρηση

Η έκθεση από τον ΟΗΕ για το ISIS, που ανατριχιάζει
Από τη Μυρτώ Μπούτση
Δεν έχουν ιερό και όσιο οι τζιχαντιστές του Ισλαμικού Κράτους, που εκμεταλλεύονται για τους σκοπούς τους κάθε ανυπεράσπιστο, γυναίκες-σκλάβες, ανηλίκους, όπως αποδεικνύεται μάλιστα τώρα ακόμη και διανοητικά καθυστερημένα παιδιά!

 Την αποκάλυψη κάνει έκθεση της Επιτροπής Δικαιωμάτων των Παιδιών του ΟΗΕ, σύμφωνα με την οποία οι φανατικοί ισλαμιστές χρησιμοποιούν εσχάτως ως καμικάζι αυτοκτονίας διανοητικά καθυστερημένα παιδιά, τα οποία «μάλλον δεν συνειδητοποιούν καν τι κάνουν».
Η έκθεση, την οποία επικαλείται η τουρκική εφημερίδα «Τζουμχουριέτ», έρχεται στο φως λίγα εικοσιτετράωρα μετά την επίθεση αυτοκτονίας στο Γκαζιαντέπ της Τουρκίας, που αποδόθηκε σε 12χρονο βομβιστή του Ισλαμικού Κράτους (παρότι χθες ο πρωθυπουργός Γιλντιρίμ δήλωσε πως παραμένει ανεπιβεβαίωτη η ταυτότητά του) και όπου και μεταξύ των θυμάτων ήταν 22 παιδιά και ένα τρίμηνο βρέφος.
Την ίδια ώρα οι Αρχές -αυτή τη φορά του Ιράκ- συνελάμβαναν ακόμη έναν ανήλικο δράστη, που ετοιμαζόταν να ανατιναχθεί για το Ισλαμικό Κράτος. Ο ανήλικος, που κατά τον αρχηγό της αστυνομίας του Κιρκούκ είναι μόλις 15 ετών, συνελήφθη αργά το βράδυ της Κυριακής ζωσμένος με εκρηκτικά και με το σχέδιο να ανατιναχθεί σε σιιτικό τέμενος! Οι Αρχές τού αφαίρεσαν τη ζώνη εκρηκτικών που φορούσε κάτω από μια ποδοσφαιρική φανέλα του Μέσι, ενώ ο μικρός ξέσπασε σε κλάματα. Στη διάρκεια της ανάκρισης υποστήριξε πως τον είχαν απαγάγει κουκουλοφόροι, οι οποίοι του φόρεσαν τα εκρηκτικά και τον έστειλαν στην περιοχή. Ενα σενάριο που δεν απέχει από τις πρακτικές που έχουν καθιερώσει πια, όπως φαίνεται, οι τζιχαντιστές, προκειμένου να στέλνουν στον θάνατο αντί γι' αυτούς μικρά παιδιά.
«Το Ι.Κ. προχωρά σε απαγωγές παιδιών, τα οποία εκμεταλλεύεται ως σκλάβους του σεξ ή για βομβιστές αυτοκτονίας» εξηγεί η εκπρόσωπος της Επιτροπής του ΟΗΕ για τα Δικαιώματα των Παιδιών Ρενάτε Βίντερ. Τον περασμένο Μάριο, ο Ι.Κ. είχε χρησιμοποιήσει ένα νεαρό αγόρι ως βομβιστή αυτοκτονίας σε επίθεση σε γήπεδο στη Βαγδάτη όπου σκοτώθηκαν 65 άνθρωποι. Την πρακτική, πάντως, φαίνεται πως εφαρμόζουν και οι Ταλιμπάν, οι οποίοι αγοράζουν παιδιά ηλικίας 6-8 ετών στο βόρειο Αφγανιστάν και τα διδάσκουν πώς θα γίνουν βομβιστές αυτοκτονίας.
Και νέο φρικιαστικό βίντεο!
Με νέο ανατριχιαστικό βίντεο επανέρχεται το Ισλαμικό Κράτος, με το οποίο ζητά από τους υποστηρικτές του να μην περιμένουν εξελιγμένο εξοπλισμό ή εκρηκτικά για να επιτεθούν, αλλά να εξαπολύσουν επιθέσεις με ρόπαλα του μπέιζμπολ, τρυπάνια, κατσαβίδια και υποδερμικές σύριγγες! Στο βίντεο παρουσιάζονται εκλογικά τμήματα στις ΗΠΑ, κάτι που γεννά ερωτήματα σχετικά με ενδεχόμενο χτύπημα στη διάρκεια των αμερικανικών προεδρικών εκλογών του Νοεμβρίου. Απεικονίζονται ακόμη ο Πύργος της Πίζας, ο Πύργος του Αϊφελ και το άγαλμα της Ελευθερίας.
dimokratianews,23.08.2016
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...