ΠΑΠΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ (5)

Συνέχεια από: Παρασκευή 19 Μαίου 2017 

Η ΘΕΣΗ ΚΑΙ Η ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΤΗΣ ΜΑΡΙΑΣ ΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. 

          4. Η μαριολογία της ΙΙας ΒατικάνειαςΣυνόδου.

          
Δέν είναι η πρόθεσή μας σε τούτη την εισαγωγή να διαγράψουμε την πλήρη ιστορικο δογματική ανάπτυξη  τής Μαριολογίας. Μερικές ξεχωριστές ιστορικές σημειώσεις θα δοθούν στην συνέχεια σε σχέση με τα θέματά μας, όπως για παράδειγμα την άμωμο σύλληψη και την ανάληψη της Μαρίας στον ουρανό. Όμως για την ανάπτυξη τού κεφαλαίου είναι σημαντικό να σημειώσουμε την γενική κατεύθυνση η οποία είναι δυνατόν να αντλήσουμε απο την ΙΙη Βατικάνειο σύνοδο για την σύσταση της Μαριολογίας. Δέν πρόκειται τόσο για ιδιαίτερες και συγκεκριμένες δηλώσεις οι οποίες θα έπρεπε να υπολογισθούν. Η σύνοδος δέν είχε την πρόθεση να παρουσιάσει μία πλήρη δογματική περί μαριολογίας, αλλά πρόκειται για μία βασική στάση η οποία οφείλει να λειτουργήσει σαν κατευθυντήριος γραμμή για την επεξεργασία μίας σημερινής μαριολογίας. Σ'αυτή την προοπτική απο το VIII κεφάλαιο τού δογματικού συντάγματος τής Εκκλησίας, το οποίο αφορά "την μακάρια Παρθένο Μαρία, μητέρα του Θεού, στο μυστήριο του Χριστού και της Εκκλησίας", μπορούμε να συμπεράνουμε τα ακόλουθα κατευθυντήρια σημεία:

          Η σύνοδος εγκαταλείποντας, κατόπιν μίας πολύ ζωντανής συζητήσεως, την πρόθεσή της να δημοσιεύσει ένα ιδιαίτερο διάταγμα περί της Μαρίας και εισάγοντας σαν όγδοο κεφάλαιο τού Συντάγματος (τού καταστατικού χάρτη) περί της Εκκλησίας το μαριολογικό σχήμα επανεπεξεργασμένο, κατόρθωσε να κομίσει και μία σημαντική   οικουμενική συνεισφορά για την υπέρβαση μίας απομονωμένης μαριολογίας. Μ'αυτή την έννοια και σε τούτο το κεφάλαιο πρέπει να προσπαθήσουμε τα τακτοποιήσουμε τις ξεχωριστές δηλώσεις περί τής Μαρίας, σε ένα ιστορικό σωτηριώδες πλαίσιο, Χριστοκεντρικό και Εκκλησιολογικό, με την βοήθεια εκείνων των κριτηρίων που οφείλουν να είναι καθοριστικά για κάθε Θεολογική εργασία. Επι πλέον η Βατικάνεια Σύνοδος ΙΙ, δέν θέλησε να πάρει καμμία απόφαση σε εκείνες τις αντιμαχόμενες θέσεις οι οποίες συζητούνται στις καθολικές σχολές. Αυτό είναι σημαντικό όχι μόνον καθώς μ'αυτό αναγνωρίζεται η αναγκαία ελευθερία στην Θεολογική έρευνα αλλά επίσης διότι η σύνοδος de facto δείχνει μία επιφυλακτικότητα απέναντι σε όλες τις μαριολογικές υπερβολές. Αυτή η επιφυλακτικότης φανερώνεται ακόμη και στις λεπτομέρειες,  αποφεύγοντας ιδιαιτέρως τον τίτλο της συ-σώτριας ο οποίος προσφέρεται εύκολα σε παρεξηγήσεις, στην προσεκτική εξήγηση τής μεσολαβήσεως της Μαρίας και στην προσεκτική χρήση του όρου τής μεσολαβήτριας. Μ'αυτόν τον τρόπο η σύνοδος όχι μόνον δέν δίνει καμμία ευκαιρία για περαιτέρω αντιμαχόμενες ομολογίες, αλλά εάν τονίστηκε κάτι, πρόκειται για την κατεύθυνση της ενσωματώσεως των μαριολογικών δηλώσεων, η οποία εάν επιχειρείται με σοβαρότητα, πρέπει να οδηγήσει στην διάλυση ενός στοχασμού φανερά ξένου πρός την αποκάλυψη!

          Τέλος είναι σημαντικό γεγονός ότι η σύνοδος τοποθετεί συνειδητά τις ομολογίες για την Μαρία σ'ένα γενικό πλαίσιο της ιστορίας της σωτηρίας, όπως σημειώνεται καθαρά στον τίτλο του δευτέρου τμήματος του κεφαλαίου VIII του καταστατικού De ecclesia: "Λειτουργία (ο ρόλος) της μακαρίας Παρθένου στην οικονομία της σωτηρίας". Όλο αυτό το δεύτερο τμήμα περιγράφει και την διαπλοκή της Μαρίας με την ιστορία της σωτηρίας, στην οποία διαγράφονται, μετά απο την υπόδειξη στις προεικονίσεις της Π.Δ. και στον προορισμό της Μαρίας, τα ιδιαίτερα μυστήρια τής ζωής της Μαρίας καθόσον είναι μυστήρια τής συμμετοχής της μετά-πίστεως σε όλο το συμβάν του Χριστού! Επι πλέον να έχουμε βασικώς υπ'όψιν μας την σχέση ανάμεσα στην Μαρία και την Εκκλησία, στην οποία αναφέρεται η σύνοδος ιδιαιτέρως στο τρίτο μέρος. "η Μακαρία Παρθένος και η Εκκλησία"!

Συνεχίζεται

Η ΝΕΑ ΑΙΡΕΣΗ ΛΟΙΠΟΝ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Β' ΒΑΤΙΚΑΝΕΙΟ ΣΥΝΟΔΟ, Η ΟΠΟΙΑ  ΕΔΩΣΕ ΕΝΤΟΛΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΞΕΡΓΑΣΙΑ ΜΙΑΣ ΚΑΘΟΛΙΚΗΣ ΣΗΜΕΡΙΝΗΣ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗΣ, Η ΟΠΟΙΑ ΣΥΜΠΑΡΑΣΥΡΕΙ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ.

Αμέθυστος.