Συνέχεια από: Σάββατο 27 Ιουλίου 2019
Θεολογικά δοκίμια ΙΙΙ, Πνεύμα.
Αυτοσχεδιασμός περί του Αγίου Πνεύματος και του μέλλοντος.
του Hans Urs Von Balthasar.
7. Το μέλλον σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη!
![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjXMqMxyj8Age_2YBCReC8NDIXfJGV8ckkApA_dpEGRHmKxaTU8KcogKJqEBhoscbweQ88MZvkoHnvTpRgKJlL1sHNCnH8UgiGliroTUauo0aMpbYv5seIGO4batFCxzZEi43eA_86Kl7U/s1600/%25CE%259C%25CE%25A0%25CE%2591%25CE%259B%25CE%25A4%25CE%2591%25CE%25A3%25CE%2591%25CE%25A1.jpg)
Το γεγονός ότι η κρίση υπερπήδησε από την λύτρωση σαν γεγονός τής αιωνιότητος, σαν ένα πέρασμα, διασπώντας την μιά φορά για πάντα, ολόκληρη την χρονικότητα και σαν μία παρουσίαση μπροστά στο πρόσωπο τού Θεού, σαν απελευθέρωση και τελειωτική σωτηρία και σαν μία μή-επιστροφή στις αμαρτίες, αυτό σημαίνει σύμφωνα με την Κ.Δ. ότι σε μας προσφέρεται πλέον απο τον Σταυρό το Άγιο Πνεύμα, το οποίο κατέχει ο Υιός σε πληρότητα, άμετρα, όχι όπως οι προφήτες σε περιορισμένο μέτρο (Ιωάν. 3,34) και μας δωρίζεται σαν το "πνεύμα αιώνιον", χάρη στο οποίο ο Χριστός προσφέρθηκε αθώο θύμα στον Θεό (Εβρ. 9,14). Είναι το πνεύμα τής Διαθήκης, το οποίο πάνω στον Σταυρό τού Υιού, ανάμεσα στον Θεό και την ανθρωπότητα όχι μόνον συμφωνήθηκε, αλλά και πραγματοποιήθηκε και τώρα μάς αποστέλλεται απο εκεί, όπου ο Υιός επέστρεψε με την Ανάσταση και την Ανάληψη στο αιώνιο γεγονός τής Τριάδος, στην απορροή πάντοτε, τήν ενέργεια τού Πνεύματος απο τον Πατέρα και τον ΥΙό.
Αυτή είναι η καθοριστική νέα πραγματικότης στην Κ.Δ. Ότι ο άνθρωπος δέν προχωρά μόνος πρός τον Θεό, ο οποίος σε κάθε στιγμή τον προϋπαντεί, στον μελλοντικό Θεό, αλλά τώρα, μαζί με το αιώνιο Πνεύμα πάει πρός τον Πατέρα πάνω στον "δρομο" τού Υιού, με το Πνεύμα τής εκπληρώσεως (προκαταβολικώς σαν προκαταβολή και καπάρο) προοδεύει πρός την εκπλήρωση τού εαυτού του, που είναι στον ερχομό! Γι'αυτό η προσκύνηση του νέου λαού του Θεού έχει έναν χαρακτήρα ενδογενώς διαφορετικό απο την οδό στην έρημο την οποία διέσχισε ο αρχαίος λαός. Δέν είναι ούτε εκείνο το ταξείδι της σωτηρίας μέσω των ερήμων, στο οποίο όμως σε κάθε στιγμή έπεφταν οι αστραπές του Θυμού του Jahve στους Ισραηλίτες, οι οποίες μουρμούριζαν, ακάθαρτοι, επαναστάτες και ο ίδιος ο Μωϋσής τους οδηγούσε πρός μία γή την οποία δέν θα μπορούσε να διασχίσει-παρότι ακόμη και αυτό καταχωρήθηκε σαν μία δική μας προειδοποίηση (1 Κορ. 10,11, Εβρ. 3,15).
Δέν είναι ούτε η νοσταλγική επέκταση τών προφητών πρός την ημέρα Κυρίου, η οποία έρχεται αλλά ακόμη διστάζει, αλλά η νυχτερινή έξοδος για την συνάντηση τού Νυμφίου, στον οποίο η Νύμφη μαζί με το πνεύμα που τής έχει χαριστεί, κραυγάζει γεμάτη πόθο "ερχου" (Αποκ. 22,17) - κατόπιν του οποίου ακούγεται ήδη η απάντηση του Νυμφίου: ιδού έρχομαι τάχει (Αποκ. 22,12,20). Η κραυγή από το ένα μέρος και απο το άλλο υποστηρίζει και γίνεται αντιληπτή αμέσως, "εν τάχει" σημαίνει ότι μάταια καταρχάς, με ζήλο, με "δύναμη", και η χρονική απόσταση τίθεται μόνον για να ξεπεραστεί με ένα άλμα, με την εμπιστοσύνη. Ακόμη και ο περιπλανώμενος λαός τού Θεού τής Π.Δ. δέν συνάντησε μία ειρήνη, μια ανάπαυση εν Θεώ που μάλλον ήταν ουτοπικά, αλλά παρ'όλα αυτά ήδη παρόντα και τετελεσμένα, παρ'όλα αυτά καθόλου όπως μπορούμε να πούμε για τον λαό της Κ.Δ, ότι δηλαδή αυτός, περιπλανώμενος, έχει ήδη, εισέλθει στον λόφο Σιών, στην ζωντανή πόλη τού Θεού, στην ουράνια Ιερουσαλήμ. Αυτό που τώρα παραμένει "μακρυνό" χαρακτηρίζεται απο την προσδοκία αυτού που ήδη γνωρίζει και κατέχει προκαταβολικώς, αυτόν στον οποίο μετά τις ημέρες τού Νυμφίου επιβλήθηκε μία νηστεία ελλείψεως ! (Μαρκ. 2,20).
ΣΧΟΛΙΟ: "μας δωρίζεται σαν το "πνεύμα αιώνιον", χάρη στο οποίο ο Χριστός προσφέρθηκε αθώο θύμα στον Θεό (Εβρ. 9,14)".
Επαναλαμβάνεται μέ ακρίβεια η θεολογία τού Ανσελμου, ότι ο Χριστός στόν σταυρό πλήρωσε τό χρέος τής παρακοής τών ανθρώπων στόν θεό. Ομως μέ τό Αγιο Πνεύμα.
Αμέθυστος.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου