Πέμπτη, 28 Ιανουαρίου 2016

ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΤΩΝ ΑΠΟΦΑΣΕΩΝ ΤΗΣ Ε' ΠΡΟΣΥΝΟΔΙΚΗΣ ΔΙΑΣΚΕΨΗΣ ΠΟΥ ΥΙΟΘΕΤΗΣΕ Η ΣΥΝΑΞΗ ΤΩΝ ΠΡΟΚΑΘΗΜΕΝΩΝ


B4INREMOTE-aHR0cDovLzEuYnAuYmxvZ3Nwb3QuY29tLy1mM2U0bE5xRGpTNC9WcXBjZk83ajdvSS9BQUFBQUFBQWx1NC9JVmJqOWxtUzBvTS9zNjQwLzI1X1BGX3ppdWFfYV9wYXRyYV9TaW5heGFfQ2hhbWJlc3lfNF93NzQ3X2g4MDBfcTEwMC5qcGc=
Σύμφωνα με τις αποφάσεις της Συνάξεως των Προκαθημένων των Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Σαμπεζύ της Γενεύης (21-28 Ιανουαρίου 2016), δημοσιεύονται τα κείμενα των αποφάσεων  της Ε´ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (Σαμπεζύ-Γενεύη, 10-17 Οκτωβρίου 2015), που αφορούν στα εξής θέματα:
- ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ
- Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΗΣ ΤΗΣ ΝΗΣΤΕΙΑΣ ΚΑΙ Η ΤΗΡΗΣΙΣ ΑΥΤΗΣ ΣΗΜΕΡΟΝ
- ΤΟ ΑΥΤΟΝΟΜΟΝ ΚΑΙ Ο ΤΡΟΠΟΣ ΑΝΑΚΗΡΥΞΕΩΣ ΑΥΤΟΥ


B4INREMOTE-aHR0cDovLzQuYnAuYmxvZ3Nwb3QuY29tLy01cG1JeldEWVhkNC9WcXBjcVhadTg2SS9BQUFBQUFBQWx2QS9yY0QtTTVVWkw0OC9zNjQwLzAxX3c3NDdfaDgwMF9xMTAwLmpwZw==
ΣΧΕΣΕΙΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΛΟΙΠΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΝ ΚΟΣΜΟΝ
Τό ὑπό τῆς Ε´ Προσυνοδικής Πανορθοδόξου Διασκέψεως (Σαμπεζύ-Γενεύη, 10-17 Ὀκτωβρίου 2015) ἐγκριθέν σχέδιο κειμένου τῆς Ἀγίας καὶ Μεγάλης Συνόδου τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας 
Δημοσιεύεται συμφώνως πρός τάς ἀποφάσεις τῆς Συνάξεως τῶν Προκαθημένων τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, Σαμπεζύ-Γενεύη, 21-28 Ἰανουαρίου 2016
1. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, οὖσα ἡ Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, ἐν τῇ βαθείᾳ ἐκκλησιαστικῇ αὐτοσυνειδησίᾳ αὐτῆς πιστεύει ἀκραδάντως ὅτι κατέχει κυρίαν θέσιν εἰς τήν ὑπόθεσιν τῆς προωθήσεως τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν ἐντός τοῦ συγχρόνου κόσμου. 
2. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία θεμελιοῖ τήν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας ἐπί τοῦ γεγονότος τῆς ἱδρύσεως αὐτῆς ὑπό τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ καί ἐπί τῆς κοινωνίας ἐν τῇ Ἁγίᾳ Τριάδι καί τοῖς μυστηρίοις. Ἡ ἑνότης αὕτη ἐκφράζεται διά τῆς ἀποστολικῆς διαδοχῆς καί τῆς πατερικῆς παραδόσεως καί βιοῦται μέχρι σήμερον ἐν αὐτῇ. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἔχει τήν ἀποστολήν καί ὑποχρέωσιν ἵνα μεταδίδῃ καί κηρύττῃ πᾶσαν τήν ἐν τῇ Ἁγίᾳ Γραφῇ καί τῇ Ἱερᾷ Παραδόσει ἀλήθειαν, ἥτις καί προσδίδει τῇ Ἐκκλησίᾳ τόν καθολικόν αὐτῆς χαρακτῆρα.
3. Ἡ εὐθύνη τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας διά τήν ἑνότητα, ὡς καί ἡ οἰκουμενική αὐτῆς ἀποστολή ἐξεφράσθησαν ὑπό τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων. Αὗται ἰδιαιτέρως προέβαλον τόν μεταξύ τῆς ὀρθῆς πίστεως καί τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας ὑφιστάμενον ἄρρηκτον δεσμόν.
4. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ἀδιαλείπτως προσευχομένη «ὑπέρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως», ἐκαλλιέργει πάντοτε διάλογον μετά τῶν ἐξ αὐτῆς διεστώτων, τῶν ἐγγύς καί τῶν μακράν, ἐπρωτοστάτησε μάλιστα εἰς τήν σύγχρονον ἀναζήτησιν ὁδῶν καί τρόπων τῆς ἀποκαταστάσεως τῆς ἑνότητος τῶν εἰς Χριστόν πιστευόντων, μετέσχε τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως ἀπό τῆς ἐμφανίσεως αὐτῆς καί συνετέλεσεν εἰς τήν διαμόρφωσιν καί περαιτέρω ἐξέλιξιν αὐτῆς. Ἄλλωστε, ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία χάρις εἰς τό διακρῖνον αὐτήν οἰκουμενικόν καί φιλάνθρωπον πνεῦμα, θεοκελεύστως αἰτούμενον «πάντας ἀνθρώπους σωθῆναι καί εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α´ Τιμ.2, 4), ἀείποτε ἠγωνίσθη ὑπέρ ἀποκαταστάσεως τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος. Διό, ἡ Ὀρθόδοξος συμμετοχή εἰς τήν κίνησιν πρός ἀποκατάστασιν τῆς ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν οὐδόλως τυγχάνει ξένη πρός τήν φύσιν καί τήν ἱστορίαν τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀλλ’ ἀποτελεῖ συνεπῆ ἔκφρασιν τῆς ἀποστολικῆς πίστεως καί παραδόσεως, ἐντός νέων ἱστορικῶν συνθηκῶν.
5. Οἱ σύγχρονοι διμερεῖς θεολογικοί διάλογοι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς καί ἡ συμμετοχή αὐτῆς εἰς τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν ἐρείδονται ἐπί τῆς συνειδήσεως ταύτης τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ οἰκουμενικοῦ αὐτῆς πνεύματος ἐπί τῷ τέλει τῆς ἀναζητήσεως, βάσει τῆς πίστεως καί τῆς παραδόσεως τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας τῶν ἑπτά Οἰκουμενικῶν Συνόδων, τῆς ἀπολεσθείσης ἑνότητος τῶν Χριστιανῶν. 
6. Κατά τήν ὀντολογικήν φύσιν τῆς Ἐκκλησίας ἡ ἑνότης αὐτῆς εἶναι ἀδύνατον νά διαταραχθῇ. Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία ἀναγνωρίζει τήν ἱστορικήν ὕπαρξιν ἄλλων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν μή εὑρισκομένων ἐν κοινωνίᾳ μετ᾽αὐτῆς, ἀλλά καί πιστεύει ὅτι αἱ πρός ταύτας σχέσεις αὐτῆς πρέπει νά στηρίζωνται ἐπί τῆς ὑπ’ αὐτῶν ὅσον ἔνεστι ταχυτέρας καί ἀντικειμενικωτέρας ἀποσαφηνίσεως τοῦ ὅλου ἐκκλησιολογικοῦ θέματος καί ἰδιαιτέρως τῆς γενικωτέρας παρ’ αὐταῖς διδασκαλίας περί μυστηρίων, χάριτος, ἱερωσύνης καί ἀποστολικῆς διαδοχῆς. Οὕτω, ἦτο εὔνους καί θετικῶς διατεθειμένη τόσον διά θεολογικούς, ὅσον καί διά ποιμαντικούς λόγους, πρός θεολογικόν διάλογον μετά διαφόρων χριστιανικῶν Ἐκκλησιῶν καί Ὁμολογιῶν καί πρός τήν συμμετοχήν γενικώτερον εἰς τήν Οἰκουμενικήν Κίνησιν τῶν νεωτέρων χρόνων, ἐν τῇ πεποιθήσει ὅτι διά τοῦ διαλόγου δίδει δυναμικήν μαρτυρίαν τοῦ πληρώματος τῆς ἐν Χριστῷ ἀληθείας καί τῶν πνευματικῶν αὐτῆς θησαυρῶν πρός τούς ἐκτός αὐτῆς, μέ ἀντικειμενικόν σκοπόν τήν προλείανσιν τῆς ὁδοῦ τῆς ὁδηγούσης πρός τήν ἑνότητα.
7. Ὑπό τό ἀνωτέρω πνεῦμα, ἃπασαι αἱ κατά τόπους Ἁγιώταται Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι συμμετέχουν σήμερον ἐνεργῶς εἰς ἐπισήμους θεολογικούς διάλογους, ἡ δέ πλειονότης ἐξ αὐτῶν καί εἰς διαφόρους ἐθνικούς, περιφερειακούς καί διεθνεῖς διαχριστιανικούς ὀργανισμούς, παρά τήν προκύψασαν βαθεῖαν κρίσιν εἰς τήν Οἰκουμενικήν Kίνησιν. Ἡ πολυσχιδής αὕτη δραστηριότης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πηγάζει ἐκ τοῦ αἰσθήματος ὑπευθυνότητος καί ἐκ τῆς πεποιθήσεως ὅτι ἡ ἀμοιβαία κατανόησις, ἡ συνεργασία καί αἱ κοιναί προσπάθειαι πρός ἀποκατάστασιν τῆς χριστιανικῆς ἑνότητος τυγχάνουν οὐσιώδεις, «ἵνα μή ἐγκοπήν τινα δῶμεν τῷ Εὐαγγελίῳ τοῦ Χριστοῦ» (Α’ Κορ. 9, 12).
Διαβάστε παρακάτω τη συνέχεια. 


beforeitsnews.com

ΣΧΟΛΙΟ: Είναι φανερό ότι μένει απέξω ο Ησυχασμός, η Αγιότης,τό Αγιον Ορος καταργείται μαζί μέ τήν άσκηση καί τήν προσευχή. Η "εκκλησία" αυτονομείται από τόν Κύριο, διχοτομείται ο Ιησούς Χριστός. Κρατούν τόν Ιησού καί στέλνουν τόν Χριστό δίπλα στόν Πατέρα ή στά έσχατα. Η εκκλησία αυτή απελευθερωμένη από τόν Κύριο αποκτά αυτοσυνειδησία, ευθύνη, ιστορικότητα, γίνεται πρόσωπο. Ακολουθεί όλη τήν εξελικτική πορεία τού ΑΤΟΜΟΥ καί παγκοσμιοποιείται καταργώντας τά έθνη στήν βάση τής ιεραρχίας. Μιάς ανύπαρκτης πραγματικότητος γιά τήν εκκλησία τού Κυρίου, ο οποίος ήρθε νά διακονήσει καί όχι νά διακονηθεί, καταργώντας δηλ. απολύτως ακόμη καί τήν έννοια τής εξουσίας. Η εωσφορική διοίκηση τής εκκλησίας εκμεταλλευόμενη τήν ανυπαρξία τών πιστών ανακήρυξε τήν θεότητά της. Καί όπως οι Ρωμαίοι αυτοκράτορες μάς ζητά ήδη νά τήν προσκυνήσουμε καί νά τήν λατρεύσουμε. Οταν ο Λιβάνιος έμαθε ότι ο Χρυσόστομος έγινε χριστιανός, αναφώνησε. ΧΑΣΑΜΕ. (οι Ελληνες). Διότι γίνονται χριστιανοί οι καλύτεροι. Σήμερα στήν εκκλησία καταλήγουν οι χειρότεροι. Οι καλύτεροι γίνονται επιστήμονες. Δέν αντέχουν νά είναι συνάδελφοι μέ τόν Ιερώνυμο,τόν Ανθιμο, τόν Βαρθολομαίο, τόν Ζηζιούλα. Οι καλύτεροι έχουν αξιοπρέπεια. 
Οπως μάς προειδοποεί καί ο Αγιος Σιλουανός χάνουμε τήν Σωτηρία απλώς, αφού ξεφορτωθήκαμε τόν Σωτήρα. Μικρό τό κακό. Μπορεί νά χάνουμε τήν Ψυχή μας αλλά κερδίζουμε τά πάθη μας, τήν σάρκα μας.

Τό ξεχασμένο Μυστήριο τής Σωτηρίας. Αγιος Σιλουανός ο Αγιορείτης.


Image result for αγιος σιλουανός ο αθωνίτης 
«Κύριε, βλέπεις ὅτι θέλω νά προσευχηθῶ ἐνώπιόν Σου μέ καθαρό νοῦ, ἀλλά οἱ δαίμονες μέ ἐμποδίζουν. Πές μου τί πρέπει νά κάνω γιά νά ἀπομακρυνθοῦν ἀπό μένα». Καί ἔλαβα μέσα στήν ψυχή μου αὐτή τήν ἀπάντηση ἀπό τόν Κύριο:

«Οἱ ὑπερήφανοι ὑποφέρουν πάντα ἀπό τούς δαίμονες».

Ἐγώ επα: «Κύριε, Ἐσύ εἶσαι ἐλεήμων· ἡ ψυχή μου Σέ γνωρίζει· πές μου τί πρέπει νά κάνω γιά νά ταπεινωθεῖ ἡ ψυχή μου».
 Καί ὁ Κύριος ἀπάντησε στά μύχια τῆς ψυχῆς μου: «Κράτα τόν νοῦ σου στόν Ἅδη καί μήν ἀπελπίζεσαι». 
  
ΓΙΑ ΤΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΕΣ ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ

Ο Γέροντας αγαπούσε πολύ τίς μακρές εκκλησιαστικές ακολουθίες στόν Ναό, μέ τόν απέραντο πλούτο σέ πνευματικό περιεχόμενο. Τιμούσε τό έργο τών ψαλτών καί τών αναγνωστών καί προσευχόταν πολύ γι αυτούς, παρακαλώντας τόν Θεό νά τούς βοηθάει, ιδιαίτερα στίς ολονύχτιες αγρυπνίες. Παρόλη όμως τή αγάπη του γιά τήν μεγαλοπρέπεια, τήν ομορφιά καί την μουσική τών ακολουθιών, έλεγε πώς καθορίστηκαν βέβαια μέ τόν φωτισμό τού Αγίου Πνεύματος, αλλά κατά τήν μορφή τους αποτελούν ατελή προσευχή καί δόθηκαν στό λαό γιατί αναλογούν στίς δυνάμεις όλων καί είναι ωφέλιμες γιά όλους.


«Ο Κύριος μάς έδωσε τίς εκκλησιαστικές ακολουθίες μέ τήν ψαλμωδία, γιατί είμαστε αδύνατα παιδιά. Ακόμη δέν ξέρουμε νά προσευχόμαστε όπως πρέπει καί έτσι η ψαλμωδία ωφελεί όλους, όσους ψάλλουν με ταπείνωση. Είναι όμως καλύτερο, όταν η καρδιά μας γίνεται ναός τού Κυρίου καί ο νούς θρόνος Του»

Καί ακόμα έλεγε πώς όλος ο κόσμος μεταβάλλεται σέ ναό τού Θεού, όταν η αδιάλειπτη προσευχή ριζώσει στά βάθη τής καρδιάς.

Αμέθυστος

3 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Bρίθει αντιφάσεων κι αυτή η 'απόφαση', που σημαίνει πως συγκαλύπτεται, ή επιχειρείται πάντως θρασύτατα να συγκαλυφθή η πραγματικότητα... Κι είναι να 'απορή' κανείς: έχουν 'νούν Χριστού' αυτοί οι αρχιερείς, κι αν όχι, πώς ένας πιστός Χριστιανός μπορεί να τους αποδεχθή ως ποιμένες και επισκόπους του... "Ακόμα κι αν εγώ ο ίδιος έρθω και σας πω διαφορετικά απ' ό,τι σας δίδαξα εν Κυρίω Ιησού, να μη με ακολουθήσετε", λέει ο Παύλος... Ετούτοι εδώ μιλούν λοιπόν για μία, αποστολική και καθολική Εκκλησία, που πρέπει ωστόσο να ενωθή... Μόνο σχιζοφρενείς μπορούν να τους ακολουθήσουν, ή άνθρωποι που υποτάχθηκαν στο 'έξωθεν του ποτηρίου', στο σχήμα και τη ρασοφορία, που ΄δεν κάνει ωστόσο τον παπά' κατά τη λαική και ευσεβεστάτη ρήση...

amethystos είπε...

Πολύ πονηρό κείμενο.Δέν έχουν όμως αντίπαλο, μάς παίζουν στά δάχτυλα.Φοβούνται όλοι τόν Ζηζιούλα γιά τίς γνώσεις του. Οπως τόν Γιανναρά, τόν Ράμφο. Δέν καταλαβαίνουν ούτε τίς ορολογίες.Πρώτη φορά η ορθοδοξία έχει τόση φτώχεια απέναντι στούς αιρετικούς. Στόν δεύτερο παγκόσμιο η Πολωνία προσπάθησε νά αναχαιτίσει μέ τό ιππικό της τήν προέλαση τών γερμανικών τάνκς. Τόσο κωμική είναι καί η ορθοδοξία σήμερα μέ αιχμές τού δόρατος τόν Ζήση καί τόν Πειραιώς. Απέναντι στό βαρύ προτεσταντικό πυροβολικό τής θεολογικής Θεσ/νίκης, τής ακαδημίας Βόλου,τής κλίκας τού Γιαγκάζογλου καί τού Αρτου Ζωής. Είμαστε αξιοθρήνητοι.Αρχηγοί.

Ανώνυμος είπε...

Ακόμα και εμείς οι ίδιοι δυσκολευόμαστε να ξεχωρίσουμε την αλήθεια, με τέτοιου είδους διατυπώσεις. Λένε κάποιοι μοναχοί ότι οι θέσεις αυτές (των επισκόπων, του Πατριάρχη κτλ..) είναι "ηλεκτρικές καρέκλες.. ότι χρειάζεται διπλωματία γιατί διακυβεύονται πολλά.. Προφανώς εννοούν τις δυσκολίες και τα προβλήματα του Πατριαρχείου μέσα σε ένα μουσουλμανικό κράτος, την άθεη κυβέρνηση της Ελλάδας και την επικείμενη (περαιτέρω) αποχριστιανοποίηση, αλλά και την παγκόσμια επέλαση του πνεύματος της νέας εποχής..
Το θέμα είναι όμως να αναρωτηθούμε.. "τα όπλα μας είναι κοσμικά;;"..
Κάπως έτσι δεν σκέφτονταν λίγο πριν την Άλωση της Πόλης; Δεν στήριζαν τις ελπίδες τους στον Πάπα; Mε ανθρώπινη "διπλωματία" και "συμμαχίες" θα πολεμήσουμε τον διάβολο; Ή με μετάνοια και ορθοτόμηση του Λόγου;
Μήπως φοβούνται ότι αν κηρυχθεί ακριβώς η αλήθεια του Θεού (σε όλα τα θέματα), θα αποκαλυφθεί η άλλη μεγάλη αλήθεια της αποστασίας μας;; Θα φανεί πόσο λίγοι τελικά είμαστε; "Σκληρός ο Λόγος" είπαν μερικοί στον Κύριο.. Αλλά Εκείνος τι είπε; "θα τον αλλάξω;" ΟΧΙ! Eίπε "Μήπως θέλετε να φύγετε;"..
Ο Κύριος είναι ο Ίδιος χθες, σήμερα και στους αιώνες.. Η Αλήθεια είναι μία και μοναδική..
Με αγαπολογία δεν σώζεις, θανατώνεις.. Υπάρχει αγιότητα στις άλλες "ομολογίες" όπως τις χαρακτηρίζουν; Mπορεί η θεία Χάρη να έρθει στην αίρεση και το ψεύδος; "Μεμέρισται ο Χριστός"; Το Άγιο Πνεύμα πληροφορεί αλλιώς την κάθε "θρησκευτική" ομάδα;
Αυτή η σύγχρονη Βαβέλ του "χριστιανικού" κόσμου, θα ενωθεί μέσω της αναγνώρισης των μυστηρίων, χωρίς ενότητα Δόγματος; Δηλαδή θα πρόκειται για "διοικητική" ένωση (ότι ακριβώς θέλουν οι χλιαροί χριστιανοί για να βαπτίζονται, να παντρεύονται, να κοινωνούν σε καμιά γιορτή, και να κηδεύονται "χριστιανικά".. χωρίς "πολλά-πολλά".. μέχρι εκεί.. Και ακόμα χειρότερα, ότι ακριβώς θέλουν οι εκτός, για να μην τους "ζαλίζουν" με πνευματικό έλεγχο, ενώ ζουν και υποτάσσονται στα πάθη τους.

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...