Τι σημαίνει υπακοή π.Νικόλαος Λουδοβίκος

 

Τι σημαίνει υπακοή π.Νικόλαος Λουδοβίκος

ΜΕ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΨΗΛΑ.

Τι σημαίνει υπακοή π.Νικόλαος Λουδοβίκος

https://www.youtube.com/watch?v=v0Jcv9rCFdI&t=1513s

Πάει ένα παιδί σε ένα πνευματικό και του λέει, θέλω να, ξέρω εγώ, αγαπώ το τραγούδι. Του λέει ο πνευματικός, κοίταξε να δεις, τραγούδι όχι, γιατί υπάρχει κίνδυνος να αμαρτήσεις. Με τον τρόπο αυτό χτυπάμε το φυσικό θέλημα.

Λέμε σε ένα παιδί, εσύ πρέπει να γίνεις μοναχός. Λέμε σε άλλο παιδί, εσύ πρέπει να παντρευτείς. Η κοπέλα αυτή, βαριά πράγματα.

Χτυπάμε το φυσικό θέλημα. Στην περίπτωση αυτή, δεν μπορεί να εκδηλωθεί ελεύθερα αυτό το οποίο ο άνθρωπος επιθυμεί. Ο, τι και να ναι αυτό.

Λοιπόν, το ξαναλέω, όταν λέμε υπακοή, εννοούμε την παιδαγωγία του γνωμικού θελήματος εις τρόπον ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να περάσει στη μόνη δυνατότητα ελευθερίας που έχουμε. Την ελευθερία ως σχέση. Επομένως, βγαίνω από τη φίλαυτη χρήση του φυσικού θελήματος για χάρη ενός άλλου ανθρώπου.

Όχι γιατί εκείνος οπωσδήποτε ξέρει την αλήθεια, αλλά γιατί εγώ έχω ανάγκη να βγω από τη φιλαυτία μου. Και με τον τρόπο αυτό, μαθαίνω να θέλω ό,τι θέλω, όχι μόνο για χάρη μου, πράγμα που θα με έκλεινε μέσα στην φυσική μου αναγκαιότητα, αλλά για χάρη και των άλλων. Θέλω να γίνω γιατρός. Δεν μπορεί ο πνευματικός να μου πει, μη γίνεις γιατρός. Είναι το φυσικό θέλημα αυτό, θα μου το καταργήσει και θα με πλήξει εμένα τον ίδιο ως ύπαρξη. Μπορεί όμως να μου καλλιεργήσει τον τρόπο της άσκησης της ιατρικής, ώστε μέσα στην ελευθερία αυτή του να εκπληρώσω τον εαυτό μου να μπαίνουν και οι άλλοι μέσα. Να είμαι γιατρός για τους άλλους. Να βγω από τη φιλαυτία. Να βγω από τη φιλαυτία. Και με τον τρόπο αυτό, να γνωρίσω τη μόνη μορφή ελευθερίας η οποία ασκείται τόσο από τον Θεό όσο και από τον άνθρωπο. Την ελευθερία ως σχέση. Την ελευθερία ως κοινωνία.

Την ελευθερία ως άνοιγμα στον άλλον. Την ελευθερία ως, να ξανά ο φοβερός όρος, ομοούσιο. Είπαμε ότι ο Θεός είναι τόσο πολύ αγάπη που η κοινωνία με τον Υιό σημαίνει ότι προσφέρει ολόκληρη την ύπαρξή του στον Υιό. Και ο Υιός ξανά στον Πατέρα. [Η ΑΓΑΠΗ ΤΟΥ ΕΝΟΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΤΟΥΤΕΣΤΙΝ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ. ΠΑΠΙΚΗ ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ] ελευθερία η δική μου είναι μια ελευθερία η οποία εάν προχωρείς στον δρόμο του Θεού θα είναι μια ελευθερία που θα περιληφθούν ολόκληροι άνθρωποι ολόκληρος ο κόσμος η ομοούσια ανθρωπότητα μέσα μου προσφερόμενη στο Θεό και στους άλλους ανθρώπους.[ΜΙΑ ΟΥΣΙΑ. ΤΟ ΜΟΝΟΣΗΜΑΝΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΠΑΡΜΕΝΙΔΗ, Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΘΕΟΣ ΤΟΥ ΧΑΙΝΤΓΚΕΡ] Εάν δεν υπάρξει αυτή η μορφή ελευθερίας τότε θα έχουμε μια μορφή ελευθερίας την οποία η φιλοσοφική παράδοση ονόμασε θέληση για δύναμη.[ΜΕ ΜΙΑ ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΣΙΟΥ ΕΙΣΗΛΘΑΜΕ ΣΤΗΝ ΑΓΙΑ ΤΡΙΑΔΑ]

Θα είναι μια ελευθερία η οποία θα σημαίνει ότι το μοναδικό υποκείμενο στην ιστορία είμαι εγώ. Και εδώ αρχίζει η παράνοια και εδώ αρχίζουν τα ψυχικά προβλήματα και εδώ αρχίζει και η κατάθλιψη από τη συντριβή αυτής της κίνησης προς τα μέσα. Λοιπόν, προς τα έξω η οποία συντρίβει και το προς τα μέσα όταν αποτύχει.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι η πατερική θεολογία δεν παίζει με το θέμα της ελευθερίας. Αντίθετα, σας είπα το θεωρεί ως κατεξοχήν ουσιώδες χαρακτηριστικό του ανθρώπινου όντος. Τα ίδια πράγματα δεν συνέβησαν στη Δύση.

Πρέπει να σας πω και αυτό το πράγμα για να καταλάβετε και από που ξεπηδάει, από που προέρχεται η πηγή, ποια είναι η πηγή μερικών συγχύσεων. Τι γίνεται, για παράδειγμα, τώρα μιλάω κυρίως στους θεολόγους αλλά δεν είναι άσχημο να τα ακούσουν και άλλοι. Τι γίνεται με τον μεγάλο, πολύ μεγάλο θεολόγο και φιλόσοφο της Δύσης, τον Θωμά, τον Ακινάτη ή τον Αυγουστίνο.

Έχουμε μια ουσιώδη διαφοροποίηση εδώ, η οποία είναι πάρα πολύ σημαντική. Ξέρετε ότι η έννοια της αναλογίας στον Ακινάτη είναι τελείως διαφορετική. Δεν είναι μια αναλογία ενέργειας επειδή εγώ βγαίνω από μέσα μου και θέλω να σας συναντήσω.

Αλλά είναι μια τελείως άλλη έννοια. Είναι η έννοια της ομοιότητας. Προσέξτε, τώρα πολύ σημαντικό.

Είναι, υπό την έννοια αυτή, ένα μικρό παιδικό ποδήλατο, ανάλογο με το τελειότερο αυτοκίνητο, γιατί και τα δύο κινούνται. Αν πάρω ένα ποδήλατο και το ανυψώσω σε ένα εκθέτη, άλφα, παίρνω το αυτοκίνητο. Ως κινούμενο όν και αυτό, είναι δύο κινούμενα όντα.

Έτσι ο Θεός τοποθετείται στην κορυφή της κοσμικής πυραμίδας ως ένα ον το οποίο αποτελεί απλώς τη μεγαλύτερη από όλες τις εκφάνσεις των φυσικών δυνάμεων, τις οποίες ξέρω. Δηλαδή ο Θεός γίνεται, θα λέγαμε, η κορυφή, απλά και μόνο, των όντων. Στην περίπτωση αυτή, ο Θεός είναι ένα από τα όντα, έστω το ανώτερο.

Δεν έχουμε δηλαδή εδώ μια διαφορά ριζική μεταξύ Θεού και κόσμου. Ενώ στην πρώτη περίπτωση, το ότι ο Θεός ενεργεί και μπαίνει στον κόσμο, αυτό δεν σημαίνει καθόλου ότι ο Θεός είναι ένα στοιχείο του κόσμου. Μπορεί να είναι κάτι υπέρτατο, αλλά που μπαίνει μέσα στον κόσμο ελεύθερα επειδή το επιθυμεί.[ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΝΟΙΑ]

Εν ολίγοις, αυτό που θέλω να πω είναι το εξής, ότι στην περίπτωση αυτή υπάρχει μια παθητικότητα. Ο Θεός δεν βγαίνει από τον εαυτό του. Ο κόσμος παράγεται από τον Θεό, γιατί ο Θεός απλώς θέλει τον κόσμο να φτιάξει αυτόν τον κόσμο και όχι έναν άλλον.[ΟΙ ΑΚΤΙΣΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ]

Φτιάχνει τον κόσμο έτσι όπως είναι. Προσέξτε, ξέρω ότι είναι δύσκολα αυτά. Ξέρω πολύ καλά πως νιώθουν αρκετοί από εσάς.

Όμως, γιατί να μην πούμε κάποτε και μερικά πράγματα σαν κι αυτά. Εν πάσει περίπτωσι είναι πολλοί που λένε τα άλλα. Ας πούν και μερικοί κάτι άλλο.

Λοιπόν, για να το δούμε λίγο αυτό. Παθητικότητα. Ο Θεός με φτιάχνει, δεν βγαίνει από τον εαυτό του. Ουσία και θέληση του Θεού ταυτίζονται. Ο Θεός δεν μπορεί να βγει από τον εαυτό του στον Ακινάτη. Δεν έχει ενέργειες, δεν έχει κίνηση προς τα έξω. Χάρη της απλότητας του Θεού, είναι κλεισμένος στον εαυτό του. Φτιάχνει τα όντα σαν αντίτυπά του. Παθητικότητα απόλυτη.[ΤΟ ΚΑΤ' ΕΙΚΟΝΑ ΔΕΝ ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ, ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ. ΤΑ ΑΡΧΕΤΥΠΑ ΔΕΝ ΑΠΟΤΕΛΟΥΝ ΤΗΝ ΟΥΣΙΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΟΥΤΕ ΤΟΥ ΘΕΟΥ. ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΕΡΜΑΤΙΝΟΙ ΧΙΤΩΝΕΣ]

Με έφτιαξε ο Θεός έτσι όπως είμαι. Πρώτη παθητικότητα. Δεύτερη παθητικότητα, πάλι στο χώρο το δυτικό. Το γεγονός ότι η χάρη του Θεού δεν μπορεί να επηρεαστεί από τη δική μου ελευθερία. Ακριβώς διότι, επειδή ουσία και θέληση του Θεού ταυτίζονται, εάν εγώ πω στο Θεό βοήθησέ με και με βοηθήσει, επειδή το είπα, είναι σαν να μπαίνω στην ουσία Του. Ξέρετε πως ο Θεός με βοηθάει; Με ποιον τρόπο; Αλλά εδώ έρχεται η ώρα του απολύτου προορισμού. Η δεύτερη μεγάλη αιτία αθεΐας στη δύση.

Επειδή αυτός το θέλει. Εάν ο Θεός ακούει την προσευχή μου, σημαίνει ότι παύει να είναι Θεός. Επομένως, αυτός είναι που έχει αποφασίσει να μου δώσει κάτι, ξέρω εγώ, και την προσευχή την ίδια.

Και εγώ προσεύχομαι επειδή αυτός το θέλει. Δεν μπορεί να υπάρξουν δύο θελήματα. Συνεργασία δύο θελημάτων.

Μια ελεύθερη ανθρώπινη ύπαρξη και μια ελεύθερη θεία ύπαρξη που συναντώνται. Ελεύθερος είναι μόνο ο Θεός, φοβάμαι. Εγώ έχω την μόνη ελευθερία να δεχθώ αυτό που ο Θεός θέλει. Και φτάνομε, σας είπα, στη μεγαλύτερη πηγή αθεΐας στον σύγχρονο κόσμο. Έτσι, αν διαβάζετε τον Καλβίνο. Καλβίνος, ο περίφημος αυτός προτεστάντης. Έτσι, που λέει ξεκάθαρα ότι, κοιτάξτε, ο Θεός αποφασίζει για κάποιο λόγο ότι μερικοί θα σωθούν και αποφασίζει για κάποιο λόγο ότι μερικοί θα χαθούν. Και αυτοί θα το μάθουν στο τέλος. Αυτό δεν σημαίνει, λέει, ότι αυτοί οι οποίοι θα χαθούν θα κάνουν ενάντια στο θέλημα του Θεού ότι κάνουν. Οφείλουν και αυτοί να κάνουν αυτά που θέλει αυτός επειδή αυτός είναι μεγαλύτερος από αυτούς. Αλλά παρά ταύτα δεν θα σωθούν. Η παθητικότητα αυτή, η οποία σας είπα για τη δύση αποτέλεσε και αποτελεί σήμερα έτσι, αιτία μεγάλων αναστατώσεων στο θεολογικό και στο ευρύ κοινωνικό χώρο σας είπα, η αθεΐα κατάγεται από εκεί.

Έχει περάσει και στα κάθ ημας. Είναι μια θεολογία που πέρασε και στα κάθ ημας. Λίγοι είναι αυτοί οι οποίοι σκέπτονται ότι συνεργάζομαι με το Θεό ακριβώς για να μάθω τι να κάνω με την ελευθερία μου. Όχι για να την καταργήσω, αλλά για να την ομορφύνω. Να την κάνω πλατιά. Να την κάνω σχέση. Να χωρέσει μέσα όλος ο κόσμος. Να μεταμορφωθεί μέσα όλος ο κόσμος. Όχι για να την χάσω, αλλά για να την κάνω σοφή.[ΠΡΟΣΘΕΤΩ ΣΤΟΝ ΘΕΟ, ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΤΗΝ ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΟΥ, ΕΙΝΑΙ ΑΔΥΝΑΜΟΣ]

Οι πιο πολλοί λένε ότι ο Θεός, έτσι αυτό δεν λένε πολλοί, αυτοί οι δύο που δεν είναι εδώ σήμερα, ότι ο Θεός είναι εκείνος ο οποίος στέκεται ψηλά, μου υπαγορεύει την ύπαρξή μου, δεν μπορώ να μπω στο είναι του εγώ διότι αν πω ότι θα συνεργαστώ η θέλησή μου με τη δική του, αυτό σημαίνει ότι θα μπω στην ουσία του, επομένως δεν μπορώ να μπω στον Θεό και συνεπώς ο Θεός απλά υπαγορεύει την ύπαρξή μου. Είμαι ένα καθρέφτισμα της ύπαρξής Του. Κάθομαι εδώ λοιπόν, αυτό πιστεύουν οι δημοσιογράφοι όλων των εγκρίτων αθηναϊκών εφημερίδων, αυτό πιστεύουν οι εκφωνητές των ΜΜΕ και οι παρουσιαστές, οι παρουσιαστές αυτό πιστεύουν το 90%, να μην πω το 95% των Ελλήνων διανοουμένων, έτσι, τι πιστεύουν, ότι ο Θεός είναι έναν ον, το οποίο δεν έρχεται, είναι μόνο αυτός ελεύθερος, δεν μπορεί να έρθει σε πραγματική κοινωνία μαζί μου, μου υπαγορεύει την ύπαρξή μου, μου υπαγορεύει τον εαυτό μου, μου υπαγορεύει τους νόμους του και εγώ το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να πω ναι σε αυτούς τους νόμους ή να πω όχι, να επαναστατήσω να πω όχι και να πω κοίτα ξαναδείς, εφόσον εσύ είσαι αυτός που υπαγορεύει εγώ είμαι αυτός που επαναστατεί και δεν θέλω να ξέρω καμία απολύτως να έχω καμία κοινωνία μαζί σου.[Η Π.Δ. ΚΑΙ Ο ΝΟΜΟΣ ΤΟΥ ΜΩΥΣΕΩΣ. Η ΠΙΣΤΗ ΤΩΝ ΑΠΟΤΕΙΧΙΣΜΕΝΩΝ] Η ελευθερία όπως την γνωρίζουμε εμείς είναι μια ελευθερία η οποία λέει ναι και στο ανθρώπινο θέλημα ναι στη πληρότητα της ανθρώπινης ύπαρξης γιατί με το θέλημα μου θέλω την πληρότητα μου, δεν ξέρω όμως πως να την κάνω την πληρότητα αυτή και έρχεται ο Θεός και μου λέει κάνε με το δικό μου τρόπο, αναλογικά εγώ την ελευθερία μου την χρησιμοποιώ ως αναλογία, ως σχέση, αναλογικά με σένα.[ΚΑΘΟΤΙ ΟΙ ΥΠΟΣΤΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟ. ΚΑΤΑ ΤΑ ΑΛΛΑ Ο ΑΥΓΟΥΣΤΙΝΟΣ ΜΑΣ ΜΑΡΑΝΕ] Κάνε και εσύ το ίδιο χρησιμοποίησε την ελευθερία σου αναλογικά δηλαδή χρησιμοποίησε την ελευθερία σου ως σχέση. χρησιμοποίησε όλα αυτά τα οποία θέλεις με τέτοιο τρόπο οπότε ώστε να ωφελείται και οι άλλοι. Είμαι επίσκοπος, συγγνώμη τώρα σεβασμιότατε, είμαι πρεσβύτερος στην ενορία μου αυτό είναι ένα χάρισμα το οποίο έχω. Θέλω να είμαι επίσκοπος τι να κάνω και θέλω το δίνει ο Θεός και το θέλω και εγώ, εντάξει δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα εδώ. Τώρα, εάν αυτό το ιδιοποιηθώ ή το ότι είμαι πρεσβύτερος το ιδιοποιηθώ το χρησιμοποιήσω για μένα έτσι, τι σημαίνει αυτό το ότι οι άλλοι δεν μπαίνουν εκεί μέσα. Είναι μια ελευθερία μια χρήση της ελευθερίας που είναι ουσιαστικά θέληση για δύναμη είναι μια ελευθερία η οποία με κλίνει μέσα στην κτιστότητα με κλίνει μέσα στο δεδομένο της φύσης μου. Και γι' αυτό είναι και αδιέξοδη η ελευθερία. Εάν όμως πω ότι είμαι εδώ για να καλλιεργήσω καλύτερα για να ξεγεννήσω τους άλλους σαν καλή μαμή έτσι για να δω τους άλλους ακριβώς ως εικόνες Θεού και να τους ελευθερώσω στο να απολαύσω αυτό το γεγονός το ότι είναι χαρισματούχοι όλοι αμέσως τότε η ελευθερία μου γίνεται ένας τρόπος να γίνω πανάνθρωπος, να αποκτήσω το ομοούσιο.

Να αγκαλιάσω όλους τους ανθρώπους έτσι λέμε στη γλώσσα μας υπέροχα για κάποιον ότι δεν τρώγεται, έτσι δεν λέμε; Που σημαίνει ότι είναι πολύ κακός που σημαίνει ότι δεν είναι άνθρωπος. και λέμε για κάποιον προφανώς, ότι τρώγεται αυτός. Θέλω να σας θυμίσω λίγο επειδή είναι πολύ κοντινή για να καταλάβετε τι λέω την παραβολή της εσχάτης κρίσεως.

Την παραβολή της κρίσεως ναι τι γίνεται εκεί πέρα; Γίνεται κάτι φοβερό. πάμε όλοι ενώπιον του Χριστού για να κριθούμε, στα έσχατα. και περιμένουμε ο Χριστός να μας κρίνει ανάλογα με το τι έκανε ο καθένας. εγώ τι έκανα εγώ και είμαστε όλοι έτοιμοι πιθανώς να πούμε, ότι εγώ προσωπικά πήγα στην εκκλησία έκανα εκείνο έφτιαξα ναούς έκανα κατηχητικά ξέρω εγώ έκανα συνάξεις. Και μου κάνει μια φοβερή ερώτηση ο Χριστός την οποία δεν περιμένω. Επείνασα κι ούκ εδώκατέ μοι φαγείνν εδίψησα …μου κάνει μια φοβερή ερώτηση μου λέει μόνον σε βλέπω που είναι οι άλλοι …. δεν με ρωτάει πόσες φορές εξομολογήθηκα πόσες, φορές κοινώνησα πόσες ώρες έκανα προσευχή μου λέει επείνασα κι ούκ έδωκας μοι φαγείν... μα δεν σε είδα ποτέ βλέπετε ο ατομιστής δεν σε είδα ποτέ εγώ εσένα μα δεν είδες όλους τους άλλους; Που είμαι εγώ αυτοί οι άλλοι, έτσι το σώμα μου έχει πολλά μέλη. η ερώτηση την οποία δέχομαι στα έσχατα, η μοναδική ερώτηση είναι ακριβώς αυτή δηλαδή αυτή η ελευθερία που είχες να κοινωνήσεις μαζί μου αυτή η ελευθερία την οποία είχες να πραγματώσεις τον εαυτό σου περιλαμβάνει και τους άλλους μέσα ή όχι; το καταλαβαίνετε τι λέω και στους άλλους θα πει επείνασα κι εδώκατε μοι φαγείν…που σημαίνει ότι ο καθένας από σας κουβαλάει όλη την ανθρωπότητα εδώ δεν. είστε μόνοι. Έτσι όπως ο πατήρ κουβαλάει ολόκληρη τη θεότητα όπως ο γιος κουβαλάει ολόκληρη τη θεότητα έτσι κι εμείς κουβαλάμε ολόκληρη την ανθρωπότητα ή δεν την κουβαλάμε;[ΟΠΩΣ, ΟΠΩΣ!!!]

Και αυτό είναι το φοβερό ότι θα κριθούμε μεταξύ μας στο τέλος. φαντάζομαι ότι ο Χριστός θα στέκεται ως ακροατής διότι όπως είμαστε μαζεμένοι εδώ για κάποιον θα λέγεται, ότι είναι μόνος το αυτός και θα λέγεται ναι δεν βρήκαμε τόπο μέσα του κανένας μας. Για άλλο, εδώ όλοι βρήκαμε τόπο και όλοι θα λένε πραγματικά ότι εδώ βρήκαμε τόπο να σταθούμε. βλέπετε ότι η έσχατη κρίση είναι μια κρίση το τι θα κάνουμε και το αν θα κάνουμε την ελευθερία μας κοινωνική αν θα την κάνουμε σχέση. Ή αν η ελευθερία αυτή θα είναι ένα κλείσιμο στον εαυτό και μια θέληση για δύναμη και εξουσία πάνω στους άλλους. Η παραβολή της κρίσης το επαναλαμβάνω αν το καλόσκεφτείτε, είναι μια παραβολή η οποία στην κυριολεξία μας εκπλήσσει, ακριβώς διότι δεν περιμένουμε εμείς οι οποίοι έχουμε μάθει σε αυτή τη φίλαυτη χρήση του θέληματός μας ή έχουμε μάθει να μας κόβουν το θέλημα κάποιοι άλλοι, τους οποίους στη συνέχεια βέβαια μισούμε και αυτό το μίσος είναι πολλές φορές το ίδιο καταστροφικό με τη θέληση για δύναμη. Το να μισώ κάποιον που με κατέστρεψε μου κάνει ζημιά στο θέλημά μου μπορεί να είναι τόσο θα λέγαμε επιθετικό και τόσο εξοντωτικό όσο και το άλλο ότι ο άλλος μου κάνε τη ζημιά αυτή.

Λοιπόν θέλω να πω δηλαδή ότι είναι σαφώς μια ένδειξη του γεγονότος ότι η ελευθερία αποτελεί ουσιώδες χαρακτηριστικό έτσι της ταυτότητάς μας μέσα στην Εκκλησία Να κάνω μια μικρή ανακεφαλαίωση και να τελειώσουμε κάπως έτσι.

Είπα λοιπόν ότι η ελευθερία είναι ουσιώδες χαρακτηριστικό του Θεού. Όχι όμως με την αρνητική της μορφή. Όχι ελευθερία επειδή είμαι Θεός Αλλά ελευθερία επειδή κάνω κάτι το οποίο παιδαγωγεί αυτή την ελευθερία και την ομορφαίνει, την κάνει σοφία. Είναι ελευθερία ως αγάπη. Είπα ότι ο άνθρωπος είναι ελεύθερος και αν δεν είναι ελεύθερος δεν είναι δυνατόν ποτέ μα ποτέ να τον θεωρήσουμε άνθρωπο Είναι μια ζώσα ουσία ζωντανή η οποία κινεί τον εαυτό της ως ενέργεια και συναντά πραγματικά τον εαυτό της μέσα σε μια τέτοια προοπτική ενεργητική. Είπαμε ότι η ελευθερία του Θεού είναι μια ελευθερία αναλογικής σχέσης με αυτούς που είναι έξω του. Έτσι είπαμε λοιπόν ότι η ελευθερία του ανθρώπου βρίσκει το δρόμο στο να γίνει μια αναλογική σχέση με τους άλλους. Είπαμε ότι το θέλημα δεν καταργείται αλλά έχει απλώς το δρόμο ή να γίνει θέληση για δύναμη και εξουσία, κλείσιμο επομένως στον εαυτό, ή να γίνει ελευθερία όπως ο Θεός αναλογική για σχέση. Και είπαμε ότι μέσα στην ελευθερία αυτή ως ελευθερία για σχέση ο άνθρωπος βρίσκει ακριβώς τον εαυτό του έτσι και βρίσκει πραγματικά τα μέγιστα και τα τίμια. Ακόμα και η θεοπτία κατανοείται στραβά πολλές φορές σήμερα. Η θεοπτία, λέμε ότι αυτός είναι θεόπτης Λέμε, είδε το άκτιστο φως. Ακόμα και αυτό κατανοείται ατομικά δεν καταλαβαίνουμε τη σημασία που έχει η υπέρβαση της φιλαυτίας. Το άνοιγμα αυτό της ελευθερίας μου για σχέση. Κάποτε μου συνέβη ένα γεγονός με το οποίο θα κλείσω και τη σημερινή συνάντηση. Ήμουνα νεαρός πρεσβύτερος και διακονούσα σε κάποια χωριά έξω από τη Θεσσαλονίκη. Και ταυτόχρονα ήμουνα βοηθός στη θεολογική σχολή ενός πολύ μεγάλου θεολόγου.[ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ;] Αυτό το οποίο ζούσα γράφοντας και τη διατριβή μου στη θεολογική σχολή ταυτόχρονα ήταν μια φοβερή αντίθεση. Από τη μια στη θεολογική σχολή είχα επαφή με τα μεγάλα της θεολογίας και τα ένδοξα και τα τίμια και τα βαθυνόητα.[ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΑΠΑΡΙΕΣ ΤΟΥ ΖΗΖΙΟΥΛΑ] και από την άλλη σαν ένας παπάς σε κάποια χωριά μου είχε αναθέσει ο τότε Επισκοπός μου τρία-τέσσερα χωριά στα οποία πήγαινα και έκανα τον ιεροκήρυκα. Αυτό έκανα ουσιαστικα. Ένιωθα φοβερή μοναξιά διότι δεν με καταλαβαίνανε οι άνθρωποι Ή εγώ αισθανόμουν ότι δεν με καταλαβαίνουν. Έλεγα λοιπόν πέντε πράγματα έβλεπα ότι ο κόσμος άκουγε ό,τι άκουγε, γύρναγε εκεί το κεφάλι και εντάξει, συνέχιζε κανονικά τη ζωή του σαν να μην συνέβαινε τίποτα. Η μοναξιά αυτή ήταν ένα βαρύ αίσθημα. Έλεγα, μα τι κάνω εγώ σαν παπάς αυτή τη στιγμή, τι νόημα έχει να ξαναπάω την Κυριακή και να ξαναμιλήσω στο τάδε χωριό, αφού πάλι. Ναι, δεν μπορούσα, δεν λέω ότι είναι εύκολο αλλά σήμερα σας είπα διάλεξα να μιλήσω δύσκολα θέλω να πω ότι πιστεύω ότι το ακροατήριο έχει τέτοιες δυνατότητες αλλά έμαθα πολλά από τότε πάντως εκεί είχα μεγάλη δυσκολία. Λοιπόν, κάποια στιγμή μου συνέβαινε το εξής θαυμαστό γεγονός με το οποίο ο Θεός πιστεύω μου έμαθε πολλά πράγματα τότε. Μια από αυτές τις Κυριακές τελείωσε η Θεία Λειτουργία Μου λέει ο παπάς, ένας απλός παπάς, και δύο απλοί, απλούστατοι επίτροποι, αγράμματοι άνθρωποι. Πάμε να πιούμε πάτερ ένα καφέ πριν το φύγεις Μη φύγεις έτσι. Εντάξει. Τελειώνει η Λειτουργία, εγώ είχα πάντα αυτή την μελαγχολία μέσα μου, την αίσθηση μοναξιάς κλπ κλπ Και πάμε να πιούμε τον καφέ στην πλατεία του χωριού. Εκεί λοιπόν που πίναμε τον καφέ ακούω ξαφνικά γυρίζει ένας από τους επιτρόπους. Με κοιτάζει και μου λέει, λοιπόν πάτερ μου λέει εγώ με τον κυρ Γιάννη από εδώ, ο κυρ Γιάννης ήταν ο άλλος επίτροπος, είχαμε λέει μια απορία. Ο ναός μας εδώ δεν ήταν καθαγιασμένος δεν είχαν γίνει ναι και είχαμε την απορία άραγε, μη όντας καθαγιασμένος από τον Επίσκοπο τα μυστήρια, η Θεία Λειτουργία τελείται κανονικά; λέω πω πω, τι γίνεται εδώ τέτοια απορία. μου κάνε εντύπωση. και λέει ξέρεις τι κάναμε είπαμε να κάνουμε λέει τρεις εβδομάδες νηστεία και προσευχή να μας δείξει ο Θεός. και κάναμε λέει και πραγματικά λέει μια Κυριακή προτού ήρθε ο Δεσπότης να κάνει τα αυτά, είδαμε λέει στην ώρα της Θείας Λειτουργίας ξανά αυτό το φως. εγώ άρχισα να θορυβούμαι. Ποιο φως τι φως; Εκείνο το φως παλλευκο, μετά βλέπεις τον ήλιο και νομίζεις ότι είναι σκοτάδι ότι είναι νύχτα. ένα φως το οποίο κατεβαίνει και βλέπεις πράγματα και πολλά πράγματα καταστάσεις παρόντα παρελθόντα μέλλοντα εκεί μέσα. Άρχισα να συγκλονίζομαι είχα να κάνω με ανθρώπους που είχαν την εμπειρία του Αγίου Γρηγορίου, του Παλαμά και του Αγίου Συμεώνος του Νέου Θεολόγου;;;;, και βέβαια και ο άλλος συνευδοκούσε εκεί, και ο απλός ο παπάς έλεγε και αυτός ναι ναι ναι ναι. Όλοι σαν ναι ήταν συγκλονιστική εμπειρία αυτή για μένα. βέβαια δεν σταμάτησα εκεί αλλά άρχισα να τον ψάχνω αυτό το τον απλό άνθρωπο. λέω για πες μου πως ζεις εσύ αφού έπαθα το σοκ τότε το οποίο με συνόδευε χρόνια μετά. λοιπόν πως ζεις εσύ; πως ζω όλοι δεν πεις όλοι τίποτα δεν τι κάνεις πως ακριβώς παρνάς τη μέρα σου πες μου τι ακριβώς κάνεις στη διάρκεια της μέρα σου. δεν κάνω λέει απολύτως τίποτα δεν έχω λέει κάποια ιδιαίτερη αυτή, αγαπώ τον Θεό, λίγη υπομονή μου λέει κάνω λίγη υπομονή κάνω. έχει υπομονή αυτός. ξέρετε τι θα πει υπομονή; Υπομονή σημαίνει αυτός ο σταυρός της ελευθερίας να αγκαλιάσει τους άλλους. Εκεί μέσα αποκαλύπτεται το Θεό σου.

Αυτό είναι του μεγαλειώδες δίδαγμα. Ο ησυχασμός είναι βιωμένη εκκλησιολογία. Μην νομίζετε ότι ο ησυχασμός είναι, οι θεολόγοι, είναι ατομική επίδοση, όπως κάνουν οι Ινδουιστές οι οποίοι καταργούν και το θέλημα για να δουν τα θεάματα. Αυτός είχε αυτό το άνοιγμα στην κοινωνία και με τον τρόπο αυτό εδέχετο μεγάλες αποκαλύψεις τις οποίες εγώ, φυσικά, ως υποψήφιος διδάκτωρ και μετέπειτα δεν αξιώθηκα, ούτε αξιώθηκα έκτοτε. Λοιπόν, ευχαριστώ για την υπομονή σας.

ΑΥΤΗ Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΕΣ. ΤΙ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΕΧΕΙ; ΑΥΤΟΙΚΑΝΟΠΟΙΕΙΤΑΙ.