Παρασκευή, 28 Απριλίου 2017

Περί τής αιρέσεως τού Οικουμενισμού.

Μέ τά νέα δεδομένα περί τής αιρέσεως, πού μάς προσφέρει ο γενναιόδωρος καθηγητής Πέτρος Βασιλειάδης, μπορούμε νά ξαναδούμε ορισμένα πράγματα.
Μάς λέει λοιπόν:
"Αυτή όμως η αδήριτη ανάγκη διαθρησκειακού διαλόγου δεν ήταν πάντοτε αυτονόητη στο παγκόσμιο χριστιανικό ιεραποστολικό κίνημα. Για 50 και πλέον χρόνια τόσο σε πολυμερές, όσο και σε αυστηρά ομολογιακό, επίπεδο οι χριστιανοί ήταν αρνητικά διακείμενοι στην αποδοχή του διαθρησκειακού διαλόγου ως θεμιτό «ιεραποστολικό παράδειγμα». Ήταν ο Ορθόδοξος μητροπολίτης του Όρους του Λιβάνου Georges Khodr που πρώτος κατά την δεκαετία του ’70 υποστήριξε με πάθος την αναγκαιότητά του, με βάση την «οικονομία του Αγίου Πνεύματος». Υπογράμμισε πως μια χριστοκεντρική θεολογία διαχωρίζει το Χριστό από το μυστήριο της Αγίας Τριάδος. Πέρα από την υποστατική αυτονομία του Πνεύματος, υπογράμμισε ότι η έλευση του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο δεν είναι υποδεέστερη από αυτή του Υιού, αλλά ούτε και μια απλή λειτουργία του Λόγου. Ανάμεσα στην «οικονομία του Υιού» και την «οικονομία του Πνεύματος υπάρχει μια αμοιβαιότητα. Από τη στιγμή που το Πνεύμα «όπου θέλει πνει» (Ιω. 3,8) δεν μπορούμε να αποκλείσουμε, υποστήριζε, τις μη-χριστιανικές θρησκείες ως σημεία στα οποία επενεργεί το Άγιο Πνεύμα. Ο Khodr θεωρούσε πως το κύριο ιεραποστολικό μας έργο είναι «να ακολουθήσουμε τα ίχνη του Χριστού όπως αυτά γίνονται αισθητά στις σκιές των άλλων θρησκειών"

"Η διάψευση της προσδοκίας εξάλειψης(;;;) των αρχαίων προ- και μη-χριστιανικών θρησκειών,[ Τότε πρός τί η αποκάλυψη καί ο αντίχριστος;; Οπως ακριβώς επιχειρηματολογούσαν παληότερα ότι η θεσμική εκκλησία δημιουργήθηκε λόγω τής απογοητεύσεως τών πιστών οι οποίοι περίμεναν τήν επικείμενη Δευτέρα Παρουσία; Τέτοιες αερολογίες τρώνε οι άνθρωποι. Η Δευτέρα Παρουσία τού Κυρίου δέν ξεκίνησε μέ τόν Απόστολο Παύλο στόν δρόμο πρός τήν Δαμασκό, δέν συνεχίστηκε στίς ερήμους μέ τήν άσκηση τής Μετανοίας, δέν συνεχίζεται στό Αγιον Ορος; Απλώς στρώνεται ο δρόμος τού αντίχριστου μέ τόν οποίο θά πιστέψει υποχρεωτικώς η οικουμένη καί όχι όποιος θέλει!!] και συνεπώς και της δυνατότητας εκχριστιανισμού της οικουμένης, οδήγησε τη χριστιανική θεολογία σε μια νέα κατανόηση της αποστολής της Εκκλησίας. Η κοινωνική αλλαγή – με άλλα λόγια τα ιδανικά της νεωτερικότητας – έπαψε να θεωρείται ως ρήξη ή επανάσταση εναντίον της θεϊκής τάξεως, και άρχισε να εκλαμβάνεται ως αποτέλεσμα της δράσεως του Θεού. Ο ίδιος ο Θεός άρχισε σταδιακά να αναγνωρίζεται ως ο δημιουργός της ιστορικής αλλαγής. Στη θέση ενός θεοκρατικά δομημένου κόσμου, εμφανίζεται πλέον ο κόσμος της ιστορίας, μέσα στην οποία επιτελείται το έργο του Θεού. Στη φάση αυτή το παλαιό παράδειγμα της θεοκρατικής παγκοσμιότητας έδωσε τη θέση του σε ένα νέο, εκείνο της χριστοκεντρικής παγκοσμιότητας. Τόσο η χριστοκεντρική παγκοσμιότητα όσο και η θεολογία της ιστορίας, ως εργαλείο αλλά και θεολογικό υπόβαθρο της μαρτυρίας της Εκκλησίας, αναπτύχθηκαν ως απάντηση – αλλά και αλλαγή πολιτικής απέναντι – στο φαινόμενο της εκκοσμίκευσης, και γενικότερα στα κοσμικά, και εν πολλοίς αντιθρησκευτικά, ιδεώδη της νεωτερικότητας.
Πολύ σύντομα, εν τούτοις, έγινε αντιληπτό ότι η χριστοκεντρική παγκοσμιότητα, συνέβαλε στο να μετατραπεί με λανθάνοντα τρόπο ο υγιής χριστοκεντρισμός σε προβληματικό χριστομονισμό. Σ΄ αυτό ακριβώς το κρίσιμο σημείο για το μέλλον της παγκόσμιας ιεραποστολής έκανε αισθητή την παρουσία της η Ορθόδοξη θεολογία, σημαντικότερη συμβολή της οποίας υπήρξε – στα πλαίσια του οικουμενικού διαλόγου – η εκ νέου ανακάλυψη της τριαδικής θεολογίας, και ειδικότερα της «οικονομίας του Αγίου Πνεύματος». «Η δυναμική συνάντηση», ομολογεί κορυφαίος θεολόγος της Δύσεως, «με τις ορθόδοξες παραδόσεις στο πεδίο της θεολογίας και της πνευματικότητας, μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε τη βαθιά ριζωμένη πνευματολογική λήθη(Walter Kasper) στο Δυτικό Χριστιανισμό, τόσο στην Καθολική όσο και στην Προτεσταντική μορφή του»".

Δέν είναι πολύ σημαντική η ομολογία ότι η ορθοδοξία συνέβαλε στήν τελική διαμόρφωση τής αιρέσεως μέ τήν οικονομία τού Αγίου Πνεύματος; Δηλ. ότι στήν ορθοδοξία η αίρεση ενυπήρχε σέ υπνώτουσα κατάσταση καί ξαφνικά μετά τήν 2η Βατικάνειο σύνοδο έδωσε κατεύθυνση στό ΠΣΕ;  Πώς εμφανίζεται μέ ορθόδοξο ένδυμα;

Ας δούμε ένα παράδειγμα:

Πρωτοπρ. Θεόδωρος Ζήσης, Κυριακή της Πεντηκοστής


Εκφων. (3/06/2012)-Μερικά από τα θέματα που θίγονται στο κήρυγμα:
• Πεντηκοστή (γενέθλια ημέρα της Εκκλησίας)
• Σχέση Αγ. Πνεύματος Χριστού και Εκκλησίας.
• Σωτηρία και Εκκλησία.
• Ανάλυση ύμνων της Πεντηκοστής
• Περί του δόγματος της Αγίας Τριάδος από τη Παλαιά και Καινή Διαθήκη.
• Περί της εικόνας της Αγίας Τριάδας.
• Ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός, περί Αγίας Τριάδας.
• Η Αγία Τριάδα στη Λειτουργική ζωή.
• Τα πρόσωπα που αλλοιώνουν το δόγμα της Αγίας Τριάδας, παλαιότερα και σήμερα (filioque).
• Πρωτεία και Αγία Τριάδα.
Ιερά Μονή Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου


Ας δούμε όμως τήν αρχαία αιρεση η οποία κατέκτησε σιγά-σιγά καί τήν ορθοδοξία.

Creator Spiritus 
Die Geisteslehre des Joachim von Fiore
Η διδασκαλία του Ιωακείμ της Φλόρα περί πνεύματος
Του Ernst Benz, στο ERANOS-JAHRBUCH XXV
Ι. Εισαγωγή

Ο περίφημος ύμνος «Veni creator spiritus» που αποδίδεται στον Rhabanus Maurus (775-856), είναι μια περιληπτική έκφραση της χριστιανικής αντίληψης περί της ουσίας και της ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Η πρώτη στροφή λέει:
«Veni, Creator Spiritus,
Mentes tuorum visita,
Imple superna gratia,
Quae tu creasti pectora.»
«Έλα κάτω στη γη, Πνεύμα που εποίησες τα πάντα,
Κατοίκησε στο στήθος των δικών σου,
Γέμισε με υπερκόσμια ευμένεια( Χάρι)
Τις ψυχές που εσύ δημιούργησες.
[Είναι ο παλαιότερος ύμνος για το Άγιο Πνεύμα που γράφτηκε στη Δύση. Προέρχεται πιθανόν από τον Rhabanus Maurus, και βασίζεται μάλλον σε στοιχεία του ύμνου που έγραψε ο Αμβρόσιος για τα Χριστούγεννα. Από τον 9ο αιώνα είναι διαδεδομένος στην Δύση. Είναι μέρος της χειροτονίας επισκόπου, ιερέα και καθαγιασμού του ναού.]

Η σκέψη που εκπλήσσει, και η οποία εκφράζεται στην προσευχή αυτή προς το Άγιο Πνεύμα είναι η εξής: το Πνεύμα το οποίο παρακαλεί η προσευχή και το οποίο γεμίζει το στήθος με το έλεος του, είναι και ο δημιουργός που δημιούργησε τα δοχεία της χάριτος του. Η δημιουργική δύναμη τού Πνεύματος γίνεται κατανοητή με μια γενική έννοια. Το Άγιο Πνεύμα είναι και τα δυο: η δημιουργική δύναμη, που κάλεσε τον άνθρωπο στην ύπαρξη, αλλά και η δύναμη της αναγέννησης, της νέας δημιουργίας, της ανανέωσης του πεπτωκότος ανθρώπου. Η ενέργεια του Πνεύματος ως δημιουργού περιλαμβάνει την δημιουργία του ανθρώπου και την τελείωση, δια της υψώσεως του στην κατάσταση χάριτος. Η ενέργεια του δεν περιλαμβάνει μόνο την αρχή και το τέλος της ιστορίας, αλλά κυριαρχεί και στην πορεία της ιστορίας της σωτηρίας, σε όλες τις εποχές. Αυτό εκφράζει ο ύμνος στην στροφή, όταν χαρακτηρίζει το Άγιο Πνεύμα ως το δάκτυλο της δεξιάς χειρός του Θεού: «Dextrae Dei tu digitus». Είναι το δάκτυλο με το οποίο ο αγγειοπλάστης δημιουργεί τέλεια δοχεία από άμορφο πηλό, πάνω στον τροχό του. Είναι το δάκτυλο με το οποίο ο Θεός διαμορφώνει την χαοτική ιστορία των ανθρώπων σε ιστορία της σωτηρίας. Είναι το δάκτυλο με το οποίο ο Θεός εκδιώκει τον σατανά, όπως λέει η πέμπτη στροφή:

«Hostem repellas longius.»
«Έτρεψες τον εχθρό σε φυγή.»
 


Η δημιουργική αρχή του Αγίου Πνεύματος έχει μια ιδιαίτερη σχέση με την ιστορία, σύμφωνα με την χριστιανική αντίληψη. Φαίνεται μάλιστα, πως αυτή η δημιουργική αρχή είναι η θεϊκή δύναμη, η οποία προσδίδει στην ιστορία της ανθρωπότητας χαρακτήρα ιστορίας της σωτηρίας, και συνδέει τα συμπλεγμένα νήματα του ανθρώπινου γίγνεσθαι με την ιστορία της βασιλείας του Θεού. Την σχέση αυτή προς την ιστορία αναφέρει και το σύμβολο της πίστεως της παλιάς Εκκλησίας. Όταν το σύμβολο της πρώτης συνόδου της Κωνσταντινουπόλεως (381) λέει: «Πιστεύω στο Άγιο Πνεύμα...που μίλησε δια των προφητών», εκφράζει με τον τρόπο αυτό, πως το Άγιο Πνεύμα δεν ενεργεί μόνο τα δώρα της χάριτος, που αναφέρονται στο τρίτο άρθρο (άφεση αμαρτιών, ανάσταση εκ νεκρών και αιώνιος ζωή), αλλά είναι το Πνεύμα που ενέργησε το έργο του Θεού δια μέσου της παλαιοδιαθηκικής προϊστορίας της χριστιανικής Εκκλησίας. Είναι το Πνεύμα που ήδη από την σωτηριώδη εποχή της Παλαιάς Διαθήκης υπέδειξε στην ανθρωπότητα, δια των υποσχέσεων Του, την επερχόμενη εκπλήρωση. Το ίδιο Πνεύμα προετοίμασε την οδό για την εκπλήρωση αυτή.  

Συνεχίζεται 


Ο ΚΥΡΙΟΣ ΕΞΟΣΤΡΑΚΙΣΤΗΚΕ ΣΤΑ ΔΕΞΙΑ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΑΦΗΝΟΝΤΑΣ ΣΤΟ ΠΟΔΙ ΤΟΥ ΤΟΝ ΠΑΠΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΟΡΘΟΔΟΞΟ ΠΡΩΤΟ ΠΛΕΟΝ. ΗΤΑΝ ΠΟΛΥ ΑΓΑΘΟΣ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΟΝ ΑΝΤΕΧΑΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ.

ΤΟ "ΤΡΙΤΟ ΔΙΠΛΑΣΙΑΖΕΙ" (1)

Το Πνεύμα στην Θεολογία τής ιστορίας τού Ιωακείμ της Φλώρας. 
του Antonio Stagliano.
        
  Η φιγούρα του Ιωακείμ της Φλώρας επέστρεψε τής μόδας πρίν λίγα χρόνια λόγω της τριπλής μνημονεύσεως που είχε εκ μέρους τού Barack Obama κατά την διάρκεια τής εκλογικής του εκστρατείας για την Προεδρία των Η.Π.Α. "Δάσκαλος τού σύγχρονου πολιτισμού" και "εμπνευστής ενός πιό σωστού και δικαιου κόσμου", έτσι όρισε τον Αββά, ο νέος πρόεδρος. Έναν Θεολόγο ο οποίος έζησε τον ΧΙΙ αιώνα (πέθανε στις 30 Μαρτίου 1202), αναφερόμενος φυσικά σ'εκείνο το ουτοπικό όραμα της ιστορίας που τον κατέστησε διάσημο σ'όλον τον κόσμο. Μία εννοιολόγηση της ιστορίας ανοιχτή στην ελπίδα η οποία, από το ένα μέρος, δέν αφαιρείται από την πτώση τού κόσμου, αλλά από το άλλο θεωρεί σωστό να αξιολογήσει την δυναμικότητα που υπάρχει έμφυτη στην ιστορική πορεία, παρότι παροδική και εφήμερη! Ο De Lubac παρότι κριτικός και αυστηρός απέναντι στον εξηγητή και Θεολόγο Αββά, δέχεται την μεγάλη του αξία: το ότι εναπόθεσε στην ιστορία, μία προφητική κίνηση εντελώς νέα, και μία πολιτισμική πρόοδο η οποία, μέσω αναπτύξεων, διαφοροποιήσεων, μεταμορφώσεων, από τον ΧΙΙ αιώνα έφτασε μέχρι των ημερών μας. Υπάρχει μία "κληρονομιά και υπάρχουν και πνευματικοί απόγονοι του Ιωακείμ", είπε! Η βεβαίωση τού πνεύματος τής πτωχείας με μιά πιό πλατειά διάδοση τής θρησκευτικής ζωής θα έφερνε εκείνη την ηθικο-πνευματική ανανέωση τής "τρίτης εποχής" τού Ιωακείμ, την εποχή του Πνεύματος!
          Το ίδιο και ο σημαντικός V. Congar: "την εποχή του γράμματος θα διαδεχθεί η εποχή της ελευθερίας του πνεύματος, ένα Σάββατο καθαρής ευχαριστίας!" Εκείνο που συνήθως ήταν προορισμένο στην εσχατολογία στο τέλος της ιστορίας, εισάγεται μέσα στην ιστορία σαν αντικείμενο μίας αναμονής, μίας ελπίδος. Σ'αυτή την εποχή με μία θρησκεία ελεύθερη και πνευματική, θα υπάρχει ακόμη μία ιεραρχία και τα Μυστήρια, αλλά πνευματοποιημένα, πιό κοντά στον τύπο του Ιωάννη παρά σ'εκείνον του Πέτρου. Η έλευση αυτής της εποχής είναι επικείμενη!
          Για τον W. Kasper"εάν κατ'αρχάς αυτή η ανανέωση και αυτή η πρόοδος σήμαινε την αναμονή τών μοναχών σαν μία ανανέωση της εκκλησίας, πολύ γρήγορα οι ιδέες του Ιωακείμ εκκοσμικεύτηκαν. Η ιδέα τής προόδου και οι μοντέρνες ουτοπίες παρουσιάζουν έναν αιτιατό δεσμό με παρόμοιες θέσεις. Τροποποιημένες στην μορφή οι ιδέες του Ιωακείμ επαναπροωθούνται απο τον Λέσσινγκ, τον Κάντ, τον Μάρξ όπως επίσης και απο την ονειρική παραίσθηση του τρίτου Ράιχ, με τους εφιάλτες που το συνόδευσαν στον αιώνα μας. Πρόκειται όμως για ιδέες ή αποσπάσματα σκέψεων του Ιωακείμ, τα οποία παρουσιάζονται και σε πολλά θεολογικά ρεύματα και σε κινήματα ανανέωσης στο εσωτερικό της εκκλησίας" (Ο Θεός του Ιησού Χριστού σ. 281...)
          Πρόκειται λοιπόν για μία "Θεολογία της ιστορίας" η οποία ανεπτύχθη σαν μία ειδική συμφωνία η οποία μεταγράφει στον χρόνο την μελωδία τού Αιωνίου και μας επιτρέπει να συλλάβουμε στην Θεία ζωή τα μυστηριώδη βάθη των ιστορικών γεγονότων, όπως επίσης και την πρόοδο της Φύσεως, εκείνης της αναβάσεως τής ανθρωπότητος πρός μία πιό έντονη ανθρωποποίηση και πνευματικοποίηση που έπρεπε προφητικά να αναγνωρίσουμε μέσα στα δράματα τών υπάρξεων και τών εποχών, τα οποία-στο διεισδυτικό βλέμμα αυτού που παρατηρεί τους δυναμισμούς τής ιστορίας στο φώς τής αποκαλύψεως του Θεού-γίνονται φιγούρες πλήρεις αινιγματικών νοημάτων, που χρήζουν ερμηνείας και κοινωνικοποιήσεως με τον σκοπό να κατευθυνθεί η ανθρώπινη περιπέτεια πρός κορυφές αρμονίας, δικαιοσύνης, νέας αδελφότητος, ελευθερίας απο όλες τις δεσμεύσεις του παρελθόντος, διανοίγοντας την στην ελπίδα μίας καθολικής και παγκόσμιας ειρήνης!
         
 1. Ο Αββάς της Καλαβρίας  "με το προφητικό χάρισμα".
       
   Ο Ιωακείμ απέρριψε καθαρά τον τίτλο τού Προφήτη για να αποφύγει διφορούμενες ερμηνείες τής αποστολής του! Η διάσημη επιγραφή του παραδείσου του Δάντη "lucemi da lato il Calavrese Giovacchino di Spirito Profetico dotato" (ΧΙΙ vv. 139-141). [Με φώτισε πλαγίως ο Καλαμπρέζε Ιωακείμ με το χάρισμα της προφητείας], παραμένει γεμάτη σημασία: η προφητεία του ερμηνεύεται σαν "όραμα", σαν ένα "όνειρο με ανοιχτά μάτια", πραγματοποιημένο στην Θεία δύναμη τού Λόγου τού Θεού, μία ανακάλυψη όλο και πιό πολύ σαν μία ζωοποιός ενέργεια του Πνεύματος στην ιστορία των ανθρώπων. Μία προφητεία σαν αποκάλυψη λοιπόν, δηλαδή σαν φανέρωση ενός σχεδίου το οποίο είναι σπάσιμο και αποσύνδεση, το τέλος των στολιδιών του παρόντος και κεραυνοβόλος δυναμισμός πρός το νέο, πρός το μέλλον. Δέν είναι τυχαίο ότι ο Ernst Bloch, Πατέρας τής πιό συστηματικής και ουτοπικής σκέψης του εικοστού αιώνος, έδωσε μεγάλη προσοχή στο έργο του, θεωρώντας τό όραμα τού Αββά σαν "την κοινωνική ουτοπία", με την πιό μεγάλη επιρροή του Μεσαίωνος. Η ανάγνωση του Μπλοχ είναι ιδιαιτέρως ιδεολογικοποιημένη, αλλά παρ'όλα αυτά συλλαμβάνει μία ουσιώδη πλευρά απο την ανάγνωση της ιστορίας του Ιωακείμ, σαν προοδευτική και βαθμιαία πραγματοποίηση της Βασιλείας του Θεού: "άσκησε με συνέπεια την πλήρη μετατόπιση της Βασιλείας του Φωτός απο το επέκεινα, και απο την παρηγοριά τού επέκεινα, στην ιστορία, παρότι μόνον σ'ένα δικό της τελικό στάδιο" . Εντελώς διαφορετικά από τον Moro και τον Campanella -οι οποίοι τοποθέτησαν σε ένα μακρυνό νησί την ιδανική τους κοινωνία- ή ακόμη και από τον Αυγουστίνο, ο οποίος μετέφερε το ιδανικό στην υπερβατικότητα,στον Ιωακείμ αντιθέτως η ουτοπία φαίνεται, όπως και στους προφήτες, αποκλειστικά στον τρόπο και σαν κατάσταση ενός Ιστορικού μέλλοντος, έτσι ώστε η βασιλεία του Χριστού στον Ιωακείμ ανήκει τόσο ριζικά σ'αυτόν τον κόσμο όπως σε κανένα άλλο μέρος αρχής γενομένης απο τον Χριστιανισμό τής προέλευσης! "
         " Ο Ιωακείμ δέν ενδιαφερόταν στην κάθαρση τής Εκκλησίας ή ακόμη και του κράτους απο τα λάθη τους, αλλά να τα καταργήσει. Το Ευαγγέλιο ήταν ήδη σβυσμένο και ξανάναψε ένα νέο φώς (Lux nuova) χύθηκε σ'αυτό, του τρίτου βασιλείου: Ο Ιωακειμισμός πάλεψε ενεργητικά εναντίον των κοινωνικών αρχών ενός Χριστιανισμού ο οποίος αρχής γενομένης απο τον Παύλο,δέθηκε με χίλιους συμβιβασμούς στην κοινωνία των τάξεων μέχρι την θανάσιμη έχθρα τού δευτέρου βασιλείου, δηλαδή του Βασιλείου των ιερέων εναντίον του τρίτου Βασιλείου, με την σημασία του Ιωακείμ το οποίο δέν γίνεται κατανοτό και εάν γίνει κατανοητό τότε κατασυκοφαντείται.
          Ακριβώς αυτό το "γείωμα" του ουτοπικού ιδανικού, εμποδίζει όλες τις πλευρές τής αλλοτριώσεως εκείνης της θρησκείας η οποία προσλαμβάνει την μορφή τής παρηγοριάς απέναντι στο υπαρκτό! Η παρηγορητική πίστη αφήνει τα πάντα αμετάβλητα και είναι η λειτουργία τού status quo στην βαρβαρότητά του. Δέν δίνει ώθηση για την ανανέωση, δέν ανοίγει τους οφθαλμούς στην δυστυχία τής ζωής, αδυνατίζοντας την επιθυμία μίας ιστορικής μεταμόρφωσης η οποία μπορεί να καταναλωθεί στο σήμερα και οδηγεί στην ανατροπή των υλικών συνθηκών οι οποίες πιέζουν και ταπεινώνουν την αξιοπρέπεια του ανθρώπου. Αντιθέτως η ουτοπία του Ιωακείμ είναι κοινωνική, η δική του Πόλις του Θεού ερευνά προσεκτικά τους θεσμούς που υπηρετούν το κέρδος και την εκμετάλλευση και ασκεί απέναντι στους Εβραίους και τους Εθνικούς εκείνη την αναγκαία ενοχή η οποία είναι ξένη σε μία εκκλησιαστική διεθνή. Γι'αυτό η κοινωνική αναμονή την οποία είχε τοποθετήσει ο Ιησούς στον μελλοντικό αιώνα και την οποία η Εκκλησία είχε μειώσει σε υποκρισία και κενά λόγια, εδώ λαμβάνεται στα σοβαρά όπως ποτέ πρίν. Σε μία εποχή μεγάλης έντασης, σαν ένας προάγελος της μεταστροφής, ο Ιωακείμ υψώνεται σαν ένας νέος Amos για να κηρύξει ενάντια σε κάθε εξουσία ένα Θεό ο οποίος φροντίζει τους φτωχούς. Ο δικός του Γιαχβέ είναι ένας Θεός της φωτιάς ο αυθεντικός Θεός της Βίβλου ο οποίος είναι μία απειλή για κάθε Φαραώ, ο Θεός τού ηφαιστείου του Σινά ο οποίος μεταμορφώνεται στον Θεό τής απευλευθερώσεως και της εξόδου απο την σκλαβιά".
          Πέραν της μονόπλευρης και ιδεολογικοποιημένης ερμηνείας του Μπλοχ, η έννοια του Πνεύματος στον Ιωακείμ παντρεύεται με την κοινωνική ουτοπία η οποία εάν κατανοηθεί σωστά, εκφράζει τις δυνατότητες τις τοποθετημένες στην ιστορία τού Χριστιανικού Θεού, το πνεύμα dominum et vivificantem, τον Θεό της ζωής, το πλησίασμα του οποίου στον άνθρωπο δέν είναι ο καρπός της ανθρώπινης ανάγκης να διανοίξει στο άπειρο (ενάντια σε κάθε άθεο οραματισμό, περασμένο και μοντέρνο), αλλά το επακόλουθο της αιωνίου απόφασής του να αγαπήσει μέχρι του σημείου να ταυτιστεί με τον άνθρωπο, γενόμενος άνθρωπος αυτός ο ίδιος στον Υιό και προσφερόμενος στον άνθρωπο, στο Πνεύμα, για την πραγματοποίηση του σχεδίου του τής αγάπης το οποίο θα ολοκληρωθεί στο τέλος, πέραν αυτής της ιστορίας, παρότι έχει σ'αυτή την ιστορία την πραγματική του πρόγευση.
          Έτσι η σκέψη τής ιστορίας και τής αναπτύξεώς της διακλαδώνει (χωρίς να συγχύζεται) με την σκέψη του Χριστιανικού Θεού, την Τριαδική σκέψη του Θεού. Η Τριάδα δέν είναι τόσο -για τον Ιωακείμ- το δύσκολο δόγμα το οποίο προσπαθεί να επεξεργαστεί η έννοια, αλλά είναι πάνω απ'όλα η απλούστατη αλήθεια της Θείας συντροφιάς, πιστή, σταθερή, στην ιστορική πορεία του ανθρώπου, η πιό ισχυρή δύναμις τής πορείας τού ανθρώπου πρός συνθήκες νέες, πιό δίκαιες, πιό ανθρώπινες, διότι πιό πνευματικές. Η Θεία οικονομία, μετεγραμμένη και κωδικοποιημένη στις Γραφές, δέν είναι πλέον βαλσαμωμένη στο γραπτό χαρτί: συνεχίζει μέσα στην ανθρώπινη ιστορία, της οποίας η πλήρης σημασία είναι συμβολικά και προκαταβολικά, αποθηκευμένη στα ιερά κείμενα, όπου όλα είναι η μορφή τής σωτηρίας η οποία πραγματοποιείται εν μέσω της ιστορικής ταραχής διά του Αγίου Πνεύματος, φορέως των βαθύτερων δυναμισμών των ιστορικών εξελίξεων.

Συνεχίζεται.

ΣΧΟΛΙΟ: "V. Congar: "την εποχή του γράμματος θα διαδεχθεί η εποχή της ελευθερίας του πνεύματος, ένα Σάββατο καθαρής ευχαριστίας!"" Οπως βλέπουμε η ευχαριστιακή εκκλησιολογία τού Ζηζιούλα, γιά τήν οποία διεκδικεί μιά θέση στό Πάνθεον τής Θεολογίας ριζώνει στήν αίρεση τού Ιωακείμ, στήν υποτιθέμενη τρίτη εποχή, τής οικονομίας τού Αγίου Πνεύματος. Εισάγει κενά δαιμόνια όπως όλοι οι σημερινοί διανοούμενοι καί μέ τό ικανότατο συνεργείο του τά συναρμολογεί μέσα στήν εκκλησία βαφτίζοντάς τα ορθόδοξα.

Αμέθυστος

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...