Αφού και οι δύο σταυρωμένοι ληστές "χλεύαζαν" τον Χριστό γιατί καθιερώθηκε η μετάνοια του ενός και φτάσαμε στο "...μνήσθητί μου Κύριε όταν έρθεις εν τη Βασιλεία σου...";

Ακολουθούν τρία κείμενα...

Κείμενο 1 - από το orthodoxanswers...

Μόνο ο ένας ληστής χλεύαζε τον Χριστό; Γιατί στο Ευαγγέλιο λέει ότι «οἱ λῃσταὶ οἱ συσταυρωθέντες αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν»;
Τα σχετικά χωρία είναι τα εξής
Α) Κατα Ματθαίον – Κεφάλαιο 27 – Στίχος 44
…καὶ οἱ λῃσταὶ οἱ συσταυρωθέντες αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν.
Β) Κατα Μάρκον – Κεφάλαιο 15 – Στίχος 32
…καὶ οἱ συνεσταυρωμένοι αὐτῷ ὠνείδιζον αὐτόν.
Στο κατά Λουκάν έχουμε διαφοροποίηση :
Γ) Κατα Λουκάν – Κεφάλαιο 23 – Στίχος 39
Εἷς δὲ τῶν κρεμασθέντων κακούργων ἐβλασφήμει αὐτὸν
Στο ερώτημά μας τοποθετείται ο ι. Χρυσόστομος και μας λέει ότι, πράγματι, στην αρχή και οι δύο ληστές τον χλεύαζαν «Πρότερον γαρ αφότεροι ωνείδιζον», όμως ο ένας ήρθε γρήγορα σε συναίσθηση«ύστερον δε ουκέτι» και ακολούθησε η μετάνοια
Συνεχίζοντας το επιβεβαιώνει ξανά ότι «αμφότεροι ελοιδόρουν τον Ιησούν. Και τούτο δε αληθές, ο και μάλιστα εκός γαρ αυτόν λοιδορήσαι μεν παρά την αρχήν, αθρόον δε τοσαύτην την μεταβολήν επιδείξασθαι».
Αυτό το γεγονός είναι συγκλονιστικό γιατί μας δείχνει την μεγάλη αξία της μετάνοιας. Ακόμα και σε αυτήν την περίπτωση ενός ανθρώπου που ευρισκόμενος πάνω στον Σταυρό και ξεκινά περιπαικτικά και ειρωνικά, στο τέλος, μετανοεί ειλικρινά και σώζεται!
Ο Χριστός, έγινε αντικείμενο κοροϊδίας, ακόμα και από τους συσταυρωμένους του. Αυτό όμως δεν Τον εμποδίζει, να χαρίσει τον Παράδεισο «άμα τη μετανοία» του πρώην υβριστή Του.
Πολύ παρήγορο και ελπιδοφόρο μήνυμα που δείχνει την απίστευτη δύναμη της μετάνοιας, αλλά και το άπειρο την φιλανθρωπίας και ευσπλαχνίας του Κυρίου μας, ακόμα και την ώρα της Σταυρώσεώς Του.
Δεν πρέπει να μας παραξενεύει το γεγονός που ο ένας Ευαγγελιστής ομιλεί για τον ένα ληστή μόνο ενώ αλλού γίνεται λόγος για τους ληστές. Πάντα η διάσταση που πρέπει να δίνουμε είναι η Σωτηριολογική και όχι η συντακτική. Άλλωστε λίγη σημασία έχει αν πριν τον έβριζε ο ένας ή και οι δύο. 

Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι ο μετανοημένος σώθηκε. Αυτό θέλει να δείξει ο Ευαγγελιστής Λουκάς και επικεντρώνεται στον μετανοημένο ληστή, ενώ οι άλλοι δύο (Μάρκος και Ματθαίος), δίνουν έμφαση και γενικεύουν την έκφραση τους, δίνοντας βαρύτητα στο ότι ο Χριστός ακόμα και εκείνη την πολύ δύσκολη ώρα δεν σταμάτησε να υβρίζεται ακόμα και από τους συσταυρωτές Του.

επεξεργασία: Ορθόδοξες Απαντήσεις
http://orthodoxanswers.gr
άντληση πληροφοριών από: http://www.oodegr.com/oode/grafi/kd/2listes1.htm

(το οποίο κείμενο ακολουθεί αμέσως μετά αυτούσιο)

...................................................

Κείμενο 2ο - oodegr.com

Το πρώτο που οφείλουμε να πούμε, είναι ότι ακόμα και αν κάποια πράγματα χωρίς δογματική και σωτηριολογική αξία στην Αγία Γραφή ήταν λάθος και αντιφατικά, αυτό δεν προβληματίζει καθόλου τους Χριστιανούς. 

Αυτό θα προβλημάτιζε τους Προτεστάντες, που θεωρούν την Αγία Γραφή αλάθητη. Για εμάς όμως, δεν προκύπτει πρόβλημα, μια και πράγματι σε ασήμαντα σημεία η Αγία Γραφή έχει λαθάκια. 

Η Αγία Γραφή είναι αλάθητη σε θέματα σωτηρίας και πίστεως, και όχι σε λεπτομέρειες χωρίς ουσιαστική σημασία για τη Χριστιανική πίστη. Γι' αυτό και για δύο χιλιετηρίδες, δεν καταβλήθηκε καμία προσπάθεια να "διορθωθούν" τα λαθάκια εκείνα από κανέναν Χριστιανό, παρά το ότι είναι γνωστά, γιατί δεν έχουν σημασία για το σκοπό που γράφτηκε η Αγία Γραφή. 

Παρ' όλα αυτά, στο θέμα που μας απασχολεί εδώ, ΔΕΝ υπάρχει λάθος, ούτε αντίφαση, όπως θα δείξουμε στη συνέχεια.

Η φαινομενική αντίφαση που θα εξετάσουμε, βρίσκεται στα εξής εδάφια:

"και οι λησταί οι συσταυρωθέντες αυτώ ωνείδιζον αυτόν" (Ματθαίος 27/κζ΄ 44).

"και οι συνεσταυρωμένοι αυτώ ωνείδιζον αυτόν" (Μάρκος 15/ιε: 32).

"Εις δε των κρεμασθέντων κακούργων εβλασφήμει αυτόν λέγων· ει συ ει ο Χριστός, σώσον σεαυτόν και ημάς. 40 αποκριθείς δε ο έτερος επετίμα αυτώ λέγων· ουδέ φοβή συ τον Θεόν, ότι εν τω αυτώ κρίματι ει; 41 και ημείς μεν δικαίως· άξια γαρ ων επράξαμεν απολαμβάνομεν· ούτος δε ουδέν άτοπον έπραξε. 42 και έλεγε τω Ιησού· μνήσθητί μου, Κύριε, όταν έλθης εν τη βασιλεία σου. 43 και είπεν αυτώ ο Ιησούς· αμήν λέγω σοι, σήμερον μετ’ εμού έση εν τω παραδείσω" (Λουκάς 23/κγ: 39-43).

Στα δύο πρώτα εδάφια, παρατηρούμε να λέει ότι "οι ληστές" που ήταν σταυρωμένοι με τον Χριστό, τον κορόϊδευαν. 

Όμως στο τρίτο χωρίο του Λουκά, βλέπουμε ότι ο ένας τον κορόϊδευε, ενώ ο άλλος ληστής τον επέπλητε, λέγοντάς του ότι αδίκως ο Χριστός σταυρώθηκε. Και μάλιστα ο Χριστός του χαρίζει μετάνοια και παράδεισο!

Ας τα δούμε όμως πιο προσεκτικά:

Δύο είναι οι περιπτώσεις που μπορούμε να υποθέσουμε, ώστε να αρθεί αυτή η φαινομενική αντίφαση.

Η πρώτη είναι η εξής: Ο Ματθαίος και ο Μάρκος, ΔΕΝ κάνουν ανάλυση του περιστατικού με τον μετανοημένο ληστή. Απλώς ΓΕΝΙΚΕΥΟΥΝ την έκφρασή τους στη ροή του λόγου, και δεν ξεκαθαρίζουν ότι ο ένας ληστής ήταν αυτός που κορόϊδευε τον Χριστό. 

Οι δύο Ευαγγελιστές, αυτό που θέλουν να πουν, είναι ότι ο Χριστός, έγινε αντικείμενο κοροϊδίας, ακόμα και από "τους" συσταυρωμένους του. Δεν ασχολούνται καθόλου να πουν ποιος έλεγε και τι. Τους αρκεί ότι δέχθηκε κοροϊδία από "ληστές".

Ο Λουκάς όμως, κάνοντας μια πιο λεπτομερή παρουσίαση, ξεκαθαρίζει, ότι ο ένας από τους δύο ληστές ήταν αυτός που κορόϊδευε, ενώ ο άλλος μετανόησε. 

Εκεί ο Λουκάς, δεν θέλει να παρουσιάσει μόνο την κοροϊδία, αλλά και τη μετάνοια και τη σωτηρία, κάτι που δεν απασχολεί τα άλλα δύο ευαγγέλια για το συγκεκριμένο περιστατικό. 

Δηλαδή, η φαινομενική αυτή αντίφαση, λύνεται άμεσα, αν πούμε ότι οι δύο Ευαγγελιστές ΔΕΝ ΑΚΡΙΒΟΛΟΓΟΥΣΑΝ, αλλά μιλούσαν ΓΕΝΙΚΕΥΜΕΝΑ, κάτι που δεν είναι ούτε εσφαλμένο, ούτε απαγορευμένο σε μια αφήγηση, ώστε να θεωρηθεί αυτό αντίφαση.

Η δεύτερη περίπτωση είναι η εξής: Πράγματι, ακριβολογούσαν ΟΛΟΙ οι Ευαγγελιστές, και οι μεν, και ο δε. Απλώς αναφέρονταν σε διαφορετική "στιγμή" της σταύρωσης. Δηλαδή:

Στην αρχή, και οι δύο ληστές τον κορόϊδευαν. Αλλά από κάποιο σημείο και μετά, ο ένας λογικεύθηκε, και μετανόησε γι' αυτό, με αποτέλεσμα να φθάσει στο σημείο να αποθαρρύνει και τον άλλο ληστή σε αυτά που συνέχιζε να λέει. Έτσι, και οι τρεις Ευαγγελιστές, πράγματι ακριβολογούν.

Δεν έχει σημασία ποια από τις δύο περιπτώσεις θα διαλέξει κάποιος, γιατί δεν έχει μεγάλη αξία σωτηριολογική. 

Επειδή όμως έχει ΜΙΚΡΗ σωτηριολογική αξία, αρχαίοι πατέρες, όπως ο Ζηγαβηνός και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, επέλεξαν τη δεύτερη απάντηση σε αυτή την απορία. Συγκεκριμένα:

Ο Ζηγαβηνός λέει, ότι οι δύο ληστές, ίσως στην αρχή τον έβριζαν για συμφέρον: "Ίσως δε και προς χάριν των Ιουδαίων, ίνα δια τούτο κατενέγκωσιν αυτούς. Ύστερον δε μετενόησεν ο εις".

Και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, λέει τα εξής: "Πώς ουν ο Λουκάς φησίν, ότι ο εις επετίμα; Αμφότερα γέγονε. Πρότερον γαρ αφότεροι ωνείδιζον, ύστερον δε ουκέτι". 

Και αφού ο άγιος ξεκαθαρίζει τη θέση του, ότι δέχεται τη δεύτερη εξήγηση που αναφέραμε, σε άλλο σημείο λέει τα εξής: "Είς δε τις των ευαγγλιστών φησιν, ότι αμφότεροι ελοιδόρουν τον Ιησούν. 

Και τούτο δε αληθές, ό και μάλιστα εκός γαρ αυτόν λοιδορήσαι μεν παρά την αρχήν, αθρόον δε τοσαύτην την μεταβολήν επιδείξασθαι".

Δεχόμενοι λοιπόν τη δεύτερη περίπτωση, που είναι και η πιθανότερη, βρίσκουμε σωτηριολογική αξία στη σύγκριση των τριών αυτών Ευαγγελίων. Γιατί βλέπουμε αρχικά δύο ληστές να κοροϊδεύουν τον Χριστό, και αργότερα ο ένας από αυτούς να μετανοεί τόσο, που να κερδίζει τον παράδεισο, ακόμα και επί του σταυρού! 

Και η μετάνοια αυτή γίνεται ακόμα πιο αξιθαύμαστη, για έναν άνθρωπο που πριν από λίγο κορόϊδευε, και αργότερα αλλάζει εντελώς στάση. Και δείχνει και τη δύναμη της μετανοίας, αλλά και την υπέρτατη καλοσύνη του Θεού.

Από τη στιγμή λοιπόν που υπάρχουν ΔΥΟ περιπτώσεις, για απάντηση αυτής της φαινομενικής αντίφασης, παύει να είναι αντίφαση. Και απλώς ο καθένας κάνει την επιλογή του για την απάντηση, ανάλογα με την προαίρεσή του. 

Αν δηλαδή θα δώσει στη φαινομενική διαφορά αυτή απλώς συντακτική σημασία, ή αν θα δώσει σωτηριολογική, με τον μετανοημένο ληστή, να μετανοεί από μια ακόμα μεγαλύτερη αμαρτία, (την ύβρη κατά του Χριστού), και όμως η καλοσύνη του Χριστού να τον σώζει λίγο αργότερα!

Ν. Μ.

http://oodegr.co/

...................................................

Κείμενο 3 

Γιατί ο μόνος Ευαγγελιστής που αναφέρει την συγνώμη που ζήτησε ο σταυρωμένος ληστής από τον Χριστό είναι ο Λουκάς, ενώ ούτε ο Ματθαίος ούτε ο Ιωάννης, που ήταν και παρών στην σταύρωση , δεν το αναφέρει;
Τό γεγονός τῆς συσταύρωσης τῶν δύο ληστῶν μέ τό Χριστό ἀναφέρεται ἀπό τούς τρείς εὐαγγελιστές Ματθαῖο (27,38.44), Μάρκο (15,27-28) καί Λουκᾶ (23,32.39-42). 

Οἱ εὐαγγελιστές αὐτοί ὀνομάζονται «συνοπτικοί» καί τά εὐαγγέλιά τους, σ’ ἕνα μεγάλο μέρος τους, παρουσιάζουν ὁμοιότητες ὡς πρός τά γεγονότα πού ἐκθέτουν. 

Ἀντίθετα, τό κατά Ἰωάννην εὐαγγέλιο διαφέρει τῶν συνοπτικῶν, καθώς ἐπιμένει στήν παρουσίαση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ καί σέ ἱστορικές λεπτομέρειες πού δέν ἔχουν καθόλου ἀναφερθεῖ στά τρία παραπάνω εὐαγγέλια πού χρονικά προηγοῦνται. 

Μέ ἄλλα λόγια, ὁ Ἰωάννης, καθώς εἶναι ὁ τελευταῖος χρονικά πού καταθέτει γραπτά τή μαρτυρία του, ἔχοντας ὑπόψη του τά ἄλλα τρία εὐαγγέλια, δίνει προτεραιότητα σέ πληροφορίες πού δέν ἔχουν καταγραφεῖ. 

Αὐτό δικαιολογεῖ τήν ἰδιαιτερότητα τοῦ εὐαγγελίου ὡς πρός τό περιεχόμενό του καθώς καί τήν ἀποσιώπηση τῆς παρουσίας τῶν ληστῶν, γιά τούς ὁποίους ἔχουν ἤδη γράψει οἱ προηγούμενοι εὐαγγελιστές.
Σχετικά μέ τήν πολύ εὔστοχη παρατήρησή σας, ὡς πρός τή λεπτομέρεια τῆς μετάνοιας τοῦ ληστῆ, πρέπει νά παρατηρήσουμε τά ἑξῆς: τόσο ὁ Ματθαῖος, ὅσο καί ὁ Μάρκος ἀπευθύνουν τό εὐαγγέλιό τους στούς ἐξ Ἰουδαίων χριστιανούς. 

Αὐτό πού ἐνδιαφέρει ἕναν Ἰουδαῖο εἶναι κυρίως κατά πόσον τά γεγονότα πού σχετίζονται μέ τό Χριστό ἔχουν προφητευτεῖ στήν Παλαιά Διαθήκη, ὥστε νά ἐπιβεβαιώνεται ἡ Μεσσιακή του ἰδιότητα. 

Τό γεγονός τῆς ἀναγνώρισης τῆς ἰδιότητας αὐτῆς τοῦ Χριστοῦ ἀπό ἕνα ὁμοεθνή ληστή, τούς ἐνδιαφέρει ἀπό λίγο ἕως καθόλου. 

Γι’ αὐτό ἄλλωστε καί ὁ Ματθαῖος καί ὁ Μάρκος παρουσιάζουν τή συσταύρωση ὡς πρακτική ἔκφραση τῆς γενικότερης ὑβριστικῆς ἐπίθεσης ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἀκριβῶς καί ἐπινοήθηκε ἀπό τούς σταυρωτές, παραπέμποντας τούς Ἰουδαίους στήν ἐκπλήρωση τῆς γνωστῆς σ’ ἐκείνους προφητείας «καί μετά ἀνόμων ἐλογίσθη» (Ησ 53,12. βλ. Μρκ 15,28 καί Λκ 22,37).
Ἀντίθετα, τό κατά Λουκᾶν εὐαγγέλιο εἶναι ἐπιστολή πού ἀποστέλλεται στόν ἀξιωματοῦχο («κράτιστο») Θεόφιλο, πού ἀσφαλῶς ἔχει εἰδωλολατρικό παρελθόν. 

Ἔτσι, καταγράφονται κυρίως τά γεγονότα πού θά ἐνδιέφεραν καί θά μποροῦσαν νά ἐκτιμηθοῦν ἀπό κάποιον μέ ἀνάλογες ἀναζητήσεις. Ἰδιαίτερο χαρακτηριστικό τοῦ εὐαγγελίου αὐτοῦ εἶναι ἡ προβολή τῆς συγχωρητικῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ: 

Ὁ Λουκᾶς εἶναι ὁ μόνος εὐαγγελιστής πού παραθέτει τήν θαυμάσια παραβολή τοῦ «εὐσπλάχνου πατρός» ἤ ἀλλιῶς τοῦ «ἀσώτου» (Λκ 15) καί τό περιστατικό τῆς μετάνοιας τοῦ Ζακχαίου (Λκ 19,1-10). 

Ἐπιπλέον, ὑπογραμμίζεται ἡ θυσιαστική ἀγάπη τοῦ Κυρίου πού προσφέρεται ὡς «ἱλασμός» στό βωμό τοῦ σταυροῦ γιά νά προσφέρει τή λύτρωση. Ἀποκορύφωμα καί ἀπόδειξη αὐτῆς τῆς λυτρωτικῆς του δύναμης εἶναι ἡ ἄμεση δυνατότητα εἰσόδου στόν παράδεισο, ὄχι σέ ἕναν δίκαιο ἄνθρωπο, ἀλλά στό συσταυρωμένο ληστή, ὁ ὁποῖος, μάλιστα, λίγο πρίν συμμετεῖχε στούς ὀνειδισμούς ἐναντίον τοῦ Λυτρωτῆ του.

Για τις “Ορθόδοξες Απαντήσεις”
Σοφία Χασιώτη, Δρ. Θεολογίας

http://orthodoxanswers.gr

 aegeanhawk