1. Οι Οικουμενιστές είναι αυτοί που προκαλούν ΣΧΙΣΜΑ (ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση καὶ τὸ ἀληθινὸ δόγμα). 2. Η υποκρισία "αγάπης" των Οικουμενιστών. 3. Η επικίνδυνη διστακτικότητα των αντι-οικουμενιστών.

Ἡ μόλυνση ποὺ προκύπτει ἀπό τὴν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

Ὅλοι οἱ ἐνάντιοι τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, εἴτε ἀγωνιστὲς εἴτε ʺἀντιοικουμενιστέςʺ, εἴτε ἔχουν διακόψει τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς αἱρετίζοντες εἴτε ὄχι, συμφωνοῦν τουλάχιστον στὸ γεγονός, ὅτι ὁ Οἰκουμενισμὸς εἶναι παναίρεση, δηλαδή, ὅτι εἶναι τὸ σύνολο τῶν αἱρέσεων τοῦ παρελθόντος μὲ νέο σύγχρονο προσωπεῖο. 

Παράλληλα, ὅμως, γίνεται ἀντιληπτό, ὅτι γιὰ πολλοὺς δυστυχῶς δὲν ἔχει γίνει κατανοητό σκοπίμως ἢ ὄχι, τί σημαίνει αἵρεση καὶ ποιοὺς κινδύνους ἐγκυμονεῖ καὶ προκαλεῖ ἰδιαίτερα ἡ παναίρεση καὶ γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο μένουν ἄπραγοι καὶ συνεχίζουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ κοινωνία μὲ τοὺς οἰκουμενιστές.

Οι Οικουμενιστές είναι αυτοί που προκαλούν ΣΧΙΣΜΑ 

(ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση καὶ τὸ ἀληθινὸ δόγμα)

Ἐτυμολογικὰ σημαίνει ἡ λέξη αἵρεση, τὴν ἀπόσχιση-διαφοροποίηση ἀπὸ τὸ πρωτογενὲς-πρωταρχικὸ μητρικὸ δόγμα ἢ τὸ σύνολο ἰδεῶν καὶ ἀπόψεων, οἱ ὁποῖες ἀνατρέπουν ἢ ἀποκλίνουν ἀπὸ ἐκεῖνες ποὺ θεωροῦνται σωστὲς ἢ καθιερωμένες σὲ ἕνα τομέα. Ἐτυμολογικὰ λοιπὸν καὶ μόνο γίνεται φανερό, ὅτι τὸ πραγματικὸ σχίσμα ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Παράδοση καὶ τὸ ἀληθινὸ δόγμα τῆς Ἐκκλησίας τὸ προκαλοῦν οἱ Οἰκουμενιστὲς μὲ τὶς αἱρετικὲς κακοδοξίες τους. Αὐτοὶ παραλλάσσουν, διαστρέφουν, ἀνατρέπουν καὶ καταργοῦν, ὅ,τι, ὑποτίθεται, ἐτάχθησαν νὰ διαφυλάττουν χωρὶς ἀλλαγὴ οὔτε μίας κεραίας. Ὁ τρόπος ὅμως, μὲ τὸν ὁποῖον ἐπιτυγχάνουν τοὺς σκοπούς τους εἶναι τόσο ὑπόγειος καὶ τόσο ὑποχθόνιος, ἔτσι ὥστε χρειάζεται μία πιὸ βαθειὰ ἀνάλυση, ὡς πρὸς τὴν πηγὴ καὶ τὶς μεθόδους της παναιρέσεως.

Κατὰ τοὺς Πατέρες ἡ πηγὴ τῶν αἱρέσεων εἶναι ὁ μισόκαλος διάβολος, ὁ ὁποῖος θέλει νὰ ἀποπλανήσει τοὺς ἀνθρώπους, νὰ τοὺς διδάξει διαστρεβλώνοντας τὶς Γραφὲς μία διαστρεβλωμένη διδασκαλία καὶ ἔτσι νὰ τοὺς στερήσει τὴν σωτηρία καὶ τὸν Παράδεισο. 

Ἀπὸ αὐτὴν τὴν πηγὴ πηγάζει ἡ ρίζα τῶν αἱρέσεων, ἡ ὁποία κατὰ τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο εἶναι, σὲ μορφὴ κλίμακος, ὁ ἐγωισμός ἡ μεγαλομανία καὶ ἡ ἐπιθυμία πρωτείων καὶ ἐξουσίας καὶ γι’ αὐτὸ παραινεῖ: «Διὸ παραινῶ φεύγειν αὐτῶν τὴν μανίαν» (Κατὰ ἀνομοίων λόγος α΄). Αὐτὴ ἡ ἐπιθυμία πρωτείων εἶναι τόσο μεγάλη, ὥστε καταλήγει σὲ μανία, πόρωση, τύφλωση καὶ ἐκδικητικότητα. Παράλληλα ἡ αἵρεση δὲν διαστρεβλώνει μόνο καὶ ἀνατρέπει ἀλλὰ καὶ μολύνει. 

Ὁ δὲ κίνδυνος μόλυνσης εἶναι τόσο μεγάλος, ὥστε κατὰ τὸν ἅγ. Ἰωάννη τὸν Δαμασκηνὸ ἀκόμα καὶ ἡ παρουσία στὸ ἴδιο δωμάτιο μὲ τὸν αἱρετικὸ ἐπιφέρει κίνδυνο μόλυνσης. Οἱ Ἅγιοι τὴν ὀνομάζουν συχνὰ καὶ γάγγραινα, γιατὶ ὅπως μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς γάγγραινας σὲ ἕνα σωματικὸ μέλος, ἂν δὲν ἀκρωτηριαστεῖ αὐτὸ τὸ μέλος, σαπίζει σιγὰ σιγὰ ὅλο τὸ σῶμα, ἔτσι καὶ μὲ τὴν ἐμφάνιση τῆς αἵρεσης σὲ μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἂν αὐτὴ δὲν ἀκρωτηριαστεῖ, σαπὶζει σιγὰ σιγὰ ὅλο τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας. 

Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος με εκπροσώπους κάθε θρησκείας, προσεύχονται μπροστά σε μια γυάλινη σφαίρα!

Γιὰ νὰ ἐπιτύχουν οἱ αἱρετικοὶ τὴν διαστρέβλωση τοῦ δόγματος καὶ τὴν ἀνάλογη μόλυνση τοῦ φρονήματος τοῦ ποιμνίου, ἐκκοσμικεύουν τὸ ποίμνιο, παρερμηνεύουν τοὺς ἅγιους Πατέρες καὶ τὴν διδασκαλία τους, ξεκόβουν τό δόγμα τῆς Ἐκκλησίας ἀπὸ τὸ βίωμα, διασποῦν δηλαδὴ τὴν σύνδεση τῆς ἐμπειρίας ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ τῆς πίστης, καὶ ἀνακηρύττουν τὸ δόγμα σὲ ἰδεολογία ἀνθρωπιστικοῦ, ἠθικοῦ περιεχομένου χωρὶς ἐμπειρικὲς προϋποθέσεις. Μὲ αὐτὸν τὸν τρόπο περιορίζουν τὶς θεολογικὲς συζητήσεις καὶ ἀναζητήσεις σὲ ἕναν κύκλο ʺἐκλεκτῶν θεολόγωνʺ ἀποκλείοντας τὸ ποίμνιο ὡς μὴ κατάλληλο γιὰ τέτοιου εἴδους ἀσχολίες. Γιὰ τὸ ποίμνιο ἰσχύει μόνο ὁ ἀγώνας γιὰ τὴν προσωπικὴ σωτηρία, ἀπὸ τὴν ὁποία ὅμως ἀποκόπτεται ἡ ὀρθόδοξη κατήχηση γιὰ τὴν γνώση καὶ ἐμβάθυνση στὰ ὑπέρλογα μυστήρια τῆς Πίστεως, καὶ ὡς ἐκ τούτου ἡ διάθεση ὁμολογίας καὶ ὑπεράσπισης τοῦ θησαυροῦ αὐτοῦ τῆς πίστεως, ποὺ πραγματοποιεῖται ἀπὸ ἀνθρώπους ἐλεύθερους, τῇ ἐλευθερίᾳ «ᾗ Χριστὸς ἡμᾶς ἠλευθέρωσε».. Αὐτὸς ὁ ἀκαδημαϊκὸς ἐκλεκτισμὸς προκαλεῖ φόβο, ντροπὴ ἢ ἀκόμα καὶ ἀπόσταση στοὺς πιστοὺς καὶ τοὺς ὑποτάσσει σὲ μία σχέση δουλικότητας μὲ τοὺς ποιμένες του, πράγματα ποὺ εἶναι ἄκρως ἀντιπατερικὰ καὶ ἀντιορθόδοξα, ἀλλὰ ἀπολύτως οἰκουμενιστικά.

Ο μητροπολίτης Γερμανίας Αυγουστίνος σε συμπροσευχή με αιρετικούς

Καὶ ἐπειδὴ οὶ ʺκαλόβουλοιʺ κριτικοὶ θὰ προσπαθήσουν νὰ ἀναιρέσουν τὰ παραπάνω, ἂς χρησιμοποιήσουμε τὸν λόγο τοῦ Κυρίου ἐκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον «ἕκαστον γὰρ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται», ὡς κριτήριο:

........

Γιὰ ὅλα αὐτὰ ἂς ἀφήσουμε, ὡς ἐπίλογο, ἕναν μεγάλο ἅγιο τῆς Ἐκκλησίας μας νὰ μιλήσει:

«Ὅλοι θέλουμε νὰ δώσει ὁ Θεὸς ἐνότητα πίστεως στὸν κόσμο. Μὰ ἐσεῖς τὰ μπερδεύετε τὰ πράγματα. Ἄλλο ἡ συμφιλίωσις τῶν ἀνθρώπων, καὶ ἄλλο ἡ συμφιλίωση τῶν θρησκειῶν. 

Ὁ Χριστιανισμὸς ἐπιβάλλει ν' ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας τὴν καρδιὰ τοὺς πάντες, ὅποια πίστη καὶ ἂν ἔχουν! 

Συγχρόνως ὅμως μᾶς διατάζει νὰ κρατᾶμε ἀλώβητη τὴν πίστη μας καὶ τὰ δόγματά της. 

Σὰν χριστιανοὶ πρέπει νὰ ἐλεεῖτε ὅλο τὸν κόσμο, ὅλους τοὺς ἀνθρώπους! Ἀκόμη καὶ τὴν ζωή σας νὰ δώσετε γι’ αὐτούς. Ἀλλά τὶς ἀλήθειες Τοῦ Χριστοῦ δὲν ἔχετε τὸ δικαίωμα νὰ τὶς θίξετε. Γιατὶ δὲν εἶναι δικές σας. Ἡ πίστη Τοῦ Χριστοῦ δὲν εἶναι ἰδιοκτησία μας νὰ τὴν κάνωμε ὅ,τι θέλουμε»! 

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἀδαμάντιος Τσακίρογλου

Tsakiroglou.a@gmail.com

Η συνέχεια ΕΔΩ

opaidagogos

ΣΧΟΛΙΟ: Αγαπητέ Τσακίρογλου πώς συνδυάζεις τόν λόγο τού Αγίου, μέ τούς μολυσμούς; Μέ τίς απειλές; Δέν βλέπεις τό χάσμα; Δηλώνεις ακολουθώντας τόν Οσιο Πόποβιτς ότι ο Οικουμενισμός είναι Παναίρεση δηλ.εἶναι τὸ σύνολο τῶν αἱρέσεων τοῦ παρελθόντος μὲ νέο σύγχρονο προσωπεῖο.  Κατ' αρχάς, εάν είναι μέ νέο σύγχρονο προσωπείο σημαίνει ότι η παναίρεση έχει ξαναεμφανιστεί. Καί δέν είναι αλήθεια. Τίς αιρέσεις τού παρελθόντος πού ακριβώς τίς ανιχνεύεις; Ποιές ακριβώς; Ποτέ στήν ιστορία τής εκκλησίας ένας τόσο γενικός όρος δέν στάθηκε αληθινή τροχοπέδη στήν αντιμετώπιση ενός τόσο μεγάλου κινδύνου. Αυτή τήν στιγμή ο όρος παναίρεση είναι η κερκόπορτα τής αλώσεως τής πίστης τού λαού τού Κυρίου. Μερικοί κούφιοι διανοούμενοι οδηγούν τήν εκκλησία στόν οικουμενισμό.  Αλλά καί άλλοι τόσοι οδηγούν τήν εκκλησία στό ολοκαύτωμα κραυγάζοντας,«οπίσω, οπίσω, εις ταις τάμπιαις». Ο Αγιος Γρηγόριος Παλαμάς πολέμησε στό πρόσωπο τού Βαρλαάμ τό θεμέλιο τό ίδιο τής Δυτικής κακοδοξίας. Η οποία διέλυε τήν ίδια τήν ουσία τής πίστεώς μας, τόν Ησυχασμό. Ανακαλύπτοντας στήν συνέχεια ότι η κακοδοξία είχε ήδη διαδοθεί στήν Πόλη μέσα από τά γραπτά τού Ακινάτη. Καί η εμπειρία τής θεώσεως καί τής αγιότητος είχε ήδη αντικατασταθεί από τόν στοχασμό. Μίλησε ποτέ γιά παναίρεση, γιά σύνολο τών αιρέσεων τού παρελθόντος; Δέν μάς άφησε παρακαταθήκη τόν απαραίτητο εξοπλισμό γιά νά πολεμήσουμε τήν αιρετική Δύση, η οποία είχε ήδη αρχίσει νά γιγαντώνεται; Καί εσύ γυρίζεις πίσω; Η αίρεση πού μάς χτυπά φίλε είναι νέα, είναι τού μέλλοντος, μήν κοροιδεύεις τόν εαυτό σου μέ γενικότητες.

Αμέθυστος