«Προσδοκώ άνάστασιν νεκρών και ζωήν τού μέλλοντος αίώνος»! Έτσι πρέπει να ζούμε: με το «προσδοκώ». Διότι ή ενέργεια της αναστάσεως βρίσκεται στήν πίστη μας.

 

Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ 
Στήν Άγια Γραφή γίνεται λόγος για τον «όλο άνθρωπο». «Και είπεν ό Θεός• ποιήσωμεν άνθρωπον κατ’ εικόνα ήμετέραν και καθ’ όμοίωσιν». Δεν είπε «ποιήσωμεν άνθρώπους», αλλά «ποιήσωμεν άνθρωπον». 

Σε αυτό ακριβώς φαίνεται εκείνη ή συνείδηση, γιά τήν όποια ό Κύριος λέει: «Αγαπήσεις τον πλησίον σου ως σεαυτόν». Ή προετοιμασία γιά τη συνείδηση αυτής της εντολής υπήρξε μακροχρόνια.

Στήν Παλαιά Διαθήκη ή εντολή της αγάπης είχε όριο: «Αγαπήσεις τον πλησίον (τον Εβραίο) ως σεαυτόν και μισήσεις τούς εχθρούς αυτού». 

Αυτό ήταν αναγκαίο γιά τήν πάλη της φυσικής επιβιώσεως τους. Ό Χριστός όμως έδωσε σε όλες τις εντολές απεριόριστες διαστάσεις. Έτσι λοιπόν μάς είναι αναγκαίο να είσέλθουμε βαθμηδόν στή ζωή αύτή κατά το μέτρο πού μάς δίδεται ή προσευχή. Όταν προσεύχεσθε ιδιαιτέρως, να προσεύχεσθε γιά όλους και γιά τον καθένα! Και να προσθέτετε: «Και διά των  ευχών αυτού ή διά των ευχών αυτών έλέησόν με».

Έτσι, σταδιακά θά ευρύνεται ή συνείδησή μας. Και αυτό συνδέεται επίσης με το θέμα της υπακοής...

Κάποιος είπε: «Καλά, υπακοή στον ηγούμενο!». Όχι, όχι μόνο στον ηγούμενο! Βεβαίως, σύμφωνα με τήν οργάνωση της ζωής μας, τήν ενότητα τού θελήματος εκφράζει πρωτίστως ό ηγούμενος. Ή στάση μας όμως πρέπει να είναι τέτοια, ώστε σε σχέση με κάθε άνθρωπο να είμαστε έτοιμοι να εκπληρώσουμε το θέλημά του και όχι το δικό μας. Τότε πλατύνετε βαθμηδόν ή συνείδησή μας, και ξαφνικά μπορεί να μάς επισκεφτεί, πράγματι απροσδόκητα, το πένθος γιά όλο τον Άδάμ. Έτσι, ή μοναχική υπακοή αρχίζει με μικρά πράγματα, από τήν πιο ταπεινή εργασία, αλλά φθάνει στήν τελειότητά της με τη συνείδηση του «εγώ ειμί».

Με τον τρόπο αυτό, από άπλες και μικρές πράξεις υπακοής οικοδομούμε τη σχέση μας: «Δεν θέλω να έχω το θέλημα τού αμαρτωλού αίματός μου, αλλά θέλω να ρέει στις φλέβες μου ή ζωή τού Ίδιου του Θεού». Άν ό Θεός μάς έπλασε «κατ’ εικόνα και καθ’ όμοίωσίν» Του, αυτό αποτελεί, σύμφωνα με τη συγκεκριμένη αποκάλυψη, τον σκοπό της ζωής μας. Και τότε, ή μέρα και νύχτα μάς μορφώνει ή δύναμη της θείας έλξεως. Αυτό μπορεί να συμβεί με τέτοιον τρόπο, πού ό ίδιος ό άνθρωπος να μην αντιλαμβάνεται πού βρίσκεται και τί είναι.

Ό Κύριος είπε: «Φυλάξτε τις εντολές!». Αλλά πώς; Δεν είμαστε ικανοί να φυλάξουμε τήν εντολή του Θεού- αυτό έρχεται σταδιακά -άν και μερικές φορές μπορεί να συμβεί και ξαφνικά.

Αρχίζοντας ό άνθρωπος να κόβει το θέλημά του για την εκπλήρωση άλλου θελήματος, καθίσταται στή συνέχεια έτοιμος ένώπιον τού Θεού να τηρήσει τις εντολές Του.

Οφείλουμε να κρατήσουμε τη στάση αύτή με ζέση και έμπνευση. Τότε αποκτώνται καρποί κατά τήν εν Χριστώ ζωή μας και ή μορφή τού φρονήματος μας αλλάζει παντελώς. Ή σκέψη τού πεπτωκότος κόσμου δεν αποδέχεται το Άναρχο. Αυτό ξεπερνά τελείως τη λογική του. 

Γεννιόμαστε ως κτιστά όντα, σε μία δεδομένη στιγμή, γι` αυτό δεν είμαστε ικανοί γιά το Άναρχο. Ακολουθώντας τον Λόγο Χριστό, διαμορφώνεται ή συνείδηση αύτή, οπότε και ό άνθρωπος λέει: «Νύν, Χριστέ, εν Σοί και διά Σού εγώ είμι». Με τον τρόπο αυτό, από τά πιο μικρά πράγματα μπορούμε ξαφνικά να μεταβάλουμε τη ζωή μας και να τήν καταστήσουμε πεπληρωμένη από τήν παρουσία του Άναρχου Θεού.

Διαβάζοντας το Σύμβολο της Πίστεως να θυμάστε τούς τελευταίους λόγους του: «Προσδοκώ άνάστασιν νεκρών και ζωήν τού μέλλοντος αίώνος»! Έτσι πρέπει να ζούμε: με το «προσδοκώ». Διότι ή ενέργεια της αναστάσεως βρίσκεται στήν πίστη μας.

'Η στάση αύτή είναι φοβερά σημαντική. Μού συνέβη να συναντηθώ με ανθρώπους πού λένε: «Δεν με ενδιαφέρει διόλου ή αιώνια ζωή, δεν επιθυμώ καμιά θέωση». Χωρίς να κατανοούν τη σημασία των λόγων τους, καταδικάζουν τον εαυτό τους σε αιώνιο χωρισμό από τον Θεό. Γιατί στους λόγους «προσδοκώ άνάστασιν νεκρών» περικλείεται ή ενέργεια της αναστάσεως.

 Βέβαια, δεν πρόκειται γιά τέτοια ανάσταση πού ανέμεναν μερικοί, ότι ό αναστημένος Χριστός θά επέστρεφε στήν ίδια σάρκα και θά συνέχιζε το έργο Του. Όχι! Ανάσταση σε άλλη πλέον μορφή τού είναι. Άλλωστε, το να ζούμε με τη φθαρτή σάρκα δεν αποτελεί τον τελικό μας σκοπό.

 Ό τελικός σκοπός μας είναι ή διαδικασία δημιουργίας θεών, δηλαδή αιωνίων φίλων του Θεού και Πατρός μας. Γι αυτό μπορούμε να πούμε ότι ή απόγνωση είναι ή απώλεια της συνειδήσεως εκείνης, τήν όποια θέλει ό Θεός ως προϋπόθεση γιά να μάς δωρίσει τήν άναρχη ζωή του. Ό κόσμος ζει στήν απόγνωση. Οι άνθρωποι καταδίκασαν μόνοι τους τον εαυτό τους σε θάνατο.

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ. ΟΙΚΟΔΟΜΩΝΤΑΣ ΤΟΝ ΝΑΟ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΜΕΣΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ 

ΑΔΕΛΦΟΥΣ ΜΑΣ. ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΑΧΑΡΩΦ

ΤΡΕΛΟ-ΓΙΑΝΝΗΣ

 «Καὶ προσήνεγκαν ἔναντι Κυρίου πῦρ ἀλλότριον ὃ οὐ προσέταξε Κύριος αὐτοῖς»

(Λευϊτικόν 10, 1 – 3)

Υπάρχει μια διάχυτη αντίληψη, σχεδόν μια κοινή «ορθόδοξη» γνώμη, που θεωρεί την προσήλωση στα πνευματικά καθήκοντα ως αγιασμό, ως την μόνη που απαντάει στην οικουμενιστική πρόκληση–παναίρεση. Αμφισβητεί ακόμη, η αντίληψη αυτή, και την έννοια της μολύνσεως από την αίρεση.

 Όπου υπάρχει αγωνιστική παρέκκλιση από την Πατερική γραμμή, αυτή η παρέκκλιση λειτουργεί ως «αλλότριο πυρ». Είναι θα λέγαμε «κουβέντες», «μυρωδιά φαγητού» και όχι το φαγητό που τρέφει το Εκκλησιαστικό Σώμα–πλήρωμα.

Εάν ο Επίσκοπος προσφέρει «πυρ αλλότριο» δηλ. αίρεση, τότε είναι ποιμήν του ποιμνίου ή σημείο ενότητος του Λαού του Θεού; Τότε η συνεργασία όλων, κληρικών και λαϊκών, είναι θεολογικώς ορθή;  Ασφαλώς όχι!  Τότε, όλα συγχέονται.

Ιδού η μόλυνση της αιρέσεως, που επιφέρει ρήγμα στην ένωση Θείου και ανθρωπίνου. 

ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

paterikiparadosi

ΣΧΟΛΙΟ: Πρίν ανακαλύψουν ακόμη οι οργανωσιακοί τήν αίρεση πού κινεί τόν οικουμενισμό εφηύραν μιά χειρότερη. Χειρότερη καί από τό κοινό ποτήριο πού είναι ο σκοπός τού οικουμενισμού. Τό μολυσμένο ποτήριο.  Κηρύσσουν τόν αμόλυντο πιστό. Καί οι αμόλυντοι έχουν τήν απαίτηση νά αφήσουν οι πιστοί τόν πόλεμο τών παθών, τήν αποστροφή τού πονηρού, τήν αγάπη τού αγαθού η οποία έξω βάλλει τόν φόβο, ακόμη καί τού μολυσμού, νά αφήσουν τόν Κύριο καί νά πάρουν τόν Θεόδωρο Στουδίτη. Φυσικά μόνον η Π.Δ. μπορεί νά τούς καλύψει. Καί έχουν στρέψει τούς Αγίους εναντίον τού Κυρίου Τους.

Οι ΑΜΟΛΥΝΤΟΙ λοπόν, τό νέο ένδυμα τών "Καθαρών". Τών οπαδών τού Καντ-ιώτη.

 "Ο Θεός διάβασε προσεχτικά τους φόβους του Ντεκάρτ και την ανασφάλειά του μπρος στην παντοδυναμία Του, άκουσε με υπευθυνότητα τις προτροπές του Kant, να εμφανιστεί μόνον μέσα στα όρια της καθαρής νοήσεως και συγκατένευσε. Πρόσφερε λοιπόν στους  φίλους τού Καντ-ιώτη, μια δεύτερη Αποκάλυψη: Ο άνθρωπος μπορεί να σωθεί καί σαν αμόλυντος".

ΚΟΡΑΝΙΟΓΕΝΗΣ ΝΗΣΟΣ

Αμέθυστος