ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

Ιστορία και Ορθόδοξη πνευματικότητα κατά Αγουρίδη.

Αυτό τό και συμβολίζει την οπτική γωνία της έρευνας του Αγουρίδη. Με τα μέσα της ιστορίας θα κριθεί η Ορθόδοξη πνευματικότητα και όχι το αντίθετο. Διότι και η ιστορία είναι μία επινόηση του τελευταίου πολιτισμού που πήρε την θέση της αρχαίας Δόξας. Η οποία έδινε το νόημα της κοινής ζωής. Η αρχαία Δόξα ήταν συγγενής της ηρωϊκής πράξεως και της τραγικής ζωής. Η επιδίωξη μίας σοβαρής και σπουδαίας πράξεως για την κοινωνία, η οποία δίδασκε και διατηρούσε ζωντανή την πίστη στην αθανασία. Μία Δόξα όμως η οποία παραμερίστηκε απο την Φιλοσοφία χάριν της αληθείας. Σήμερα επιστρέφει απο παντού, ακόμη και μέσα απο την φιλοσοφία, με το ένδυμα της ιστορίας. Η οποία αντιπροσωπεύει το σύγχρονο αλώνι όπου ξεχωρίζει το μυθολογικό απο το ιστορικό.

Καβάλα στο άλογο της προόδου διαλύει όλη την γνώση, αφήνοντας στην θέση της την επιστημονική ακρίβεια, την εξουσία του γράμματος! 
«Το γίγνεσθαι των αρχαίων, που αναλογεί στην σύγχρονη εξέλιξη, είναι υποταγμένο στην πραγματοποίηση της ουσίας. Αλλά αυτό το γίγνεσθαι δέν έχει ώς αποτέλεσμα την εμφάνιση μίας σειράς απο μορφές που θα μπορούσαν να ερμηνευθούν ώς απαραίτητες στιγμές μίας εξέλιξης. Το διάστημα που χωρίζει την στιγμή της «αρχής» του (του γίγνεσθαι) και αυτή της ολοκλήρωσης του δέν συνεπάγεται την μεσολάβηση του Χρόνου ώς ιστορικού χρόνου που ενσωματώνει το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σε μία και μοναδική κατεύθυνση. Ο χρόνος σημαίνει φθορά και διάλυση, δέν δημιουργεί τίποτε, διότι κάθε ολοκληρωμένη μορφή «είναι», δηλαδή αρνείται τον χρόνο μέχρις ότου ο χρόνος την αρνήθηκε με την σειρά του(έτσι εγκατελείφθη η ουσία, λόγω του χρόνου). Διότι η μεταφυσική της ουσίας ή του Είναι, αρνείται τον χρόνο ώς ωρίμανση, ώς χειραφέτηση, ώς επανάσταση. Και αυτός ο επαναστάτης χρόνος με το ένδυμα του Χριστού, διότι ο Χριστός απεκαλύφθη στην ιστορία, αρνούμενος την ουσία και την αρχαία σκέψη, που στήριζε και την Ορθόδοξη Θεολογία, υιοθετεί  την εβραϊκή εσχατολογία, την έννοια της ιστορίας που κυριαρχούσε στους Εβραίους. Έτσι λοιπόν εγκαταλείποντας την αρχαία ουσία, η οποία μέσω της δημιουργίας μίας ολοκληρωμένης μορφής (ουσίας) επέτρεπε την εμφάνιση και κυριαρχία στον χρόνο του «καλού», του τέλειου, αναλαμβάνεται το περαστικό και τυχαίο γεγονός σαν προνομιακό καθεστώς που ενδυναμώνει την πίστη του ανθρώπου στην ίδια του την αυτονομία, και κατευνάζει τους φόβους του γύρω απο την ικανότητα του να φτιάξει την ζωή του σύμφωνα με την ίδια του την θέληση, αδιαφορώντας για την τελειότητα που προσφέρει η εναρμόνιση με τον κόσμο. Εγκαταλείπεται το κοσμικό φρόνημα, υπέρ της ιστορίας πλέον, και όχι υπέρ της Βασιλείας των Ουρανών, όπως οδηγούσε ο Χριστιανικός Βυζαντινός πολιτισμός, ούτε υπέρ του ιδανικού, της ιδανικής πολιτείας της αρχαίας Φιλοσοφίας. Εγκαταλείπεται και η αμεσότης ή άμεση Δημοκρατία. Εισέρχεται θριαμβευτικά στην ανθώπινη συνείδηση, ο αντιπρόσωπος!

Λέγεται πώς το θέαμα του Ναπολέοντα που διέσχιζε έφιππος τους δρόμους της Ιένας ξύπνησε στον Χέγκελ το "θαυμαστό συναίσθημα" ότι είχε παραστεί σε μία καταπληκτική θεοφάνεια, στην εμφάνιση της "ψυχής του κόσμου"». (Αποσπάσματα απο την «Αποθέωση της ιστορίας» του Κώστα Παπαϊωάννου). 


Διά των αντιπροσώπων αυτών, των πρώτων της ιστορίας, που ενσαρκώνουν το πνεύμα της εποχής πορευόμεθα προς τα έσχατα!

Έτσι λοιπόν αρνούμενοι την τελειότητα που πραγματοποιήθηκε στην ιστορία με τους Αγίους, όπως και με τους Σοφούς της ιστορίας, αντικαθιστούμε τον Άγιο με τον αντιπρόσωπο και υποτάσσουμε τον αντιπρόσωπο στον Πρώτο!

Ας δούμε τώρα την Βιβλική θεολογία, η οποία επαναλαμβάνει τυφλά της κατηγορίες σκέψης του ιστορικισμού και η οποία εκφράζεται πέραν των θεολογικών σχολών, και με την νεοορθοδοξία καί με τον Οικουμενισμό! Η ΑΚΡΙΒΕΙΑ ΣΤΗΝ ΕΚΦΡΑΣΗ! Η οποία αντικαθιστά τον Λόγο. Και υποχρεώνει την μεταφυσική και την θεολογία του Λόγου, να λάβει την αρχαία θέση του Μυθου. Όπου η ακρίβεια στην έκφραση εξελίσσει την Φαρισαϊκή ακρίβεια στην εφαρμογή του Νόμου και καταργεί την Καινή Διαθήκη, το μεγάλο αγκάθι των Εβραίων.

Ο πλανεμένος, εκτός των άλλων, Αγουρίδης λοιπόν, με τα δεδομένα του Ιστορικισμού και με την εργασία του Μέγιεντορφ για τον Γρηγόριο Παλαμά (καλύτερα να ήταν εχθρός, λιγώτερη διαστρέβλωση θα είχαμε) μοναδικό του όπλο γνώσεως της πνευματικής μας παραδόσεως, μας παραδίδει ξανά στα χέρια των Εβραίων.

«Ο Ελληνισμός δίδαξε την συγγένεια του «νού» προς την θεότητα (όχι τον αληθινό Θεό, αλλά η αλήθεια είναι πολυτέλεια για τον Αγουρίδη), και το πρόβλημα που δημιούργησε σκιαγραφείται ξεκάθαρα απο τον Μεγιεντορφ».

«Η αντίληψη περί φυσικής θεοποίησης φέρει ασφαλώς στην επιφάνεια το θέμα της εξάρτησης του Μάξιμου απο τον ωριγενισμό και ιδιαιτέρως απο τον Ευάγριο. Αν η ένωση με τον Θεό είναι φυσική για τον άνθρωπο, δέν πρόκειται τότε για έναν άνθρωπο με Θείο Πνεύμα που απλώς επιστρέφει στην αρχική του κατάσταση και στον οποίο ο Θεός είναι immanent; (ενυπάρχων;) Υπάρχει τελικώς συγγένεια της ουσίας  του ανθρώπου με την Θεότητα».

Αγνοώντας και ο Αγουρίδης τί εννοεί η Αρχαία φιλοσοφία σαν Νού και θεότητα συνεχίζει: «Αντίθετα στον μυστικισμό του Μακαρίου, η Βασιλεία διατρέχει όλο τον ορατό κόσμο για να τον ελευθερώσει απο την κυριαρχία του σατανά, για να τον φωτίσει ακόμα και τώρα, με την πρόγνωση της δόξας του κόσμου που αναμένεται να έλθει». Οι θέσεις αυτές του Μακάριου, σημειώνει ο Αγουρίδης, είναι Ιουδαιοχριστιανικής προέλευσης.

«Η ωριγενιστική-Ευαγριανή τάση τείνει στην επάνοδο του ανθρωπίνου «νού» εκεί απο όπου έπεσε, δηλ. στην θεότητα, πρόκειται για καθαρά ελληνική άποψη (για την ακρίβεια νεοπλατωνική, όχι ακριβώς ελληνική). Ο Ελληνικός μυστικισμός οδηγούσε προς μία τέτοια ταύτιση Θείου και ανθρώπινου. Αντίθετα η Μακαριανή βιβλική τάση της Χριστιανικής πνευματικότητας επιδίωκε την εσχατολογική μετά του Θεού κοινωνία, είτε εν μέρει και υπο τύπον αρραβώνα απο τούδε, είτε στο πλήρωμά της κατά τα έσχατα, όταν ο άνθρωπος στην ολότητά του, ώς ψυχή και σώμα θα βρεθεί εκεί όπου και ο Θεός θα ενοικήσει και θα εμπεριπατήσει. Ο Μάξιμος επιλέγει την συμβιβαστική λύση μεταξύ της Ελληνικής ωριγενικής και της βιβλικής εσχατολογίας διά του Αγίου Πνεύματος που συνεργάζεται σ’όλη αυτή την προσπάθεια του ανθρώπου».

Είδαμε στα γρήγορα την αβυσσαλέα άγνοια του Μέγιεντορφ και της Ρώσικής διασποράς, της πνευματικής μας παραδόσεως και γευθήκαμε την κακοπροαίρεση του Αγουρίδη. Αυτή η άγνοια και η κακή προαίρεση γέννησαν τον Καλαϊτζίδη και τον Βασιλειάδη και γεννήθηκε απο τον Χέγκελ όπως θα δούμε σε λίγο καλύτερα.

Θα συνεχίσουμε.

Αμέθυστος.