| |||
|
Υπάρχει το τεύχος του περιοδικού θεολογία. τόμος 80, τεύχος 4ο, Οκτώβριος-Δεκέμβριος 2009, αφιερωμένο στην Θ. Ευχαριστία και Εκκλησία.
Η εικόνα λοιπόν ανήκει σε μια οικογένεια εννοιών η οποία περιλαμβάνει τις έννοιες: εικών, σύμβολο, σημείο, αναλογία, μεταφορά, αλληγορία. Όλες αυτές οι έννοιες εκφράζουν μια σχέση, έναν σύνδεσμο ομοιότητος. Και η ομοιότης είναι ένα είδος μεσότητος ή αναμίξεως ανάμεσα στο ταυτόσημο και το διαφορετικό.
Αυτή η εικόνα είναι και η παγίδα αυτής της θεολογίας. Πχ. για να στηρίξουν την ταυτότητα της Εκκλησίας με την Θ. Ευχαριστία, επικαλούνται τον Ν. Καβάσιλα ο οποίος στην ερμηνεία της Θ. Λειτουργίας γράφει πως: Σημαίνεται η Εκκλησία εν τοις μυστηρίοις! Και εννοούν μόνο το μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας, το οποίο ανακεφαλαιώνει τα πάντα για να τα μεταμορφώσει, για την καινή κτίση. Πάντως ο Καβάσιλας συνεχίζει: τα Μυστήρια είναι πράγματος ταυτότης. Οι ίδιοι δε για να αναδείξουν την εσχατολογία λένε: Το Ιστορικό Είναι της Εκκλησίας καθορίζεται εικονολογικά από την Βασιλεία. Η Ευχαριστιακή Εκκλησιολογία είναι μια εικονολογική δηλαδή εσχατολογική οντολογία. Παρότι δεν ταυτίζεται ακόμη με την Βασιλεία!
Με απλά λόγια όπως το αποκαλύπτει ο Ασπρούλης, στην σ. 310, του τεύχους της θεολογίας, η θεολογία αυτή υπηρετεί τον σκοπό της ενώσεώς μας με τους Εβραίους. «Στην Ευχαριστια κυριαρχεί πρωτίστως η βιβλική οριζόντια διάσταση και τα έσχατα εισέρχονται και ανακαινίζουν το εκάστοτε ιστορικό παρόν χωρίς να το καταργούν».
Στην στέψη του Ζηζιούλα από την Ακαδημία Βόλου, σε Άρχοντα θεολόγο, εκνευρισμένος είπε, πως πρέπει να κρατήσουμε οπωσδήποτε την Μοναρχία του Πατρός, διότι διαφορετικά πως θα ενωθούμε με τους Εβραίους.
Και έχουμε ήδη τα τρία θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Εβραϊσμού. Ο Ένας θεός. Η τριάδα αποτελείται από ετερότητες, οι οποίες δεν καταργούν τον ΕΝΑ. Την οριζόντια Ιστορική πορεία και τα έσχατα, όπου οι Εβραίοι θα βρουν τον Μεσσία που περιμένουν. Διότι τα έσχατα όπως τονίζουν ανακαινίζουν αλλά δεν ταυτίζονται, δεν ήρθαν ακόμη.
Είναι μια άγαρμπη πολιτική θεολογία, η οποία όμως καταργεί κατ' αρχάς την άφεση των αμαρτιών από το Μυστήριο της Θ. Ευχαριστίας. Την Αγιότητα η οποία επικρατεί, είναι η ουσία των ευχών, στην προετοιμασία της θείας ευχαριστίας. Και την Ησυχαστική παράδοση, βάζοντας μεγάλα εμπόδια ακόμη και στην προσευχή. Είναι ολοκληρωτικώς άθεη και σήμερα θα λέγαμε με βεβαιότητα Δαιμονική.
Η ερμηνεία στην Θ. Λειτουργία του Καβάσιλα αναδεικνύει σαν ουσία της Ευχαριστίας την άφεση αμαρτιών. Ο 2ος θεολογικός Λόγος του Αγίου Συμεών του Ν. Θεολόγου, καταργεί βίαια την Μοναρχία του Πατρός και στην περί Αγίου Πνεύματος πραγματεία του ο Μ. Βασίλειος, στην παράγραφο 45, προειδοποιεί ότι η ενότης της Αγίας Τριάδος δεν αφορά ετερότητες. Κια το Ομοούσιο καταργεί την έννοια της κοινωνίας των θείων προσώπων του Ζηζιούλα.
Στη σελίδα 309, του περιοδικού θεολογία, ο Ασπρούλης, φανερώνει την εκτρωματική άγνοια της πατερικής θεολογίας. «... τα μέλη της Εκκλησίας καθίστανται πρόσωπα κατά τρόπο ανάλογο με τις τριαδικές υποστάσεις, πραγματώνοντας στο ιστορικό παρόν τη σύμπτωση κοινωνίας και ετερότητας»! Δηλαδή η Αγία Τριάδα ολοκληρώνεται με την οικονομία της Σωτηρίας, οι ίδιες οι Υποστάσεις, έρχονται στην ύπαρξη, ή μάλλον τις φέρνει ο Ζηζιούλας, δεν θυσιάζονται!
Αυτά λέει ο Εβραίος, τόσο κρυφά και δεν καταλαβαίνουμε τίποτε!
Αμέθυστος
4 σχόλια:
Το φοβερό ξεκαθάρισμα! - Μια (γενική...) ερώτηση: άραγες αυτοί οι 'άνθρωποι' πορεύονται συνειδητά στο σκότος, εξαπατώντας εαυτούς και αλλήλους, ή είναι απλώς (!) το πάθος της κενοδοξίας που τους τυφλώνει;
Νομίζουμε φίλε ότι είναι τό ίδιο. Διότι η σύγχρονη συνειδητότης είναι αυτοπροσδιορισμός.
Επισης αμεθυστε:
Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος για το ζήτημα της μοναρχίας: «Θεόν μεν όταν καθ΄εαυτόν. Ως Υιόν, τον γεννητόν Θεόν και Κύριον, όταν καθ΄εαυτόν λέγηται΄ όταν δε μετά του Πατρός ονομάζηται , Κύριος ονόματι κοινώ΄ το μεν, ήτοι διά την φύσιν΄ μία γαρ κοινώς και η θεότης΄ το δε, ήτοι Κύριον, διά την μοναρχίαν, ήτις , ου φύσις, αλλά κυριότης ούσα, μια και η αυτή εστίν εν τοις τρισίν»
Αγιος Ιωαννης Δαμασκηνος: «Είναι μία ουσία, μία θεότητα, μία δύναμη, μία θέληση, μία ενέργεια, μία αρχή, μία εξουσία, μία κυριότητα, μία βασιλεία, την οποία γνωρίζουμε σε τρεις τέλειες υποστάσεις και την προσκυνάμε με μία συγχρόνως προσκύνηση»
«…μίαν οὐσίαν, μίαν θεότητα, μίαν δύναμιν, μίαν θέλησιν, μίαν ἐνέργειαν, μίαν ἀρχήν, μίαν ἐξουσίαν, μίαν κυριότητα, μίαν βασιλείαν, ἐν τρισὶ τελείαις ὑποστάσεσι γνωριζομένην…», και αλλού «Ὅταν μὲν οὖν πρὸς τὴν θεότητα βλέψωμεν καὶ τὴν πρώτην αἰτίαν καὶ τὴν μοναρχίαν καὶ τὸ ἓν καὶ ταὐτὸν τῆς θεότητος, ἵν᾿ οὕτως εἴπω, κίνημά τε καὶ βούλημα καὶ τὴν τῆς οὐσίας καὶ δυνάμεως καὶ ἐνεργείας καὶ κυριότητος ταυτότητα, ἓν ἡμῖν τὸ φανταζόμενον. Ὅταν δὲ πρὸς τὰ ἐν οἷς ἡ θεότης, ἤ, τό γε ἀκριβέστερον εἰπεῖν, ἃ ἡ θεότης καὶ τὰ ἐκ τῆς πρώτης αἰτίας ἀχρόνως ἐκεῖθεν ὄντα καὶ ὁμοδόξως καὶ ἀδιαστάτως, τουτέστι τὰς ὑποστάσεις τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Πνεύματος, τρία τὰ προσκυνούμενα»,
Αυτοί οι μεγάλοι δυτικόφρονες αιρετκοί καί κακόδοξοι φίλε, δέν έχουν μελετήσει ποτέ τούς Πατέρες. Γνωρίζουν μόνον ότι έχουν γράψει οι Δυτικοί γι' αυτούς. Ο Μέγιεντορφ, μέγας αξιωματούχος τής νεορωσικής κακοδοξίας, είχε εκμυστηρευτεί στόν Σμέμαν.Δέν μπορώ νά καταλάβω γιατί μπορεί ένας σύγχρονος καί μοντέρνος χριστιανός νά διαβάζει τούς Πατέρες. Γιά τό στύλ τους μάλλον καί μόνον.
Δημοσίευση σχολίου