Δευτέρα 29 Σεπτεμβρίου 2025

Eισοδικόν στη Θεολογία της καρδιάς (εις μνήμην γέροντα Βασιλείου Γοντικάκη)


Συζήτηση μεταξύ του Βασίλη Ξυδιά, του Κώστα Μπλάθρα και του Στρατή Ψάλτου—λίγες μέρες μετά την κοίμηση και την ταφή του γέροντα πατρός Βασιλείου Γοντικάκη. 

Η συζήτηση εστιάζει στην προσωπικότητα και την κληρονομιά του Γέροντα Βασιλείου, εξετάζοντας τη συμβολή του στην αναγέννηση του μοναχισμού στο Άγιον Όρος τη δεκαετία του 1960. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στον αποφασιστικό ρόλο του Γέροντα στην προσέλκυση της νεολαίας προς την Ορθοδοξία κατά τη μεταπολίτευση, ειδικά της αριστερής και αναζητούσας νεολαίας. Οι ομιλητές αναλύουν το μοναδικό, ιμπρεσιονιστικό ύφος του λόγου του Βασιλείου, ο οποίος ξεπερνούσε τη συμβατική θεολογία και προσέφερε μια βιωματική κατανόηση του Ευαγγελίου, εστιάζοντας στο μυστήριο της καρδιάς και την έννοια της χάριτος. Τέλος, αναφέρεται η μετάβαση από τον ιδιόρρυθμο στον κοινοβιακό μοναχισμό στο Άγιον Όρος, όπου ο Γέροντας Βασίλειος υπήρξε πρωτεργάτης, ιδιαίτερα στη Μονή Σταυρονικήτα και αργότερα στην Ιβήρων.


Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΓΝΩΣΗ ΟΠΩΣ ΦΑΝΕΡΩΝΕΤΑΙ ΣΤΟΝ ΒΙΟ ΚΑΙ ΣΤΟΝ ΛΟΓΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΙΛΟΥΑΝΟΥ ΓΙΑ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ. Η ΝΕΩΤΕΡΙΚΟΤΗΤΑ  ΣΤΗΡΙΖΕΤΑΙ ΣΤΟ ΒΙΩΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΡΜΗΝΕΙΑ. ΦΥΣΙΚΑ ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ.
ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΥΟΜΕΝΟΙ ΤΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΕΙΝΑΙ ΗΔΗ ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟΙ ΠΡΙΝ ΑΠΟΦΑΣΙΣΟΥΝ ΤΗΝ ΘΕΟΛΟΓΙΚΗ Ή ΤΗΝ ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΖΩΗ.  
Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΗΣΗ, ΟΧΙ ΚΛΙΣΗ, ΚΑΙ ΖΩΗ ΥΠΑΚΟΗΣ ΚΑΙ ΑΣΚΗΣΕΩΣ. ΔΕΝ ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ. 
ΟΙ ΚΑΡΠΟΙ ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ.  ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΕΜΦΑΝΙΣΤΗΚΕ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ ΚΑΙ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΘΗΚΕ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΩΝ ΕΝΩΤΙΚΩΝ. ΦΥΣΙΚΑ ΑΝΗΚΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΠΙΣΜΟ. ΚΑΝΕΙ ΛΟΓΟ ΓΙΑ ΘΕΟ. Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΧΕΙ ΤΟΝ ΚΥΡΙΟ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟ ΓΙΑ ΘΕΟ ΤΗΣ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΑ ΜΑΣ.

4 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Φίλε αμέθυστε ποια η διαφορά εμπειρίας και βιώματος ;

Ανώνυμος είπε...

Θεωρείτε πως ήταν "ενωτικός" ο π. Βασίλειος; Από πού συμπεραίνεται αυτό; Στο Εισοδικόν, το βιβλίο που τον έκανε γνωστό, καταδεικνύεται η πλάνη και οι αγκυλώσεις των Ρωμαιοκαθολικών.

amethystos είπε...

Σύμβουλος τών Πατριαρχών καί τού Δημητρίου καί τού Βαρθολομαίου. Οταν προσπαθούσαν νά πείσουν τόν Εφραίμ νά μήν μεταφερθεί στήν Αμερική τόν κατηγορούσε γιά δαιμονισμένο. Οπως ο Βαρθολομαίος όλους τούς υπόλοιπους. Αλλά τό κυριότερο. Τί είπε γιά τόν Ζηζιούλα, τίς κακοδοξίες τού Γιανναρά; Τόν Χάιντεγκερ πού έτρεφε τήν νεορθοδοξία; Οι Ρωμαιοκαθολικοί μετά τήν Β' Βατικάνειο σύνοδο δέν υπάρχουν πλέον, όπως καί οι ορθόδοξοι. Γιά τόν ίδιο λόγο.

amethystos είπε...

Τό βίωμα στήν εκκλησιαστική ζωή είναι η χαρις τού Κυρίου καί μιά αίσθηση και ένα αίσθημα χαράς πού μάς στηρίζει τήν πίστη καί τήν απόφασή μας.Μιά κοινωνία πίστης. Οπως στήν ζωή τού Αγίου Σιλουανού η εμπειρία μάς αποκαλύπτει τόν Κύριο. όπως τού Παύλου. Είναι η Μετάνοια πού μάς ζητά ο Κύριος.