π. Ιωάννης Χρυσαυγής
Σε λίγες μέρες (28 Νοεμβρίου, 2025), ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα υποδεχθεί τον Πάπα Λέοντα ΙΔ´ στην αρχαία πόλη της Νίκαιας (σημερινό Ίζνικ της Τουρκίας) για να τιμήσουν μαζί την 1700ή επέτειο της Α´ Οικουμενικής Συνόδου, ενός ιστορικού γεγονότος που μέχρι σήμερα αποτελεί παράδειγμα εκκλησιαστικής συνοδικότητας και κριτήριο χριστιανικής διδασκαλίας. Πρόκειται για το πρώτο ταξίδι του ρωμαίου Ποντίφηκα από την εκλογή του.
Η Α´ Οικουμενική Σύνοδος είναι για πολλούς λόγους σημαντική καθώς και συμβολική. Ήταν η πρώτη φορά που ένας αυτοκράτορας παρενέβαινε στις υποθέσεις της εκκλησίας σε ευρεία κλίμακα, οργανώνοντας σύνοδο με εκπροσώπους απ´ όλα τα μέρη της τότε γνωστής «οικουμένης». Πέρα από την επιβεβαίωση της καταδίκης της διδασκαλίας του Αρείου, η σύνοδος διευθέτησε το ζήτημα της ημερομηνίας για κοινό εορτασμό του Πάσχα. Η «ομολογία» της αποτελεί μέχρι σήμερα το θεμέλιο της πίστης στον «ένα Θεό, πατέρα παντοκράτορα, ποιητή ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων». Επιπλέον, εκτός από το «Σύμβολο της Πίστεως» (γνωστό ως το «Πιστεύω»), η σύνοδος θέσπισε διάφορους κανόνες, με τους οποίους ρύθμιζε ζητήματα εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, διοικητικής διάρθρωσης και εσωτερικής λειτουργίας, τα περισσότερα των οποίων ήταν απότοκα της αναστάτωσης από τον προηγηθέντα μεγάλο διωγμό.
Υπάρχει ωστόσο μία διάχυτη και μυστική «γοητεία» που συνοδεύει την Α´ Σύνοδο της Νίκαιας, ιδιαίτερα εφ´ όσον δεν σώζονται οποιαδήποτε «πρακτικά» και κατά συνέπεια δεν έχουμε ακριβή εικόνα για την διαδικασία που ακολουθήθηκε. Έχουμε αρκετές αναφορές από άλλα σύγχρονα, συναφή κείμενα για τις συζητήσεις και αποφάσεις της, βέβαια από την προοπτική της διαφορετικής στόχευσης του καθενός από αυτά. Αλλά μεταξύ τους, οι αυθεντικές αυτές πηγές δεν συμφωνούν ούτε στα βασικότερα δεδομένα, όπως ο αριθμός των επισκόπων που παρευρέθηκαν στη Νίκαια και ο αριθμός των κανόνων που εξέδωσε η Νίκαια.[ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ.]
Έτσι λοιπόν η περιγραφή του Ευσέβιου Καισαρείας που έλαβε μέρος στη σύνοδο αποτελεί δικαίωση της αρχικής του αμφισβήτησης του τελικού δόγματος. Οι πραγματείες του Μεγάλου Αθανασίου, που ως διάκονος συνόδευσε το Αλέξανδρο, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, τον παρουσιάζουν ως καθοριστικό ερμηνευτή της διδασκαλίας της συνόδου. Ο Ευστάθιος Αντιοχείας προσφέρει μια σειρά παρασκηνιακών μηχανορραφιών ως αυτόπτης μάρτυρας. Και ένα αιώνα αργότερα, ο ιστορικός Σωζόμενος μας κληροδότησε ένα πολύτιμο χρονικό με πληθώρα λεπτομερειών.
Φρονώ πάντως ότι περιορίζουμε την αίγλη και παρακαταθήκη της ιστορικής αυτής συνόδου όταν υπογραμμίζουμε μονάχα τις δογματικές της διατυπώσεις και τους ελάχιστους κανόνες. Έτσι, χωρίς μια αντικειμενική θεώρηση της ριζικής, αν μη ριζοσπαστικής σημασίας του ευρύτερου ιστορικού πλαισίου της συνόδου, το στερεότυπο μιας θρυλικής συνέλευσης μπορεί να οδηγήσει στην παγιοποίηση ενός θεολογικού συντηρητισμού.
Θα πρότεινα λοιπόν μια πρόσθετη, προσωπική προοπτική της μεγάλης αυτής συνόδου. Η Νίκαια δεν υπήρξε απλά μια σύνοδος που θεμελίωσε βασικές δογματικές αρχές. Άλλωστε η αίρεση του Αρείου δεν αποτελούσε το ουσιαστικότερο πρόβλημα της εκκλησίας την εποχή εκείνη. Ο Αρειανισμός αφορούσε περισσότερο το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας όπου και είχε ήδη καταδικαστεί. Το δε ζήτημα της ημερομηνίας του Πάσχα πρωτίστως άγγιζε τον αυτοκράτορα που τον συνέφερε μια ομοειδής και ειρηνική οικουμένη.[Ο ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ; Ο ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΠΑΤΕΡΑ;.Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΚΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΒΑΠΤΙΣΗ. ΠΑΤΗΡ ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΟΜΑ ΑΚΡΙΒΩΣ.Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΥΣΤΑ.]
Η Α´ Οικουμενική Σύνοδος υπήρξε πρωτίστως μια επίκαιρη πρόσκληση για συνάντηση της εκκλησίας με τον ίδιο τον κόσμο χάριν του οποίου ενσαρκώθηκε και σταυρώθηκε ο Χριστός. Η σύνοδος που συγκάλεσε ο αυτοκράτορας ήταν μια καίρια πρόκληση για την εκκλησία να «αρθρώσει λόγο περί ελπίδος» (Α´ Πέτρου 3,15). Η χριστιανική πίστη ποτέ δεν στηρίχθηκε στην εσωστρέφεια, αλλά βασίστηκε στην πεποίθηση ότι ο Θεός «εσκήνωσε εν ημίν» (Ιωάν. 1,14). [ΑΛΛΟΝ ΘΕΟ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙΣ ΧΡΥΣΑΥΓΗ]
Πέρα λοιπόν από τον γνωστό χαρακτηρισμό της ως «πρώτης οικουμενικής συνόδου», η Νίκαια αποτέλεσε μια «πρωτοφανή οικουμενική ευκαιρία». Ο χριστιανισμός μόλις βγήκε από τη δίνη ενός μακροχρόνιου διωγμού, η δε θεσμική εκκλησία ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπη με μια ιστορική στιγμή. Μαζί με τα σοβαρά προβλήματα που δημιούργησε η περίοδος του μαρτυρίου, τώρα οι επίσκοποι στέκονταν μπροστά σε ένα καθοριστικό σταυροδρόμι όπου η εκκλησία, μη απειλούμενη πλέον, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μεταμορφωτική δύναμη στον περιβάλλοντα κόσμο και πολιτισμό.[ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΔΙΑΚΟΝΕ. ΟΣΤΙΣ ΚΑΤΕΧΕΙ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΕΞ ΥΔΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ. ΚΑΘΟΤΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΠΗΚΕ Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΣΑΝ ΘΕΩΝ. ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΕ]
Η σοβαρότερη κριτική της συνόδου είναι η αδιάκριτη αποδοχή της αυτοκρατορικής εύνοιας από μέρους της εκκλησίας, η οποία σηματοδότησε κομβική αλλαγή στη σχέση μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας. Εκτός τούτου, παρά την καταδίκη του Αρειανισμού, η σύνοδος δεν κατάφερε να διευθετήσει οριστικά τη διαμάχη, η οποία συνεχίστηκε για αρκετές δεκαετίες μέχρι την Β´ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 381μΧ. Παράλληλα, στο βαθμό που η Νίκαια ασχολήθηκε κυρίως με την αίρεση και την ιεραρχία, παρέλειψε να αντιμετωπίσει άλλα ερωτήματα της εποχής όπως η δουλεία και η αγαμία, καθώς και η προτεραιότητα της ευαγγελικής αγάπης έναντι οποιουδήποτε επισκοπικού πρωτείου.[ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΖΗΖΙΟΥΛΑ]
Παρά ταύτα, η Α´ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας δικαίως προβάλλεται ως πρότυπο δόγματος και αρχέτυπο ενότητας. Αλλά, ταυτόχρονα, πρέπει να τονίζεται ότι κάθε συνοδική συνάντηση—τοπική ή επαρχιακή, διορθόδοξη ή ακόμη πανορθόδοξη—προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία στην εκκλησία να αντιμετωπίσει τρέχοντα ζητήματα που την απασχολούν αλλά και να απευθυνθεί στην οικουμένη αντί να περιχαρακωθεί στον εαυτό της. Η διαχριστιανική συνάντηση που θα λάβει χώρα σε λίγες μέρες στην Νίκαια ασφαλώς δεν συνιστά εκκλησιαστική σύνοδο με την αυστηρή έννοια του όρου. Μακάρι όμως να αποτελέσει καταλύτη για μια ανανεωμένη συνεργασία και πιο ενωμένη μαρτυρία σε ένα κόσμο που λαχταράει ομόνοια και ελπίδα.[ΤΕΤΟΙΟ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ Η ΙΔΙΑ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ]
Ο π. Ιωάννης Χρυσαυγής είναι Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Θρόνου και Καθηγητής στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστόνης, όπου διευθύνει το Οικουμενικό Ινστιτούτο Huffington.
Αναδημοσίευση από το αφιέρωμα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ στην επέτειο των 1700 ετών από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο (23-11-2025)
Σε λίγες μέρες (28 Νοεμβρίου, 2025), ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος θα υποδεχθεί τον Πάπα Λέοντα ΙΔ´ στην αρχαία πόλη της Νίκαιας (σημερινό Ίζνικ της Τουρκίας) για να τιμήσουν μαζί την 1700ή επέτειο της Α´ Οικουμενικής Συνόδου, ενός ιστορικού γεγονότος που μέχρι σήμερα αποτελεί παράδειγμα εκκλησιαστικής συνοδικότητας και κριτήριο χριστιανικής διδασκαλίας. Πρόκειται για το πρώτο ταξίδι του ρωμαίου Ποντίφηκα από την εκλογή του.
Η Α´ Οικουμενική Σύνοδος είναι για πολλούς λόγους σημαντική καθώς και συμβολική. Ήταν η πρώτη φορά που ένας αυτοκράτορας παρενέβαινε στις υποθέσεις της εκκλησίας σε ευρεία κλίμακα, οργανώνοντας σύνοδο με εκπροσώπους απ´ όλα τα μέρη της τότε γνωστής «οικουμένης». Πέρα από την επιβεβαίωση της καταδίκης της διδασκαλίας του Αρείου, η σύνοδος διευθέτησε το ζήτημα της ημερομηνίας για κοινό εορτασμό του Πάσχα. Η «ομολογία» της αποτελεί μέχρι σήμερα το θεμέλιο της πίστης στον «ένα Θεό, πατέρα παντοκράτορα, ποιητή ουρανού και γης, ορατών τε πάντων και αοράτων». Επιπλέον, εκτός από το «Σύμβολο της Πίστεως» (γνωστό ως το «Πιστεύω»), η σύνοδος θέσπισε διάφορους κανόνες, με τους οποίους ρύθμιζε ζητήματα εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, διοικητικής διάρθρωσης και εσωτερικής λειτουργίας, τα περισσότερα των οποίων ήταν απότοκα της αναστάτωσης από τον προηγηθέντα μεγάλο διωγμό.
Υπάρχει ωστόσο μία διάχυτη και μυστική «γοητεία» που συνοδεύει την Α´ Σύνοδο της Νίκαιας, ιδιαίτερα εφ´ όσον δεν σώζονται οποιαδήποτε «πρακτικά» και κατά συνέπεια δεν έχουμε ακριβή εικόνα για την διαδικασία που ακολουθήθηκε. Έχουμε αρκετές αναφορές από άλλα σύγχρονα, συναφή κείμενα για τις συζητήσεις και αποφάσεις της, βέβαια από την προοπτική της διαφορετικής στόχευσης του καθενός από αυτά. Αλλά μεταξύ τους, οι αυθεντικές αυτές πηγές δεν συμφωνούν ούτε στα βασικότερα δεδομένα, όπως ο αριθμός των επισκόπων που παρευρέθηκαν στη Νίκαια και ο αριθμός των κανόνων που εξέδωσε η Νίκαια.[ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΘΑΝΑΤΟΥ. ΜΕΓΑΛΕΣ ΑΠΩΛΕΙΕΣ.]
Έτσι λοιπόν η περιγραφή του Ευσέβιου Καισαρείας που έλαβε μέρος στη σύνοδο αποτελεί δικαίωση της αρχικής του αμφισβήτησης του τελικού δόγματος. Οι πραγματείες του Μεγάλου Αθανασίου, που ως διάκονος συνόδευσε το Αλέξανδρο, Πατριάρχη Αλεξανδρείας, τον παρουσιάζουν ως καθοριστικό ερμηνευτή της διδασκαλίας της συνόδου. Ο Ευστάθιος Αντιοχείας προσφέρει μια σειρά παρασκηνιακών μηχανορραφιών ως αυτόπτης μάρτυρας. Και ένα αιώνα αργότερα, ο ιστορικός Σωζόμενος μας κληροδότησε ένα πολύτιμο χρονικό με πληθώρα λεπτομερειών.
Φρονώ πάντως ότι περιορίζουμε την αίγλη και παρακαταθήκη της ιστορικής αυτής συνόδου όταν υπογραμμίζουμε μονάχα τις δογματικές της διατυπώσεις και τους ελάχιστους κανόνες. Έτσι, χωρίς μια αντικειμενική θεώρηση της ριζικής, αν μη ριζοσπαστικής σημασίας του ευρύτερου ιστορικού πλαισίου της συνόδου, το στερεότυπο μιας θρυλικής συνέλευσης μπορεί να οδηγήσει στην παγιοποίηση ενός θεολογικού συντηρητισμού.
Θα πρότεινα λοιπόν μια πρόσθετη, προσωπική προοπτική της μεγάλης αυτής συνόδου. Η Νίκαια δεν υπήρξε απλά μια σύνοδος που θεμελίωσε βασικές δογματικές αρχές. Άλλωστε η αίρεση του Αρείου δεν αποτελούσε το ουσιαστικότερο πρόβλημα της εκκλησίας την εποχή εκείνη. Ο Αρειανισμός αφορούσε περισσότερο το ανατολικό τμήμα της αυτοκρατορίας όπου και είχε ήδη καταδικαστεί. Το δε ζήτημα της ημερομηνίας του Πάσχα πρωτίστως άγγιζε τον αυτοκράτορα που τον συνέφερε μια ομοειδής και ειρηνική οικουμένη.[Ο ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΓΕΝΝΗΣΕ ΤΟ ΦΙΛΙΟΚΒΕ; Ο ΑΡΕΙΑΝΙΣΜΟΣ ΔΕΝ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΟΝ ΤΟΠΟ ΤΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΟΝ ΖΗΖΙΟΥΛΑ ΚΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΣΤΟΝ ΘΕΟ ΠΑΤΕΡΑ;.Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΘΕΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΑΚΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΒΑΠΤΙΣΗ. ΠΑΤΗΡ ΥΙΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΝΟΜΑ ΑΚΡΙΒΩΣ.Η ΔΥΝΑΜΙΣ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΜΑΣ ΣΩΖΕΙ ΑΝ ΕΧΕΙΣ ΑΚΟΥΣΤΑ.]
Η Α´ Οικουμενική Σύνοδος υπήρξε πρωτίστως μια επίκαιρη πρόσκληση για συνάντηση της εκκλησίας με τον ίδιο τον κόσμο χάριν του οποίου ενσαρκώθηκε και σταυρώθηκε ο Χριστός. Η σύνοδος που συγκάλεσε ο αυτοκράτορας ήταν μια καίρια πρόκληση για την εκκλησία να «αρθρώσει λόγο περί ελπίδος» (Α´ Πέτρου 3,15). Η χριστιανική πίστη ποτέ δεν στηρίχθηκε στην εσωστρέφεια, αλλά βασίστηκε στην πεποίθηση ότι ο Θεός «εσκήνωσε εν ημίν» (Ιωάν. 1,14). [ΑΛΛΟΝ ΘΕΟ ΠΡΕΣΒΕΥΕΙΣ ΧΡΥΣΑΥΓΗ]
Πέρα λοιπόν από τον γνωστό χαρακτηρισμό της ως «πρώτης οικουμενικής συνόδου», η Νίκαια αποτέλεσε μια «πρωτοφανή οικουμενική ευκαιρία». Ο χριστιανισμός μόλις βγήκε από τη δίνη ενός μακροχρόνιου διωγμού, η δε θεσμική εκκλησία ξαφνικά βρέθηκε αντιμέτωπη με μια ιστορική στιγμή. Μαζί με τα σοβαρά προβλήματα που δημιούργησε η περίοδος του μαρτυρίου, τώρα οι επίσκοποι στέκονταν μπροστά σε ένα καθοριστικό σταυροδρόμι όπου η εκκλησία, μη απειλούμενη πλέον, θα μπορούσε να λειτουργήσει ως μεταμορφωτική δύναμη στον περιβάλλοντα κόσμο και πολιτισμό.[ΟΣΤΙΣ ΘΕΛΕΙ ΔΙΑΚΟΝΕ. ΟΣΤΙΣ ΚΑΤΕΧΕΙ, ΜΕΤΑ ΤΟ ΒΑΠΤΙΣΜΑ ΕΞ ΥΔΑΤΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ, ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΙΝΙΣΜΕΝΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ. ΚΑΘΟΤΙ Η ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ ΑΚΥΡΩΘΗΚΕ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΗΣ ΜΠΗΚΕ Η ΕΩΣΦΟΡΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ ΤΩΝ ΣΑΝ ΘΕΩΝ. ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΕ]
Η σοβαρότερη κριτική της συνόδου είναι η αδιάκριτη αποδοχή της αυτοκρατορικής εύνοιας από μέρους της εκκλησίας, η οποία σηματοδότησε κομβική αλλαγή στη σχέση μεταξύ εκκλησίας και πολιτείας. Εκτός τούτου, παρά την καταδίκη του Αρειανισμού, η σύνοδος δεν κατάφερε να διευθετήσει οριστικά τη διαμάχη, η οποία συνεχίστηκε για αρκετές δεκαετίες μέχρι την Β´ Οικουμενική Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη το 381μΧ. Παράλληλα, στο βαθμό που η Νίκαια ασχολήθηκε κυρίως με την αίρεση και την ιεραρχία, παρέλειψε να αντιμετωπίσει άλλα ερωτήματα της εποχής όπως η δουλεία και η αγαμία, καθώς και η προτεραιότητα της ευαγγελικής αγάπης έναντι οποιουδήποτε επισκοπικού πρωτείου.[ΚΑΙ ΜΕΧΡΙ ΖΗΖΙΟΥΛΑ]
Παρά ταύτα, η Α´ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας δικαίως προβάλλεται ως πρότυπο δόγματος και αρχέτυπο ενότητας. Αλλά, ταυτόχρονα, πρέπει να τονίζεται ότι κάθε συνοδική συνάντηση—τοπική ή επαρχιακή, διορθόδοξη ή ακόμη πανορθόδοξη—προσφέρει μια μοναδική ευκαιρία στην εκκλησία να αντιμετωπίσει τρέχοντα ζητήματα που την απασχολούν αλλά και να απευθυνθεί στην οικουμένη αντί να περιχαρακωθεί στον εαυτό της. Η διαχριστιανική συνάντηση που θα λάβει χώρα σε λίγες μέρες στην Νίκαια ασφαλώς δεν συνιστά εκκλησιαστική σύνοδο με την αυστηρή έννοια του όρου. Μακάρι όμως να αποτελέσει καταλύτη για μια ανανεωμένη συνεργασία και πιο ενωμένη μαρτυρία σε ένα κόσμο που λαχταράει ομόνοια και ελπίδα.[ΤΕΤΟΙΟ ΑΡΧΕΤΥΠΟ ΠΟΥ ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΛΙΓΟ ΔΙΑΛΥΘΗΚΕ Η ΙΔΙΑ Η ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ]
Ο π. Ιωάννης Χρυσαυγής είναι Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Θρόνου και Καθηγητής στην Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστόνης, όπου διευθύνει το Οικουμενικό Ινστιτούτο Huffington.
Αναδημοσίευση από το αφιέρωμα της εφημερίδας ΤΟ ΒΗΜΑ στην επέτειο των 1700 ετών από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο (23-11-2025)
4 σχόλια:
https://www.facebook.com/share/p/1VgwCNU8op/
Καί ἐδῶ καμαρώνουμε ἕνα φερόμενο ὡς ὀρθόδοξο ἱερέα (πού κυκλοφοράει καί μέ τίς ἰδιότητες τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου τοῦ Οἰκουμενικοῦ Θρόνου καί τοῦ πρωτοσυγκέλου τῆς Ἄμεσης Ἀρχιεπισκοπικῆς Περιφέρειας) νά δέχεται στό κεφάλι του τίς εὐλογίες ἑνός ραββίνου (οἱ εὐλογίες συνοδεύθηκαν μάλιστα καί ἀπό στίχους προσευχῆς).
Τό συμβάν ἔλαβε χώρα τήν περασμένη Πέμπτη 11/9 στόν διαβόητο ἐκτρωματικό «ὀρθόδοξο» ναό τοῦ Ἁγίου Νικολάου στό σημεῖο Μηδέν τῆς Ν.Υόρκης καί στό πλαίσιο ἐπιμνημόσυνης δέησης γιά τά θύματα τῆς γνωστῆς προβοκάτσιας τοῦ 2001 στούς Δίδυμους Πύργους.
Καί νά μήν τόν καμαρώσουμε ὅμως ἐμεῖς, νά εἶστε σίγουροι ὅτι καμαρώνει ἐκεῖνος γιά τόν ἑαυτό του. Καμαρώνει δηλαδή κι ἀπό πάνω, ἀντί νά κρύβεται, ἀφοῦ οἱ εἰκόνες πού βλέπετε ἀναρτήθηκαν ἀπό τόν ἴδιο στά ΜΚΔ, συνοδευόμενες μάλιστα μέ τά ἑξῆς ἀπερίγραπτα: «Σήμερα στό Σημεῖο Μηδέν θυμήθηκα ὅτι ἀκόμα καί κάτω ἀπό τόν ἴσκιο τῆς ἀφάνταστης ἀπώλειας το φῶς τοῦ Θεοῦ λάμπει. Αὐτός ὁ ταπεινός ραββίνος μέ εἶδε πού περπατοῦσα καί ἀμέσως μοῦ ἔδωσε ἕναν μεγάλο ἐναγκαλισμό ὄχι σάν κάποιος διαφορετικός, ἀλλά ὡς ἕνας ἀδελφός.
Ἐκείνη τή στιγμή ἡ πίστη συνάντησε τήν πίστη, ἡ καρδιά τήν καρδιά καί ἡ ἑνότητα ὑπερκάλυψε τή διαίρεση. Ἐδῶ πού κάποτε ὁ κόσμος ταρακουνήθηκε, στεκόμαστε δυνατοί... διαφορετικοί δρόμοι, ἡ ἴδια ἐλπίδα».
Οὐδείς βεβαίως ἐκπλήσσεται ἀπό ὅλα αὐτά, καθότι ἀπό συνεργάτη τοῦ Ἐλπιδοφόρου (τόν βλέπετε καί μαζί του, πρῶτο ἀπό ἀριστερά, στήν 3η φωτογραφία) τί διαφορετικό θά μποροῦσε ἄραγε κάποιος νά περιμένει! Ἁπλῶς λοιπόν τό καταγράφουμε, ὡς ἕνα ἀκόμη ἀπό τά πολυπληθῆ τεκμήρια γιά τήν θλιβερή κατάσταση τῆς διοικούσας Ἐκκλησίας (καί) στήν Ἀμερική. Καί οὔτε καί γιά καθαίρεση θά μιλήσουμε (γιά τόν οὕτως ἤ ἄλλως ἤδη ξυρισμένο καί ἀράσωτο) μετά ἀπό ἕνα τέτοιο περιστατικό πού παραβιάζει ἀναφανδόν τούς Ἱερούς Κανόνες.
Εἶναι ἄλλωστε τόσο συστηματικό τό κουρέλιασμα τῆς ἀλήθειας καί τόσο ἐπαναλαμβανόμενη ἡ κατακρεούργηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἀπό ὅλους αὐτούς τούς δύστυχους, πού δέν ξέρω πόσο νόημα ἔχει ἀκόμη καί νά τό ὑπενθυμίζουμε πιά...
ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΕ (ΑΡΧΙΔΙΑ-ΚΟΝΕ)
ΓΕΜΙΣΕ Ο ΤΟΠΟΣ ΦΛΟΥΦΛΗΔΕΣ. ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΠΟΛΕΜΟΣ ΘΑ ΜΑΣ ΦΕΡΕΙ ΣΤΑ ΙΣΙΑ.
Δημοσίευση σχολίου