Το πνευματικό σώμα
Πολιτική πνευματικότητα
Οι μουσουλμάνοι στην Ινδία και την Κίνα στ
Η επέκταση του ισλάμ στην Ασία
Μουσουλμάνοι στην Ινδία και την Κίνα σήμερα
Μουσουλμάνοι ως outsiders
Τόσο οι Ινδοί όσο και οι Κινέζοι εθνικιστές θεωρούν ότι οι μουσουλμάνοι βρίσκονται εκτός του πολιτισμικού τους πυρήνα. Παρά τους αιώνες αλληλεπίδρασης και συνεισφοράς τών μουσουλμάνων στην κοινή ιστορία, όπως στην περίπτωση του μουσουλμάνου Κινέζου πλοίαρχου Zheng He, που πήγε στην Αφρική πολύ πριν από την επέκταση των Ευρωπαίων, και ο οποίος πρόσφατα ανακηρύχθηκε ήρωας του πολιτισμού, οι μουσουλμάνοι είναι «ξένοι» και πρέπει να αφομοιωθούν. Η αφομοίωση όμως είναι μια αντιφατική διαδικασία, καθώς οι μουσουλμάνοι πρέπει πρώτα να ταυτοποιηθούν ως «ξένοι» πριν στοχοποιηθούν από τα κρατικά μέσα αφομοίωσης. Οι Hui θεωρούνται στην Κίνα ως πληθυσμός με ξεχωριστή θρησκεία, και για τον λόγο αυτό είναι αναγνωρισμένη μειονότητα με κάποια πλεονεκτήματα. Αυτό οδηγεί μερικούς Hui, οι οποίοι δεν εξασκούν το ισλάμ να γίνουν πιο μουσουλμάνοι από ότι ήταν πριν. Αυτό αφορά κυρίως σε εκείνους τους εμπόρους και ιδιοκτήτες εστιατορίων που ζουν διασκορπισμένοι στις διάφορες πόλεις της Κίνας. Αφορά λιγότερο εκείνους τους Hui που ζουν σε μεγαλύτερες κοινότητες σε συγκεκριμένες επαρχίες. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης να κάνουν το ισλάμ χαρακτηριστικό στοιχείο αυτής τής εθνικής μειονότητας είναι επίσης αντιφατική, με την έννοια ότι το ισλάμ πρέπει να μπει υπό στενότερο κρατικό έλεγχο. Οι ιμάμηδες παρακολουθούνται διαρκώς, και υπάρχουν φόβοι ότι εξτρεμιστές επηρεάζουν τους Hui. Ο φόβος αυτός ενισχύεται από την υπαρκτή δυνατότητα συνεργασίας των Hui με τους Ουιγούρους της Xinjiang. Όσο απομακρυσμένη και να είναι η πραγματοποίηση της δυνατότητας αυτής, δεν πρέπει να υποτιμήσουμε τις αυτοεκπληρούμενες προφητείες της πολιτικής. Η δημιουργία του Πακιστάν έδωσε την δυνατότητα στην Ινδία να συνεχίσει την προώθηση τού πολιτισμικού της πυρήνα από τον οποίο αποκλείονται οι μουσουλμάνοι. Η προσπάθεια αυτή είχε επιτυχία σε τέτοιο βαθμό, ώστε πολλοί διανοούμενοι της Βεγγάλης να μην γνωρίζουν πως την πλειονότητα της Βεγγάλης πριν τον διαχωρισμό της Ινδία, αποτελούσαν οι μουσουλμάνοι. Μεγάλο μέρος της ιστορίας που γράφτηκε για την Βεγγάλη αφήνει τους μουσουλμάνους τελείως έξω. Η εκκοσμικευμένη Ινδία αναγνώρισε θρησκευτικές διαφορές και μερικές φορές τις ενίσχυσε με πολιτικό τρόπο-δημιουργώντας για παράδειγμα ξεχωριστό αστικό κώδικα. Ο βασικός σκοπός τής εκκοσμικευμένης πολιτικής ήταν νά προλάβει αστικές αναταραχές, πράγμα που το πέτυχε σε μεγάλο βαθμό μέχρι την άνοδο του ινδουιστικού εθνικισμού την δεκαετία του 1980. Οι μουσουλμάνοι που επέλεξαν να μείνουν στην Ινδία θεωρούνται «ξένοι», και στην Κίνα ίσως σε μεγαλύτερο βαθμό, λόγω της πιθανολογούμενης σχέσης τους με το Πακιστάν. Όπως στην Κίνα υποψιάζονται διαρκώς τους Ουιγούρους και τους Hui, έτσι και στην Ινδία, υποψιάζονται ότι οι μουσουλμάνοι του Κασμίρ μπορεί να συμμαχήσουν με τους μουσουλμάνους της Ινδίας με σκοπό να πλήξουν την κρατική κυριαρχία τής Ινδίας. Ο λόγος περί πολιτισμικής αφομοίωσης έχει ομοιότητες στην Κίνα και την Ινδία, στην Ινδία όμως φοβούνται ότι τα πράγματα μπορεί να αντιστραφούν , και οι Ινδουιστές να αφομοιωθούν από το ισλάμ.
Εν τέλει, η κατασκευή των μειονοτήτων συνδέεται λογικά με την κατασκευή των πλειονοτήτων. Η υπόθεση των μουσουλμανικών μειονοτήτων στην Ινδία και την Κίνα μας υπενθυμίζει έντονα την ακόμα ανολοκλήρωτη δημιουργία των πλειονοτήτων των Ινδουιστών και των Χαν. Στην Ινδία έχουμε την αυθαίρετη ταύτιση των Ινδών με τον Ινδουισμό και την κατασκευή του Ινδουισμού ως θρησκείας της πλειονότητας, ενώ στην Κίνα έχουμε την αυθαίρετη ταύτιση του κινέζικου έθνους με τους Χαν. Το ποιος είναι Ινδουιστής και ποιος είναι Χαν, είναι ένα ερώτημα που δημιουργείται όχι μόνο με την κρατική πολιτική ταύτισης, αλλά και με την λαϊκή κινητοποίηση γύρω από θρησκευτικά ή εθνικά σύμβολα. Είναι αξιοσημείωτο ότι αυτά τα σύμβολα θρησκευτικής ή εθνικής ταυτότητας, των Ινδουιστών ή των Χαν, απέκτησαν την σύγχρονη σημασία τους μέσω μιας σχετικά πρόσφατης πολιτικής διαδικασίας. Δεν λέμε ότι αυτά τα σύμβολα δεν είχαν σημασία σε παλαιότερες περιόδους, πριν την αποικιοκρατία, αλλά θέλουμε να τονίσουμε πως αυτή η ταύτιση με τον Ινδουισμό ως αντίθεση προς τους μουσουλμάνους ή ταύτιση με τους Χαν ως αντίθεση προς τους μουσουλμάνους (και πιο έντονα ως αντίθεση προς τούς Manchu), είναι κάτι νέο, χαρακτηριστικό της μοντέρνας περιόδου. Η μειονότητα των μουσουλμάνων δείχνει με τον καλύτερο τρόπο την διαδικασία με την οποία ένα έθνος δημιουργεί τον πολιτισμό του, όπως και το πως ορίζει τούς πολιτισμικά άλλους. Αυτό συμβαίνει επειδή το ισλάμ παρέχει στους πιστούς του μια παγκόσμια ουτοπία, που δεν χωράει σε κανένα έθνος. Επιπλέον, η παρούσα κατανομή των πιστών στην Ινδία και την Κίνα είναι αποτέλεσμα μορφών επέκτασης που δεν είναι μόνο πολύ παλιές, αλλά οδήγησαν σε συγκέντρωση τους σε περιοχές γεωγραφικά περιθωριακές, που κατέληξαν να είναι κεντρικής σημασίας για την έννοια της κρατικής κυριαρχίας της Κίνας και της Ινδίας. Και ενώ μερικά στοιχεία θυμίζουν την εξάπλωση του Βουδισμού ή του Χριστιανισμού, είναι ο συνδυασμός των στοιχείων αυτών (ένας λαός που ακολουθεί ένα βιβλίο, αλλά δεν έχει εκκλησία, ισχυρές έννοιες περί «δίκαιου πολέμου» συνδυασμένες με νομαδικές ομάδες, ισχυρό αίσθημα ισότητας(egalitarianism) σε συνδυασμό με την τέχνη της διοίκησης κράτους και θεωρία περί δικαίου) που καθιστά το ισλάμ ιδιαίτερα ικανό να αμφισβητήσει τα όρια του έθνους-κράτους.
Συνεχίζεται
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου