Λειτουργουν υπότιτλοι.
Enrico Berti
Αυτό το υποκείμενο με την μοντέρνα σημασία του ανυψούται, ήδη απο τον Bacone και τον Καρτέσιο, σε Κύριο και κυρίαρχο της φύσεως, σε αντίθεση με την γραμματική σημασία της λέξεως η οποία δείχνει περισσότερο τον υφιστάμενο, τον υπήκοο. Και είναι αυτό το ίδιο το υποκείμενο το οποίο, όπως φανέρωσε αξιοθαύμαστα ο Hegel στην "Φαινομενολογία του πνεύματος" με τις διάσημες σελίδες τις αφιερωμένες στην διαλεκτική τού Αφέντη και του δούλου, για να κυριαρχήση στην φύση, πρέπει να κυριαρχήση πρώτα απο όλα τον άνθρωπο. Δηλ. να γίνει αφέντης σκλάβων όπως στην αρχαιότητα ή, όπως θα πει ο Μάρξ, ο αφέντης εργατών, όπως στην μοντέρνα βιομηχανική εποχή. Όλη η προβληματική την οποία ξεκίνησε ο Νίτσε και συνέχισε ο Χάϊντεκγερ και οι μετα-νεωτερικοί εναντίον του υποκειμένου, δεν αναφέρεται λοιπόν στο υποκείμενο με την αρχαία σημασία, ούτε κάν δε στην κλασσική Χριστιανική έννοια του προσώπου, όπως ισχυρίζονται μερικοί, αλλά μόνον στο υποκείμενο με την μοντέρνα έννοια του Αφέντη, του Δεσπότου, κυρίαρχου της φύσεως και του ανθρώπου, και μάλιστα θεμελιωτού ολοκλήρου της πραγματικότητος.
Στον Αριστοτέλη το υποκείμενο, με την αρχαία σημασία του υποστρώματος, είναι και ο άνθρωπος, πάνω απ’όλα δε ο άνθρωπος εννοημένος σαν υπόστρωμα, είναι το αληθινό υποκείμενο των κινήσεων, και των φυσικών και των ψυχικών, που αποδίδονται από τον Πλάτωνα και τους μαθητές του στην ψυχή. Στο Ι βιβλίο του «Περί ψυχής» ο Αριστοτέλης διαφωνεί με τον Πλάτωνα και τους Πλατωνικούς δηλώνοντας πως «ίσως να μην είναι μόνον λανθασμένο ότι το ουσιώδες της ψυχής είναι αυτό που ισχυρίζονται αυτοί πού μάς βεβαιώνουν, πως η ψυχή είναι αυτό που κινεί ή είναι ικανό να κινήσει τον εαυτό του, αλλά μάλλον είναι και αδύνατον αυτή να είναι προικισμένη με κίνηση» (Αριστ. Περι ψυχής Ι 3, 405 b 31-406a 2).
Η αναφορά στον Πλάτωνα γίνεται ακόμη πιο φανερή όταν λίγο πιο κάτω ο Αριστοτέλης θυμίζει τον Τίμαιο δηλώνοντας : «Με τον ίδιο τρόπο και ο Τίμαιος εξηγεί απο μία οπτική γωνία φυσιοκρατική το γεγονός πως η ψυχή κινεί το σώμα, διότι κινούμενη αυτή η ίδια, κινεί και το σώμα, καθότι είναι ενωμένη μ’αυτό». Αλλά ακόμη και ο Ξενοκράτης, ο πιό «Ορθόδοξος» μαθητής του Πλάτωνος, είχε ορίσει την ψυχή σαν έναν «αριθμό μισοκινούμενο».
Αυτό το υποκείμενο με την μοντέρνα σημασία του ανυψούται, ήδη απο τον Bacone και τον Καρτέσιο, σε Κύριο και κυρίαρχο της φύσεως, σε αντίθεση με την γραμματική σημασία της λέξεως η οποία δείχνει περισσότερο τον υφιστάμενο, τον υπήκοο. Και είναι αυτό το ίδιο το υποκείμενο το οποίο, όπως φανέρωσε αξιοθαύμαστα ο Hegel στην "Φαινομενολογία του πνεύματος" με τις διάσημες σελίδες τις αφιερωμένες στην διαλεκτική τού Αφέντη και του δούλου, για να κυριαρχήση στην φύση, πρέπει να κυριαρχήση πρώτα απο όλα τον άνθρωπο. Δηλ. να γίνει αφέντης σκλάβων όπως στην αρχαιότητα ή, όπως θα πει ο Μάρξ, ο αφέντης εργατών, όπως στην μοντέρνα βιομηχανική εποχή. Όλη η προβληματική την οποία ξεκίνησε ο Νίτσε και συνέχισε ο Χάϊντεκγερ και οι μετα-νεωτερικοί εναντίον του υποκειμένου, δεν αναφέρεται λοιπόν στο υποκείμενο με την αρχαία σημασία, ούτε κάν δε στην κλασσική Χριστιανική έννοια του προσώπου, όπως ισχυρίζονται μερικοί, αλλά μόνον στο υποκείμενο με την μοντέρνα έννοια του Αφέντη, του Δεσπότου, κυρίαρχου της φύσεως και του ανθρώπου, και μάλιστα θεμελιωτού ολοκλήρου της πραγματικότητος.
Η αναφορά στον Πλάτωνα γίνεται ακόμη πιο φανερή όταν λίγο πιο κάτω ο Αριστοτέλης θυμίζει τον Τίμαιο δηλώνοντας : «Με τον ίδιο τρόπο και ο Τίμαιος εξηγεί απο μία οπτική γωνία φυσιοκρατική το γεγονός πως η ψυχή κινεί το σώμα, διότι κινούμενη αυτή η ίδια, κινεί και το σώμα, καθότι είναι ενωμένη μ’αυτό». Αλλά ακόμη και ο Ξενοκράτης, ο πιό «Ορθόδοξος» μαθητής του Πλάτωνος, είχε ορίσει την ψυχή σαν έναν «αριθμό μισοκινούμενο».
ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΔΕΝ ΟΡΕΓΟΝΤΑΙ ΠΛΕΟΝ ΤΟΥ ΕΙΔΕΝΑΙ. ΠΟΘΟΥΝ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΡΙΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΔΟΞΑ. Ο ΛΟΥΔΟΒΙΚΟΣ ΦΤΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΕΡΙΣΣΕΥΕΙ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου