ΑΠΟ ΤΗΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΥ ΣΤΗ ΝΕΑ, ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΗ, ΒΑΡΒΑΡΗ ΕΠΟΧΗ.
Είμαστε η γενιά που έχει λάβει την εμπειρική απάντηση σε ένα ερώτημα που οι άνθρωποι θέτουν εδώ και αιώνες: πώς θα ήταν ο κόσμος αν ο Χριστιανισμός εξαφανιζόταν εντελώς;
Σήμερα, ο Χριστιανισμός έχει πράγματι εξαφανιστεί εντελώς: έχει εξαφανιστεί από τη συλλογική συνείδηση και, χάρη στις δύο τελευταίες Ποντίφικες, βλέπουμε ότι έχει επίσης αποσυρθεί από το προσκήνιο της ιστορίας, παραιτούμενος από κάθε λειτουργία καταγγελίας ή κατεύθυνσης.
Οι πιστοί που υποστηρίζουν ότι ο Χριστιανισμός δεν μπορεί να εξαφανιστεί επειδή η Αποκάλυψη προέρχεται από τον Θεό, εκτός από την άρνηση των αποδεικτικών στοιχείων, έχω την εντύπωση, ότι δεν έχουν κατανοήσει πλήρως την αγαπητική, αλλά ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο τραγική σημασία του Σταυρού και ότι τείνουν επίσης να υποτιμούν την παυλική έννοια του mysterium iniquitatis, η οποία εκφράζει το γεγονός ότι, αφού ο Θεός επέτρεψε στον άνθρωπο να επιλέξει ελεύθερα την Αγάπη, το Κακό μπορεί να επικρατήσει σε κοσμικό επίπεδο.
Σε κάθε περίπτωση, ποιες επιπτώσεις της τρέχουσας αποχριστιανοποίησης (η οποία αποτελεί μέρος μιας γενικότερης αποιεροποίησης) είναι άμεσα εμφανείς;
Θα ήθελα να επισημάνω ένα συγκεκριμένο σημείο: την παρακμή των pietas (ευσέβειας/συμπόνιας), που γίνεται κατανοητή με διάφορους τρόπους.
Πρώτον, με την παρακμή της συμπόνιας, η επίγνωση του πόνου και του θανάτου μειώνεται, σε σημείο που σε αυτή την εποχή, επικρατούν μόνο οι βιταλιστικές, τροφοδοτούμενες από αμφεταμίνες και τρελές κοσμοθεωρίες, σβήνοντας την παροδικότητα και την αδυναμία από την αντίληψη.
Ο συνδυασμός του Θανάτου του Θεού και του τρελού βιταλισμού επιτρέπει στην απολυταρχική και αέναη αντίληψη του Εχθρού να γεμίσει τον ορίζοντα του νοήματος, και αυτό μεταφράζεται σε ένα πλήρως ανεπτυγμένο νεοβαρβαρικό ήθος, εξυμνώντας τη βία και νομιμοποιώντας διανοητικά τον εξτρεμισμό και τον φανατισμό.
Στην ουσία, βλέπουμε τα θεμέλια του Διαφωτισμού να εξαφανίζονται όχι λόγω της επιστροφής στην Παράδοση, αλλά μάλλον λόγω μιας tabula rasa που χαρακτηρίζει κάθε νέα βαρβαρική φάση: την Χυβοριανή Εποχή* του τεχνολογικού καπιταλισμού.
Σε αυτό το σημείο, κάποιος θα μπορούσε να ρωτήσει: είναι καλύτερα τώρα που η βαρβαρότητα επιδεικνύεται και δικαιώνεται, ή ήταν καλύτερα πριν, όταν, μεταξύ Χριστιανισμού και Διαφωτισμού, διαπράχθηκαν φρικαλεότητες αλλά και αποκρύφθηκαν ή ελαχιστοποιήθηκαν κάτω από το υποκριτικό επίχρισμα του πολιτισμού;
Λοιπόν, πιστεύω ότι ένας υποκριτικός πολιτισμός μπορεί πάντα να βελτιωθεί: έστω και μόνο επειδή το Καλό και το Κακό επιμένουν, τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων.
Στη νεοβαρβαρική κοινωνία, είναι αδύνατο να προσκολληθεί κανείς σε μια ηθική παγκόσμιας αγάπης ή αδελφοσύνης, και αυτό δεν αφήνει στο άτομο άλλη επιλογή από το να προσαρμοστεί και έτσι να γίνει ένα λυσσασμένο θηρίο όπως όλοι οι άλλοι.
Λοιπόν, πιστεύω ότι ένας υποκριτικός πολιτισμός μπορεί πάντα να βελτιωθεί: έστω και μόνο επειδή το Καλό και το Κακό επιμένουν, τουλάχιστον σε επίπεδο δηλώσεων.
Στη νεοβαρβαρική κοινωνία, είναι αδύνατο να προσκολληθεί κανείς σε μια ηθική παγκόσμιας αγάπης ή αδελφοσύνης, και αυτό δεν αφήνει στο άτομο άλλη επιλογή από το να προσαρμοστεί και έτσι να γίνει ένα λυσσασμένο θηρίο όπως όλοι οι άλλοι.
* Η “Hyborian Age” είναι η φανταστική προϊστορική εποχή στην οποία τοποθετούνται οι ιστορίες του Κόναν. Ο αρθρογράφος εννοεί ότι ο σύγχρονος κόσμος περνά σε μια φάση νεοβαρβαρότητας που θυμίζει τους φανταστικούς κόσμους του Κόναν, όπου η βία και η αγριότητα είναι ο κανόνας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου