Παγκόσμια πόλη

Antonio Catalano

Πηγή: Αντόνιο Καταλάνο

Νομίζω ότι ο αρχιτέκτονας Maurizio Lai έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι η εντατική αστικοποίηση του Μιλάνου δεν ωφέλησε τόσο τους πολίτες του όσο έναν μεγάλο κερδοσκοπικό ελιγμό που στόχευε στην πλήρη εκκένωση της πόλης. Μια πόλη, σύμφωνα με τον αρχιτέκτονα, που έχει γίνει ένα διευρυμένο αστικό εργοστάσιο, ανοιχτό από Δευτέρα έως Παρασκευή.
Μια πόλη σίγουρα ελκυστική για τις επιχειρήσεις, τους φορείς εκμετάλλευσης, τους επενδυτές, τα συμφέροντα ανθρώπων από όλο τον κόσμο και όλους τους θαυμαστές της «παγκόσμιας πόλης», αλλά σίγουρα δύσκολη - ίσως καλύτερα να το πούμε, εχθρική - προς τον απλό πληθυσμό, ο οποίος, όχι τυχαία, έχει φύγει (εκδιωχθεί).
Ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα αυτής της έρευνας, η οποία συνεχίζεται για πάνω από ένα χρόνο, και επομένως πέρα από τη δικαστική της εξέλιξη, αυτή η υπόθεση είναι ενδιαφέρουσα επειδή αναδεικνύει ένα μοντέλο ανάπτυξης που σχεδιάστηκε στο πλαίσιο του παγκοσμιοποιητικού οράματος, το οποίο συνοψίζεται από τον δήμαρχο Beppe Sala, ο οποίος, όχι τυχαία, ήταν πάντα πολύ προσεκτικός με την εικόνα του ως μια ολοκληρωμένη έκφραση μιας «ανοιχτής» κοινωνίας, ενός παγκόσμιου χωριού με στυλ.
Οι κάλτσες του με τα χρώματα του ουράνιου τόξου, η ειλικρινής υποστήριξή του στον πιο ακραίο γουοκισμό, η αλγοριθμική του έκφραση της πράσινης μετάβασης είναι αναπόσπαστα στοιχεία αυτού του παγκοσμιοποιητικού οράματος που έχει καταστήσει το Μιλάνο την ιταλική πρωτεύουσα του φιλελευθερισμού στο στυλ της Ατζέντας του 2030, την καλύτερη έκφραση της Ευρώπης της von der Leyen και, φυσικά, της άνευ όρων υποστήριξης του Zelensky στο λάβαρο της δημοκρατίας τύπου ΕΕ στην Ουκρανία.

Το Μιλάνο του Sala έχει γίνει η κατ' εξοχήν ευρωπαϊκή πόλη, η πόλη του ποδηλατόδρομου, του σκούτερ, της απαγόρευσης του καπνίσματος παντού, της πιο ακραίας αφυπνισμένης (woke) σκέψης, του κάθετου δάσους... στη σκιά του οποίου έχει αναπτυχθεί αυτό το φούξια, ή μάλλον η αριστερά του χαβιαριού, που έχει θολώσει τα νερά της πολιτικής συζήτησης. Δεν είναι τυχαίο ότι το Μιλάνο είναι το προπύργιο του πολιτικού σχηματισμού που συμπυκνώνει καλύτερα την προφητική ώθηση του ουοκισμού. Αναφέρομαι στο Avs, το οποίο έφτασε στο υψηλότερο επίπεδο υποστήριξής του στο Μιλάνο πέρυσι, με σχεδόν 11%. 

Από κοινωνιολογικής άποψης, το Avs αποτελεί ένα τεστ για τήν παγκοσμιοποίηση και τον τρόπο ζωής της. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι ένα από τα πιο δημοφιλή κόμματα μεταξύ των νέων που έχουν ασπαστεί την παγκοσμιοποίηση, σε όλες τις μορφές της. Αυτοί οι νέοι, για να είμαστε σαφείς, μεγάλωσαν στη σκιά του τοτέμ της ελευθερίας τής παράλειψης (τού αιώνιου έφηβου), των ταξιδιών Erasmus, της ελεύθερης μετακίνησης, του χωνευτηρίου, της μεταναστευτικής ιδεολογίας, του μύθου της Ολλανδίας ως χώρας χωρίς περιορισμούς, της υπέρβασης των «παλαιών» στερεοτύπων των φύλων, του γλωσσικού πειραματισμού υπέρ των τεχνικών των φύλων, του ιδεολογικού περιβαλλοντισμού με το μυστικισμό της παραγωγής μη ορυκτών καυσίμων. Ανάμεσά τους είναι πολλοί φοιτητές πανεπιστημίου, συχνά από άλλες πόλεις και από τον Νότο.
Ένα Μιλάνο που έχει εξαλείψει την εργατική τάξη από τον κοινωνικό της ιστό, για την οποία η ζωή σε αυτή την πόλη είναι κυριολεκτικά αδύνατη, μια πόλη που έχει προδώσει την ιστορία της εργατικής τάξης για να γίνει το λίκνο της χειρότερης έκφρασης του αντιπαραγωγικού παρασιτισμού, ο νόμιμος απόγονος του χρηματοπιστωτικού καπιταλισμού. Μια πόλη που έχει χάσει την ψυχή της. Μια πόλη που έχει προσαρμοστεί στους πλούσιους. Μια πόλη που κατέχει το ευρωπαϊκό ρεκόρ αφίξεων δισεκατομμυριούχων (2.200 το 2024), όπου το κόστος διαβίωσης ανέρχεται σε 3.600 ευρώ το μήνα, εξαιρουμένου του ενοικίου, το οποίο έχει αυξηθεί κατά 43% τα τελευταία χρόνια, ενώ οι τιμές των κατοικιών έχουν αυξηθεί κατά 40%, αλλά με την αγοραστική δύναμη να αυξάνεται μόνο κατά 5%. Μια πόλη όπου οι λαϊκές κατοικίες έχουν γίνει ουρανοξύστες για τους πλούσιους.

Global city