Πέμπτη, 14 Ιουνίου 2018

Συγκλονιστικός Μπαμπινιώτης: «Μακεδονική»! «Μας είπαν έναν μύθο σαν να είμαστε παιδιά»

Με ένα άρθρο περίπου 700 λέξεων ο καθηγητής Γλωσσολογίας και πρώην πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών, Γιώργος Μπαμπινιώτης απαντά για την «Μακεδονική» γλώσσα.

«Γράφαμε, εξηγούσαμε, τεκμηριώναμε, επιχειρηματολογούσαμε και νομίζαμε ότι κάποιος από τους ιθύνοντες που διαπραγματεύονται και λαμβάνουν τις αποφάσεις για το σκοπιανό θέμα θα μας ακούσει», γράφει ο Γιώργος Μπαμπινιώτης στο άρθρο του με τίτλο, «Μακεδονική»! «Μάς είπαν έναν μύθο σαν να είμαστε παιδιά».

Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Γιώργου Μπαμπινιώτη

«Μακεδονική»! «Μάς είπαν έναν μύθο σαν να είμαστε παιδιά»

Ελαμψε η αιτία επικλήσεως τού 1977 και πολλών άλλων χρονολογιών: αναγνωρίστηκε επισήμως κατά τη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια η βουλγαροσερβική σλαβική γλώσσα των Σκοπίων ως «μακεδονική». Δόθηκε επισήμως ένα όνομα με το οποίο η γλώσσα αυτή δεν έχει καμία σχέση. Τόσος μόχθος, τόσες προσδοκίες, γέννησαν τόση πίκρα και τόση αίσθηση ματαίωσης…

Γράφαμε, εξηγούσαμε, τεκμηριώναμε, επιχειρηματολογούσαμε και νομίζαμε ότι κάποιος από τους ιθύνοντες που διαπραγματεύονται και λαμβάνουν τις αποφάσεις για το σκοπιανό θέμα θα μας ακούσει. Τίποτε. Τώρα ο αφελής γράφων τις γραμμές αυτές καταλαβαίνει γιατί ο ευφυής υπουργός παρέπεμπε πεισματικά στο 1977. Γιατί επιζητείτο εκ των υστέρων δικαιολογία για τα αδικαιολόγητα.

Είχε αποφασισθεί προφανώς μέσα στο δούναι και λαβείν της διαπραγμάτευσης να αναγνωριστεί και να προσφερθεί χαριστικά η ονομασία της σλαβικής γλώσσας των Σκοπιανών σαν «μακεδονική» και ανεζητείτο δήθεν «προηγούμενο» και δήθεν «ιστορικό έρεισμα».

Έτσι το των Σκοπιανών διπλωματικό «επιχείρημα» (ρητά μόλις από το 1991 που αυτονομήθηκε η ΠΓΔΜ) πως τάχα η γλώσσα τους είναι η «μακεδονική», η χρήση δηλ. εκ μέρους των Σκοπιανών μιας ψευδώνυμης ονομασίας για μια γλώσσα η οποία δεν είναι παρά ένα βουλγαροσερβικό ιδίωμα, δηλ. μια σλαβική γλώσσα, που γι’ αυτό άλλωστε γράφεται με το σλαβικό κυριλλικό αλφάβητο όπως όλες οι σλαβικές γλώσσες, αναπαρήχθη κατά κόρον από γνωρίζοντες την αλήθεια και από άλλους μη έχοντες ιδέαν του θέματος ως μη ώφελον.

Εγώ να εξηγώ δημόσια [Protagon, Τα Νέα, Ελεύθερος Τύπος, πλήθος ραδιοφωνικών συνεντεύξεων και μια τηλεοπτική] τι συζητήθηκε το 1977, ένα τεχνικό θέμα πώς θα τυποποιηθούν αποκλειστικώς τα γεωγραφικά ονόματα χωρών με λατινικό αλφάβητο (όπως η Γιουγκοσλαβία τότε, αλλά και η Ελλάδα και η Κίνα και οι αραβικές χώρες και το Ισραήλ και οι χώρες τής Σοβιετικής Ενωσης και πολλές άλλες χώρες), να εξηγώ ως συμμετασχών ότι αυτό ήταν το θέμα της 3ης Διάσκεψης την Ηνωμένων Εθνών στην Αθήνα («the standardization of geographical names») και κάποιοι επίσημοι (υπουργοί και βουλευτές τής κυβέρνησης) να συνεχίζουν να μιλούν αυτοί -όχι οι Σκοπιανοί!- για δήθεν αναγνώριση εκ μέρους μας της γλώσσας των Σκοπίων ως «μακεδονικής»!…

Στην Αθήνα, επί Κωνσταντίνου Καραμανλή, με υπουργό τον (επιστήθιο φίλο και συνεργάτη του) υπουργό του Πολιτισμού Κωνσταντίνο Τρυπάνη, με εμάς μια ομάδα γλωσσολόγων και γεωγράφων, δηλ. ειδικών για το θέμα επιστημόνων και όχι διπλωματών (όλων μας εκπεφρασμένα αντίθετων με διάφορες ευκαιρίες σε κάθε σκέψη για ψευδώνυμη ονομασία της γλώσσας των Σκοπίων ως «μακεδονικής») αναγνωρίστηκε -άκουσον άκουσον- το 1977 «μακεδονική» γλώσσα!

Και εγένετο φως. Ελαμψε η αιτία επικλήσεως του 1977 και πολλών άλλων χρονολογιών: αναγνωρίστηκε επισήμως κατά τη διαπραγμάτευση με τα Σκόπια η βουλγαροσερβική σλαβική γλώσσα των Σκοπίων ως «μακεδονική».

Δόθηκε επισήμως ένα όνομα με το οποίο η γλώσσα αυτή δεν έχει καμία σχέση. Αντιστάθμισμα: Θα αναφέρεται κάπου στη συμφωνία ότι η επισήμως αναγνωριζομένη από την Ελλάδα γλώσσα των Σκοπίων ως «μακεδονική» δεν είναι μακεδονική αλλά σλαβική!…

Τότε, αφού και οι δύο πλευρές συνομολογούν ρητά ότι είναι (όπως πράγματι είναι) σλαβική γλώσσα, γιατί συμφωνούμε να λέγεται «μακεδονική», όνομα που παραπέμπει ρητά στην ελληνική γλώσσα τής Μακεδονίας (αρχαία, νέα και σύγχρονη);

Δεν είναι αυτό ιδιοποίηση και σφετερισμός ενός εθνικού ονόματος για μια γλώσσα που σε σχέση με τους ομιλητές της (εννοώ τους Σκοπιανούς) έχει άλλη εθνική προέλευση; Και δεν γίνεται ο σφετερισμός αυτός για τον προφανή λόγο, ότι μια εθνική γλώσσα είναι και καθοριστικό συστατικό εθνικής ταυτότητας, μιας άλλης δηλ. ταυτότητας από την πραγματική ιστορική ταυτότητα που έχουν οι πολίτες των Σκοπίων;

Είναι σοβαρό και πειστικό να επιχειρηματολογούμε ότι ο κόσμος που θα λέει τη γλώσσα των Σκοπίων «μακεδονική» θα σπεύδει εν συνεχεία να αναζητεί τη συμφωνία που θα έχει υπογραφεί και στην οποία θα πληροφορείται ποια είναι η καταγωγή και η υπόσταση αυτής της δήθεν «μακεδονικής»;

Ο Πλάτων λέει κάπου στον Σοφιστή «φαίνεται να μας είπαν έναν μύθο ο καθένας σαν να είμαστε παιδιά» (μῦθόν τινα ἕκαστος φαίνεταί μοι διηγεῖσθαι παισίν ὡς οὖσιν ἡμῖν). Αυτό συμβαίνει και στην αντιμετώπιση που έχουμε όσοι πονάμε την Ελληνική της δικής μας, ιστορικά καταξιωμένης, Μακεδονίας που αναγκαζόμαστε -έστω και με καθυστέρηση- να υποστηρίζουμε στην παρούσα συγκυρία. «Μας λένε έναν μύθο σαν να είμαστε παιδιά»…

Τόση διαπραγμάτευση, τόσος μόχθος, τόσες προσδοκίες, γέννησαν τόση πίκρα και τόση αίσθηση ματαίωσης. Τελικά, ως προς τη γλώσσα τουλάχιστον φαίνεται να ισχύει το ὤδινεν ὄρος καί ἔτεκε μῦν…

Πηγή: protagon.gr

national-pride

Θωμάς είπε...

Ομιλείτε την μακεδονικήν; ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Πηγή: http://www.kathimerini.gr/969213/opinion/epikairothta/politikh/omileite-thn-makedonikhn
Πώς αντέδρασε ο κ. Τσίπρας όταν άκουσε τον Βαλκάνιο ομόλογό του να του λέει πως όρος της συμφωνίας είναι η αναγνώριση της «μακεδονικής» γλώσσας; Θα του ζήτησε υποθέτω να του πει δυο τρεις φρασούλες στα μακεδονικά για να «πιάσει» τον ήχο, θα προσπάθησε να τις επαναλάβει με αυτό που ο ίδιος θεωρεί ως αμερικανική προφορά, αφού «όλα τα ξένα» έτσι προφέρονται, και χαμογελώντας σαρδόνια, θα μάδησε ένα ακόμη φιστίκι και μασουλώντας το θα του είπε: «Ιτς Αγκριντ». Εντάξει, μπορεί να υπερβάλλω λίγο, ως προς το φιστίκι. Ομως ουδόλως υπερβάλλω ως προς το γλωσσικό. Για τον κ. Τσίπρα και το τσούρμο των μεταμφιεσμένων, πάντα κατά Μπαλτά, κομμουνιστών το γλωσσικό δεν είναι «μείζον». Γι’ αυτό μπορεί να θριαμβολογεί λέγοντας ότι η Ελλάδα στη διαπραγμάτευση κατήγαγε πολιτισμικό θρίαμβο, αφού διασφάλισε τα πνευματικά δικαιώματα της μακεδονικής αρχαιότητας. Διασφάλισε και τα πνευματικά δικαιώματα των καρναβαλικών εθίμων της Κοζάνης και των αναστενάρηδων. Εγώ πάντως δικαιούμαι να αναρωτηθώ ποιους συνειρμούς γεννάει στο μυαλό του κ. Τσίπρα ο όρος «μακεδονική γλώσσα». Υποθέτω όχι περισσότερους απ’ αυτούς που δημιουργεί ο όρος «ελληνική γλώσσα», ένα εργαλείο επικοινωνίας που χρησιμοποιείται για να εξαπατά ο ένας τον άλλον. Χρήσιμο μεν, και ενδιαφέρον στον βαθμό που σε βοηθάει να ξεφύγεις, να κρυφτείς, «να τη βγάλεις καθαρή», που λένε.
Δεν είμαι γλωσσολόγος και, για να είμαι ειλικρινής, η σαλάτα περί της ύπαρξης ή όχι «μακεδονικής» γλώσσας, σε κυριλλικό ή λατινικό αλφάβητο, με σερβοκροατικές ή βουλγαρικές επιμειξίες, με αφήνει παντελώς αδιάφορο. Διάβασα ότι ο μακαρίτης Ευάγγελος Αβέρωφ είχε αναγνωρίσει την ύπαρξή της επί Γιουγκοσλαβίας του Τίτο, όπως διάβασα και την απάντηση του κ. Μπαμπινιώτη στον κατήγορό του κ. Κοτζιά ότι την είχε αναγνωρίσει ως γλώσσα από το 1977. Ο κ. Μπαμπινιώτης απάντησε ότι η Ελλάδα τότε είχε αναγνωρίσει τη χρήση του λατινικού αλφαβήτου και τίποτε παραπάνω. Και στο κάτω κάτω, αν ο κ. Κοτζιάς το θεωρεί αυτό κατακριτέο, τότε γιατί δέχεται σήμερα την αναγνώρισή της; Ποιητική αδεία ενδεχομένως, διότι μην ξεχνάμε ότι ο κ. Κοτζιάς, εκτός από υπουργός Εξωτερικών της ευημερούσης χώρας μας, είναι και ποιητής, συνεχιστής μιας παράδοσης που τίμησαν οι Σολωμοί κι οι Παλαμάδες μας.

Εξαντλήσαμε το οπλοστάσιό μας στο ζήτημα του ονόματος της χώρας. Και αφήσαμε τη γλώσσα να περάσει ως «μακεδονική», άνευ άλλου προσδιορισμού, στα πανεπιστήμια και τις βιβλιοθήκες του κόσμου μας. Αν μη τι άλλο, οφείλουμε να θυμόμαστε πως το «γλωσσικό» είναι όχημα πολιτισμικού αλυτρωτισμού. Θα μου πείτε εδώ δεν θυμόμαστε τη γλώσσα μας.

3 σχόλια:

Θωμάς είπε...

Ομιλείτε την μακεδονικήν; ΤΑΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ
Πηγή: http://www.kathimerini.gr/969213/opinion/epikairothta/politikh/omileite-thn-makedonikhn
Πώς αντέδρασε ο κ. Τσίπρας όταν άκουσε τον Βαλκάνιο ομόλογό του να του λέει πως όρος της συμφωνίας είναι η αναγνώριση της «μακεδονικής» γλώσσας; Θα του ζήτησε υποθέτω να του πει δυο τρεις φρασούλες στα μακεδονικά για να «πιάσει» τον ήχο, θα προσπάθησε να τις επαναλάβει με αυτό που ο ίδιος θεωρεί ως αμερικανική προφορά, αφού «όλα τα ξένα» έτσι προφέρονται, και χαμογελώντας σαρδόνια, θα μάδησε ένα ακόμη φιστίκι και μασουλώντας το θα του είπε: «Ιτς Αγκριντ». Εντάξει, μπορεί να υπερβάλλω λίγο, ως προς το φιστίκι. Ομως ουδόλως υπερβάλλω ως προς το γλωσσικό. Για τον κ. Τσίπρα και το τσούρμο των μεταμφιεσμένων, πάντα κατά Μπαλτά, κομμουνιστών το γλωσσικό δεν είναι «μείζον». Γι’ αυτό μπορεί να θριαμβολογεί λέγοντας ότι η Ελλάδα στη διαπραγμάτευση κατήγαγε πολιτισμικό θρίαμβο, αφού διασφάλισε τα πνευματικά δικαιώματα της μακεδονικής αρχαιότητας. Διασφάλισε και τα πνευματικά δικαιώματα των καρναβαλικών εθίμων της Κοζάνης και των αναστενάρηδων. Εγώ πάντως δικαιούμαι να αναρωτηθώ ποιους συνειρμούς γεννάει στο μυαλό του κ. Τσίπρα ο όρος «μακεδονική γλώσσα». Υποθέτω όχι περισσότερους απ’ αυτούς που δημιουργεί ο όρος «ελληνική γλώσσα», ένα εργαλείο επικοινωνίας που χρησιμοποιείται για να εξαπατά ο ένας τον άλλον. Χρήσιμο μεν, και ενδιαφέρον στον βαθμό που σε βοηθάει να ξεφύγεις, να κρυφτείς, «να τη βγάλεις καθαρή», που λένε.
Δεν είμαι γλωσσολόγος και, για να είμαι ειλικρινής, η σαλάτα περί της ύπαρξης ή όχι «μακεδονικής» γλώσσας, σε κυριλλικό ή λατινικό αλφάβητο, με σερβοκροατικές ή βουλγαρικές επιμειξίες, με αφήνει παντελώς αδιάφορο. Διάβασα ότι ο μακαρίτης Ευάγγελος Αβέρωφ είχε αναγνωρίσει την ύπαρξή της επί Γιουγκοσλαβίας του Τίτο, όπως διάβασα και την απάντηση του κ. Μπαμπινιώτη στον κατήγορό του κ. Κοτζιά ότι την είχε αναγνωρίσει ως γλώσσα από το 1977. Ο κ. Μπαμπινιώτης απάντησε ότι η Ελλάδα τότε είχε αναγνωρίσει τη χρήση του λατινικού αλφαβήτου και τίποτε παραπάνω. Και στο κάτω κάτω, αν ο κ. Κοτζιάς το θεωρεί αυτό κατακριτέο, τότε γιατί δέχεται σήμερα την αναγνώρισή της; Ποιητική αδεία ενδεχομένως, διότι μην ξεχνάμε ότι ο κ. Κοτζιάς, εκτός από υπουργός Εξωτερικών της ευημερούσης χώρας μας, είναι και ποιητής, συνεχιστής μιας παράδοσης που τίμησαν οι Σολωμοί κι οι Παλαμάδες μας.

Εξαντλήσαμε το οπλοστάσιό μας στο ζήτημα του ονόματος της χώρας. Και αφήσαμε τη γλώσσα να περάσει ως «μακεδονική», άνευ άλλου προσδιορισμού, στα πανεπιστήμια και τις βιβλιοθήκες του κόσμου μας. Αν μη τι άλλο, οφείλουμε να θυμόμαστε πως το «γλωσσικό» είναι όχημα πολιτισμικού αλυτρωτισμού. Θα μου πείτε εδώ δεν θυμόμαστε τη γλώσσα μας.

χαλαρωσε είπε...

επικουρικο στο προηγουμενο

Ο Gramsci αναπτύσοντας την έννοια της ηγεμονίας, υπεδείκνυε, με ποιον τρόπο οι αστοί αποκτούν την ηγεμονία και ελέγχουν τους μηχανισμούς του κράτους και κατά πόσο υπάρχει η δυνατότητα μιας τακτικής αντί-ηγεμονίας από τις εργατικές τάξεις. Η ηγεμονία περιέγραφε τον τρόπο με τον οποίο η κυριαρχία μιας τάξης πάνω στις άλλες επιτυγχανόταν μέσα από ένα συνδυασμό πολιτικών και ιδεολογικών μέσων. Η αστική ηγεμονία αντιπροσωπεύει τον πολιτικό και οικονομικό έλεγχο, αλλά και την ικανότητα της κυρίαρχης τάξης να προβάλλει τη δική της κοσμοθεωρία ως «λογική» και «φυσική» σε όσους είναι υποτελείς, οδηγώντας τους έτσι σε μια ενεργό συναίνεση . Η ηγεμονία αυτή που είναι μια πολιτιστική ηγεμονία, όπως περιγράφεται από τον Gramsci, θα λέγαμε πως διαπλάθεται και νομιμοποιείται στο επίπεδο της κοινωνίας των πολιτών. Θεσμοί όπως το σχολείο, τα αστικά ΜΜΕ, τα κόμματα, η εκκλησία, διαμορφώνουν το κλίμα συναίνεσης προς την αστική εξουσία. Φυσικά, αυτή η ικανότητα της κυρίαρχης αστικής τάξης να ηγεμονεύει ιδεολογικά, γεννιέται, κατά τον Gramsci, από το κύρος που αντλεί η κυρίαρχη ομάδα από τη θέση της στην παραγωγή . Η ηγεμονία δεν αποτελεί καθαρά πολιτιστικό φαινόμενο αλλά υλικό και οικονομικό. Ο Gramsci ασχολείται με την δυνατότητα και την αναγκαιότητα η εργατική τάξη να καταστρέψει την αστική ηγεμονία και να δημιουργήσει την καινούργια, δική της ηγεμονία, ξεκινώντας με τη δημιουργία αντί-ηγεμονικών θεσμών στο άμεσο παρόν. Η εργατική τάξη, οφείλει να ηγεμονεύσει στις άλλες υποτελείς κοινωνικές ομάδες και να κατακτήσει συνολικά την ηγεμονία, μέσω του πολέμου θέσεων, δηλαδή με αρχικό στόχο την σταδιακή αποδυνάμωση της ιδεολογικής, πνευματικής, πολιτιστικής και αξιακής ηγεμόνευσης της αστικής τάξης . Προς τούτο θα πρέπει να αναλάβει την πολιτική εξουσία μετά από «μία μακρά πορεία μέσα από τα θεσμικά όργανα»—στα σχολεία, στα μέσα ενημέρωσης, ακόμα και στις εκκλησίες, σε κάθε ίδρυμα που θα μπορούσε να επηρεάζει και να παράγει πολιτισμό.

χαλαρωσε είπε...

Εξαντλήσαμε το οπλοστάσιό μας στο ζήτημα του ονόματος της χώρας

καιρος να παμε και στο οπλοστασιο

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...