Πέμπτη, 2 Αυγούστου 2018

Ένας γέρος 44 ετών...

Είναι οι φράσεις που φωτογραφίζουν τα γεγονότα ή τα γεγονότα που βοηθάνε ώστε να γεννιούνται αξέχαστες φράσεις; Το «Λεφτά υπάρχουν» π.χ θα μας θυμίζει πάντα τις κάποτε υποσχέσεις του Γιώργου Παπανδρέου, και το «Μαζί τα φάγαμε» του Θόδωρου Πάγκαλου, θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της έναρξης της εποχής των μνημονίων. Αυτές τις μέρες ακούστηκαν πολλά, αλλά σίγουρα μια από τις φράσεις που θα μείνει είναι αυτή του κ. Χριστόφορου Βερναρδάκη για τον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα. Ο Υπουργός Βερναρδάκης παρακάλεσε τον κόσμο να μην χτυπάει τον Πρωθυπουργό γιατί είναι μόνο 44 χρονών. Το ενδιαφέρον στη φράση αυτή είναι ότι για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της Ελλάδας κάποιος επικαλείται τη νεότητα ως δικαιολογία. Ισως και ως εξήγηση λαθών και παραλήψεων.


Η βλακώδης θεωρία
Επι της ουσίας ο Βερναρδάκης ήθελε να υπογραμμίσει ότι ένας άνθρωπος 44 χρονών δεν μπορεί να φταίει για όσα λάθη έχουν γίνει στην Ελλάδα τα τελευταία σαράντα χρόνια: για να φτάσει σε αυτό το συμπέρασμα είχε βγάλει μάλιστα ένα λογίδριο εξηγώντας ότι για όσα έγιναν στο Μάτι φταίνε όλοι οι άλλοι – αλλά αυτή η θεωρία είναι τόσο βλακώδης, που προκαλεί οργή. Ακόμα κι αν υποθέσουμε ότι το Μάτι ήταν το πιο φρικτό πολεοδομικό κατασκεύασμα του κόσμου, από πουθενά δεν προκύπτει ότι φταίνε οι κάτοικοί του για τα λάθη της πυροσβεστικής, της Τροχαίας, των Δήμων, της Περιφέρειας και της κυβέρνησης. Μόνο ο κ. Πάνος Καμμένος έριξε την ευθύνη στους νεκρούς – ξεσήκωσε τους πάντες και το γνωρίζει.
Η επισήμανση του Βερναρδάκη είχε να κάνει με τις ευθύνες των πολιτικών αντιπάλων του Τσίπρα, που άφησαν το Μάτι να αναπτυχθεί άναρχα, αλλά όλη αυτή η θεωρία έχει ένα πρόβλημα: η τραγωδία έγινε τώρα και όχι πριν από δεκαπέντε χρόνια. Αυτός είναι ο λόγος που τα περί άναρχης δόμησης κτλ, η κυβέρνηση τα άφησε λίγο στην άκρη, ειδικά όταν έγινε γνωστό ότι αυθαίρετα νομιμοποίησε για εισπρακτικούς λόγους και η ίδια. Ολοι (;) καταλαβαίνουν, πως όσο σωστές κι αν είναι αυτές οι παρατηρήσεις, δεν απαλλάσσουν κανένα από τις ευθύνες του και δεν μπορεί να σταθούν σε κανένα απολογητικό υπόμνημα. Εχω μάλιστα την εντύπωση ότι και ο Βερναρδάκης κατάλαβε, ενώ μιλούσε, πως κινδυνεύει να γίνει ρεζίλι ρίχνοντας κι αυτός ευθύνες σε νεκρούς και για αυτό πρόσθεσε τη φράση που πέρασε στην ιστορία. Χωρίς την διαπίστωση ότι ένας πρωθυπουργός 44 χρονών δεν έχει ευθύνες, κανείς δεν θα είχε ασχοληθεί μαζί του.
Η χρυσή εφεδρεία της χώρας
Η ανανέωση της πολιτικής ζωής είναι μια συζήτηση που στην Ελλάδα έχει αρχίσει ήδη από τη δεκαετία του ‘90 – τον καιρό που η πολιτική τάξη κάπως δεικτικά περιγραφόταν ως «η εποχή των δεινοσαύρων». Σε αυτή τη συζήτηση η ανανεωτική αριστερά, μερική εξέλιξη της οποίας είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ, συμμετείχε πάντοτε αρκετά παθιασμένα. Εχοντας ως μόνιμο στόχο να οικειοποιηθεί το μέλλον, αλλά και να μην συνδέεται με το παρελθόν, σχηματοποιούσε τη συζήτηση προσπαθώντας ήδη από τη Μεταπολίτευση να πείσει ότι η νεότητα είναι ένα είδος ευλογίας, αντίθετα με τα γηρατειά που ήταν κατάρα. Η Αριστερά εξύμνησε τόσο πολύ αυτή τη νεότητα που νομίζω πως στο τέλος κατάφερε να πείσει το μεγαλύτερο κομμάτι του ελληνικού λαού πως αρκεί κάποιος να είναι νέος για να είναι ικανός: η γενιά του Πολυτεχνείου π.χ ήταν η απόλυτη χρυσή εφεδρεία της χώρας.
Ετσι στην Ελλάδα ο νέος έγινε ένας μικρός Θεός. Είχε πάντα ιδέες, είχε πάντα όρεξη, είχε πάντα πάθος, είχε πάντα οράματα και σχέδια, είχε πάντα διάθεση να φτιάξει ένα κόσμο καλύτερο. Μάλιστα ήδη από τη δεκαετία του ΄60, για να ξεχωρίζει ο πολιτικοποιημένος νέος από το ρεμάλι που για την πολιτική δεν ενδιαφέρεται, δημιουργήθηκε ο όρος «νεολαίος». Αυτός ο «νεολαίος», που τόσο εύστοχα ο Σταύρος Τσιώλης σατιρίζει στο «Ας περιμένουν οι γυναίκες», θα ήταν η λύση σε κάθε πρόβλημα – ο κατάλληλος άνθρωπος, αυτός που θα άλλαζε την ιστορία και τη χώρα. Όταν ο Ευάγγελος Αβέρωφ (αν δεν με απατάει η μνήμη μου…) ίδρυσε και αναβάθμισε την ΟΝΕΔ, δίνοντας τη δυνατότητα και στην Νεα Δημοκρατία να έχει τους νεολαίους της, η Αριστερά είχε πετύχει ένα ιδεολογικό θρίαμβο. Κι ας μουρμούριζε θυμόσοφα ο Γιάννης Τσαρούχης τα χρόνια εκείνα πως δεν υπάρχει μεγαλύτερη κατάρα από το νέο, που καταστρέφει με την απειρία του και μπερδεύεται από τη βιασύνη του.
Θα θύμωνα πολύ
Αν ήμουν ο Τσίπρας θα θύμωνα πολύ με τον Βερναρδάκη. Με μια και μόνη του φράση ο κάπως επιπόλαιος Υπουργός ήρθε να δημιουργήσει τριγμούς σε ένα εφεύρημα πάνω στο οποίο, όχι μόνο η Αριστερά, αλλά και η χώρα ολόκληρη, έχει επενδύσει για δεκαετίες. Αν ένας άνθρωπος μόνο 44 χρονών πρέπει να εξαιρείται των ευθυνών, επαγωγικά είναι μάλλον ανίκανος ευθύνες να αναλάβει, δηλαδή να κυβερνήσει. Ο κυβερνήτης δεν είναι ένας ερευνητής του παρελθόντος, ούτε ένα Χριστός που κουβαλάει τις αμαρτίες των προηγούμενων σαν σταυρό του μαρτυρίου, πάνω στον οποίο θα σταυρωθεί. Υποτίθεται ότι ψηφίζεται γιατί γνωρίζει πως αυτές τις αμαρτίες θα τις κάνει γραφική ανάμνηση. Αν μάλιστα είναι νέος, μόνο 44 χρονών που θα λεγε κι ο Βερναρδάκης, υποτίθεται ότι είναι και γεμάτος δύναμη, ώστε με το παρελθόν να αναμετρηθεί, όχι ρητορικά και καταγγελτικά, αλλά επί της ουσίας. Αν π.χ τα αυθαίρετα είναι το πρόβλημα, μπορεί να τα γκρεμίσει. Αν για τις φωτιές φταίνε εμπρηστές μπορεί να τους συλλάβει. Αν οι υπηρεσίες ήταν διαλυμένες, χρόνια ολόκληρα, μπορεί να τις κάνει να λειτουργήσουν αποτελεσματικά και πάντα με το πάθος της νιότης του. Υπάρχει όμως αυτό το πάθος; Φοβάμαι πως όχι. Στην πραγματικότητα δεν έχει καμία σημασία αν είσαι νέος ή γέρος, όταν κυβερνάς: σημασία έχει να είσαι αποτελεσματικός – και το πρόβλημα δημιουργείται, όταν τέτοιος δεν είσαι.
Όχι πια νεολαίος
Σκεφτόμουν τη φράση του Βερναρδάκη αποσπασματικά. «Μην χτυπάτε τον πρωθυπουργό γιατί είναι μόνο 44 χρονών». Η συνέχεια της θα μπορούσε να είναι «τόσα μπορεί και τόσα κάνει» ή ακόμα χειρότερα «τι να σου κάνει ο άνθρωπος; Δεν μπορεί περισσότερα». Πάλι καλά που ο Βερναρδάκης έβαλε στη φράση του αυτό το «μόνο» - είπε ότι «είναι 44 χρονών μόνο». Αν δεν το είχε βάλει, θα ήταν σαν να θεωρεί τον Τσίπρα, (μένοντας ταυτόχρονα πιστός και στο ιδεολόγημα της αναμάρτητης και ικανής νεότητας), ως κάποιον που στα 44 γέρασε πρόωρα. «Μην χτυπάτε τον πρωθυπουργό γιατί είναι 44 χρονών». Όχι πια νεολαίος, αλλά ήδη κουρασμένος. Ενας γέρος 44 ετών…

Το δράμα του 44χρονου

Είναι δύσκολο να μείνεις ασυγκίνητος όταν βλέπεις έναν τόσο νέον άνθρωπο τόσο προβληματισμένο. Οταν τον παρακολουθείς να περιφέρεται στην ερημιά της καμένης γης, σαν λαγωνικό που θέλει να οσφρανθεί την τραγωδία. Κάθε τόσο στέκει. Υψώνει το χέρι του, δείχνει ένα σημείο και κάτι λέει. Τι να λέει άραγε; Δεν ακούμε τι λέει. Η ευειδής κυρία του υπουργείου Υποδομών τού εξηγεί ότι η παραλία σε πολλά σημεία δεν έχει πρόσβαση. Συνοφρυώνεται ακόμη περισσότερο και κουνάει σκεπτικά το κεφάλι του. Τι να τον βασανίζει άραγε; Μήπως η αποκάλυψη ότι το Μάτι δεν έχει τη ρυμοτομία του Μανχάταν και γι’ αυτό εγκλωβίστηκαν τόσα αυτοκίνητα και τόσοι άνθρωποι στα στενά δρομάκια και τα αδιέξοδα; Αν ήμασταν στο Μανχάταν, τώρα δεν θα θρηνούσαμε θύματα. Αυτός όμως είχε την ατυχία να είναι πρωθυπουργός στο Μάτι και όχι στο Μανχάταν. Δεν είναι ζωή αυτή. Είπαμε να γίνω πρωθυπουργός, αλλά όχι κι έτσι. Αλλοι στην ηλικία μου τέτοια εποχή κάνουν διακοπές με την οικογένειά τους.

Λίγο πιο κάτω συναντάει στρατιώτες και πυροσβέστες. Τους χαιρετάει έναν έναν και συνεχίζει την επιμόρφωσή του. «Πόσες ώρες συμπλήρωσες;» « Εβδομήντα δύο», του απαντάει ο άλλος. «Πω πω, εμένα 17 ώρες με είχαν στο Γιούρογκρουπ και έβγαλα έρπη. Η γυναίκα μου το θυμάται ακόμη και βάζει τα κλάματα κάθε χρόνο τέτοια μέρα». Οι συνήθεις καχύποπτοι, κακόβουλοι, κακόπιστοι και εν πάση περιπτώσει άνθρωποι με την ψυχή μαύρη από κακία, υποστηρίζουν ότι πήγε αξημέρωτα στα καμένα για να μην έρθει αντιμέτωπος με την οργή των κατοίκων που ακόμη ψάχνουν τους νεκρούς τους στα ερείπια των σπιτιών τους. Κρίνουν εξ ιδίων. Δεν πιστεύουν στην άδολη αθωότητα ενός νέου μόλις 44 ετών, ο οποίος διψάει για μάθηση. Θέλει να μάθει τι είναι αυτό το περίεργο μέρος που λέγεται Μάτι και αρπάζει με το παραμικρό φωτιά; Και γι’ αυτό χρειάζεται την ησυχία του. Δεν μπορεί να απαντά συγχρόνως στις ερωτήσεις των κατοίκων και να μαθαίνει τον κόσμο. Ο άνθρωπος είναι σοβαρός. Για να αναγνωρίσει ότι όντως είναι νεκρό ένα σώμα που επιπλέει στη θάλασσα καρβουνιασμένο χρειάζεται έκθεση ιατροδικαστή.


Τις ημέρες αυτές σκεφτόμαστε όλοι τις οικογένειες που θρηνούν τους δικούς τους. Πρέπει όμως να σκεφτούμε και το δράμα αυτού του 44χρονου νέου που ανέλαβε την πολιτική ευθύνη. Πόσες ώρες συνομίλησε με τη συνείδησή του, ρωτώντας την αν αντέχει να σηκώσει το βάρος της πολιτικής ευθύνης; Πόση ψυχική δύναμη, πόσο θάρρος του χρειάστηκε για να εκστομίσει αυτές τις τρομερές λέξεις που τον συνέδεσαν οριστικά και αμετάκλητα με την Ιστορία;

Ενδυματολογικές λεπτομέρειες, που όμως δείχνουν την ευαισθησία του 44χρονου νέου. Οταν ανέλαβε την πολιτική ευθύνη, φορούσε πουκάμισο λευκό σαν τη συνείδησή του. Στο Μάτι, όταν ανακάλυπτε τον κόσμο, το πουκάμισό του ήταν γαλάζιο. Πώς αλλιώς να δείξει ότι μας σκέφτεται;

2 σχόλια:

Ανώνυμος είπε...

Το μεγάλο δράμα της χώρας μας είναι ότι οι πολιτικοί που κατακρίνουν τον Τσίπρα είναι πολύ χειρότεροι από εκείνον. Δηλαδή: μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα.

Ανώνυμος είπε...

Ουιλιαμ Πητ ο νεωτερος στα 24του εγινε πρωθυπουργος Αγγλίας , Μακρυγιανης οπως μας λεει στα απομνημονευματα του πριν τα 24του ασκουσε εμποριο στην Αρτα και εν ολιγοις και καπως τοκογλυφια , Μαρξ στα 30του συνεγραωε ( ασχετως αν συμφωνουμε μαζι του ) την προκυρηξη του κομμουνιστικου κομματος , Ανδρουτσος στα 26του διοριστηκε απο τον Αλη πασα αρχιαρματωλος της ανατολικης Στερεας , Μεγαλεξανδρος στα 25του ηδη ειχε καταλυσει την Περσικη αυτοκρατορια και τα παραδειγματα απειρα . Εχει δικιο ο αρθρογραφος . Αυτο το μπουζουκι στον δυτικο κοσμο γενικα και ιδιως στην χωρα μας εδω και 50 χρονια περιπου να θεωρειται η νεοτητα ξεχωριστη ταξη και σχεδον ξεχωριστη βιολογικη οντοτητα οδηγησε σε εναν παλιμπαιδισμο ως τα 40 σχεδον πραγμα τελειως ασυμφωνο με την φυση . Ακους πχ ο ταδε συνεληφθη για εμπορια ναρκωτικων η για διακεκριμενες σωματικες βλαβες στα 30του καιο λεν , ε παιδι ειναι ακομη επιεικια . Ειμαι σιγουρος οτι οι οργανωμενοι συνδεσμοι ποδοσφαιρου που μονο σκοπο εχουν προκληση ταραχων ΠΡΙΝ το ματς που μονταριστηκαν στην Αγγλια στα 70ς καθως και τα μουσικα κομματα που μονταριστηκαν επισης στην Αγγλια ιδια εποχη ( πηγη παντος κακου η Αγγλια , τρισχειροτερη των ΗΠΑ ) ειχαν σκοπο την αφυσικη παρατεταμενη εφηβεια . Ο υπολοιπος κοσμος (Αφρικη , Ασια , Λατινικη Αμερικη ) δεν εχει αυτο το μπουζουκι . Εκει οι ανθρωποι γινονται αντρες η γυναικες απο τα 17τους η και μικροτεροι οπως ορισε ο Δημιουργος . Αυτο το φαινομενο για μας τους φιλαθλους ειναι ορατο δια γυμνου οφθαλμου που ιδιως οι βορειοευρωπαικες χωρες δεν βρισκουν πια ( και στο μελλον , ακομη χειροτερα ) ουτε εναν επιθετικο υπευθυνο ( η μπαλα θελει υπευθυνοτητα δεν ειναι μεταλ η χιπ χοπ να παιζεις οτι παπαρια θες και οι κριτικοι και κοινο να παραληρουν ) να στελεχωσει την εθνικη τους . Και ετσι βαζουν ολο και πιο πολυ αφρικανους απο τις αποικιες τους που απο τα 16 ειναι αντρες και οχι χαζοχαρουμενα μουσικοφιλα αμφιφυλα ναρκομανη μομολα . Αλλα και στην μουσικη εχουμε πανω απο 30 χρονια να δουμε καποιους νεαρους να γινονται αν οχι Φλουντ εστω Μεταλικα βρε αδερφε . Χαζοχαρουμενες αηδιες . Η μπαλα και η μουσικη ειναι καθρεφτης που παει η δυτικη ( και η ελληνικη ) κοινωνια . Στην αυτοκτονια και δουλοκτησια οπου εξηλιθιωμενοι αντρες και γυναικες στα 30τους με μαστερ και διδακτορικα του πισινου και την ψευδαισθηση της αιωνιας εφηβιας θα δουλευουν για ψιχουλα και οι πιο ομορφοι και ομορφες θα στηνουν και πισινο σε τυχον μερακληδες εργοδοτες . Στα τετοια μου . Ειμαι ηδη 51 και οπως ελεγε και ο πρυτανης των Ελληνων αθλητικογραφων ο μακαριτης Μπαζινας το σχετικα μακρινο μελλον μου δινει μια ικανοποιηση . Οτι δεν θα το ζησω . Ας τα λουστουν οι πασης φυσης ακαδημαικοι , εκπαιδευτικοι αλλα και αρχιμανδριτες ( οσοι εχουν απηχηση στην νεολαια να ουμε ) οπου θα βλεπουν τους νεους που τους εμπιστευτηκαν να λικνιζονται με χαζοεθνικ ντυτμενοι σε γιουνισεξ ρουχα της πυρκαγιας , πιτα στην μαστουρα . Ως θα ελεγε και ο Βαρναβας Γιαγκου και ο παπαΘερμος την νεολαια πρεπει να την αφουγκραζομασστε ναουμε . Εμ βεβαια να την αφουγκραστειτε γιατι ετσι πιτα στα ντραγκς που ειναι συνηθως δεν ακουγεται καθαρα οποτε πρεπει να στησεται αυτι . ΑΜ

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...