Συνέχεια από Tρίτη 24. Φεβρουαρίου 2026
Φευγαλέες ματιές στο διάβολο: Προσωπικές μαρτυρίες ενός ψυχιάτρου για την κατάληψη, τον εξορκισμό και τη λύτρωση 10
Του M. Scott Peck
Μέρος Ι: Jersey
ΚΕΦΑΛΑΙΟ 2
ΕΞΟΡΚΙΣΜΟΣ
Ημέρα 4 (συνέχεια)
Όταν είχαμε ξανασυγκεντρωθεί και είχαμε περάσει από την καθιερωμένη τελετουργική διαδικασία, ρώτησα τη Jersey αν είχαν απομείνει δαίμονες. Εκείνη είπε: «Μπορεί να είναι δύο. Δεν είμαι καν βέβαιη ότι είναι δαίμονες. Αν είναι, φαίνεται να βρίσκονται πολύ μακριά. Πάντα δρουν μαζί. Αν έπρεπε να μαντέψω, θα έλεγα ότι είναι δαίμονες της λαγνείας και του μίσους».
«Άφησέ με να τους μιλήσω», διέταξα.
Αμέσως η σατανική έκφραση επανήλθε στο πρόσωπό της και εκείνη —ή οι δύο δαίμονες— άρχισαν να μιλούν με τον συνηθισμένο, δύσκολα κατανοητό λόγο τους, που έμοιαζε να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο νόημα και στην ανοησία. Αλλά ύστερα από όχι περισσότερο από δεκαπέντε λεπτά μπόρεσα να διακρίνω δύο μοτίβα. Το πρώτο ήταν ότι, παρόλο που υποτίθεται πως ήταν δύο, μιλούσαν με την ίδια φωνή, αναφερόμενοι σταθερά στους εαυτούς τους ως «εμείς». Το παρατήρησα αυτό επειδή στις αφηγήσεις εξορκισμών που είχα διαβάσει ήταν συχνό φαινόμενο ένας δαίμονας να αναφέρεται στον εαυτό του ως «εμείς» — σχεδόν όπως το βασιλικό «εμείς» που χρησιμοποιεί καμιά φορά ένας υπερήφανος μονάρχης για να μιλήσει για τον εαυτό του.
Το άλλο μοτίβο σε όσα έλεγαν (ή έλεγε;) ήταν η επαναλαμβανόμενη χρήση της λέξης «δοκιμή». Μιλούσαν για τα ψυχολογικά τεστ που είχε κάνει η Jersey. Έλεγαν: «Τη δοκιμάζουμε με τσιγάρα», και πρόσθεσαν μισή ντουζίνα ακόμη τρόπους με τους οποίους δοκίμαζαν τη Jersey — τρόπους που φαίνονταν να έχουν νόημα για εκείνους, αλλά όχι για μένα.
Ύστερα από δεκαπέντε λεπτά ένιωσα ότι είχα καταλάβει όσα επρόκειτο να καταλάβω, κι έτσι διέκοψα στη μέση μιας από τις προτάσεις τους για να απαιτήσω: «Ποιο είναι το όνομά σας;»
Η σατανική έκφραση έγινε πιο έντονη και, με ένα μειδίαμα όχι μόνο στο πρόσωπό της αλλά τώρα και στη φωνή της, η Jersey —ή οι δαίμονες— μου απάντησαν: «Ιησούς».
Αυθόρμητα αντέτεινα: «Πρέπει πράγματι να είσαι δαίμονας του μίσους για να χρησιμοποιείς το όνομα του Ιησού!»
Με έναν ήρεμο τόνο υπερηφάνειας αποκρίθηκαν: «Δεν μισούμε τον Ιησούς· απλώς τον δοκιμάζουμε».
Το μυαλό μου θα πρέπει να δούλευε με την ταχύτητα του φωτός. Ως νεοφώτιστος Χριστιανός δεν είχα ποτέ στη ζωή μου σκεφτεί τον Αντίχριστο. Τώρα όμως το έκανα. Ενστικτωδώς ήξερα ότι βρισκόμασταν ενώπιον του Αντιχρίστου. Ήξερα επίσης αρκετά ώστε να αναγνωρίζω ότι ο όρος προερχόταν από το Βιβλίο της Αποκάλυψης, όπου αναφερόταν σε ένα ανθρώπινο ον που, στις έσχατες ημέρες, θα ερχόταν στην εξουσία ως ψευδής ηγέτης ή προφήτης. Χωρίς, ωστόσο, να αισθάνομαι στο ελάχιστο δεσμευμένος από το Βιβλίο της Αποκάλυψης, κατά κάποιον τρόπο ήξερα ότι το ον που μας μιλούσε δεν ήταν κάποιος ανθρώπινος Αντίχριστος αλλά ο ίδιος ο Σατανάς. Δεν πέρασαν παρά λίγα δευτερόλεπτα προτού στραφώ προς τον Επίσκοπο Worthington, παρατηρώντας: «Φαίνεται πως έχουμε εδώ τον αληθινό Αντίχριστο, δηλαδή τον ίδιο τον Σατανά. Νομίζω πως φτάσαμε στο τέλος».
Παρόλο που ο επίσκοπος με είχε διορθώσει στη θεολογία μου αρκετές φορές κατά τη διάρκεια του εξορκισμού, τώρα σιωπούσε συμφωνώντας. «Χρειάζομαι ένα σύντομο διάλειμμα», πρόσθεσα. «Πρέπει να κάνω ένα τηλεφώνημα. Θα επιστρέψω σε λίγα λεπτά».
Στο σαλόνι κάλεσα τον αριθμό του Malachi, χωρίς ποτέ να περιμένω ότι θα απαντούσε, υποθέτοντας ότι θα έπεφτα σε μία από τις συνήθεις, αναρίθμητες υπηρεσίες τηλεφωνητή του εκείνο το κυριακάτικο απόγευμα. Προς κατάπληξή μου, όμως, το τηλέφωνο σηκώθηκε στη μέση του πρώτου κουδουνίσματος και ήταν ο ίδιος ο Malachi. «Εσύ είσαι, Scotty;» ρώτησε.
Ήμουν τόσο ανήσυχος που το μόνο που μπόρεσα να κάνω ήταν να ξεστομίσω την περίπτωσή μου: «Στο βιβλίο σου περιέγραψες πέντε εξορκισμούς δαιμόνων, αλλά δεν είπες ποτέ τίποτε για πραγματική συνάντηση με τον ίδιο τον Σατανά. Σου έχει τύχει ποτέ, στη διάρκεια εξορκισμού, να συναντήσεις τον ίδιο τον Σατανά;» ρώτησα.
«Ω, ναι», απάντησε ο Malachi. «Συμβαίνει».
«Λοιπόν, εκεί βρίσκομαι τώρα», σχεδόν φώναξα. «Τι στο καλό υποτίθεται ότι πρέπει να κάνω;»
«Έχεις εξουσία;» ρώτησε ο Malachi.
Ξέροντας από το βιβλίο του τι εννοούσε, απάντησα: «Ναι. Εκπλήσσομαι με το πόση εξουσία έχω. Μου πήρε πολύ καιρό να φτάσω ως εκεί, αλλά την τελευταία ημέρα οι δαίμονες εμφανίζονταν κάθε φορά που τους το ζητούσα και, μόλις ονόμαζα τον καθένα σωστά, τους διέταζα να φύγουν — και ξέρεις κάτι; Έφευγαν».
«Ωραία», απάντησε ο Malachi. «Προχώρα λοιπόν και βγάλ’ τον έξω».
Έκλεισα το τηλέφωνο χωρίς καν να τον ευχαριστήσω και επέστρεψα με τα πόδια στο δωμάτιο του εξορκισμού. Το πρόσωπο της Jersey βρισκόταν ακόμη στη δαιμονική του έκφραση. Ενστικτωδώς άλλαξα τακτική. Όσον με αφορούσε, είχαμε πράγματι φτάσει στο τέλος και δεν χρειαζόταν να τεθούν άλλες ερωτήσεις. Ξέραμε με τι είχαμε να κάνουμε. Ναι, θα μπορούσε να είναι συναρπαστικό να του θέσουμε ερωτήματα θεολογίας και μυθολογίας, να ανακαλύψουμε πώς ήρθε στην ύπαρξη, ίσως και να προσπαθήσουμε να το μεταστρέψουμε. Τι μεγαλοπρέπεια! Τι παγίδα για να πέσει κανείς — να διαλέγεται μαζί του. «Όλοι καθίστε πίσω», διέταξα.
Κάθισα κι εγώ και, ύστερα από λίγα λεπτά σιωπής, άρχισα να μιλώ ήρεμα. «Φαίνεται παράξενο να σε ευχαριστώ, Σατανά», είπα, «αλλά το κάνω. Νομίζω πως το κάνουμε όλοι. Μας έχεις φέρει πολλή καινούργια γνώση — περισσότερη κατανόηση απ’ όση ονειρευτήκαμε ποτέ. Εξαιτίας σου έχουμε ακόμη και μεγαλώσει στην αγάπη. Αλλά τώρα που το έκανες αυτό, η χρησιμότητά σου έφτασε στο τέλος. Δεν υπάρχει πια κανένας λόγος να βρίσκεσαι εδώ, και ήρθε η ώρα να φύγεις».
Μετά από μια παύση, εξακολουθώντας να ενεργώ ενστικτωδώς, άρχισα την τελική εκδίωξη. Πολύ ήρεμα του είπα: «Φύγε. Θα φύγεις τώρα. Το διατάζω αυτό στο όνομα του Χριστού. Θα φύγεις τώρα».
Θα αφαιρέσεις κάθε τελευταίο βρόμικο πλοκάμι σου από τη Jersey και θα φύγεις. Στο όνομα του Χριστού το διατάζω αυτό. Έχεις κατακυριεύσει τη Jersey επί δεκαπέντε χρόνια, αλλά δεν σου ανήκει πια. Δεν σε θέλει άλλο. Δεν θα σε ακούσει. Ανήκει τώρα στον Χριστό, όχι σε σένα. Κάθε πλοκάμι σου πρέπει να φύγει. Τώρα. Το διατάζω αυτό στο όνομα του Ιησού Χριστού. Θα φύγεις. Φύγε τώρα. Πήγαινε. Άφησέ τη ήσυχη για πάντα».
Συνέχισα να επαναλαμβάνω αυτά τα λόγια ξανά και ξανά, υπνωτιστικά. Κατά διαστήματα ψιθύριζα στη Jersey: «Αυτή είναι η στιγμή που είχαμε πει — η στιγμή της επιλογής σου. Διάλεξε, Jersey. Διάλεξε τώρα. Διώξ’ το». Ήταν ύπνωση. Ήταν επίσης εξορκισμός.
Στην αρχή η Jersey συνέχισε να κάθεται ακουμπισμένη στο προσκέφαλο, στη στάση του λωτού. Μετά από λίγα λεπτά η σατανική έκφραση άρχισε σταδιακά να σβήνει από το πρόσωπό της. Εξαφανίστηκε για περίπου τριάντα ολόκληρα δευτερόλεπτα και έπειτα επέστρεψε με πλήρη ένταση. Εγώ συνέχισα να επαναλαμβάνω την επωδό μου ήρεμα αλλά σταθερά και αμείλικτα.
Για άλλη μια φορά το κακόβουλο, σαρκαστικό χαμόγελο ξεθώριασε αργά. Αυτή τη φορά πέρασε σχεδόν ένα λεπτό προτού επιστρέψει. Πήρα από το τραπέζι έναν σταυρό που μου είχε δοθεί χρόνια πριν. Τον τοποθέτησα στα χέρια της Jersey. Εκείνη προσπάθησε να τον σπρώξει πίσω, αλλά εγώ τον κράτησα στα χέρια της καθώς συνέχιζα να επαναλαμβάνω το υπνωτικό μου μάντρα. Και πάλι η αποκρουστική σατανική έκφραση έσβησε, και για το επόμενο ενάμισι λεπτό η Jersey, με μια φαινομενική υπόνοια έκπληξης, άρχισε να παίζει τρυφερά με το μεταλλικό σώμα του Χριστού πάνω στον σταυρό, όπως ακουμπούσε στα πόδια της. Όταν η σατανική έκφραση επέστρεψε, σταμάτησε να αγγίζει το σώμα του Χριστού, αλλά προς ανακούφισή μου δεν πέταξε τον σταυρό μακριά της ούτε τον εκσφενδόνισε σε μένα. Εν τω μεταξύ, εγώ συνέχιζα να επαναλαμβάνω τα ίδια λόγια ξανά και ξανά, καθώς η σατανική έκφραση συνέχιζε να έρχεται και να φεύγει, αλλά κάθε φορά αργούσε λίγο περισσότερο να εμφανιστεί και επέστρεφε για ελαφρώς μικρότερο διάστημα.
Κράτησε σχεδόν δύο ώρες. Προς το τέλος, σαν εξαντλημένη, η Jersey άφησε τη καθιστή της στάση και ξάπλωσε στο κρεβάτι με το κεφάλι σε ένα μαξιλάρι και τον σταυρό σφιχτά στο στήθος της. Συνέχισα να διατάζω τον Σατανά να φύγει στο όνομα του Ιησού Χριστού μέχρι που η σατανική έκφραση δεν επέστρεψε πια καθόλου. Ήταν μια διακριτή στιγμή. Δεν ήταν απλώς ότι η σατανική έκφραση δεν επέστρεφε· εμείς, η ομάδα, αισθανθήκαμε επίσης με έναν τρόπο ξαφνικό ότι είχε φύγει, ότι ο Σατανάς είχε αποχωρήσει και ότι δεν υπήρχε πλέον τίποτε το δαιμονικό μέσα στο δωμάτιο.
Σταμάτησα τα λόγια του εξορκισμού, της διαταγής εκδίωξης, και απλώς καθίσαμε σε σιωπηλή προσευχή. Έπειτα της είπα: «Έφυγε τώρα, Jersey. Θέλεις να ανασηκωθείς;»
Η Jersey κούνησε το κεφάλι της και ψιθύρισε: «Όχι ακόμα».
Κρατώντας ακόμη σφιχτά τον σταυρό στο στήθος της, η Jersey κείτονταν εκεί άφωνη, σχεδόν σαν νεκρή — και υποθέτω πως με έναν τρόπο είχε πράγματι πεθάνει. Σωματικά όμως ήταν απολύτως ζωντανή. Για να καθησυχάσω τον εαυτό μου παρακολουθούσα την αργή, κανονική αναπνοή της. Το πρόσωπό της ήταν γαλήνιο. Δεν είχα ιδέα τι περνούσε από το μυαλό της. Υπέθετα ότι είχε ήδη κάνει την επιλογή της. Φανταζόμουν πως τώρα ίσως στερέωνε αυτή την επιλογή. Κατά τη διάρκεια της μακράς σιωπής προσευχόμασταν σιωπηλά για τη συνεχιζόμενη ασφάλειά της.
Ύστερα από μισή ώρα σιωπής η Jersey ξαφνικά ανασηκώθηκε, κατέβασε τα πόδια της από το κρεβάτι, μου έδωσε τον σταυρό και είπε χαρούμενα: «Είμαι καλά τώρα».
Ήταν πράγματι εύθυμη — γεμάτη καλή διάθεση — και κάτι παραπάνω από καλά. Ακτινοβολούσε ευτυχία και αγκάλιασε τον καθένα μας, λέγοντας «Ευχαριστώ» ξανά και ξανά. Η λάμψη του προσώπου της γέμισε το δωμάτιο.
Ήμασταν όλοι παραπάνω από έτοιμοι για ένα μικρό διάλειμμα, μετά το οποίο της είπα ότι θα επαναλαμβάναμε το Ρωμαϊκό Τυπικό του Εξορκισμού άλλη μία φορά, όχι για να εκδιώξουμε το δαιμονικό — αφού το είχε ήδη εκδιώξει — αλλά ως τελετουργική σφράγιση εκείνης της εκδίωξης. Κατόπιν ο επίσκοπος θα τη βάπτιζε. Ο Επίσκοπος Worthington κι εγώ της είπαμε ότι γνωρίζαμε πως είχε βαπτιστεί από τον πατέρα της, πράγμα που υπό κανονικές συνθήκες θα επέτρεπε μια απλή ανανέωση των βαπτισματικών της υποσχέσεων· επειδή όμως δεν ήμασταν βέβαιοι για την εγκυρότητα εκείνου του βαπτίσματος, θεωρήσαμε πως έπρεπε να τελέσουμε την αρχική ακολουθία σαν να βαπτιζόταν για πρώτη φορά. Η Jersey συμφώνησε. Τέλος, της είπαμε ότι θα γιορτάζαμε την επιτυχία του εξορκισμού της και τη χαρά του βαπτίσματός της με Ευχαριστία ή Θεία Κοινωνία.
Και μετά το διάλειμμα, παρόλο που είχε ήδη νυχτώσει έξω, κάναμε όπως είχα περιγράψει. Ο Επίσκοπος Worthington ανέλαβε τώρα την εξουσία από εμένα κι εγώ υπηρέτησα ως βοηθός του, δίνοντας όσες λίγες αποκρίσεις απαιτούνταν από μένα. Σε αυτόν τον δευτερεύοντα ρόλο, όπου ήμουν σε μεγάλο βαθμό ελεύθερος απλώς να ακούω, εντυπωσιάστηκα από την ίδια τη δύναμη του αρχαίου τυπικού του εξορκισμού, ενώ ταυτόχρονα ήμουν συνειδητός ότι η δύναμή του εξαρτιόταν ολοκληρωτικά από τη βούληση της Jersey. Τρεις νύχτες πριν είχαμε τελέσει το ίδιο μακροσκελές τυπικό, αλλά τότε ήταν μια κενή χειρονομία, καθώς η Jersey είχε ψυχολογικά απομονώσει τον εαυτό της και τους δαίμονές της από τα λόγια και τη δυνητική τους δύναμη. Ακόμη κι όταν λέγαμε εκείνα τα λόγια τότε, ξέραμε μέσα μας ότι ήταν άκαρπα. Αυτή η νύχτα δεν θα μπορούσε να είναι πιο διαφορετική. Αν και της καταστήσαμε απολύτως σαφές ότι δεν είχε καμία ευθύνη μέσα στην τελετή — αφού είχε ήδη επιλέξει εναντίον του Σατανά και των υπηρετών του, εκδιώκοντάς τους — αυτή τη φορά η Jersey ήταν εμφανώς σε εγρήγορση, γαλήνια και πλήρως παρούσα. Η κατάσταση αυτή διατηρήθηκε κατά τη διάρκεια του βαπτίσματός της και της Θείας Κοινωνίας που ακολούθησε, όπου είχε ενεργό ρόλο. Με καθαρή φωνή απαρνήθηκε τον Σατανά και όλα τα έργα του κατά το βάπτισμά της και δέχθηκε τη Θεία Κοινωνία με χάρη.
Έπειτα όλα είχαν τελειώσει, εκτός από τα πανηγύρια και τις αγκαλιές ολόγυρα. Το πρόσωπο της Jersey ήταν γεμάτο χαρά. Έφυγε με τη μητέρα της και τον πατριό της, και κατόπιν η υπόλοιπη ομάδα — εκτός από τη γυναίκα που της είχε προσφέρει φιλοξενία — αναχώρησε για τα σπίτια μας με τη γαλήνια βεβαιότητα ότι οι τέσσερις ημέρες μας είχαν υπάρξει εξαιρετικά επιτυχημένες. Ο εξορκισμός είχε πετύχει!
Συνεχίζεται με: Κεφάλαιο 3, Η επόμενη μέρα
