Πηγή: Φιλίππο Μπόβο
Στο Ιράν, ο διορισμός του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, γιου του μαρτυρικού Αλί, ως νέου Ανώτατου Ηγέτη έχει χαιρετιστεί με λαϊκή υποστήριξη που δεν φαίνεται να ταιριάζει με τις περιγραφές που έχουν δώσει μέχρι στιγμής τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Ενώ συνεχίζουν να παρέχουν ευφημιστικά ανεπαρκή κάλυψη της συνεχιζόμενης σύγκρουσης στην περιοχή, έχουν ωστόσο καταφέρει να ισχυριστούν ότι «οι ενέργειες του Τραμπ έχουν αντικαταστήσει μόνο μια παλαιότερη εκδοχή του Χαμενεΐ με μια νεότερη» (CNN). Ωστόσο, το να λέμε ότι αυτό ήταν «το μόνο αποτέλεσμα» εξακολουθεί να μοιάζει με ψέμα: τι γίνεται με την ανθρωπιστική ζημιά (για παράδειγμα, τα 168 νεκρά κορίτσια στο Μινάμπ, ένα πραγματικό έγκλημα πολέμου που διαπράχθηκε σύμφωνα με ένα σενάριο που έχει ήδη παρατηρηθεί στη Γάζα: πρώτα χτυπιέται ο στόχος, στη συνέχεια, 40 λεπτά αργότερα, όταν η επιχείρηση διάσωσης βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, χτυπιέται ξανά, αυξάνοντας τους αριθμούς· και στη συνέχεια, επιπλέον, αρνείται κάθε ευθύνη, αποδίδοντάς την στο μέρος που δέχτηκε την επίθεση, σαν να ήθελε να εφαρμόσει μια «ψεύτικη σημαία»: μια άλλη ιδιαιτερότητα, κι αυτή, της ισραηλινο-αμερικανικής «μεθόδου»), ή ακόμα και την οικονομική ή πολιτική ζημιά.
Δεν θα είναι εύκολο να διαπραγματευτεί κανείς με τον Μοτζτάμπα Χαμενεΐ, ειδικά τώρα που οι Ηνωμένες Πολιτείες προσπαθούν να αποσυρθούν από τη σύγκρουση με μια ακόμη παρασκηνιακή συμφωνία που θα σώσει εν μέρει το πρόσωπό (τους): η επίθεση της 28ης Φεβρουαρίου σκότωσε όχι μόνο τον πατέρα του, αλλά και τη μητέρα του, τη σύζυγό του, τον γιο του, την αδερφή του, τον κουνιάδο του και τα παιδιά τους, καθώς και τον πατέρα ενός άλλου κουνιάδου. Όλοι έγιναν μάρτυρες. Η κατάσταση δεν ήταν διαφορετική για τη χώρα του: 1.205 άμαχοι σκοτώθηκαν, συμπεριλαμβανομένων 195 ανηλίκων, τοξικές βροχές έπληξαν 10 εκατομμύρια ανθρώπους (βομβαρδισμός των διυλιστηρίων πετρελαίου της Τεχεράνης με το προκύπτον τοξικό νέφος), καθώς και η καταστροφή 8.000 σπιτιών, 265 σχολείων, 36 εγκαταστάσεων υγειονομικής περίθαλψης, 15 βιβλιοθηκών, καθώς και 350 τζαμιών και 8 ιστορικών και πολιτιστικών χώρων (4 Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO).
Αυτός είναι επίσης ο λόγος για τον οποίο οι προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να αποσπάσουν μια ευνοϊκή συμφωνία από το Ιράν (μια νίκη «win-win»;) εξακολουθούν να είναι ανεπιτυχείς. Επιπλέον, η Τεχεράνη είχε ήδη προειδοποιήσει από την αρχή της επιθετικότητας ότι δεν ήθελε πλέον να δεχτεί συμβιβασμούς. Για το Ιράν, ο πόλεμος θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος. Δηλαδή, μέχρι να εξαλειφθεί η νεοαποικιακή και νεοαποικιoκρατική παρουσία των Ηνωμένων Πολιτειών και της Δύσης στη Μέση Ανατολή. Ο Φραντς Φάνον, στο υπέροχο έργο του «Οι Αθλιοί της Γης», υποστήριξε ότι η βία είναι το κύριο όργανο του αποικιακού καταπιεστή, της αποικιοκρατίας. Ο δρόμος προς την ελευθερία από τον αποικιακό ζυγό περιλαμβάνει την αποδοχή της αντιπαράθεσης με τη βία του καταπιεστή, την αμφισβήτησή της και την ήττα της. Αυτό που βλέπουμε σήμερα στη Μέση Ανατολή είναι ένας απεγνωσμένος και συνεχώς αυξανόμενος αντιαποικιακός αγώνας, με εκτεταμένες επιπτώσεις που εκτείνονται πολύ πέρα από την ίδια την περιοχή: το ξερίζωμα των αμερικανικών στρατιωτικών βάσεων στον Κόλπο, σε συνδυασμό με την επίδειξη της αχρηστότητάς τους για τις χώρες που τις φιλοξένησαν (υπερασπίζονταν το Ισραήλ, όχι τον εαυτό τους), οδηγεί τις τελευταίες, για παράδειγμα, να παραμένουν, για να μην πούμε τίποτα άλλο, ψυχρές και ασαφείς σχετικά με τις προοπτικές της μελλοντικής τους ανασυγκρότησης. Εν τω μεταξύ, ήδη μιλούν για απόσυρση ή αναθεώρηση, όπως αναφέρουν το Reuters και οι Financial Times, πολλών από τα κεφάλαια και τις οικονομικές τους συμφωνίες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Όλα αυτά ενώ το Ισραήλ, παλεύοντας με μια Χεζμπολάχ που δεν έχει σε καμία περίπτωση εκκαθαριστεί όπως περιγράφεται παραπάνω, βλέπει τις ένοπλες δυνάμεις του να μετατοπίζονται από τη μία επιχειρησιακή αποτυχία στην άλλη, ολοένα και πιο απομονωμένες σε μια περιοχή όπου δεν είναι πλέον σε θέση να ασκήσει την προηγούμενη κυριαρχία της. Αυτά είναι μόνο μερικά από τα πολλά παραδείγματα μιας ισχυρής αντιαποικιακής κίνησης που οδηγεί ραγδαία στην ηχηρή κατάρρευση μιας παλιάς διεθνούς τάξης, της μονοπολικής τάξης υπό την ηγεσία των ΗΠΑ, η οποία μέχρι τώρα είχε υποστηριχθεί έντονα και η οποία είχε βασίσει την δύναμή της ακριβώς στη Μέση Ανατολή. Δεν πρόκειται απλώς για μια περιφερειακή κατάρρευση, αλλά για μια παγκόσμια
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου