Πηγή: Βιντσέντσο Κόστα
Ενέργειες Αμερικανών και Ισραηλινών:
1) σκόπιμος βομβαρδισμός ενός σχολείου θηλέων που φοιτούσαν οι κόρες αξιωματικών του στρατού·
2) βύθιση ενός άοπλου στρατιωτικού πλοίου που επέστρεφε από παρέλαση·
3) βομβαρδισμός πετρελαιοπηγών κοντά στην Τεχεράνη για να δηλητηριαστεί ο αέρας. Τώρα βρέχει μολυσμένη βροχή, μολύνοντας το πόσιμο νερό.
Αυτοί είναι οι σύμμαχοί μας.
Αλλά μπροστά σε όλα αυτά, τι πρέπει να κάνουμε;
Πρέπει να αγκαλιάσουμε το όραμα της ανοικοδόμησης του δυτικού πολιτισμού, και ακόμη και η αποστασιοποίηση από όλα αυτά σημαίνει να πούμε: αυτή δεν είναι η Δύση, δεν είναι ο πολιτισμός της· υπάρχει μια άλλη Δύση και ένας άλλος τρόπος να είσαι Δυτικός.
Φαίνεται σαν τίποτα, αλλά σημαίνει να διατηρούμε ανοιχτό το νήμα της σχέσης και εν τω μεταξύ να οικοδομούμε έναν διαφορετικό ευρωπαϊκό πολιτισμό.
Αντί για αφηρημένο οικουμενισμό, αντί για κανονιστικό, όπως έκανε η ιταλική φιλοσοφία από την εποχή του Veca, ακολουθώντας τον Habermas, τον Rawls και όλα τα συναφή, πρόκειται για το να μάθουμε να γνωρίζουμε τους άλλους.
Πρέπει να εκπαιδεύσουμε πολιτικούς, διπλωμάτες και πολίτες ικανούς να ζήσουν σε έναν κόσμο ποικιλομορφίας, που κατανοούν άλλους πολιτισμούς, που δεν έχουν εκπαιδευτεί στις ανοησίες του Paolo Mieli.
Μόνο αυτή η κουλτούρα μπορεί να παράγει μια νέα πολιτική τάξη. Μια νέα πολιτική τάξη δεν μπορεί να αναδυθεί χωρίς μια νέα πολιτισμική προοπτική.
Υπάρχει μια ομάδα μικρών ανθρώπων που δεν τα παρατάνε, που αναζητούν, που έχουν ήδη αφήσει πίσω τους την πολιτισμική οπισθοδρόμηση που χαρακτηρίζει τη Δύση τα τελευταία 40 χρόνια.
Δεν φαίνεται τίποτα, αλλά στο τρέχον πλαίσιο, σε έναν πλήρως διοικούμενο κόσμο, χωρίς μέσα επικοινωνίας και χωρίς πολιτικό σημείο αναφοράς, αυτό είναι ήδη ένα θαύμα.
Μια νέα Δύση αναδύεται, ακολουθώντας πολλά μονοπάτια, μερικές φορές με αφέλεια και αγανάκτηση. Αλλά όλα αυτά είναι οι πόνοι της γέννας.
Αυτό που βλέπουμε να θριαμβεύει είναι αντ' αυτού η Δύση που πεθαίνει και φέρνει τον θάνατο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου