Τρίτη, 25 Μαΐου 2010

MIA ΣΥΝΤΟΜΗ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΤΟ FOCUS

Δυστυχώς οι Έλληνες ωθούνται στην πράξη απο την πείνα ή απο την αιώνια πείνα, τη δαιμονική, για να φάνε το ψωμί του άλλου. Δυστυχώς δέ μοιάζουμε στους αρχηγούς της Ευρώπης, στους Γερμανούς, οι οποίοι ωθούνται στην πράξη για να πιούν αίμα.

Ευτυχώς είμαστε, μαζί με τους Ιταλούς, οι οποίοι έχουν ακόμη λίγο Ελληνικό DNA στο κορμί τους, ο τελευταίος Διονυσιακός λαός της Γής. Συνεχίζουμε να πίνουμε κρασί και δέν θα το αλλάξουμε ποτέ για να πιούμε αίμα.

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΚΑΤΕΠΕΙΓΟΝΤΩΣ ΟΛΟΙ ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΜΑΣ.

Ποτέ Έλληνας δέν απογοήτευσε και δεν πρόδωσε την Αφροδίτη, για να δεχθεί το θυμό και την απειλή της, όπως ακαίρως μας ειρωνεύτηκαν οι Γερμανοί του Focus .

Εμείς φίλοι Γερμανοί ακόμη και στη σκλαβιά με την Ελένη θα ζούμε, την ενσάρκωση της Αφροδίτης. Για την ομορφιά θα ζούμε. Συνεχίζουμε να πιστεύουμε, ίσως ματαίως, οτι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο. Μάλλον το υψωμένο δάχτυλο της Αφροδίτης απευθύνεται στην Μέρκελ, στη Βαλκυρία που διψάει για αίμα.

Εμείς φίλε Γερμανέ συνεχίζουμε να παντρευόμαστε την ομορφιά, παρ’όλα τα ρίσκα,η ομορφιά να είναι παρδαλή. Για αυτό και οι ράτσες μας είναι ακόμη όμορφες.Η Δύση εδώ και καιρό παντρεύεται την προσωπικότητα, για αυτό και οι ράτσες της είναι πια άσχημες, ξενέρωτες, με ροπή προς το μίσος.

Η ομορφιά συνεχίζει να μας δίνει το μέτρο, διότι τα πάθη ασχημίζουν. Δέν υιοθετήσαμε ποτέ την ηθική του Κάντ για να ρυθμίσει την φύση μας. Για αυτό και η απαίτηση του Γιανναρά, το πρόσωπο να συνυπάρξει με τον έρωτα, δέν φύτρωσε ποτέ στην Ελλάδα. Η προσωπικότης σκλαβώνει και σκοτώνει τον έρωτα.

Ο έτερος μεσσίας μας ο Ράμφος μας κατηγορεί ανοιχτά διότι τρώμε και τραγουδάμε αντί για σκοπός της ζωής μας να είναι η εργασία. Ισχυρίζεται δέ πως αυτή η ανορθολογική ροπή μας προς το φαγοπότι έχει τη ρίζα της στην Εκκλησία και μάλιστα στην θεία Ευχαριστία. Λόγω της Θείας Ευχαριστίας ο Έλληνας ταυτίζει τη ζωή με το πιοτό και το φαί το τραγούδι και το χορό. Ο άνθρωπος ξεχνά το Διόνυσο, τον Θεό που πρώτος διέλυσε τον Όλυμπο. Ο οποίος με το δώρο του χάρισε στον άνθρωπο την χαμένη του θεικότητα. Ο Ράμφος ακολουθεί δυστυχώς τις συνταγές του δασκάλου του του Βολταίρου, ο οποίος γελούσε με τις ηλικίες της Π.Δ., με το ασύληπτο για αυτόν γεγονός, γέροι τόσο μεγάλης ηλικίας να συλλαμβάνουν παιδιά . Αυτός είχε προβλήματα απο μικρός. Η μαιτρέσσα του ξέδινε κάθε τόσο με φαντάρους.

Ο Διόνυσος εξημέρωσε τον τράγο που δεν βλέπει τίποτε μπροστά του. Όπως μας φανερώνουν και οι Αλβανοί τουρίστες - που έχουν παραβιάσει  τόσες γριούλες της υπαίθρου μας. Έφτασε στο σημείο να γράψει βιβλίο για κάποιον Νίτσε με καλό γούστο. Αν είναι δυνατόν. Για τον άνθρωπο ο οποίος χώρισε τον Διόνυσο απο τον Απόλλωνα, τον οπαδό του τράγου. Για αυτό το λόγο και η φιλοκαλία τού Ράμφου μειώνει τον αγώνα των ασκητών εναντίον των παθών. Προσπαθεί να πείσει πως είναι ένα μεγάλο δοκίμιο αποτυχημένου διαφωτισμού.

Για τον ίδιο λόγο η φιλοκαλία δέν είχε καμία τύχη στη Δύση παρότι μεταφράστηκε μαζικά σε όλες τις γλώσσες. Διότι οι Γερμανοί και οι Εγγλέζοι διαβάζουν για τον λυσαλέο αγώνα των ασκητών εναντίον της επιθυμίας και της πορνείας και απορούν. Γιατί λένε ; ποιος ο λόγος ; Εμείς γεννιόμαστε με ανοσία!!! Τα χάπια μας!!!

Ας δώσουμε όμως τελειώνοντας μια ορθολογική εξήγηση των γνώσεων του Γερμανικού άρθρου του Focus γύρω απο τον Ελληνική ζωή. Πώς εμβάθυνε τόσο πολύ τα πεπραγμένα μας ;

Ο σύγχρονος Γερμανός, μετά τον παγκόσμιο πόλεμο, είναι ένας Φρανκενστάϊν. Το πρώτο πολυπολιτισμικό ανθρωπολογικό μοντέλο. Ένα προφητικό όραμα της Shelley. Ένα κομμάτι του κεφαλιού του είναι της Γιαγιάς μου που την ξεκοίλιασε, ένα άλλο του μωρού που παλούκωσε, έχει γύρω του τον δηλητηριώδη αέρα του Άουσβιτς, στην καρδιά του την ψυχρότητα τού Ρωσικού χειμώνα, στους εφιάλτες του βλέπει ακόμα τα Κρητικά δικράνια. Κράτησε για δικό του μόνο τον εγκέφαλο του Φάουστ και την αιώνια νεότητα του Ντόριαν Γκρέι. Ο σύγχρονος Γερμανός είναι επιτέλους μια επιστημονική φαντασία, ο εξωγήινος που ζεί ανάμεσα μας. Ακόμη και οι Γερμανοί επιστήμονες που απήχθησαν απο αμερικανούς και Ρώσους μεταμόρφωσαν την χώρα της απαγωγής τους σε τερατώδη Ράιχ, διψασμένα για αίμα.

Δυστυχώς για μας η εικόνα του Ντόριαν Γκρέι, που γερνάει στη θέση του πρωτοτύπου της, εμπνέει σήμερα την θεολογία του Ζηζιούλα. Για αυτό και διδάσκει πως κάθε τόσο η εικόνα θέλει ανανέωση, μεταρρύθμιση, διότι γίνεται αποκρουστική σε σύγκριση με την αιώνια νεότητα που προσφέρει η ιστορία στο πρωτοτυπό της.

Ο Θεός προσπάθησε να σώσει την ανθρωπότητα απο τους Γερμανούς και για αυτό τους έστειλε λίγο πρίν την καταστροφή όλους αυτούς τους θείκούς μουσουργούς της χαράς και της αρμονίας.

Για να ηρεμήσει λίγο τα τερατώδη τους σπλάχνα που καθοδηγούνται απο τις Βαλκυρίες και ουρλιάζουν σαν εκατόγχειρες. Δυστυχώς οι λύσεις του Θεού χρειάζονται συνέργεια ή διαφορετικά, αν δεν άκουγαν Μότσαρτ οι τερατώδεις στρατηγοί του Άουσβιτς ανάμεσα στις εκτελέσεις ποιός ξέρει τί τέρατα της αβύσσου θα είχαμε γνωρίσει ακόμη. Ποιός ξέρει ίσως να είναι μπροστά μας όμως. Οι Γερμανοί με ένδυμα Αμερικάνικο, ο Κάντ ντυμένος Ρώλς, όπως λέει και ο Ράμφος, ξανάρχονται.

Αμέθυστος

.

5 σχόλια:

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

"Συνεχίζουμε να πιστεύουμε, ίσως ματαίως, οτι η ομορφιά θα σώσει τον κόσμο."

Όχι "ίσως", ούτε "ματαίως", αγαπητέ αμέθυστε. Η ομορφιά θα σώσει τον Κόσμο. Το Κάλλος θα σώσει τον κόσμο, νοουμένου ότι Κάλλος δεν είναι κάτι το ανυπόστατο, κάτι το αφηρημένο, το ασύλληπτο. Είναι ο ενυπόστατος ενανθρωπήσας Θεός. Αυτός, αυτό το Κάλλος, θα σώσει τον άνθρωπο και τον Κόσμο. Αυτός είναι το Κάλλος.

"Καὶ εἶδον οὐρανὸν καινὸν καὶ γῆν καινήν· ὁ γὰρ πρῶτος οὐρανὸς καὶ ἡ πρώτη γῆ ἀπῆλθον, καὶ ἡ θάλασσα οὐκ ἔστιν ἔτι."

Δεν είναι ματαία, ούτε πιθανή, η πίστη μας.

"καὶ τὴν πόλιν τὴν ἁγίαν Ἰερουσαλὴμ καινὴν εἶδον καταβαίνουσαν ἐκ τοῦ οὐρανοῦ ἀπὸ τοῦ Θεοῦ, ἡτοιμασμένην ὡς νύμφην κεκοσμημένην τῷ ἀνδρὶ αὐτῆς."

Μάταια είναι όλα όσα βλέπουμε να συντελούνται γύρω μας σήμερα από τους πιθανολογούντες την προβλεπόμενη κυριαρχία τους επί των ανθρώπων και επί της γης. Και είναι όλα τόσο άσχημα, τόσο φρικτά, τόσο δολοφονικά.

"Γράψον, ὅτι οὗτοι οἱ λόγοι πιστοὶ καὶ ἀληθινοί εἰσι."

Ανώνυμος είπε...

Πωπω Παναγία μου!
Πολλή φιλοσοφία, έπεσε εδώ μέσα και θα κρεπάρουμε!
Ο μακαρίτης ο Βασίλης ο Ραφαηλίδης, έλεγε, πάντως, ότι η ηθική του μέλλοντος θα είναι η αισθητική και σίγουρα δεν εννοούσε αυτό που φαντάζεται ο φίλος μου ο Χριστοδουλίδης, για ΌΝομααα!
Σ.

Κυπριανός Χριστοδουλίδης είπε...

Αγαπητή Σ,

Υπάρχει η αισθητική του παρά φύσιν, η αισθητική του κατά φύσιν και η αισθητική του υπερ φύσιν.

Ο μακαρίτης ο Ραφαηλίδης ήταν ρέκτης της αισθητικής του κατά φύσιν, που οδηγεί με βεβαιότητα στην παρά φύσιν αισθητική.

Στη φύση, στον έμβιο φυσικό κόσμο (πχ. μέλισες) αλλά και στους ανθρώπους, μπορούμε να συναντήσουμε αισθητικά αξιόλογες (κατά φύσιν) κατασκευές.

Ο άνθρωπος καλείται να υπερβεί το κατά φύσιν. Και ή θα οδηγηθεί στο παρα φύσιν, όπου δεν αποκλείονται αισθητικά αξιόλογες δημιουργίες, ή στο υπέρ φύσιν. Εδώ, τα κοσμικά αξιολογικά κριτήρια είναι ήσσονος σημασίας.

Λυπάμαι αν γίνομαι κουραστικός. Ομολογώ πάντως ότι δεν έχω καμιά πρόθεση για φιλοσοφίες και στοχασμούς.

Ανώνυμος είπε...

Θαυμαστή και πολύ «ψαγμένη» απάντηση!
Μεταφράστε τη και στα γερμανικά, στείλτε την και... βοήθειά τους!

Ανώνυμος είπε...

O ΧΡιστοδουλίδης μερικές φορές είναι...θρύλος, ολέεεε! :-)

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...