Το πρώτο είναι ένα διαφημιστικό βίντεο του υπουργείου Παιδείας, όπου ο μοναδικός μαθητής που εμφανίζεται είναι αλλοεθνής. Το δεύτερο είναι η δημόσια δήλωση του πρωθυπουργού, ο οποίος χαρακτήρισε τον εαυτό του «αντινατιβιστή».
Και το τρίτο είναι η έπαρση παλαιστινιακών σημαιών από οργανώσεις της Αριστεράς. Και τα τρία, πέρα από επιφανειακές πράξεις, μαρτυρούν μια βαθιά συλλογική προσπάθεια ενός πολιτισμού που αγωνίζεται να ξεχάσει τον ίδιο του τον εαυτό, μήπως και απαλλαγεί από το ιστορικό του βάρος.
Το διαφημιστικό βίντεο, με τον αλλοεθνή μαθητή να εκπροσωπεί τη νεολαία, φανερώνει την αδήριτη ανάγκη της ελληνικής κοινωνίας να παρουσιαστεί ως «σύγχρονη, ανεκτική και δυτικοφανής». Αυτό δεν είναι απλώς μια πολιτική επιλογή, αλλά μια έκφραση συλλογικού κόμπλεξ κατωτερότητας που διακατέχει τον λαό.
Με όρους ψυχολογίας, και ειδικότερα της σχολής του Jung, πρόκειται για τη «μάσκα» (persona) που επιλέγει να φορέσει η ελληνική κοινωνία ώστε να γίνει αποδεκτή από τον «ισχυρό άλλον».
Η Ελλάδα δεν εκφράζει τον εαυτό της όπως πραγματικά είναι, αλλά όπως φαντάζεται πως πρέπει να είναι – μια εικόνα προοδευτικής και δημοκρατικής κοινωνίας, που θέλει να γίνει αποδεκτή και να ανταγωνιστεί ισότιμα στην παγκόσμια σκηνή.
Όμως, κάτω από αυτή τη μάσκα το ασυνείδητο της συλλογικής ψυχής διαμαρτύρεται, δημιουργώντας έντονες εσωτερικές συγκρούσεις και τελικά συλλογική κατάθλιψη. Χιλιάδες χρόνια Ιστορίας, γεμάτα από μεγάλες μορφές – δημιουργούς, φιλοσόφους, πολεμιστές – αισθάνονται περιθωριοποιημένοι και περιφρονημένοι.
Η Ελλάδα δεν παράγει πλέον όπως παλιά επιστήμη, τέχνη και πολιτισμό. Η Παιδεία, κάποτε ο θεμέλιος λίθος για τη διαμόρφωση ψυχών και τη διαφύλαξη της παράδοσης, έχει μετατραπεί σε μηχανισμό ενοχοποίησης της ελληνικότητας, καθιστώντας το ίδιο το παρελθόν μια πηγή ενοχής και όχι έμπνευσης.
Η δεύτερη περίπτωση, η δημόσια ομολογία του πρωθυπουργού ότι είναι «αντινατιβιστής», δηλαδή εχθρικός προς την ίδια την ελληνική ταυτότητα, δείχνει έναν άλλο κρίσιμο μηχανισμό ψυχολογικής άμυνας: αυτό που ο Ερίχ Φρομ ονόμασε «φυγή από την ελευθερία».
Αντί να αναγνωρίσει, να τιμήσει και να επαναφέρει στη συλλογική συνείδηση τη σημασία της ελληνικότητας, ο ηγέτης επιλέγει την άρνηση και την αποστασιοποίηση. Είναι πολύ πιο εύκολο να απορρίψεις ένα κομμάτι της ταυτότητάς σου παρά να αναμετρηθείς με την Ιστορία σου και τις μνήμες σου.
Αυτή η άρνηση μεταμφιέζεται σε ιδέα προόδου, αλλά στην ουσία της θρέφει την αυτοϋποτίμηση και την απογοήτευση, αποστρατεύοντας τη δημιουργική αυτοκριτική που είναι αναγκαία για την υγιή ανάπτυξη μιας κοινωνίας. Το αποτέλεσμα είναι πολιτική απάθεια, έλλειψη οράματος και η χώρα να κυκλοφορεί χωρίς ιδεολογικό κέντρο βάρους ή σαφή εθνικό προσανατολισμό.
Το τρίτο γεγονός, η δημόσια έπαρση παλαιστινιακών σημαιών από αριστερές οργανώσεις, συμπληρώνει την εικόνα μιας συλλογικής αστάθειας.
Η στροφή προς ένα ξένο, άλλο πολιτισμικό σύμβολο και ιστορικό αφήγημα υποδηλώνει την ανάγκη προβολής μιας παρακμάζουσας ιδεολογίας σε εξωτερικά σύμβολα. Όταν η δική σου «ιερή» ταυτότητα και το συλλογικό νόημα καταρρέουν, η ψυχή αναζητά καταφύγιο και ταυτίζεται με τα ιερά και τα σύμβολα άλλων πολιτισμών και λαών.
Αυτή η διαδικασία είναι αυτό που ο Jung περιέγραφε ως «ενεργοποίηση της σκιάς»: η συλλογική ψυχή προβάλλει προς τα έξω εκείνα τα στοιχεία της που δεν αντέχει να αναγνωρίσει στον ίδιο της τον εαυτό. Είναι μια μορφή άμυνας απέναντι στην εσωτερική κρίση και αστάθεια.
Έτσι, όλα τα παραπάνω φαινόμενα και χιλιάδες άλλα, συγκλίνουν σε μια βαθύτερη, ουσιαστική ψυχολογική αλήθεια: η Ελλάδα πάσχει από απώλεια συλλογικού Εγώ, από μια βαθιά κρίση αυτοπεποίθησης και εθνικής ταυτότητας.
Μελετητές και φιλόσοφοι όπως ο Nietzsche και ο Eliade έχουν δείξει ότι όταν ένας πολιτισμός παύει να πιστεύει στα δικά του ιερά, μετατρέπεται σε ένα θέατρο σκιών, όπου τα σώματα κινούνται χωρίς ψυχή. Η Ελλάδα σήμερα τρέμει ανάμεσα στη νοσταλγία για το παρελθόν και στη μίμηση ξένων προτύπων, αδυνατώντας να συνθέσει το δικό της, γνήσιο αφήγημα.
Μετά τη Μεταπολίτευση, η κυρίαρχη αντίληψη που διαμορφώθηκε ήταν πως η Ιστορία, η πίστη, η παράδοση και η πολιτισμική ταυτότητα είναι ύποπτες και επικίνδυνες έννοιες. Το αποτέλεσμα ήταν η ανάπτυξη μιας νευρωτικής απόρριψης κάθε συλλογικού και ιστορικού συμβόλου στις νεότερες γενιές, που δεν έχουν πλέον τη στήριξη και την κατεύθυνση που χρειάζονται για να αντλήσουν δυνάμεις από το παρελθόν τους.
Αυτή η αντίδραση είναι βαθιά σχιζοφρενική. Αντί να επεξεργαστούμε το τραύμα μας και να το ενσωματώσουμε στην ταυτότητά μας, το στρέφουμε εναντίον του ίδιου μας του εαυτού.
Κάθε φορά που βλέπουμε την ελληνική σημαία, η αντίδραση είναι πολλές φορές αρνητική ή ακόμη και μισαλλόδοξη. Κάθε αναφορά στον ελληνικό πολιτισμό συνοδεύεται από μια άνευ προηγουμένου ανάγκη «συγγνώμης» και αυτοϋποτίμησης. Η σύγχρονη ελληνική παρουσία μοιάζει με μια ψυχολογική αυτοκαταστροφή, μια άρνηση της ίδιας της εξουσίας αλλά και των εξουσιαζόμενων.
Η Αριστερά έχει χάσει το αφήγημά της και δεν προσφέρει πλέον ένα όραμα, ενώ η Δεξιά ποτέ δεν επιδίωξε μια βαθύτερη αναζήτηση πέρα από τη στενή διαχείριση της εξουσίας.
Η Ελλάδα σήμερα βρίσκεται σε ένα κομβικό ιστορικό σημείο, σε μια κρίσιμη καμπή. Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει με βεβαιότητα εάν η ψυχή της χώρας θα επιστρέψει στο σώμα της ή αν η χώρα θα χαθεί μέσα στην ίδια της την κρίση και αποξένωση.
Το μέλλον είναι αβέβαιο, αλλά η βαθύτερη αλήθεια παραμένει: χωρίς την επανασύνδεση με τη συλλογική ταυτότητα και τις ρίζες της, το έθνος κινδυνεύει να εξαφανιστεί μέσα στην εσωτερική του διάλυση.
Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΛΛΑΔΑ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΙΟΝ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ. ΚΑΤΑΝΑΛΩΘΗΚΕ ΚΑΙ ΔΥΣΤΥΧΩΣ ΤΟ ΕΡΓΟΣΤΑΣΙΟ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΙΟΝΤΟΣ ΕΚΛΕΙΣΕ. ΑΥΤΗ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΣΤΙΓΜΗ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΕΛΛΗΝΙΚΟ. ΜΠΑΛΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΕΙΣΗΓΜΕΝΩΝ. ΟΙ ΣΚΙΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΕΙΝΑΙ ΣΑΝ ΤΑ ΠΑΛΙΑ ΑΜΑΞΙΑ ΤΗΣ ΚΟΥΒΑΣ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΠΟΜΟΝΩΣΗ ΤΗΣ. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΝΤΑΛΛΑΚΤΙΚΑ.
Η μόνη δυνατή λύση τώρα πια είναι να εξαφανιστούμε ολοσχερώς, να αφομοιωθούμε στη μεγάλη παραγωγική μονάδα, για να σταματήσουμε καταρχάς την ντροπή των εισαγωγών. ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ Ο ΑΛΛΟΣ. Από την εποχή του Κοραή μέχρι τον Ζηζιούλα, τον Γιανναρά, τον Ράμφο, ο τρόπος σκέψης και ο τρόπος ζωής εισάγεται! Μεγάλες εταιρείες εισαγωγής, ισάξιες των εταιρειών των αυτοκινήτων, έχουν στηθεί και μεταπωλούν πνεύμα! Οι τελευταίοι απροσάρμοστοι, οι οποίοι όμως ετοιμάζουν το μεγάλο χτύπημα, είναι οι Επίσκοποι! Θα εισάγουν πίστη, το πρωτείο του πάπα, il Banco di Santo Spirito. Κορυφαίες ιστορικές στιγμές του Νεοελληνικού κράτους. Κάποτε η Ελλάδα ήταν γεμάτη Φιλοσόφους, Αγίους, Αγαθούς, Μακαρίους, ήρωες, ποιητές! Σήμερα, στη θέση των φιλοσοφικών σχολών και των Εκκλησιών, υπάρχουν μόνο φροντιστήρια ξένων γλωσσών! Μητρική μας γλώσσα η ετερότης! Ξεχωρίζουμε ακόμη και στην υποδούλωσή μας. Είμαστε οι πιο κωμικοί δούλοι του παγκοσμιοποιημένου χωριού! Μπορούμε να επισκεφτούμε αν θέλουμε, ενδεικτικά, μερικά μεγάλα φροντιστήρια ξένων γλωσσών για να γνωρίσουμε ορισμένα χαρακτηριστικά της ταυτότητός μας!
Στη Θεσσαλονίκη λειτουργεί από χρόνια η σχολή βιβλικών σπουδών του κ. Αγουρίδη. Εκπαιδεύει μεγάλα στελέχη, επισκόπους, καθηγητές των θεολογικών σχολών, Managers ας πούμε! Στο τελευταίο μεγάλο βιβλίο του Ράμφου, όπου αμφισβητείται η θεότης του Κυρίου, ολόκληρος ο εκδοτικός οίκος αυτής της μεγάλης σχολής εισαγωγών ιστορικού υλικού, χρησιμοποιείται σαν όργανο αποδείξεων. Όποιος επιθυμεί να αμφισβητήσει την θεότητα του Κυρίου, ας γραφτεί γρήγορα στο φροντιστήριο του κυρίου αυτού. Καθώς βεβαιώνει και ο κ. Ράμφος, είναι το πιο γρήγορο και το πιο αποτελεσματικό.
Στην Αθήνα λειτουργεί από χρόνια η προσωπική σχολή του κ. Γιανναρά. Διδάσκει θεολογικό στυλ, Γαλλικές σχέσεις! Έχει ξεσηκώσει με μεγάλη επιτυχία το στυλ του Βολταίρου, όταν με πάθος ξεσήκωνε τις καρδιές και τις ελπίδες των κυριών επί των τιμών, αναγγέλλοντας το νέο διαφωτιστικό φως. Χωρίς αυτό, είναι αδύνατες οι προσωπικές σχέσεις. Ο άνθρωπος χάνεται στις ορμέμφυτες σχέσεις!
Στο Βατικανό, στη Σκωτία και παντού στην Ελλάδα λειτουργεί η σχολή της “κοινωνίας” του Ζηζιούλα. Μεγάλο υποκατάστημα λειτουργεί τελευταίως και στον Βόλο. Δεν είναι σχολή κοινωνιολογίας. Δεν πρέπει να παρασυρόμεθα από το όνομα! Τα στελέχη της σχολής αυτής μαζί με τον υπεύθυνο της, παίρνουν το πρόγευμα τους καθημερινώς με την Αγία Τριάδα. Από τον ίδιο τον Πατέρα μαθαίνουν το μυστικό της κοινωνίας και των σχέσεων, καθότι ο ίδιος ο Πατήρ είναι η Αρχή των προσωπικών σχέσεων. Κατόπιν, με ταπεινότητα και ευγένεια διδάσκουν ό,τι έμαθαν από τον Πατέρα στις σχολές. Μιμηταί μου γίγνεσθε καθώς καγώ Πατρός! Δόξα τώ Θεώ, Μεγάλη του Γένους Σχολή η οποία εκπαιδεύει και ξένα στελέχη, για την επικείμενη παγκοσμιοποίηση! Ένα τέτοιο εκπαιδευτήριο ετερότητος, λειτουργεί ήδη στο Κέιμπριτζ. Κάτω από τη δυναμική παρουσία του εκλεκτού Κάλλιστου Γουέαρ. Σε αυτή τη σχολή ενώνονται τα δύο μεγάλα ρεύματα! Το ρεύμα της κοινωνίας του Ζηζιούλα, το οποίο κατάγεται από τον ίδιο τον Πατέρα της Αγίας Τριάδος, και το ρεύμα της Αιωνίου θρησκείας, της μιας παραδόσεως, που δίδαξε ο Φιλίπ Σεράρντ και το οποίο κατάγεται από τα χαμηλά υψίπεδα του Θιβέτ, με μεγάλους εκπροσώπους τον Κουμαρασβάμυ και τον Σουόν, μαθητές των οποίων υπήρξαν ο γοητευτικός Φιλίπ Σεράρντ και ο Έλληνας Ζήσιμος Λορεντζάτος. Κατηχητική σχολή αυτής της σχολής λειτουργεί ήδη στην Ελλάδα.
Μοναδική σχολή, πνευματική, λειτουργεί στην Πεντέλη από τον κ. Ράμφο. Εισάγει ένα περίεργο και εκρηκτικό μείγμα Γερμανικού Ιδεαλισμού και Ρομαντισμού. Μια Σύνθεση Kant και Hamann! Άξιζαν μιας τέτοιας συνθέσεως και μπράβο στον κ. Ράμφο που τα κατάφερε! Μη σας φοβίζει με την δύστροπη νεοπατερική του γλώσσα. Ενσαρκώνει τη μεγάλη έμπνευση του Hamann. Εάν ο πονηρός (ο λύκος), σκέφτηκε, ντύνεται ένδυμα προβάτου, εμείς τα αληθινά πρόβατα θα ντυθούμε ένδυμα λύκου για να τον αντιμετωπίσουμε.
Τέλος, μεγάλες σχολές Ρωμαϊκών οργίων λειτουργούσαν και λειτουργούν σε πολλές Μητροπόλεις, Επισκοπές και Αρχιεπισκοπές. Σχολές Βυζαντινής ίντριγκας λειτουργούν ακόμη στα Πατριαρχεία!
Για να μην σκάσουμε όμως από χαρά θα σταματήσουμε εδώ, αφήνοντας για μιαν άλλη ευκαιρία το Άγιον Όρος. Τη μοναδική Ελληνική Μονάδα παραγωγής, η οποία κινδυνεύει όχι λόγω καταρρεύσεως, αλλά λόγω αναστηλώσεως! Λόγω Λίφτινγκ! Θα το αφήσουμε γιατί είναι η μόνη μας ελπίδα και γιατί άρχισε να δέχεται ήδη ισχυρές επιθέσεις και αμφισβητήσεις από γιανναρικά και ραμφικά συμφέροντα. Πρέπει να δούμε τις εξελίξεις πριν απ’ όλα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου